Search the Community

Το Έψιλον (Ε) είναι εβδομαδιαίο περιοδικό ποικίλης ύλης, το οποίο διανέμεται μαζί με την "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία". Είναι το πρώτο περιοδικό που δόθηκε δωρεάν μαζί με εφημερίδα. Αισίως σήμερα που ανοίγει αυτό το θέμα, έχει φτάσει τα 989 τεύχη. Στις στήλες του έχει φιλοξενήσει πολλές φορές άρθρα σχετικά με κόμικς, όπως το παρακάτω που αφορά τον Αρκά και την επίτομη έκδοση των "χαμηλών Πτήσεων". Εδώ και καιρό σε κάθε τεύχος του δημοσιεύει μία μονοσέλιδη ιστορία του Αρκά. Τις ιστορίες αυτές συγκέντρωσα στην Gallery, όπου και μπορείτε να τις απολαύσετε. Εννοείται ότι η Gallery θα ανανεώνεται ανελλιπώς κάθε εβδομάδα, και για όσο δημοσιεύονται ιστορίες. Λείπουν αρκετές οπότε μπορείτε να συμπληρώσετε με απάντηση από κάτω ώστε να τις ανεβάσω και αυτές. Επίσης σε πολλές δεν αναφέρονται τα νούμερα των τευχών και η ημερομηνία δημοσίευσης. Όποιος έχει τεύχη του "Ε", ας μου κάνει μιά αντιστοίχιση να διορθώσω την αντίστοιχη λεζάντα. Αρκάς ΕΔΩ. Quino ΕΔΩ. Τα ερωτικά - Κατερίνα Σχινά ΕΔΩ. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους DJO, Indian, Valtasar, tonytony & nikos ka.

Την γνωρίσαμε μέσα από τις σελίδες του 9, του ένθετου για τα κόμικς της Ελευθεροτυπίας (κάθε Πέμπτη). Εγινε το πιο αγαπημένο στριπάκι στην Ελλάδα γι' αυτό και η Ελευθεροτυπία αποφάσισε να κυκλοφορήσει 4 άλμπουμ με τις ιστορίες της (2001-2003(2)-2005). Πολυτελής έγχρωμη έκδοση σε μεγάλο μέγεθος, όπως μας έχει συνηθίσει η Ελευθεροτυπία με τις παραγωγές της, αξίζει να τα έχει κάποιος στην βιβλιοθήκη του και όποτε θέλει να ευθιμίσει, να τα ξεφυλλίζει. Σε πολύ προσιτή τιμή (5 ευρώ), σας συστήνω ανεπιφύλακτα την απόκτησή τους Αφιέρωμα στην Φωτεινή και τους υπόλοιπους χαρακτήρες των άλμπουμ θα βρείτε ΕΔΩ. Ομαδοποίηση για Το Άλμπουμ Του Μήνα

Την Τετάρτη 21 Ιουνίου του 2000, η εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ξεκινάει την κυκλοφορία του ένθετού της για τα κόμικς (και την ΕΦ) με τίτλο "9". Το περιοδικό αυτό, που για χρόνια κυκλοφορούσε κάθε Τετάρτη (πλέον βγαίνει Σάββατο), έπαιξε μεγάλο ρόλο στη διάδοση των κόμικς σε μια περίοδο που ο χώρος έφθινε διαρκώς, και βοήθησε στο να βγουν προς τα έξω πολλοί έλληνες δημιουργοί. Ο τίτλος του είναι προφανώς μια αναφορά στην ένατη τέχνη, δηλαδή τα κόμικς. Στην αρχή το περιοδικό είχε μεγάλο σχήμα 30x23 εκ. το οποίο μίκρυνε ελαφρώς στο τεύχος 42 σε 28x21 εκ. Σε αυτές τις διαστάσεις εξακολουθεί να εκδίδεται έως σήμερα. Πλήρως έγχρωμο και σε καλή ποιότητα χαρτιού, είχε 52 σελίδες (μαζί με τα εξώφυλλα), από το τεύχος 277 όμως και έπειτα μειώθηκε στις 32 σελίδες. Από τις σελίδες του, πέρασαν πάρα πολλές ιστορίες και δημιουργοί, τόσο ξένοι (κυρίως ευρωπαίοι) όσο και έλληνες. Τα περισσότερα τεύχη φιλοξενούν στις κεντρικές σελίδες μια μεγάλη ιστορία που ολοκληρώνεται σε 3-4 μέρη και στο υπόλοιπο διάφορες μικρότερες ιστορίες μιας ή μερικών σελίδων. Υπάρχουν επίσης γελοιογραφίες, νέα και άρθρα γύρω από τα κόμικς, καθώς και διήγημα επιστημονικής φαντασίας και στήλη επικοινωνίας με το κοινό. Αρκετές από τις (κεντρικές συνήθως) ιστορίες κυκλοφόρησαν αργότερα ξεχωριστά σαν άλμπουμ, μέσω των σειρών "Άλμπουμ του μήνα" και "Συλλογή Εννέα", ενώ υπάρχει και η μη αριθμημένη υπερσειρά 9ο κύμα με Άλακ Σίνερ & Ρεμπέτικο. Τέλος, μετά το τελευταίο #513, βγήκε ένα έξτρα σπέσιαλ τεύχος, με τους νικητές του 10ου διαγωνισμού κόμικς του 9: Τη λίστα κυκλοφορίας με τα story arcs θα τη βρείτε ΕΔΩ. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους YOSHIMITSU, GreekComicFan, blueled, bonadrug, lunatic, dionik, Dr. Paingiver, ramirez, Lord Makro, erma jaguar, vaios, big vaggos, AndreasD, leonidio & veriaris. Μπορείτε να βρείτε τεύχη της σειράς διαθέσιμα για ανάγνωση στη βιβλιοθήκη της Λέσχης Φίλων Κόμικς. --- Το μέλος Dr Paingiver πρόσθεσε ΕΔΩ: Σας μεταφέρω μιά είδηση που διάβασα στην ''Παρασκευή + 13'' της 24/12/2008 και αφορά την πορεία της ''Ελευθεροτυπίας'', και φυσικά άμεσα και του ''9''. Σύμφωνα με αυτήν, η Μάνια Τεγοπούλου, κόρη του Κίτσου Τεγόπουλου, που έχει τώρα τα ηνία της εφημερίδας, προτίθεται μετά τις γιορτές να σταματήσει την χρηματοδότησή της, με απώτερο στόχο το κλείσιμο της εφημερίδας, δεδομένου ότι αυτή δεν κατόρθωσε να ανακτήσει το χαμένο έδαφος. Αυτό βέβαια θα σημάνει κατά πάσα πιθανότητα και το τέλος του ''9''. Πάντως η ίδια δηλώνει ότι δεν θα πουλήσει την εφημερίδα. Ολόκληρη η είδηση παρακάτω: Το μέλος GreekComicFan πρόσθεσε ΕΔΩ: Το μέλος Βασιλεύς των κόμικς πρόσθεσε ΕΔΩ: Την θέση του 9 στη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία πήρε ενα 4σέλλιδο -κατα την γνώμμη μου φτωχό-με ονομασία ΚΟΜΙΚΣΔΡΟΜΙΟ. Να και οι 4 σελίδες της 3/7/2010. Το μέλος leonidio πρόσθεσε ΕΔΩ: Πάντως στη σημερινή (4/9/2010) Ελευθεροτυπία, διάβασα ότι την άλλη εβδομάδα θα κυκλοφορήσει ένα τεύχος του "9" με τα αποτελέσματα του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Κόμικς. Τώρα, αν αυτό θα είναι και η απαρχή της επανακυκλοφορίας του περιοδικού, έστω και σε μηνιαία βάση, ίσως το μάθουμε το άλλο Σάββατο. Ή ίσως όχι. Το μέλος JohnnyMZ πρόσθεσε ΕΔΩ: Ιδού τα αποτελέσματα του Διαγωνισμού: Το μέλος Wkeanos πρόσθεσε ΕΔΩ: Το 9 ήταν ένθετο περιοδικό με θέμα τα κόμικς και την επιστημονική φαντασία και κυκλοφορούσε από τον Ιούνιο του 2000 κάθε Τετάρτη δωρεάν μαζί με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Από το Μάιο του 2009 κυκλοφορούσε κάθε Σάββατο. Ονομάστηκε "9" προς τιμή της 9ης τέχνης, δηλαδή των κόμικς, που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της ύλης του. Περιέχει δημιουργίες τόσο ξένων όσο και ελλήνων καλλιτεχνών και στις σελίδες του έχουν δημοσιευτεί πολλές σημαντικές ιστορίες κόμικς, κυρίως ευρωπαϊκής προέλευσης. Από τις σελίδες του "9" αναδείχτηκαν αρκετοί νέοι Έλληνες δημιουργοί όπως ο Ηλίας Κυριαζής, ο Βασίλης Λώλος, ο Τάσος Παπαϊωάννου, ο Θανάσης Πέτρου κ.α. ενώ ιστορίες έχουν δημοσιεύσει και παλιότεροι δημιουργοί όπως ο Σπύρος Δερβενιώτης, ο Λέανδρος, ο Γιάννης Καλαϊτζής, ο Ανδρέας Ζαφειράτος και ο Πέτρος Ζερβός. Υπεύθυνος έκδοσης ήταν ο Άγγελος Μαστοράκης. Το περιοδικό 9 έκλεισε τον κύκλο του μετά από 10 χρόνια κυκλοφορίας τον Ιούνιο του 2010, μαζί με άλλα δύο περιοδικά της ελευθεροτυπίας (ΓΕΩ και Bet). Στο τελευταίο τεύχος υπήρχε "υπόσχεση" ότι μετά το καλοκαίρι θα επανέλθει με άλλη μορφή, αλλά το μόνο που έμεινε ήταν κάποια κόμικς στο εσωτερικό της εφημερίδας.

Το Γεω/Γεωτρόπιο ήταν εβδομαδιαίο περιοδικό που κυκλοφορούσε με την Ελευθεροτυπία. Ένθετο μέσα στην Σαββατιάτικη έκδοση της εφημερίδας, εγώ το πρόλαβα από το 2004 (-2008) και μετά για κάποιο διάστημα, είχε θέμα τα ταξίδια σε διάφορες περιοχές και χώρες του κόσμου. Ένας όμορφος ταξιδιωτικός οδηγός θα έλεγα προσεγμένος, παίρνοντας υπόψη ότι ήταν δωρεάν. -------------------------------- Το περιοδικό ξεκίνησε να διατίθεται το Σάββατο 15-04-2000. Στα πρώτα 78 τεύχη ονομαζόταν Γεώ και από το 79ο τεύχος (13-10-2001) μετονομάστηκε σε Γεωτρόπιο. Τα ευρετήρια των θεμάτων για τα πρώτα 200 τεύχη. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τον Γάντζος, retroplaymo, Bonadrug, nick77, Valtasar, albertus magnus & nikos ka.

Τον Ιούνιο (;; του 2007 κυκλοφόρησε το #5 της σειράς "συλλογή ΕΝΝΕΑ". Είχε κυκλοφορήσει πρώτα μέσα στο 9 στα τεύχη 39, 41, 43-64 και 66 από τον Μάρτιο ως τον Νοέμβριο του 2001. Tιμή 12 ευρώ. ΕΔΩ υπάρχει μία παλαιότερη συζήτηση σχετικά με την Χωματερή. Ομαδοποίηση για τη Συλλογή Εννέα - Αφιέρωμα στον Λέανδρο

Με επίκεντρο τα διονυσιακά κόμικς και τις τολμηρές γελοιογραφίες του, αφιερώνουμε λίγα λόγια στο πολυδιάστατο έργο του συντρόφου, συνεργάτη και αγαπημένου φίλου μας, Γιάννη Καλαϊτζή, που έκλεισε 10 χρόνια μακριά μας. Ο Γιάννης σχεδιάζει στα γραφεία του περιοδικού «Γαλέρα» Για πολλούς θεωρείται, όχι άδικα, το σημαντικότερο ελληνικό άλμπουμ κόμικς της Ιστορίας και σίγουρα ένα από αυτά που επηρέασαν καθοριστικά την εξέλιξη της ένατης τέχνης στη χώρα μας. Πρωταγωνιστής είναι ο σκιτσογράφος της εφημερίδας «Η Σημαία», Κώστας Φαναρτζής, φανταστικός χαρακτήρας που έκανε σε αυτό το άλμπουμ την πρώτη του εμφάνιση στο χάρτινο σύμπαν και 70 σελίδες παρακάτω την τελευταία. Σελίδες που ήταν αρκετές για τον μύθο της «Τσιγγάνικης Ορχήστρας». Με διάρκεια σεναρίου, μιας και μόνο, κάποιας, οποιασδήποτε μέρας στην Αθήνα των αρχών της δεκαετίας του 1980 και με cameo εμφανίσεις από Βελουχιώτη και Σαββόπουλο, η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» (Εκδόσεις Πολύτυπο, 1984, το πρώτο μέρος είχε δημοσιευτεί νωρίτερα στη «Βαβέλ») είναι ένα διονυσιακό road movie, κυρίως με τα πόδια και λίγο με νυχτερινό ταξί, σε μια Αθήνα γεμάτη παλιατζίδικα, γαλατάδικα, πορνοσινεμά, καφενεία, σουβλατζίδικα, φτηνά ξενοδοχεία ημιδιαμονής, μπουλντόζες, σπασμένους αγωγούς και ερειπωμένα σπίτια. Βρόμικη, πολύβουη και καταϊδρωμένη. Με ένα ζευγάρι που ψάχνει δωμάτιο για λίγο σεξ. Ανάμεσα σε διαδηλωτές και ματατζήδες. Σε μια Αθήνα ασπρόμαυρη όπως τη θυμόμαστε όσοι μεγαλώσαμε με ασπρόμαυρη τηλεόραση, γκρι ταξί, κυκλική την Ομόνοια και μποτιλιαρισμένη την Ερμού. Με στιλ που φέρνει στον νου τα εξίσου «βρόμικα» κόμικς των Munoz και Sampayo με τις ευρυγώνιες συνθέσεις και τα πλήθη των ανωνύμων που συνωστίζονται, που ασφυκτιούν σε μικρά καρέ. Αριστερά: «Τσιγγάνικη Ορχήστρα», εκδόσεις Πολύτυπο, 1984. Δεξιά: Απόσπασμα από την «Τσιγγάνικη Ορχήστρα», εκδόσεις Πολύτυπο, 1984. Στον Καλαϊτζή αυτοί οι ανώνυμοι όμως είναι οι κάτοικοι της Αθήνας, που ακροβατεί χωρίς ποτέ να καταφέρει να ισορροπήσει μεταξύ μιας βαλκανικής, ανατολικής παράδοσης και μιας επιμονής να γίνει με το ζόρι μέρος τής (ανύπαρκτης) ευρωπαϊκής (και καλά, κοινής μας) οικογένειας, της ΕΟΚ των μονοπωλίων, που μαζί με το ΝΑΤΟ δεν έπαψαν ποτέ να είναι το «ίδιο συνδικάτο», όπως έλεγε το σύνθημα που δονούσε τις πλατείες στις συγκεντρώσεις της Αριστεράς (και του ΠΑΣΟΚ!) μιας άλλης, μακρινής εποχής. Απόσπασμα από την «Τσιγγάνικη Ορχήστρα», εκδόσεις Πολύτυπο, 1984. Αυτήν την προϊούσα παρακμή των συνθημάτων (και της ίδιας) της Αριστεράς την είχε οσμιστεί από τότε ο Καλαϊτζής και πάσχιζε να την αποτρέψει με κάθε τρόπο. Κυρίως με το αυθάδικο χιούμορ του και την αυτοκριτική που έκανε για την Αριστερά αντ’ αυτής («το πολύ το Κάπα-Κάπα κάνει το παιδί μαλάκα» λέει το παιδάκι της ιστορίας και συνεγείρει τα πλήθη όταν ο αριστερός Φαναρτζής τσακώνεται με τον φασίστα περιπτερά), και τη μοναδική του ικανότητά να συνθέτει φαινομενικά ανόμοια πράγματα και να μεταφέρει αξίες του ενός στο άλλο, αποδεικνύοντας πόσο μοιάζει ορισμένες φορές η Ιστορία. Εξ ου και καμιά τσιγγάνικη ορχήστρα δεν κάνει ποτέ την εμφάνισή της στην «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» (αν και “ακούγεται” διαρκώς μουσική από Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, μπουζουκτσήδες και πανηγυρτζήδες) αλλά ρίχνει βαριά τη σκιά της και τη μουσική της με μεταγραφή από τον πολωνικό κινηματογράφο, όπως εξηγεί ο ίδιος ο Καλαϊτζής: «Στον “Άνθρωπό από μάρμαρο” του Βάιντα, ο Μπίρκουτ, ο ήρωας της ταινίας, πρώην σταχανοβίτης, αγκαζάρει μια ορχήστρα τσιγγάνων και μεθυσμένος κατεβάζει τη μόστρα της αστυνομίας. Τον καταδικάζουν επειδή, λέει, ήταν αρχηγός της μυστικής οργάνωσης “τσιγγάνικη ορχήστρα”, τίτλος-κακή απομίμηση της “κόκκινης ορχήστρας” των σοβιετικών πρακτόρων (Τσεχοσλοβάκοι οι περισσότεροι) στον Β' Παγκόσμιο. Μελάνωσα την “Τσιγγάνικη Ορχήστρα” με πινέλα “Ευαγγελινός” Νο 2 από ρώσικη ζιμπελίνα. Έχω ακόμα 6 στο ψυγείο για τον φόβο του σκόρου». Μετά από την περιπλάνηση σ’ αυτήν τη σκοτεινή Αθήνα αναμενόμενο θα ήταν να υπάρξει και συνέχεια. «Τέλος στο πρώτο βιβλίο» είναι η τελευταία λεζάντα. Αλλά πότε ήταν αναμενόμενος ο Καλαϊτζής; Δεν υπήρξε ποτέ δεύτερο μέρος. Αντί γι’ αυτό, έξι χρόνια μετά, κυκλοφόρησε κατευθείαν σε ενιαία έκδοση «Το Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης» (Εκδόσεις Ars Longa / Nemo, 1990) και άλλα επτά χρόνια αργότερα το «Τυφών» (Εκδόσεις Κώμος, 1997). Από την Αθήνα των eighties μεταφερόμαστε στη Σαντορίνη του 1707 και από το καυσαέριο και τη βρομιά της πρωτεύουσας της σύγχρονης Ελλάδας στα μεθυστικά σταφύλια και στη συνάντηση τυχοδιωκτών κάθε είδους σε ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί. Ο Διόνυσος και ο Καζαντζίδης Τα δυο τους, όπως εξηγεί ο Καλαϊτζής, «είναι βιβλία ζευγάρι» και «συμβαίνουν την ίδια μέρα, ή μάλλον την ίδια νύχτα, σε διαφορετικό τόπο της Σαντορίνης». Κι αν συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε «διονυσιακά» τα κόμικς του Καλαϊτζή, στην περίπτωση του «Ειδώλου» αυτό είναι κυριολεξία, καθώς οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου αλλά και το εξώφυλλο φιλοτεχνούνται με βάση το ταξίδι του Διονύσου, σχεδιασμένο σε κύλικα από τον Εξηκία (περ. 540 π.Χ.). Γι’ αυτό και στο βιβλίο κολυμπούν με χάρη τα δελφίνια που, σύμφωνα με τον μύθο, δεν είναι παρά οι Τυρρηνοί πειρατές που απήγαγαν τον Διόνυσο για να τον πουλήσουν ως σκλάβο. Ο Θεός τιμώρησε την αλαζονεία τους και τους μεταμόρφωσε σε δελφίνια ενώ τα κατάρτια του καραβιού τους έγιναν κληματαριές. Αριστερά: «Το Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης», εκδόσεις Ars Longa / Nemo, 1990. Δεξιά: Απόσπασμα από «Το Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης», εκδόσεις Ars Longa / Nemo, 1990. Πρωταγωνιστές είναι ο Αλέκος ο Τράκας, με τη μορφή του Τάσου Μητρόπουλου, οξύθυμου και νευρώδη σταρ του Ολυμπιακού, και ο Καράμπαμπας, δούλος κι αφέντης του εαυτού του, υβρίδιο φυσιογνωμικά του Στέλιου Καζαντζίδη και του Καραγκιόζη. Οι δυο τους, απατεώνες, απένταροι μα πολυμήχανοι, ψάχνουν το Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης που «όποιος το κρατάει στα χέρια του κρατάει την αρχή και το τέλος του κόσμου. Το πώς και το γιατί είναι γραμμένο στη βάση του». Πορτρέτο του ποδοσφαιριστή Τάσου Μητρόπουλου, που αποτέλεσε το «μοντέλο»για τον σχεδιασμό του Αλέκου Τράκα, του πρωταγωνιστή του κόμικς «Το Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης». Την ίδια ώρα στον «Τυφώνα», ένα άλλο δίδυμο σχεδόν ίδιο με το προηγούμενο, ο λούμπεν Γκογκόσης και ο τάχα αριστοκράτης Καπετάν Γκρέκο, από κοντά κι ο πιτσιρίκος Κολλαούζος, μπλέκονται σε ένα όργιο φυλών, θρησκειών, καταγωγών, γλωσσών και πολιτισμών με φόντο το ηφαίστειο, ανάμεσα σε κυνηγούς αρχαιοτήτων, Φράγκους, παπάδες, αναστημένους, αφορισμένους και τον γενίτσαρο Σουλεϊμάν Σαλίκ, με την όψη του αείμνηστου Περικλή Κοροβέση, αγαπημένου φίλου του Γιάννη Καλαϊτζή. «Τυφών», Εκδόσεις Κώμος, 1997 Αυτά τα τρία βιβλία είναι τα μεγάλης έκτασης κόμικς του. Υπήρξαν όμως και πολλά μικρότερης έκτασης αλλά όχι μικρότερης αξίας. Το 1985 και το 1986, για παράδειγμα, δημιουργεί για το περιοδικό «Τέταρτο» του Μάνου Χατζιδάκι, μεγάλου θαυμαστή του Καλαϊτζή, τα «Συνειρμικά Ντεκουπάζ», μια σειρά αυτοτελών μονοσέλιδων πειραματικών κόμικς με πανέξυπνα λογοπαίγνια και συναρπαστικούς λεκτικούς και εικονιστικούς συνειρμούς. Τέτοια κόμικς είχε φιλοτεχνήσει και για την εφημερίδα «Αυγή» σε μια αποθέωση πυκνών και συνάμα χαλαρών αφηγήσεων στα όρια του horror vacui, καθώς υπήρχαν περιπτώσεις που σε μία σελίδα στριμώχνονταν σχεδόν 100 καρέ! Το 1990 έφτιαξε ένα υπέροχο κόμικς το οποίο δεν βρήκε τον δρόμο του προς το κοινό. Τα «Χαμένα Δάση» ήταν μια ανάθεση της περιφέρειας της Προβηγκίας σε πολλούς καλλιτέχνες για τα δάση της Ευρώπης – ο Καλαϊτζής ανέλαβε την Ελλάδα –, αλλά ένας χάρτης στο εσώφυλλο που περιλάμβανε τη χώρα «Macedonia» έγινε η αιτία για να αποσυρθεί η ελληνική συμμετοχή μετά από πιέσεις του Έλληνα πρόξενου. Ήταν εποχή συλλαλητηρίων και εθνικής συστράτευσης εναντίον των «γυφτοσκοπιανών» και ούτε η συμμετοχή χαρακτήρων με τις μορφές του Γιώργη Μασσαβέτα, του Τέλη Σαμαντά, του Γιάννη Μπαχ-Σπυρόπουλου και του Περικλή Κοροβέση δεν ήταν αρκετή για να μεταπείσει τους ευαίσθητους Ελληναράδες. Στην «Ελευθεροτυπία» Στο περιοδικό «9» της «Ελευθεροτυπίας», που ξεκίνησε να κυκλοφορεί το 2000, δημοσιεύτηκαν δύο σειρές του από μονοσέλιδες, επίσης αυτοτελείς ιστορίες: Τα «Έκτακτα Περιστατικά» και το «Πέλαγος της Μποτίλιας». Στην πρώτη, κάποιες φορές χωρίς λόγια αλλά με έναν θησαυρό ονοματοποιιών και ηχητικών εφέ και κάποιες άλλες με μακροσκελή κείμενα και εξαντλητικούς διαλόγους, ο Καλαϊτζής αφηγείται ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα και περιστατικά της αστικής μας παράνοιας, με ζευγάρια σε αποτυχημένες σεξουαλικές συνευρέσεις, εκπροσώπους των θρησκειών όλου του κόσμου σε κρίση, οργισμένους ακροδεξιούς και αποτυχημένους υπουργούς, πελαγωμένους σερβιτόρους κι απελπισμένους υπαλλήλους. «Το Πέλαγος της Μποτίλιας», περιοδικό «9» της «Ελευθεροτυπίας», 21.6.2000. Στη δεύτερη, μια εικαστική πανδαισία και ταυτόχρονα ένα σουρεαλιστικό, παραισθητικό πανηγύρι, αποτίνει φόρο τιμής στον Winsor McCay και στη σειρά «Little Nemo in Slumberland» των αρχών του 20ού αιώνα. Στα κόμικς του Αμερικανού πρωτοπόρου δημιουργού, πρωταγωνιστής ήταν ένα παιδάκι που ζει στα όνειρά του απίστευτες περιπέτειες με μοχθηρούς βασιλιάδες, πανίσχυρους στρατούς, άγρια ζώα και πελώριους δράκους, για να ξυπνήσει στο τελευταίο καρέ πεσμένο από το κρεβάτι του με τη μητέρα του να το καθησυχάζει. Στο «Πέλαγος» του Καλαϊτζή, πρωταγωνιστής είναι ένας νέος άνδρας σε ανάλογες περιπέτειες αλλά για ενηλίκους. Η αιτία τους όμως είναι το κρασί. Και δεν τις ζει στον ύπνο του αλλά ξύπνιος και φέσι από το αλκοόλ. Η κατάληξή τους αντί για το μητρικό χάδι και τη στοργή είναι μια βουτιά στο σιντριβάνι της πλατείας. Και μετά το ασθενοφόρο. Ο Μαρξ, ο Μπαχ και ο Κοροβέσης Στη «Γαλέρα», της οποίας ήταν ο μοναδικός καπετάνιος αλλά και ο πιο δημοκρατικός, καθώς συζητούσε διεξοδικά με όλους και για όλα για κάθε λεπτομέρεια, επέστρεψε στα «ιερά κείμενα», στον Κάρολο τον ίδιο και στο παρεξηγημένο «Κεφάλαιο». Έχρισε πρωταγωνιστή της σειράς του τον Κώστα Καραμανλή και της έδωσε το όνομα «Μαρξ και Σπένσερ» (στο πρώτο όνομα ανατριχιάζουν από περηφάνια οι ορθόδοξοι αριστεροί και στο δεύτερο δαγκώνονται και τρώνε την κρυάδα). Πρωταγωνιστεί φυσικά ο ανιψιός, που εξαιτίας της ιδιότητας αυτής έγινε πρωθυπουργός, και όλα τα πρόσωπα της αλήστου μνήμης κυβέρνησής του, με κορυφαίους συνεργάτες του δύο γουρούνια που απολαμβάνουν μαζί του το μπάνιο τους σε μια μπανιέρα γεμάτη λάσπη και σκατά. «Εφημερίδα των Συντακτών», 31.10.2015 Το τελευταίο κόμικς του Καλαϊτζή δημοσιεύτηκε εδώ, σ’ αυτήν την εφημερίδα, στο ένθετο «Καρέ Καρέ». Οι «Μπον και Βιβέρ» (και πάλι ο Κοροβέσης και ο Μπαχ) ήταν οι δυο κλοσάρ πρωταγωνιστές του με αυξημένη την αίσθηση του χιούμορ και του αυτοσαρκασμού. Δύο πανέξυπνοι τύποι που η μοίρα τους ανάγκασε να τρώνε από τους κάδους των σκουπιδιών κι αυτοί, αντί να το βάλουν κάτω, υποκρίνονται – μπορεί και να το πιστεύουν – ότι τρώνε στα καλύτερα γαλλικά εστιατόρια. «Μπον και Βιβέρ», «Εφ.Συν.», 16.5.2014 Πέραν αυτών, ο διαρκώς παραγωγικός Καλαϊτζής, που δεν σταματούσε να σχεδιάζει ούτε στα τραπεζομάντιλα στις ταβέρνες ή και στα ίδια τα τραπέζια, έχει δημιουργήσει πολλά ακόμη κόμικς «από δω κι από κει»: τις «Καλύτερες Μέρες» στο περιοδικό «Ένα», ολιγοσέλιδες ιστορίες στο περιοδικό «Ντέφι» και στον «Θούριο», στο περιοδικό «Αντί» και στην εφημερίδα «Αυγή», μεταξύ άλλων, στριπάκια στη βάση των σελίδων του περιοδικού «Έψιλον» της «Ελευθεροτυπίας», τον φοβερό Αυτοσερβιριζόμενο στο flip-book «Soloup Εναντίον Καλαϊτζή» (Εκδόσεις ΚΨΜ). Έχει φτιάξει αμέτρητα γελοιογραφικά πορτρέτα, από τον Μητροπάνο και τον Παύλο Σιδηρόπουλο μέχρι τον Τζον Λένον και τον Λε Κορμπιζιέ, έχει εικονογραφήσει άρθρα και φιλοτεχνήσει ρεκλάμες για μέρη που αγαπούσε και πολιτικές οργανώσεις που συμπαθούσε. «Εφημερίδα των Συντακτών», 28.01.2016 Παρότι ήταν ένας άνθρωπος της εικόνας, η γραφή του ήταν συγκλονιστική. Το αποδεικνύουν «Οι αφορισμοί των αφορεσμένων» (Εκδόσεις Στιγμή), με τα γραπτά του για τον Σοπενάουερ, τον Μποντλέρ, τον Νίτσε, τον Κάφκα κ.ά. Τα κείμενά του στην «Ελευθεροτυπία», στη «Γαλέρα», στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ξεχειλίζουν από την πολυμάθειά του και το σαρκαστικό του χιούμορ. «Εφημερίδα των Συντακτών», 14.09.2015 Σε μια καριέρα ζηλευτή κοντά 60 χρόνων, είχε κάνει φοβερά και τόσο διαφορετικά πράγματα. Σχεδίασε τα σκηνικά και τα κοστούμια για το «Happy Day» του Παντελή Βούλγαρη, τις κάρτες για το «Heavy Metal Farm», εικονογράφησε παιδικά βιβλία, εργάστηκε σε διαφημιστικές εταιρείες, έφτιαξε εξώφυλλα, αφίσες και αγιογραφίες. Κι άφησα τελευταίες τις γελοιογραφίες, τη βασική και πιο μακρά απασχόλησή του. Σκάρωσε δεκάδες χιλιάδες απ’ αυτές, σε πλήθος εντύπων, με κατάληξη την «Εφημερίδα των Συντακτών», στην οποία ήταν συνεταιριστής από την πρώτη στιγμή. Πρωταγωνιστές (αρνητικοί) ήταν όλα τα πρόσωπα της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής επικαιρότητας από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 μέχρι τη μέρα του θανάτου του. Κάποιες συγκεντρώθηκαν σε άλμπουμ όπως τα «Γιαταλεφτά Νοέμβρη» (Εκδόσεις Λιβάνη), «2000 στα 4» και «Ασύμμετρη Κυβέρνηση» (Εκδόσεις Άγρα), όλες τους αποτύπωσαν ξεχωριστές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Τελευταίοι «αστέρες» των σκίτσων του ήταν ο Κάμπινετ Μαν, ο ΓΑΠ ή 3ος ο Μακρύτερος, το τρικέφαλο σκυλί της Τρόικας, ο διαχρονικά «αγαπημένος» του Μπενίτο (Ευάγγελος Βενιζέλος), ο Αντώνης Σαμαράς στην Έρημο Σαμάρα, ανάμεσα σε λογοπαίγνια όπως το Υπουργείον χάριν Πεδιάς, το Χάρβαλον μεν Υπεχωδέ, το Στρατόπεδον Υλάρχου Τραγκαουνάκη. Μέχρι τέλους ο Γιάννης σχεδίαζε, έκανε πλάκα, γελούσε δυνατά. Θα τον θυμόμαστε πάντα για το έργο του, που πάντα ισορροπούσε με μαεστρία ανάμεσα στην αποκαλούμενη υψηλή τέχνη και τα «ταπεινά σκιτσάκια», αλλά κυρίως για το πάθος του για τα κόμικς, τις γελοιογραφίες και την Αριστερά, που υπηρέτησε μια ολόκληρη ζωή. Ο Καλαϊτζής μιλά για τον Καλαϊτζή Το αυτο-βιογραφικό του όπως δημοσιεύεται στην προσωπική του ιστοσελίδα, gianniskalaitzis.gr Μεγάλωσα στο καφενείο του πατέρα μου στην Κοκκινιά. Πάνω στα τραπέζια κυκλοφορούσαν δύο-τρεις εφημερίδες. Γελοιογραφικά σκίτσα κάνω από μωρό. Ήμουν παρατηρητικό και κακό και το ’δειχνα. Το περιβάλλον μου ένοιωσε την απειλή. Χάριν εξευμενισμού μου διέθεσε μια αποδοχή διαρκείας. Το να επιδοθώ στην πολιτική σάτιρα ήταν αυτονόητο. Ήμασταν αριστεροί, το κράτος μας έκανε και ρατσιστές. Η δεξιά, η εξουσία, οι αρχές ήταν έξω από την κοινωνία μας, ήταν το ξένο, το άλλο. Μου την είχε στημένη στο νηπιαγωγείο. Κατανάγκαζαν εμένα το σκιτσογράφο να πλέκω καλαθάκια και να κεντάω με μπρισίμι μηλαράκια σε χαρτόνι. Για να με σπάσουν. Δε μίλησα. Καταδικάστηκα σε δωδεκαετή εκπαίδευση. Μου ’ριξαν και έναν χρόνο επιπλέον ως μη συνεργάσιμο. Δραπέτευσα πριν εκτίσω την ποινή. Ακολούθησε ο κατήφορος. Από τα χαμαιτυπεία της Αριστεράς στα καταγώγια των Καλών Τεχνών. Έμαθα κινηματογράφο στους κινηματογράφους, θέατρο στο θέατρο, μουσική την νύχτα και εικόνες στο πεζοδρόμιο. «Πανσπουδαστική», «Δρόμοι της Ειρήνης», «Αυγή». Ακολουθεί μια χούντα που επί 40 χρόνια παραμένει 7 ετών. Σκιτσάρω αγωνιώντας να κατανοήσω το προηγούμενο. «Αντί», «Ελευθεροτυπία», «Σχολιαστής», «Ντέφι», «Βαβέλ», «ΔΗΩ» και «Τσιγγάνικη ορχήστρα», «Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης», «Τυφών», «Γιαταλεφτά Νοέμβρη», «2000 στα 4». Γαλέρα στους πέρα κάμπους Γιάννης Καλαϊτζής ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΪΤΖΗΣ Ο Μεγάλος Ερετικός Μικρός που είναι ο κόσμος. Να πώς γίναν τα πράγματα, πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, αν η γηράσκουσα μνήμη δεν μου παίζει άσχημο παιχνίδι: Έχω φύγει από την «Καθημερινή», μετά 13 έτη, έχω πάει στον «Κόσμο του Επενδυτή» επί ιδιοκτησίας Γιαννίκου, πολύ πριν διαβεί το κατώφλι της φυλακής για το φιάσκο του Alter, του «Επενδυτή», των «Modern Times» και του τριγώνου «ΜΜΕ-Τράπεζα-Media Shop» που οδήγησε σε κατάρρευση της διαφημιστικής αγοράς, κι εκεί που προσπαθώ να προσαρμοστώ στη νέα κατάσταση, τόσο με το κυρίαρχο επαγγελματικό μου προσόν, όσο και με το χρονογραφικό μου avatar (τον ΚΙΜΠΙ), χτυπάει το τηλέφωνο και είναι η εξαδέλφη Κλεοπάτρα. Με την οποία είχαμε εντελώς τυχαία – αλλά δεν θυμάμαι πώς – ανακτήσει επαφή έπειτα από δεκαετίες και μερικές φευγαλέες συναντήσεις σε ένα σπίτι με θέα το Α' Νεκροταφείο, τη δεκαετία του ’60, έφηβη εκείνη, νήπιο εγώ, όπου η γιαγιά μου η Άρτεμις και η αδελφή της Κλεοπάτρα προσπαθούσαν να ξανασυνθέσουν τις λαμπερές μνήμες της απαστράπτουσας Σμύρνης, πριν αυτή καεί κι αυτές γίνουν προσφύγισσες, σε μικρές ηλικίες. Σκίτσο: Πέτρος Ζερβός Μου λέει η Κλεό: «Σε αναζητάει ο Περικλής, που τον έχει βάλει ο Γιάννης, αν θες να γράφεις στη “Γαλέρα”». «Ποιος Περικλής;» «Ο Κοροβέσης». «Ποιος Γιάννης;» «Ο Καλαϊτζής». Να πω πως δεν πήρα τα πάνω μου, ψέματα θα πω. Αντιθέτως, ο ναρκισσισμός μου με γαργαλούσε να κάνω τον δύσκολο, τον καχύποπτο, αν και είμαι τύπος που σπανίως λέει όχι, και στο πληρωτέο και στο θεότζαμπα, και στις ουσίες και στις συσκευασίες. Αλλά, μετ’ ου πολύ, έδωσα στην εξαδέλφη Κλεό, μια από τις σπουδαιότερες ζωγράφους των 70's που δεν έχει καβαλήσει καλάμι και δεν κωλώνει να «λερώσει» την τέχνη της με ακτιβισμό, θυμό, κίνημα, πολιτική, το τηλέφωνό μου για τον Περικλή. Και στα καπάκια με παίρνει ο «Φύλακας της ανθρωπιάς» – το θαυμάσιο αντίστροφο σχήμα λόγου που επινόησε ο Δημήτρης Ψαρράς για το θύμα και τον συγγραφέα των «Ανθρωποφυλάκων» της χούντας, τον Κοροβέση – και μου λέει πως με ψάχνει ο Γιάννης – «Ποιος Γιάννης;» «Ο Καλαϊτζής!». Τι λες τώρα, ποιος να μην ανταποκριθεί στο κάλεσμα της άγριας φύσης του Γιάννη, της άγριας, της σεμνής, της διαλλακτικής, της ευρηματικής, της γελαστής, της μελαγχολικής, αλλά πάντα της αφοπλιστικά ανθρώπινης φύσης του Γιάννη; Ποιος να αρνηθεί να γίνει συν-ερέτης (= συν-κωπηλάτης) στον «συνεταιρισμό ερετών» της «Γαλέρας», υπό το πρόσταγμα του Μεγάλου Ερετικού, με «Ε» για τους μαζόχες της ληστρικής εκμετάλλευσης του εαυτού τους, αλλά αν σας ενοχλεί η περίεργη ορθογραφία και με «ΑΙ», για όσους πίστεψαν στο εγχείρημα της αιρετικής, εναλλακτικής, ανεξάρτητης ενημέρωσης. Ανέβηκα στο κατάστρωμα της «Γαλέρας» αφού είχε σαλπάρει σχεδόν δύο χρόνια «ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ», κολυμβητής στη θάλασσα της ενημέρωσης πριν γίνω κωπηλάτης της. «Σε ξέρω, με ξέρεις, αλλά δεν ξερενόμαστε» είπαμε με τον Γιάννη στο πρώτο ραντεβού, για να γίνει η ταυτοπροσωπία, γιατί εγώ τον ήξερα από τα χιλιάδες πράγματα που είχε ήδη κάνει, αυτός με ήξερε κυρίως από την persona που είχα επινοήσει από το 2000 στην «Καθημερινή», τελικά κάτι είχε πετύχει ο «Ελεύθερος Σκοπευτής» μου περιπλανώμενος ως ΚΙΜΠΙ σε σομόν ή λευκές σελίδες καθωσπρέπει αστικών εντύπων, γιατί να μη σαλπάρει και με μια ΓΑΛΕΡΑ για Ακυβέρνητες Πολιτείες, ήταν τόσο κολακευτικό να σ’ το προτείνει αυτό ο συνήθως γελαστός πίσω απ’ τα γυαλιά και τα μούσια του καπετάνιος της. «Τι θέλετε από μένα;» ρώτησα σ’ αυτή την πρώτη επαφή τον Μεγάλο Ερετικό, στο ισόγειο αγκυροβόλιο της «Γαλέρας» στα Εξάρχεια. «Εσένα» ήταν η απάντηση του καπετάνιου. «Αλλά ποιον εμένα, τον ΚΙΜΠΙ ή τον άλλον;» τον ρωτάω – δεν θυμάμαι την ακριβή ανταπάντησή του, αλλά για το alter ego μου γινόταν το παζάρι, κι έτσι ανέλαβα κι εγώ κουπί για καμιά 35αριά μηνιαία ταξίδια της «Γαλέρας», μαζί με μερικές δεκάδες συν-ερέτες, εργάτες των εικόνων, των μολυβιών, των χρωστήρων, των λέξεων, των αναλύσεων, των αποκαλύψεων, των τολμηρών ρεπορτάζ, των νέων ιδεών, του ανελέητου χιούμορ, της καταλυτικής σάτιρας, ένα πολύχρωμο πλήρωμα ανθρώπων που υπέκυψαν στη γοητεία του Γιάννη και του πρωτότυπου υβρίδιου πολιτικού περιοδικού που εμπνεύστηκε. Αυτή ήταν η πρώτη χαρούμενη επαφή με τον Μεγάλο Ερετικό. Αλλά θυμάμαι και τη θλίψη της τελευταίας επαφής, ως συν-ερέτη, Γενάρη ή Φλεβάρη του 2010, τη μέρα που στο αγκυροβόλιο της «Γαλέρας» στα Εξάρχεια ο συνεταιρισμός των ερετών έπρεπε να αποφασίσει αν θα συνεχίσει το κουπί ή θα τραβήξει την τάπα και θα αφήσει τη θάλασσα να πάρει το σκάφος στον βυθό της. Καθένας έλεγε το μακρύ του και το κοντό του, εναλλακτικές χρηματοδότησης, κράουντ φάντινγκ, τραπεζικό δανεισμό, αλλά στην όψη του Γιάννη νομίζω πως είχε ζωγραφιστεί ένα αμετάκλητο μείγμα απογοήτευσης, αγωνίας, θυμού – με τον εαυτό του; – και πείσματος. Η «Γαλέρα» έκλεισε. Τα τελευταία σκίτσα, κόμικς, κείμενα ανέβηκαν στην ιστοσελίδα της. Αλλά το αιρετικό, ερετικό, συνεταιριστικό σαράκι δούλευε στα στομάχια πολλών, φυσικά και του Μεγάλου Ερετικού. Υποθέτω πως του ήταν εντελώς αυτονόητο να μπει δυο χρόνια μετά στην περιπέτεια της συνεταιριστικής «Εφ.Συν.». Κάπως έτσι, μια άλλη ομάδα «πετροβολημένων», καμιά 25αριά ήμασταν, τολμήσαμε το 15ήμερο πολιτικό περιοδικό «ΜΟΝΟ». Γενάρη του 2012 βγήκε το πρώτο τεύχος, εμπνευστής ο δαιμόνιος Νεκτάριος (Λαμπρόπουλος), τα δώσαμε όλα (και λεφτά), αλλά όχι όλοι, γιατί πολλές φορές οι συνεταιρισμοί ερετών εξελίσσονται σε λεόντειες συμφωνίες, άλλοι τραβάνε το κουπί κι άλλοι ρεμβάζουν τη θάλασσα. Έξι μήνες κράτησε εκείνη η συνεταιριστική αποκοτιά που είχε πολλά από τις ιδέες του Μεγάλου Ερετικού, «Γαλέρα» δεν την έλεγες βέβαια, πιο πολύ με τα φουσκωτά των προσφύγων που διεμβολίζει το Λιμενικό έμοιαζε το «ΜΟΝΟ» μας, είχε μια ενθαρρυντική κυκλοφοριακή εκκίνηση, θυμάμαι τα επαινετικά σχόλια του Γιάννη και του Περικλή για το εγχείρημα, που μέσα σε έξι μήνες όμως πήγε να συναντήσει τη «Γαλέρα» στο μεγάλο υποθαλάσσιο νεκροταφείο της ενημέρωσης. Ου παντός πλειν ες Κόρινθον... ΚΙΜΠΙ Η απουσία από τη ζωή ενός δημιουργού είναι ένας άλλος τρόπος να καταλάβεις πόσο σημαντικός ήταν. Μια απουσία όχι μόνο της καθημερινής του δουλειάς στην εφημερίδα, αλλά απουσία και μιας ισχυρής προσωπικότητας με δυναμισμό, ενέργεια, σοφία, αλλά και γενναιοδωρία και φροντίδα για τους νέους δημιουργούς! Το πείραμα της «Γαλέρας» ήταν ένα θερμοκήπιο όπου νέοι σκιτσογράφοι δημιουργούσαν σε κλίμα πλήρους ελευθερίας και ενθάρρυνσης. Τα καλύτερα σκίτσα μου τα είχα φτιάξει ως τότε στη «Γαλέρα», μέσα στο συλλογικό κλίμα άμιλλας αλλά και με το κρυφό καμάρι ότι θα τα δει ο «Δάσκαλος». Γιάννη, θα σε θυμάμαι πάντα! Πέτρος Ζερβός Σκίτσο: Soloup Πριν από λίγο καιρό έχασα τον πατέρα μου. Τα… προεόρτια όμως μιας τέτοιας αναντικατάστατης απώλειας τα ένιωσα δέκα χρόνια πριν με το φευγιό του Γιάννη. Δάσκαλος, εμπνευστής, συνάδελφος και φίλος, αλλά και πολλά περισσότερα πράγματα ακόμα, όχι μόνο για εμένα, αλλά για πολλές και πολλούς που τον γνωρίσαμε, φιλοσοφήσαμε, παρεξηγηθήκαμε και καλαμπουρίσαμε μαζί του. Γιατί δεν ήταν μόνο κορυφαίος γελοιογράφος – με πολιτικοποιημένο σκίτσο και αφοπλιστικά σαρκαστικό και αυτοσαρκαστικό χιούμορ- και άκρως επιδραστικός δημιουργός κόμικς – με τα πρωτοποριακά συνειρμικά μονοσέλιδά του και κυρίως τα έργα του «Τσιγγάνικη Ορχήστρα», «Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης» και «Τυφών» – όσο και μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Με τη σοφία αλλά και τις εξάρσεις, την έγνοια για τα πράγματα, τις φωνές, το γέλιο και τις σιωπές κάθε σπάνια ουσιαστικού και βαθιά ειλικρινούς ανθρώπου. Ενός δημιουργού που ήξερε να βάζει το Εμείς – όπως ας πούμε με τον τρόπο που έστησε το περιοδικό «Γαλέρα» – πάνω από την ξελογιάστρα καλλιτεχνική ματαιοδοξία. Τον συμβουλεύτηκα στα δύσκολα και τον συμβουλεύομαι ακόμα. Βαρύτιμος μπούσουλας με επαρκέστατα τρελαμένη βελόνα. Σ’ ευχαριστούμε Γιάννη. Soloup ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΣΧΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΩΝ «Ένα παιδί που κάνει κόμικς δεν είναι αυτό;» Ήταν κάπου στις αρχές του 2006, όταν κόβαμε την πρωτοχρονιάτικη πίτα στα γραφεία της Λέσχης μας. Μερικοί από εμάς, που είχαμε την τύχη να συνεργαζόμαστε και να μαθητεύουμε στη «Γαλέρα» με τον Γιάννη Καλαϊτζή, προσκομίσαμε εκείνη τη βραδιά τα πρώτα τεύχη του περιοδικού. Η υποδοχή που επιφύλαξαν στη «Γαλέρα» οι συνάδελφοι είχε διάφορες αποχρώσεις. Πολλοί τη γνώριζαν από πριν, ως συνεργάτες. Άλλοι, ως αναγνώστες της. Ένας από τους πρεσβυτέρους την κοίταξε και ρώτησε: «Ποιος τη βγάζει; Ο Καλαϊτζής; Ένα παιδί που κάνει κόμικς δεν είν' αυτός;». Τότε ο Καλαϊτζής είχε συμπληρώσει τα 61 του και είχε πάνω από 40 χρόνια στο σκίτσο, την πολιτική γελοιογραφία και τα κόμικς. Ασχέτως της σαρκαστικής προσποίησης άγνοιας, ο κατά δύο δεκαετίες αρχαιότερος ομότεχνός του είχε δίκιο: ο Γιάννης Καλαϊτζής παρέμενε, πράγματι, ένα «παιδί» που ενοχλούσε τους «μεγάλους». Οι καινοτομίες του στην καρικατούρα, στο αντιεξουσιαστικό σκίτσο και στο πολιτικοκοινωνικό κόμικς ήταν σαν την εφευρετική φαντασία των παιδιών που αλλάζουν παιχνίδι, το ίδιο το παιχνίδι και τον κόσμο που το πλαισιώνει. Ήταν εμβληματικός, ταλαντούχος και αγωνιστής ο Γιάννης Καλαϊτζής. Συνάμα ήταν εργασιομανής, τελειομανής και μαχητικός. Μαζί με τον άλλο Γιάννη, τον Ιωάννου, υπήρξαν ανανεωτές, θαυματουργοί και ανάδοχοι της Νέας Πολιτικής Γελοιογραφίας. Ο ένας λίγο πριν κι ο άλλος λίγο μετά τη δικτατορία, είχαν συνδέσει τα βήματα του μοντερνισμού στα εικαστικά, στη θέαση του αστικού τοπίου, στον κινηματογράφο, στα κόμικς και το θέατρο του Παραλόγου, με ό,τι πιο κριτικό, ανατρεπτικό και φρέσκο είχε να δείξει η παγκόσμια λογοτεχνία. Απογείωσαν το πολιτικό σκίτσο στην Ελλάδα και το έκαναν να επισπεύδει, να εγείρει τον ριζοσπαστισμό της Μεταπολίτευσης. Οι νεότερες γενιές χρωστάμε ακόμα πιο πολλά σε αυτούς που τόλμησαν, με φαντασία και ρίσκο, σε μια εποχή πάντως με εύφορες πλαγιές και μια κοινωνία διψασμένη και επιδεκτική για το νέο που καλλιεργούσαν. Μας δίδαξαν, θέλοντας και μη, αλλά και μας «κακομάθανε». Δεν προέβλεπαν ίσως την ξηρασία του τοπίου, την απαξίωση και τη δυσανεξία που θα ακολουθούσε. Στο φευγιό του Γιάννη Καλαϊτζή είχαμε γράψει πως αυτοί οι ευαίσθητοι ποιητές του σκίτσου ήταν σαν τα αηδόνια που συνήθιζαν να έχουν στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην πρώτη κιόλας διάχυση της τοξικότητας, μας άφηναν μόνους. Κι ακόμα χειρότερα από μόνους... Δέκα χρόνια μετά την απώλεια του Γιάννη Καλαϊτζή, νιώθουμε ευγνώμονες που ζήσαμε αυτό το «ενοχλητικό παιδί» ως ομότεχνο, ως συνάδελφο και ως φίλο. Και τον ευχαριστούμε που έβαλε χρώμα στη ζωή μας. ⚪ Ευχαριστούμε την οικογένεια του Γ. Καλαϊτζή για την άδεια αναδημοσίευσης των εικόνων που συνοδεύουν το αφιέρωμα. Το σώμα του γνωστού έργου του Γ. Καλαϊτζή βρίσκεται κατατεθειμένο στα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας. Και το σχετικό link...

Δέκα χρόνια πέρασαν από τον θάνατο του Γιάννη Καλαϊτζή και, όπως συμβαίνει μ’ αυτές τις τόσο χαρισματικές προσωπικότητες που επηρεάζουν τους συνομιλητές και την ατμόσφαιρα γύρω τους, ακόμα και ερήμην τους, μοιάζει να μην πέρασε μια μέρα και μοιάζει σαν να πέρασε ένας αιώνας. Σαν και χθες ήταν ανάμεσά μας, εμπνευστής και βασικός συμμέτοχος στο μοναδικό εγχείρημα της έντυπης αυτοδιάθεσης. Όμως στον πυκνό πολιτικό και κοινωνικό χρόνο της τελευταίας δεκαετίας, ο Καλαϊτζής με το σκίτσο του, εκπρόσωπος της ουσιαστικής αντισυστημικότητας, μιας μετωπικής κόντρας με οποιαδήποτε μορφή εξουσίας επιχειρεί να επιβληθεί με αθέμιτα μέσα και της ελευθεριότητας μιας ολόκληρης εποχής προτού να ολισθήσει ο κόσμος μας στον νεο-συντηρητισμό, είναι σαν να πέρασε ήδη σ’ ένα πολύ μακρινό παρελθόν. Γι’ αυτό το αφιέρωμα σ’ εκείνον δεν είναι μόνον η χρεία της μνήμης αλλά και η απόλυτη ανάγκη της υπενθύμισης – στα καθ’ υμάς και στα καθ’ ημάς – όσων ήταν και όσων κόμιζε ο ευφυής αυτός δημιουργός. Προσωπικά δεν τον πρόλαβα στην «Εφ.Συν.» και γι’ αυτή την περίοδο γράφουν στις επόμενες σελίδες καθ’ ύλην «αρμόδιοι». Τον θυμάμαι όμως στην «Ελευθεροτυπία», βαρύ, λακωνικό αλλά όχι απρόσιτο. Αντίθετα, τρυφερό στον νέο συνάδελφο που του απηύθυνε τον λόγο με δέος. Τον θυμάμαι στο «Γιάντες» να γεμίζει τα τραπεζομάντιλα με σχέδια μιας πυρετώδους δημιουργικότητας που δεν έπαιρνε αναβολή – εκείνος κι ο Ακριθάκης είχαν αυτό το συνήθειο. Θυμάμαι επίσης τον αστείο, έξυπνο και ειλικρινή τρόπο που ζήτησε κάποτε μια μικρή αύξηση από τον Κίτσο Τεγόπουλο, επισημαίνοντάς του σε ένα ιδιόχειρο, κατεξοχήν «καλαϊτζικό» σημείωμα ότι για να ολοκληρώσει το καθημερινό του σκίτσο πίνει, ως γνωστόν, 2-3 ποτηράκια ουίσκι και «το ουίσκι τελευταία ακρίβυνε πολύ, Κίτσο μου» (παρεμπιπτόντως πήρε την αύξηση). Τον θυμάμαι στις θυελλώδεις συνελεύσεις της «Ελευθεροτυπίας» και των απεργιακών φύλλων. Τον θυμάμαι και ως αναγνώστρια της «Εφ.Συν.», υπέροχα παράφορο, απέραντα ταλαντούχο και τολμηρό, να μην ανακόπτει τη μοναδικά «αιρετική» – «προσβλητική» μόνον για τους μικρόμυαλους ή τους συντηρητικούς – έμπνευσή του ούτε όταν το ιστορικό του σκίτσο για τον Σόιμπλε προκάλεσε μικρά εγκεφαλικά σ’ ένα ποσοστό της καθημαγμένης ελληνικής κοινωνίας που θεωρούσε ότι ο υποκριτικός καθωσπρεπισμός και η εθελοδουλία ενδείκνυνται απέναντι στον ισχυρό. Ο Καλαϊτζής έφυγε όταν αυτή η κοινωνία δεν σήκωνε πια την πένα και το πνεύμα του. Αλλά ακόμα κι αν δεν είχε υπάρξει στη δημοσιογραφική μας ζωή, ακριβώς τώρα είναι η εποχή που θα έπρεπε να τον επανεφεύρουμε στον Τύπο και στην καθημερινότητά μας. Και το σχετικό link...

Το Πέμπτο Γράμμα πρωτοκυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2002 ως ένθετο στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και έτρεξε για 10 τεύχη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Στις 29 Ιουνίου 2003 η σειρά επέστρεψε με νέα αρίθμηση και εβδομαδιαία κυκλοφορία για 12 τεύχη. Τα υπόλοιπα χρόνια (μέχρι και το 2008) ακολούθησε την ίδια τακτική, με νέα αρίθμηση για 10 νέα τεύχη. Τα διακριτικά του είναι "Σταυρόλεξα - Παιχνίδια - Σκάκι - Κόμικς - Χιούμορ" και ουσιαστικά είναι περιοδικό με σταυρόλεξα "για την παραλία". Τα εξώφυλλά του κοσμούν μονοσέλιδα του Αρκά, ενώ από τις συνολικά 36 σελίδες του οι 8 (9 με το εξώφυλλο) είναι κόμικ. Στις σελίδες του φιλοξενούνται: Αρκάς Quino Ο Γάτος του Philippe Geluck Άρχοντες Του Κόσμου των Tronchet-Geli Αχ, Τα Κορίτσια... του Zer Η Ζωή Είναι Μικρή - Απολαύστε Την! των Tririet & Larcenet Ο Κάβουρας του Sergio Salma

Το 2001, στα πρώτα άλμπουμ της σειράς ΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΟΥ ΜΗΝΑ της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, κυκλοφόρησαν τα 2 πρώτα τεύχη της ΑΡΜΑΔΑ σε σχέδιο Bucket και σενάριο Morvan. Προσεγμένη έκδοση, μεγάλο μέγεθος και υπέροχη εκτύπωση, η σειρά δεν συνεχίστηκε αυτόνομα αλλά σε συνέχειες μέσα στο ένθετο 9. Μια ακόμα υπέροχη περιπέτεια φαντασίας από την Γαλλο-Βελγική σχολή. Τον Σεπτέμβριο του 2007, βγήκε το τρίτο τεύχος (ΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΟΥ ΜΗΝΑ 16) ενώ τον Νοέμβριο του 2008 κυκλοφόρησε το τέταρτο τεύχος της σειράς (ΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΟΥ ΜΗΝΑ 19). Στην Γαλλία έχουν κυκλοφορήσει 17 τόμοι. Οι αδημοσίευτοι σε αυτή τη σειρά είναι: 5. 'J.VJ,..'\_ 06/2002 6. Artifices 08/2003 7. Q.H.I 08/2004 8. Nature Humaine 09/2005 9. Infiltrations 09/2006 10. Retour de flammes 10/2007 11. Monde flottant 09/2008 12. Zone franche 10/2009 13. Dérapage contrôlé 09/2010 14. Liquidation totale 10/2011 15. Chasse gardée 10/2012 16. Liés par le sang 09/2013 17. Grands froids 09/2014 18. Psycholocauste 09/2015 19. Temps mort 10/2016 Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους germanicus19 & Argail. Ευχαριστούμε τον DJO για τις πληροφορίες Bedetheque Σκαναρισμένοι και διαθέσιμοι για ανάγνωση και οι 12 τόμοι, ΕΔΩ. Ομαδοποίηση για Το Άλμπουμ Του Μήνα

Ειναι σαφές οτι το περιοδικό με τον τίτλο ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ των αρχων του 60,αποτέλεσε πρώιμο στάδιο της γνωστής εφημερίδας με το ιδιο ονομα. Αλλά δουμε πως έφθασε να αποτελεί μια απο τις σημαντικοτερες εφημερίδες του τόπου μας. Δανείζομαι μερος του κείμενο του "Φώντα Τρούσα' της 10ης Μαρτιου του 2024.: 'ΣΤΙΣ 4 ΜΑΡΤΙΟΥ μάθαμε από τα μίντια πως η εταιρεία Alter Ego του Βαγγέλη Μαρινάκη απέκτησε τον τίτλο της ιστορικής εφημερίδας της αριστεράς «Ελευθεροτυπία» και κατ’ επέκταση της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» και βεβαίως του σάιτ enet.gr. Το πρώτο φύλλο της «Ελευθεροτυπίας» είχε κυκλοφορήσει στις 21 Ιουλίου 1975, ενώ η αυλαία θα έπεφτε στις 14 Νοεμβρίου 2014. Στην πράξη όμως ο τίτλος «Ελευθεροτυπία» είναι παλαιότερος και δεν είχε σχέση με εφημερίδα, μα με περιοδικό. Πάμε πολύ πίσω στο χρόνο, στο 1963, μια χρονιά που σημαδεύεται από τη δολοφονία του βουλευτή της αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη (ως γνωστόν ο Λαμπράκης στις 22 Μαΐου 1963, θα χτυπηθεί βάναυσα, στο κεφάλι, από παρακρατικούς στη Θεσσαλονίκη, για ν’ αφήσει την τελευταία του πνοή πέντε μέρες μετά, στο νοσοκομείο, στις 27 Μαΐου, στα 51 χρόνια του). Η δολοφονία του Λαμπράκη, από μόνη της σαν γεγονός, θα έθετε σε μιαν άλλη βάση το ίδιο το δημοσιογραφικό λειτούργημα, καθώς τρεις μαχόμενοι δημοσιογράφοι της εποχής, ο Γιώργος Ρωμαίος από «Το Βήμα» και «Τα Νέα», ο Γιάννης Βούλτεψης από την «Αυγή» και ο Γιώργος Μπέρτσος από την «Ελευθερία» θα βοηθούσαν αποφασιστικά, με τις έρευνες και την αρθρογραφία τους, στη διαλεύκανση μιας υπόθεσης που θα συντάραζε το πανελλήνιο για χρόνια (και με πάμπολλα παρεπόμενα σε πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό επίπεδο). Κάτω από αυτό το σκηνικό οι δημοσιογράφοι θα δουν τον Οκτώβριο του 1963 ένα περιοδικό να βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα τους, που αποκαλείται «Ελευθεροτυπία», έχοντας ως ιδιοκτήτες-διευθυντές του τους δημοσιογράφους Δημήτρη Μαρούδα-Αλέκο Φιλιππόπουλο (αργότερα ο Μαρούδας θα αποχωρούσε) και αρχισυντάκτη ξανά τον Α. Φιλιππόπουλο. Στο περιοδικό έγραφαν και άλλοι φυσικά (οι Κώστας Χατζηαργύρης και Αλέκος Λιδωρίκης ήταν ανάμεσά τους), ενώ έδιναν δουλειά τους και σκιτσογράφοι, όπως ο Ιωάννης Κυριακόπουλος (δηλαδή ο ΚΥΡ) και ο Ηλίας Σκουλάς, που είχαν αναλάβει να εικονογραφούν και τα εξώφυλλα.[..] Στη σελίδα 3 βλέπουμε πως το περιοδικό κόστιζε 10 δραχμές –ακριβό για τα δεδομένα της εποχής, αν σκεφθούμε πως οι «Εικόνες», που ήταν μια κλάση πάνω σαν lay-out, κόστιζαν ακριβώς τα μισά, δηλαδή 5 δραχμές–, κάτι που αιτιολογείται από το γεγονός πώς ήταν ειδικού περιεχομένου έκδοση η «Ελευθεροτυπία», όχι «για όλη την οικογένεια», απευθυνόμενη, πρωτίστως, στον κόσμο του Τύπου.[..] Τα προδικτατορικά τεύχη της «Ελευθεροτυπίας» είναι 42 (το τελευταίο από τον Μάρτιο του 1967), με την έκδοση να διακόπτεται από τη δικτατορία. Σχεδόν ένα χρόνο πριν εμφανιστεί στα περίπτερα η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (στις 21 Ιουλίου 1975, όπως προαναφέρθηκε) είναι το περιοδικό «Ελευθεροτυπία», που αρχίζει να τυπώνεται και πάλι, από εκεί όπου σταμάτησε (ή το σταμάτησαν καλύτερα), με εκδότη-διευθυντή πάντα τον Αλέκο Φιλιππόπουλο, αρχισυντάκτη τον Χρήστο Θεοχαράτο και εικονογράφο-σκιτσογράφο τον Διογένη Καμένο («Μήτσος κε Κατινάκι...» κ.λπ.). Έτσι το πρώτο μεταπολιτευτικό τεύχος είναι το #43, από τον Νοέμβριο του 1974, με τους τίτλους στο εξώφυλλο να είναι οι εξής: «Οι δημοσιογράφοι κρίνουν τον Τύπο» και «Η 7ετία του βιασμού».[..] Για το πώς προέκυψε η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» έχει μια ωραία αφήγηση, που τραβάει σε μάκρος όμως, ο αείμνηστος δημοσιογράφος Λυκούργος Κομίνης στο βιβλίο του «Η κρίση του ελληνικού Τύπου» [Κάκτος, 1985]. «Ήταν Μάης του 1975. Ένα γλυκό ανοιξιάτικο βράδυ, αλλά ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι μέσα στο τυπογραφείο της παλιάς “Ελευθερίας” του Κόκκα, στην οδό Γερανίου 7. Οι λινοτυπικές μηχανές βογκούσαν. Σ’ όλα τα μαρμάρινα τραπέζια του τυπογραφείου ήταν απλωμένοι οι σελιδοθέτες και από πάνω τους σκυμμένοι τυπογράφοι και δημοσιογράφοι απ’ όλες τις εφημερίδες, έκλειναν τις σελίδες της πρώτης εφημερίδας των συντακτών. Της “Αδέσμευτης Γνώμης”. Ήταν μια από τις πιο μεγάλες απεργίες του κλάδου μας, με ελάχιστα ιδεολογικά και περισσότερα επαγγελματικά αιτήματα. Το κυριότερο όμως δεν ήταν η ικανοποίηση των όσων ήθελαν οι δημοσιογράφοι. Το κυριαρχικό στοιχείο ήταν το αποτέλεσμα της σύγκρουσης: Ποιος θα υπέκυπτε, οι εργαζόμενοι ή οι εργοδότες; Η μάχη γοήτρου ήταν πιο σημαντική από τις δραχμικές μας επιδιώξεις.(...) Είχαν περάσει 15 μέρες χωρίς εφημερίδες. Η απεργία είχε αρχίσει στις 28 Απριλίου. Η Ένωση Ιδιοκτητών κυκλοφορούσε ένα μικρό ενημερωτικό φυλλάδιο με τα καθημερινά “νέα” τής επιλογής της. Όλα έδειχναν ότι ο αγώνας θα τραβούσε σε μάκρος. Και οι πιο πολλοί άρχισαν να σπάνε. Πρώτος ο Φιλιππόπουλος έριξε την ιδέα να βγάλουμε εφημερίδα. Ήταν τότε διευθυντής της “Απογευματινής”. Το διοικητικό συμβούλιο δέχτηκε μετά από σκέψη την πρόταση. Και πέσαμε στη μάχη.(...) Οι εκδότες μάς αποκαλούσαν Βιετκόγκ. Δουλεύαμε χωρίς σταματημό. Και όλα προχωρούσαν προς την έκδοση της εφημερίδας. Της εφημερίδας μας». Υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες εδώ, αλλά για να το προχωρήσουμε το θέμα πιο γοργά να πούμε πως ο Οργανισμός Χάρτου δεν έδινε χαρτί, για να τυπωθεί η νέα εφημερίδα, ενώ και το πρακτορείο αρνιόταν να την μοιράσει. Εκεί σκάει μύτη σαν από μηχανής Θεός ο Χρήστος Τεγόπουλος, που προσφέρει χαρτί για την «Αδέσμευτη Γνώμη», ώστε να συνεχιστεί η έκδοσή της. Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό ο Φιλιππόπουλος απολύεται από την «Απογευματινή», συναντιέται με τον Τεγόπουλο και αφού συμφωνήσουν τα οικονομικά «τι» και «πώς» αποφασίζουν να κυκλοφορήσουν μια νέα εφημερίδα. Ο τελικός μεταξύ τους διάλογος, όπως τον αποτυπώνει στο βιβλίο του ο Λυκούργος Κομίνης, ήταν ο εξής: «Τίτλος; “Ελεθεροτυπία” λέει ο Φιλιππόπουλος. “Είναι δικός μου, κατοχυρωμένος για το περιοδικάκι που έβγαζα”. Σύμφωνοι». Κάπως έτσι θα προέκυπτε η εφημερίδα πλέον «Ελευθεροτυπία».[..] https://www.lifo.gr/culture/vivlio/h-istoria-tis-efimeridas-eleytherotypia-kai-toy-periodikoy-epsilon

Αντί παρουσίασης προτιμώ να προσθέσω το καταπληκτικό κείμενο του Νίκου Μπακουνάκη με τίτλο "Οι επικούρειοι ρέμπελοι" Ο γάλλος κομίστας Νταβίντ Πρυντόμ μάς μεταφέρει στην Αθήνα σε μια μέρα του Οκτωβρίου του 1936, για να μας διηγηθεί μια ιστορία με ρεμπέτες, μπουζούκι, χασίς και σμπίρους του καθεστώτος Μεταξά Είναι 40 ετών κι έχει πάρει κιόλας τη θέση του στον κόσμο των κόμικς. Αλλά το καινούργιο βιβλίο του γάλλου κομίστα Νταβίντ Πρυντόμ, που έχει σπουδάσει στη μοναδική σχολή κόμικ της Ανγκουλέμ, πρωτεύουσας του κόμικ στη Γαλλία, θεωρείται το καλύτερό του. Είναι το Rébétiko,La Μauvaise Ηerbe(Ρεμπέτικο, Το Χόρτο), μια σκοτεινή φαντασμαγορία για τον κόσμο των ρεμπετών, του χασίς, των τεκέδων, του μπουζουκιού και του μπαγλαμά, της λαϊκής μουσικής, του ζεϊμπέκικου, της φυλακής, του σεξ, των διώξεων, των πολιτισμικών συγκρούσεων, τοποθετημένη στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1936, δηλαδή εποχή δικτατορίας Μεταξά. Ο Νταβίντ Πρυντόμ εμπνεύστηκε το νέο κόμικ του από τη γαλλική έκδοση του βιβλίου της Γκέιλ ΧολστΟ δρόμος του ρεμπέτικου , που η πρώτη του έκδοση, στα ελληνικά και στα αγγλικά, χρονολογείται από το 1975. Το αποτέλεσμα είναι μια πρωτότυπη ρεαλιστική εικονογραφημένη ιστορία, στα χρώματα της αιθάλης, της ώχρας, του κόκκινου και του μαύρου, που εξελίσσεται σε μια μέρα και μια νύχτα του Οκτωβρίου του 1936. Οι ήρωες του Πρυντόμ- οι επικούρειοι ρέμπελοι της ελληνικής λαϊκής μουσικής, όπως χαρακτηρίζονται σε μια γαλλική κριτική- είναι ρεμπέτες, με ονόματα Μάρκος (Βαμβακάρης), Σταύρος, Μπάτης, η χυμώδης Μπέμπα. Το καθεστώς Μεταξά έχει ξεκινήσει διωγμό κατά των ρεμπετών, κατά του μπουζουκιού και του μπαγλαμά γιατί «η Ελλάδα βαδίζει προς τη Δύση». Παρ΄ όλα αυτά, ο διευθυντής των φυλακών ζητάει από τον Μάρκο, τη στιγμή που αυτός αποφυλακίζεται, να του παίξει λίγο μπουζούκιστα κρυφά. Ο διχασμός είναι φανερός. Γιατί πέρα από την ιστορία της ομάδας των ρεμπετών, ο Πρυντόμ αναδεικνύει εξαιρετικά αυτό τον πολιτισμικό διχασμό της ελληνικής κοινωνίας την εποχή του Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού, όπως αυτοαποκαλούσε την εξουσία της η προπαγάνδα του καθεστώτος Μεταξά («κράμα της διάνοιας του αρχαίου πολιτισμού με τη βαθιά θρησκευτική πίστη του μεσαιωνικού ελληνισμού»). Ο Πρυντόμ έχει κάνει εξαιρετική δουλειά ως προς την τεκμηρίωση της εποχής. Η εικόνα της Αθήνας, των λαϊκών συνοικιών όπου κινούνται οι ρεμπέτες, είναι κάτι παραπάνω από ρεαλιστική. Οι σμπίροι, οι χωροφύλακες του καθεστώτος Μεταξά, δεν θα μπορούσαν να ήταν πιο αληθινοί. Τα δωμάτια-τεκέδες, το κάπνισμα του χασίς, οι γυναίκες με τα κομπινεζόν που αφήνουν τη φαντασία να τρέχει σε σεξουαλικές σκηνές έχουν τη δύναμη ενός ντοκυμαντέρ. Ο σχεδιασμός των μπουζουκιών και των μπαγλαμάδων ή λεπτομέρειες με τα ψηλά τακούνια των ρεμπετών που ανοίγουν και αποδεικνύεται ότι είναι κρύπτες για τσιγαριλίκια δείχνουν ότι ο Πρυντόμ έχει μελετήσει πολύ τον κόσμο του αθηναϊκού περιθωρίου. Εκείνο που μας αφήνει όμως άφωνους είναι το πώς αποδίδει τα σώματα. Η κλίση του κορμού, το καμπούριασμα, το κεφάλι προς τα μπρος, το ένα χέρι ελεύθερο, το άλλο μέσα στο μανίκι του ανάρριχτου σακακιού, όλες αυτές οι χειρονομίες που τις λέμε μάγκικες αλλά που αποτελούν τη χαρακτηριολογία ενός κόσμου που κινείται στη λεπτή γραμμή του αλήτη και του δανδή. Δεν είναι όμως μόνο το εικονογραφημένο μέρος. Η γλώσσα είναι επίσης ιδιαίτερη. Ο Νταβίντ Πρυντόμ μοιάζει να έχει μελετήσει καλά ένα ιδιότυπο Λεξικό της Πιάτσας. Και για να μπορεί να είναι πιο κοντά στην ατμόσφαιρα των αθηναίων ρεμπετών δεν διστάζει να ενσωματώσει στη γλώσσα του ελληνικές λέξεις της αργκό, και ας μη τις καταλαβαίνουν, χωρίς γλωσσάρι, οι γάλλοι αναγνώστες. «Εspece de petit koutsavakides», δηλαδή παλιοκουτσαβάκι, διαβάζουμε κάπου. Με το κόμικ του Πρυντόμ οι επικούρειοι ρέμπελοι του ρεμπέτικου ξαναγίνονται δικοί μας. Νίκος Μπακουνάκης | Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009 υγ.Είναι μόλις το 2ο της σειράς 9ο Κύμα. Το πρώτο ήταν η Υπόθεση ΗΠΑ - Άλακ Σίνερ. Bedetheque

Καταπληκτικο κομικ. Ειναι της γαλλικης σχολης. Δεν εχει σχεση με αμερικανικους σουπερ-ηρωες. Futurιστικη ιστορια. Με μαγεψε το σχεδιαστικο στυλ του Nicolas Malfin. Το scenario ειναι του Daniel Pecqueur. απο τον 1ο ελληνικο τομο Η υποθεση του 1ου τομου περιληπτικα... Η χρυσή πόλη είναι μια πόλη χτισμενη στον ωκεανό, ασφαλή από τον υπερπληθυσμό και τη βία που βασιλεύουν στην ήπειρο. Μόνο οι πιό τυχεροί έχουν πρόσβαση εκεί και, για αυτόν τον λόγο, ο Harrison Banks εμφανίζεται μεταξύ των προνομιούχων ανθρώπων. Αλλά, μια ημέρα, το αεροπλάνο της συζύγου του συντρίβεται μυστηριωδώς. Τότε ξεκινά για τον Banks μια επικίνδυνη έρευνα στο άγνωστο έδαφος, μια αληθινή κάθοδος στην κόλαση... απο τον 1ο ελληνικο τομο Στην Ελλαδα εχουν κυκλοφορησει απο το "9" της Ελευθεροτυπιας οι 3 πρωτοι τομοι ως αυτονομοι (και οι υπολοιπο 4 ως ενθετα στο περιοδικο "9"). Eχω τους 2 πρωτους τομους που κυκλοφορησαν το 2001 και 2002 αντιστοιχα. Ειναι αρκετα καλη εκδοση και σε καλη τιμη. Οι μεχρι σημερα (07/2010) εκδοσεις ειναι: 1. Pilleurs d´épaves 1999 2. Banks contre Banks 2000 3. Nuit Polaire 2001 4. Goldy 2002 5. Le dossier Harrison 2003 6. Jessica 2005 7. Les enfants perdus 2007 8. Les naufragés des abysses 2009 9. L'Énigme Banks 11/2011 10. Orbite terrestre basse 11/2013 extra εκδόσεις 1. Τ05 - Le dossier Harrison ασπρόμαυρο Συνολικα: Links bedetheque.com (περιληψη υποθεσης, κριτικες αναγνωστων) Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους Valtasar & ftsgr. Ευχαριστούμε τον DJO για τις πληροφορίες Ομαδοποίηση για Το Άλμπουμ Του Μήνα

Όσο κι αν σήμερα οι ακροδεξιοί, επίσημοι και συγκεκαλυμμένοι, λατρεύουν την αρχαία Σπάρτη, φορούν περικεφαλαίες και έχουν για εμβλήματα μαιάνδρους και δόρατα, στις γελοιογραφίες του 1940-45 ο Λεωνίδας και οι 300 του «πολέμησαν» ανελέητα τον ναζισμό. Και τον κατατρόπωσαν. Είναι γνωστό πως παραδοσιακά η Ακροδεξιά, από τις παρυφές της νομιμόφρονος, κοινοβουλευτικής εκδοχής της μέχρι το άκρο του νεοναζισμού, θέλγεται αισθητικά από την Αρχαία Σπάρτη, τους μύθους και (κάποιες) αλήθειες που τη συνοδεύουν. Οι σκίνχεντ της Χρυσής Αυγής συχνά πυκνά φωτογραφίζονται με εμβλήματα και σήματα που παραπέμπουν στη σιδηρά πειθαρχία και τη στρατιωτική οργάνωση των Λακεδαιμόνιων, τα λογότυπα των κομμάτων και των οργανώσεων της Άκρας Δεξιάς και οι εικόνες των ιστότοπών τους αντλούν τη μορφή τους από μια νεφελώδη αρχαιολατρία, ενώ ακόμα και στη Βουλή εσχάτως εκλέχτηκαν οι… «Σπαρτιάτες». David Low Η αλήθεια είναι όμως ότι στην πιο κρίσιμη στιγμή της νεότερης Ιστορίας, οι Σπαρτιάτες «υπηρέτησαν» το αντίπαλο στρατόπεδο και όχι αυτό του ναζισμού. Στις γελοιογραφίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που φιλοτεχνήθηκαν από Ευρωπαίους και Έλληνες σκιτσογράφους κατά το διάστημα 1940-45, συχνά-πυκνά το σύμβολο της ελληνικής αντίστασης και μαχητικότητας ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα ήταν οι Σπαρτιάτες. Ιδιαίτερα μέχρι τον Απρίλιο του 1941 όταν οι Γερμανοί, απογοητευμένοι από την έκβαση των μαχών μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών, αποφάσισαν να αναλάβουν αυτοί την κατάκτηση της χώρας, τέτοιες γελοιογραφίες εμφανίστηκαν κατ’ επανάληψη, με το αναπόφευκτο για την εποχή φολκλόρ, στον ευρωπαϊκό και κυρίως στον βρετανικό Τύπο. Περιοδικό «Punch» «Ο ενθουσιασμός και ο θαυμασμός για τις – εν πολλοίς απροσδόκητες – ελληνικές νίκες τροφοδότησε την έμπνευση των Βρετανών καλλιτεχνών παρότι δεν απέφυγαν τη χρήση των αρχαιοελληνικών κλισέ: ο Έλληνας εύζωνος εναλλάσσεται με τον αρχαίο Έλληνα οπλίτη. Ο Μαραθώνας με τον Φειδιππίδη και οι Θερμοπύλες του Λεωνίδα παραλληλίζονται με τον Έλληνα στρατιώτη στην Κορυτσά», επισημαίνει εύστοχα ο Αρτέμης Ψαρομηλίγκος στον τόμο «Κορόιδο Μουσολίνι – Ανθολόγιο Αντιφασιστικής Γελοιογραφίας» που κυκλοφόρησε το 2009 παραμονές της 28ης Οκτωβρίου, από το περιοδικό «Ιστορικά» της «Ελευθεροτυπίας» και από όπου έχει αντληθεί το υλικό που αναδημοσιεύουμε. Sidney Strube Τέτοιες γελοιογραφίες περιέχονται σε ανάλογες διεθνείς εκδόσεις καθώς και στον ομότιτλο, με τον προηγούμενο, τόμο του Δημήτρη Λαζογιώργου-Ελληνικού που κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1972, επανεκδόθηκε σε νέα μορφή το 2000 από τις εκδόσεις Πελασγός και σε ακόμα πιο νέα από την εφημερίδα «Τα Νέα» το 2013. Και μπορεί στις περισσότερες γελοιογραφίες να κυριαρχούν τα τσαρούχια και οι φουστανέλες ως στερεοτυπικές και συμβολικές ενδυμασίες των Ελλήνων, δεν είναι λίγες όμως και οι εμφανίσεις των ηρωικών Σπαρτιατών και του Λεωνίδα που φυλάττουν Θερμοπύλες για να εμποδίσουν τους Ιταλούς να ανοίξουν το δρόμο στον Χίτλερ. Περιοδικό «Punch» Σε ανυπόγραφη γελοιογραφία από το περιοδικό Punch οι Έλληνες φαντάροι παραλληλίζονται ευθέως με τους 300 του Λεωνίδα, ενώ σε γελοιογραφία του David Low από την Evening Standard, Έλληνες, Σλάβοι και Άγγλοι μαζί αμύνονται στα στενά υποστηριζόμενοι από το «Πνεύμα των Θερμοπυλών». Στις «Νέες Θερμοπύλες» στέκονται αγέρωχοι οι Σπαρτιάτες σε έργο του W. H. Woodburn (Hengest) από τη Manchester Evening News, ένας εύζωνας στο «Πέρασμα των Θερμοπυλών» έχει για προστάτη του τον Λεωνίδα σε σκίτσο του William Furnival από τη Lancashire Daily Post, ενώ ένας Λακεδαίμων, όπως γράφει η ασπίδα του, στέκεται δίπλα σε έναν Έλληνα και έναν Βρετανό φαντάρο που δίνουν μαζί τη μάχη τους «μετά τις Θερμοπύλες». Hengest Τέλος, οι «Έλληνες Ήρωες» της αρχαιότητας ξεπηδούν από ένα κατεστραμμένο αέτωμα του Παρθενώνα και υποδέχονται στο μνημείο τους έναν εύζωνα που επιστρέφει από τη νικηφόρα μάχη, σε σκίτσο του Sidney Strube από την Daily Express το οποίο ευθέως τοποθετεί τους στρατιώτες ενάντια στον ναζισμό και τον φασισμό στην ίδια θέση με τους «αθάνατους» της αρχαιότητας. William Furnival Είναι αυτονόητο πως σε αυτές και σε αμέτρητες ακόμα γελοιογραφίες της εποχής κυριαρχούν λέξεις όπως «θέληση», «έπος», «κουράγιο», «δόξα», «μεγαλείο», «ελευθερία». Λέξεις οι οποίες δεν έχουν καμιά σχέση με τους θρασύδειλους, παλαιούς και νέους, ναζιστές που όσο κι αν επιχειρούν να ιδιοποιηθούν σύμβολα και αξίες της αρχαιότητας, η Ιστορία τούς έχει οριστικά κατατάξει ως εγκληματίες και οριστικά ηττημένους. Και το σχετικό link...

Ως «πολιτική πορνογραφία» χαρακτηρίζει ο Φώτης Πεχλιβανίδης τα θέματα των κόμικς του νέου βιβλίου του, που συγκεντρώνει όλα τα δημοσιευμένα έργα του στην «Ελευθεροτυπία» κατά το διάστημα 1992-1994. Λένε πως το μόνο που μπορούμε να αλλάξουμε είναι το παρελθόν μας. Να το κριτικάρουμε, να το επαναξιολογήσουμε, να αναθεωρήσουμε τις συνέπειες που (πιστέψαμε πως) επέφερε στο «μέλλον», να αναστοχαστούμε πάνω στον τρόπο που το αντιληφθήκαμε. Ο μόνος τρόπος για να το δοκιμάσουμε είναι να το θυμηθούμε. Να βάλουμε κάτω τα κομμάτια του και να προσπαθήσουμε να τα ξανασυναρμολογήσουμε. Ίσως τότε να αλλάξει η εξωραϊσμένη εικόνα που είχαμε δώσει στο παζλ και να αρχίσει να παίρνει νέες μορφές, πιο καθαρές, για το τι τελικά προκάλεσε αυτό το παρελθόν στο σήμερα και τι είναι ικανό να συνεχίσει να προκαλεί όσο μένει ανεξερεύνητο και εξιδανικευμένο. Ένα μικρό τμήμα μόνο αυτού του παρελθόντος αλλά πολύ μεγάλο για τις επιπτώσεις του στον πολιτικό βίο αυτής της χώρας, στην κουλτούρα της ψυχαγωγίας και της διασκέδασης, στην εξέλιξη του Τύπου και των media, στις ανθρώπινες σχέσεις και την προϊούσα αποξένωση και διάρρηξη του κοινωνικού ιστού εξετάζει εν τη γενέσει του ο Φώτης Πεχλιβανίδης σε περίπου πενήντα μονοσέλιδες ιστορίες που φιλοτεχνήθηκαν από το 1992 ως το 1994 και δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» στο ένθετο «Η ζωή είναι εδώ» που διηύθυνε τότε ο Φώτης Γεωργελές, μετέπειτα διευθυντής της Athens Voice στην οποία ο Πεχλιβανίδης είναι καλλιτεχνικός διευθυντής εδώ και περίπου είκοσι χρόνια. Οι δύο τελευταίες ιστορίες μάλιστα βλέπουν το φως για πρώτη φορά καθώς, όπως σημειώνει ο δημιουργός τους, «είναι αδημοσίευτα για λόγους που δεν γνωρίζω. Ναι, υπήρχε και τότε λογοκρισία, πιο χαμηλής έντασης, ας πούμε…». Το «Ένα Καινούργιο Χθες» (εκδόσεις Τόπος, 108 σελίδες) όμως δεν αποτελεί μια απλή συλλογή αναδημοσίευσης αυτού του υλικού, αλλά κάθε ιστορία του Πεχλιβανίδη συνοδεύεται από το αντίστοιχο εξώφυλλο της «Ελευθεροτυπίας» στην οποία περιεχόταν η ιστορία, ώστε το αναγνωστικό κοινό να μπορεί να την εντάξει στα συμφραζόμενα της εποχής της και παράλληλα να θυμηθεί τα γεγονότα και τα πρόσωπα που απασχολούσαν την κοινή γνώμη, τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στη ΔΕΗ, τον θάνατο της Μελίνας Μερκούρη, τις κόντρες του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με τον Μιλτιάδη Έβερτ, τον Αντώνη Σαμαρά και τον Στέφανο Μάνο, τα διαδοχικά σκάνδαλα, την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου. «Πολιτική πορνογραφία θα ονόμαζα τα θέματα που διατρέχουν αυτά τα κόμικς-στριπς, μιας και αφορούν τους κάλπηδες πολιτικούς και τα παράσιτά τους: επικοινωνιολόγους, διαφημιστές, image makers, δημοσιογράφους (με εξαιρέσεις φυσικά), επαγγελματίες παπαρολόγους γενικώς, αλλά και τη διεφθαρμένη ελίτ, που τους κουμαντάρει σαν μαριονέτες στη σκηνή ή καλύτερα σαν «αντιπάλους» στη σκακιέρα, απέναντι στο αποχαυνωμένο πόπολο. Κυρίαρχο ρόλο επίσης παίζει η τηλεόραση με τους κλόουν πρωταγωνιστές της, σε αντιστοίχιση με τα social media σήμερα. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο. Φυσικά απ’ την εξίσωση δεν θα μπορούσε να λείπουν ο ερωτισμός, το φλερτ (ναι, υπήρχε κάποτε) και το σεξ, μιας και αυτό πρωταγωνιστούσε εκείνη την εποχή, σε μια χυδαία του έκφανση (από άποψη εμπορευματική), αλλά και γιατί είναι από τα αγαπημένα μου θέματα, μιας και απογυμνώνει τις σχέσεις των ανθρώπων από τα περιττά και τις συμβάσεις. Μερικά ακόμα θέματα που παρελαύνουν είναι οι αστικές προκαταλήψεις, ο πόλεμος, η βία των μητροπόλεων, τα ναρκωτικά, η Ευρώπη, τα υπαρξιακά αδιέξοδα των νέων, η αναζήτηση νοήματος στον σύγχρονο κόσμο, η υποκρισία των ηθικολόγων και τον ψευτοοικολόγων, οι επερχόμενες τεχνολογικές κατακτήσεις-εξαρτήσεις, οι τοξικές σχέσεις των ζευγαριών, το ατέλειωτο γλεντοκόπι ενός λαού που μέσα από τις επιλογές του προετοίμαζε το δυστοπικό του μέλλον κ.ά.» επισημαίνει ο Φώτης Πεχλιβανίδης στον εκτενή πρόλογό του, περιγράφοντας τη δουλειά του τριάντα χρόνια μετά. Όταν ξεκινούσε τα κόμικς του στην «Ελευθεροτυπία» βρισκόταν στην αρχή μιας πλούσιας καριέρας, η οποία τον οδήγησε στην εικονογράφηση σε πολλά περιοδικά, παιδικά βιβλία και εξώφυλλα, στη δημιουργία κόμικς στο «Παρά Πέντε», τη «Βαβέλ», τα «Πρόσωπα» κ.ά., στη ζωγραφική, στη συνεργασία με διαφημιστικές εταιρείες, στην καλλιτεχνική διεύθυνση σειράς εντύπων («Τηλέραμα», «M2», «Madame Figaro», «Playboy», «Κλικ», «Men» κ.ά.), στον σχεδιασμό περιοδικών («Look» και «Home»), στη διδασκαλία κόμικς επί δεκαοχτώ χρόνια στον ΑΚΤΟ, σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Ο δημιουργικός ενθουσιασμός του σε αυτά τα κόμικς είναι διάχυτος και πλαισιώνει ιδανικά τον εμμέσως καταγγελτικό λόγο του για όλα τα ακατανόητα που συνέβαιναν τριγύρω μας. Από την αυτονόητη αδυναμία της επεξεργασίας και της αποτίμησης των γεγονότων την ώρα που εξελίσσονται – ο καλλιτέχνης άλλωστε δεν είναι πολιτικός αναλυτής, ούτε προφήτης –, αλλά με τη βεβαιότητα ότι «κάτι δεν πάει καλά» προκύπτει το μαύρο χιούμορ που διατρέχει τα περισσότερα από τα κόμικς του Πεχλιβανίδη. Μια απόπειρα αυτοκτονίας on-camera με ένα ολοζώντανο αλαλάζον κοινό, ο ναρκισσευόμενος Τέρενς Κουίκ ως σχολιαστής της αυξανόμενης απάθειας των τηλεθεατών, ο ξεπλυμένος από τα ιδιωτικά κανάλια Νίκος Μαστοράκης, η Βίρνα και ο Γιάγκος Δράκος της «Λάμψης», ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος και ο Βασίλης Λεβέντης ως η επιτομή του γραφικού που νομιμοποιήθηκε και έγινε κανόνας, η Κορομηλά, ο Ζαχαράτος, ο Χαρδαβέλλας και τα τσιφτετέλια στα πρωινάδικα, η ωμή βία σε ζωντανή μετάδοση, οι οκνηροί και μπουχτισμένοι τηλεθεατές που αποκοιμιούνται μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας ειδήσεις από πολέμους, για να ξυπνήσουν σε μια λίμνη αίματος – κάποτε θα είναι το δικό τους – αποτελούν τα θέματα των ιστοριών τού «Ένα Καινούργιο Χθες». Τότε δεν θα μπορούσε να γνωρίζει ο Πεχλιβανίδης ούτε οι αναγνώστες του ότι αυτή ήταν η απαρχή ενός μεθοδικά σχεδιασμένου και κανονικοποιημένου ωχαδερφισμού υπό τις ευλογίες των ΜΜΕ, που θα θριάμβευαν ολοκληρωτικά. Υπήρχε ακόμα μια κάποια ελπίδα ότι θα ξυπνήσουμε, θα κλείσουμε την τηλεόραση και θα αρχίσουμε να ζούμε. Αντιθέτως, καλωδιωθήκαμε ακόμη περισσότερο. «Σήμερα δεν νομίζω ότι μας παίρνει να είμαστε και πολύ αισιόδοξοι. Υπάρχουν πολλά πράγματα με τα οποία αγανακτούμε: η αποσύνθεση των δυτικών κοινωνιών, η απάθεια, ο κυνισμός και η πολιτική διαφθορά, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η κατάσταση στις εξαθλιωμένες χώρες κι άλλα πολλά. Τα πάντα αλέθονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τα καθιστούν ασήμαντα μετά από λίγο, τα πάντα μετατρέπονται σε προϊόντα. Ακόμα και οι άλλοτε ανατρεπτικές ιδεολογίες. Ακόμα και οι ζωές μας. Οι άνθρωποι από πολίτες με κριτική σκέψη μετατρέπονται σε ιδιώτες (idiots) που αποσύρονται στις προσωπικές μανίες τους, άλλοι οργανώνουν λόμπι κι άλλοι επιβιώνουν με χόμπι. Υποκαταστήσαμε τις αυθεντικές ιδέες με αυθεντικά προϊόντα. Καταντήσαμε να γίνουμε αυθεντικές απομιμήσεις του ίδιου μας του εαυτού» επισημαίνει ο Πεχλιβανίδης με προφανή απογοήτευση και χωρίς καμιά ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης, έστω κι αν στις ιστορίες που συνθέτουν το μωσαϊκό τού «Ένα Καινούργιο Χθες» μάς τα είχε πει όλα αυτά. Και τα είχε σχεδιάσει με τη μοναδική του ικανότητα. Γιατί εκτός από ένας δεξιοτέχνης αφηγητής σύντομων ιστοριών που ισορροπούν μεταξύ της πραγματικότητας και της μυθοπλασίας, ο Πεχλιβανίδης είναι ένας ξεχωριστός δημιουργός εικόνων. Όπως επισήμαινε ο Χρήστος Ξανθάκης στην «Ελευθεροτυπία» το 1992, λίγο πριν ξεκινήσει η δημοσίευση των ιστοριών του Φώτη Πεχλιβανίδη, βασικές επιρροές του είναι οι καρικατούρες, ο Λούκι Λουκ και ο Αστερίξ, τα ρεαλιστικά σχέδια του Μανάρα, του Μπερνέτ και του Βαρέν, ο Ιωάννου, ο Κώστας Μητρόπουλος, ο Καλαϊτζής, ο Αρκάς, ο Αϊδίνης, ο πρόωρα χαμένος Μιχαήλ. Με τέτοιους «δασκάλους» μαθήτευσε ο Φώτης Πεχλιβανίδης για να φιλοτεχνήσει τις ιστορίες από το «Ένα Καινούργιο Χθες». Ιστορίες που αν και δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1990 είναι ανατριχιαστικά επίκαιρες. Και όπως γράφει και ο ίδιος: «Ήταν πριν 30 χρόνια, και ήταν στιγμές από το μέλλον μας. Καλώς ήρθατε στον θαυμαστό νέο κόσμο μας. Μόνο που είναι ο χθεσινός!». Και το σχετικό link...

Κάπου κοντά στο 2010, η εφημερίδα "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία", κυκλοφορεί δωρεάν σαν ένθετο το περιοδικό "Casaviva", κάθε δεύτερη Κυριακή του μήνα. Στην συνέχεια το περιοδικό παίρνει τον δρόμο για τα περίπτερα της χώρας, με τιμή στα 4€. Άγνωστο πότε, αλλά τον τίτλο τον αποκτάει η εφημερίδα "Πρώτο Θέμα". Η κυκλοφορία συνεχίζεται ως έχει. Το συγκεκριμένο περιοδικό εστιάζει την θεματολογία του στο σπίτι και στην κάθε είδους διακόσμησή του. Μέσα από τις σελίδες του βρίσκουμε νέα και πρωτότυπα αξεσουάρ, παίρνουμε ιδέες για το πώς θα μπορέσουμε να διαμορφώσουμε τον προσωπικό μας χώρο και φυσικά μαθαίνουμε όλες τις νέες τάσεις, που υπάρχουν επάνω στο σύγχρονο home design, όπως συνήθιζε να το λέει ο συγχωρεμένος ο παππούς μου στην Καλαμάτα. Φιλοξενούνται, επίσης, και μερικά άρθρα που αφορούν προορισμούς διασκέδασης (όπως οδηγοί για ταξίδια κι εστιατόρια), αλλά τα συγκεκριμένα είναι ελάχιστα μέσα στην ύλη. Η έκδοση είναι πολυτελής, στιβαρή, περιέχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, αλλά και πολλές παρεμφερείς διαφημίσεις. Άγνωστο πόσα τεύχη κυκλοφόρησαν συνολικά. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τον nikos ka.

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ελευθεροτυπία, στα πλαίσια της σειράς ''Συλλογή 9'', το όγδοο τεύχος της σειράς με τίτλο ''Αρπακτικά Ι''. Είναι ο πρώτος τόμος της σειράς ''Αρπακτικά'' που θυμίζω ότι πρωτοδημοσιεύτηκε στις σελίδες του ένθετου της Ελευθεροτυπίας ''9''. Σκαναρισμένα και διαθέσιμα για ανάγνωση τα άλμπουμ 1-4, ΕΔΩ. Ομαδοποίηση για τη Συλλογή Εννέα

«Τότε έγραφα για πράγματα που δεν είχαμε βρει ακόμα λέξεις να τα περιγράψουν, όπως η τοξική αρρενωπότητα, τα fake news, η κουλτούρα της επαγρύπνησης εναντίον φυλετικών προκαταλήψεων και διακρίσεων». «Σκέφτηκα να τα αναβαθμίσω χρωματίζοντάς τα και σουλουπώνοντας το lettering με χειροποίητα τυπογραφικά στοιχεία, αλλά τελικά προτίμησα να τυπωθούν όπως ακριβώς είχαν δημοσιευθεί. Άλλωστε αυτό θα πήγαινε κόντρα στον χαρακτήρα αυτής της έκδοσης, που θέλει να υπενθυμίσει πως μέσα σ’ αυτά τα τριάντα πλέον χρόνια δεν άλλαξε τίποτα επί της ουσίας! (…) Πολιτικοκοινωνική πορνογραφία θα ονόμαζα τα θέματα που διατρέχουν αυτά τα κόμικ στριπ, μια και αφορούν τους κάλπηδες πολιτικούς και τα παράσιτά τους: επικοινωνιολόγους, διαφημιστές, image makers, δημοσιογράφους (με εξαιρέσεις φυσικά), επαγγελματίες παπαρολόγους γενικώς, αλλά και τη διεφθαρμένη ελίτ που τους κουμαντάρει σαν μαριονέτες στη σκηνή ή καλύτερα σαν “αντίπαλους” στη σκακιέρα απέναντι στο αποχαυνωμένο πόπολο. Κυρίαρχο ρόλο επίσης παίζει η τηλεόραση με τους κλόουν πρωταγωνιστές της, σε αντιστοίχιση με τα σόσιαλ μίντια σήμερα. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο». Φλασάρω. Το «Ένα καινούργιο χθες, 1992-2024: 30 χρόνια πριν, 30 χρόνια μετά – Κόμιξ που δημοσιεύτηκαν στην Ελευθεροτυπία μεταξύ 1992-1994» του Θεσσαλονικιού Φώτη Πεχλιβανίδη, εναλλακτικά, θα μπορούσε να λέγεται και «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν». Γιατί ο Πέχλι (συντροφικό κλείσιμο ματιού), όπως και ο συμπολίτης μας Νίκος – Μπαίνουμε στον Υδροχόο – Παπάζογλου, δεν είχε και δεν έχει καμιά αμφιβολία: «Όσο για το πού βρισκόμαστε 30 χρόνια μετά, τότε έγραφα για πράγματα που δεν είχαμε βρει ακόμα λέξεις να τα περιγράψουν, όπως η τοξική αρρενωπότητα, οι κατασκευασμένες ειδήσεις (fake news), η κουλτούρα της επαγρύπνησης εναντίον φυλετικών προκαταλήψεων και διακρίσεων (woke culture) κ.ά. Οι χαρακτήρες είχαν θέματα ψυχικής υγείας, υπαρξιακές κρίσεις και κάθε είδους νευρώσεις. Τι έχει αλλάξει σήμερα; Σήμερα δεν νομίζω ότι μας παίρνει να είμαστε και πολύ αισιόδοξοι. Υπάρχουν πολλά πράγματα με τα οποία αγανακτούμε: η αποσύνθεση των δυτικών κοινωνιών, η απάθεια, ο κυνισμός και η πολιτική διαφθορά, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η κατάσταση στις εξαθλιωμένες χώρες και άλλα πολλά. Τα πάντα αλέθονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και καθίστανται ασήμαντα μετά από λίγο. Ακόμα και οι άλλοτε ανατρεπτικές ιδεολογίες. Ακόμα και η ζωή μας. Οι άνθρωποι από πολίτες μετατρέπονται σε ιδιώτες (idiots)…» Γνήσια πανκ ροκ ήταν, είναι και θα είναι η προσέγγιση του Τύπου, οπότε γιατί όχι; Πολλά από τα παραπάνω που γράφει ο δημιουργός στον πρόλογο της έκδοσης θα μπορούσαν να είναι και η αρχή του τραγουδιού «Know your rights» των Clash. Ξεκινά με το ουρλιαχτό του Τζο Στράμερ, «This is a public announcement with guitars». Μόνο που ο ρομαντικός φιλάρας, που εναλλακτικά η ορμή της εικόνας και του λόγου του παραπέμπουν στους Manic Street Preachers του «Generation Terrorists» και στους παλιότερους Undertones του «Teenage Kicks», δεν πυροβολεί με κιθάρα, αλλά με τα πιο απλά μέσα: χαρτί, μολύβι, σβήστρα, μαρκαδοράκια, μπόλικο νεανικό ενθουσιασμό και έναν παράξενο μαζοχιστικό έρωτα για τη «φθηνή τέχνη». Και για την Κλόντια Σίφερ, για να μπούμε στα ενδότερα της έκδοσης. Και για την Αθήνα. Και για τη μελαχρινή της Roman Loft στη Χαλκιδική με το δερμάτινο μπουστάκι, το σκισμένο τζιν και τις μπότες, που της αφιερώνει το «Καλοκαίρι» με το ζεματιστό rock and roll των πόλεων, τη μυρωδιά του καμένου πλαστικού στον βρόμικο ουρανό της πόλης. Ωδή στις ανήσυχες νύχτες που προκαλούσαν για έξοδο, βότκες, τεκίλες, λευκά πουκάμισα, μπιτάτα μπαρ που επέμεναν με funk και latin. Εικόνες με γυμνά κορμιά στις αμμουδιές, ιδρώτες που κολλούσαν στα στήθη, ζέστη που χτυπούσε κατακέφαλα, παιχνίδι με τα μάτια, τολμηρές προτάσεις, βαβούρα και χάζι. Χάζι-μάτι όπως αυτό που κάνουν οι μέσοι τηλεθεατές της ιστορίας με τίτλο «8.30 news» καθώς παρακολουθούν σε ζωντανή μετάδοση κάποιον που απειλεί να αυτοκτονήσει. «Κουφάλες, δουλειές δεν έχετε; Σας αρέσουν τα live ε;» Κυβερνοπάνκ και διαστημικό σεξ, που λόγω της έλλειψης βαρύτητας στη Σελήνη κάνει τους αστροναύτες ξεφτέρια ακόμα και στις πιο δύσκολες στάσεις του Κάμα Σούτρα. Νοθευμένες παρτίδες κόκας με εντομοκτόνα, που κάνουν τα μεταχίπι φρικιά στα Εξάρχεια να νοσταλγούν («κάθε πέρσι και καλύτερα») τις μέρες του ’60 με τους Beatles και το αθώο LSD. Στο «Καινούργιο χθες», που αντίστροφα διαβάζεται και σαν… «δεν θέλω να γίνομαι δυσάρεστος, αλλά νομίζω πως το σήμερα ψωνίζει τρόμο και φοβίες από vintage shop περασμένων αιώνων», ο άγριος, γκροτέσκ, κανιβαλικός και απάνθρωπος κόσμος των ελληνικών μίντια και των γκρικ πόλιτικς διαπλέκεται σουρεαλιστικά, πρόστυχα, λάγνα, οργισμένα και αθυρόστομα με ντελιβεράδες που παραδίδουν την πίτσα εισπράττοντας πληρωμή σε είδος. Κοφτές ανάσες, ματιές χαμένες στο άπειρο, ρώγες που σκληραίνουν, αυτό παθαίνω: Διακτινίζομαι σε εκείνη την Αθήνα του Green Door που παλλόταν από τους Last Drive, το περιοδικό Βαβέλ, τον «Νευρομάντη» του Γκίμπσον και το ένθετο της Ελευθεροτυπίας «Η Ζωή είναι εδώ», που ζητούσε τις ιστορίες του. Εδώ κάνει ριφρές στη μνήμη, στο χρονικό μιας εποχής, όπου οι εφημερίδες είχαν μια ιερότητα αλλά και μιαν ιεράρχηση με αρχή, μέση και τέλος διαθέτοντας καθημερινό κροσφάιερ διαφορετικών και αιρετικών απόψεων. Φύλλα που διαβάζονταν από συνειδητοποιημένους αναγνώστες αντί για τους παθητικούς καταλωτές μιας σημερινής οθόνης τίγκα σε αλγόριθμους που ελέγχουν τη ροή των τάιμλαιν. Με διευθυντή τον άλλον Φώτη (Γεωργελέ), πολλά χρόνια πριν ο ένας γίνει ο εκδότης της εφημερίδας που διαβάζετε (Free press, free choice, Athens Voice) και ο Πεχλιβανίδης art director από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας μας ως σήμερα, οι δυο τους συνυπέγραψαν το «Luna», το πρώτο ελληνικό κόμικ που κυκλοφόρησε στην Αμερική. Πέρα από τον ηδονισμό, την αποπλάνηση, τις ορμόνες που εκρήγνυνται σε συνάφεια με την αχαλίνωτη σχολή του Μίλο Μανάρα, ο Πεχλιβανίδης με την ασπρόμαυρη δυστοπική και την απόλυτα πολιτική προσέγγιση – ασπρόμαυρες επιροές, θεωρώ, από Ταρντί, Μαντσέτ και Μουνιόζ, Σαμπάγιο –, έδωσε στην Ελευθεροτυπία σενάρια που πέρασαν πριονοκορδέλα την αιθητική της τηλεόρασης, τη Γενιά του Πολυτεχνείου και την υποκρισία των ηθικολόγων. Υπουργοί, πρωθυπουργοί, μάσκες πολιτικές, αστικές προκαταλήψεις και «το ατελείωτο γλεντοκόπι ενός λαού που μέσα από τις επιλογές του προετοίμαζε το δυστοπικό του μέλλον», συχνά προφήτευσαν όσα έφερε ο χρόνος στη χώρα και τον κόσμο. Τον διάβασα με μεγάλη συγκίνηση, γιατί τρέφω μεγάλη εκτίμηση για τον ίδιο, όχι μόνο ως κομίστα αλλά και ως ζωγράφο και μουλτιμιντιακή περσόνα που διέπρεψε στη διαφήμιση, στα εξώφυλλα των βιβλίων (φιλάρα, σε ευχαριστώ θερμά για το «Ροκ Σταρ») και τις αφίσες. Μόνο ρισπέκτ, αγάπη και αδελφοσύνη για τον σχεδιαστή του «Ένα καινούργιο χθες». «Σήμερα είναι το αύριο που σου υποσχέθηκαν χθες», λέει ο Βίκτορ Μπουργκίν και για τον Πεχλιβανίδη, που συνεχίζει να συντονίζει τη ζωή και τη συμπεριφορά του με τους Clash, το επόμενο τραγούδι ας είναι το «Rock the Kasbah», χαρισμένο σπέσιαλ. Το κόμικ «Ένα καινούργιο χθες» του Φώτη Πεχλιβανίδη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος, του Άρη Μαραγκόπουλου. Και το σχετικό link...

Το έτος 1998, η εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", κυκλοφορεί με το φύλλο κάθε Παρασκευής, το ένθετο "Βιβλιοθήκη". Στην αρχή το ένθετο κυκλοφόρησε σε μεγάλο σχήμα, ενώ στην συνέχεια πήρε την μορφή περιοδικού κι απόκτησε αυτόνομη αρίθμηση. Το περιεχόμενο του τίτλου, αντλεί την θεματολογία του κυρίως από την λογοτεχνία, την ποίηση και την ζωγραφική, αλλά δεν παραλείπει να κάνει αναφορές και στην κοινωνιολογία και φιλοσοφία. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα περιοδικό που σκοπό έχει τόσο την πληροφόρηση του κοινού επάνω στις υψηλές Τέχνες, ενώ παράλληλα επιχειρεί να μορφώσει, αλλά και να προβληματίσει τους αναγνώστες, επάνω σε σύγχρονούς τομείς της Φιλοσοφίας και της Ηθικής. Ένα βροντερό "παρών" στον Πολιτισμό. Νομίζω ότι αξίζει να παραθέσουμε μία ανάρτηση σε ένα blog, η οποία περιλαμβάνει πολλά από τα αξιομνημόνευτα άρθρα, που δημοσιεύτηκαν στην "Βιβλιοθήκη" της Ελευθεροτυπίας. Επίσης, ΕΔΩ θα βρούμε ένα άρθρο, το οποίο δημοσιεύτηκε στην "Βιβλιοθήκη", που κυκλοφόρησε στις 06/06/2008, με αφορμή τον εορτασμό των δέκα ετών από την γέννηση του ένθετου.

Οι εκδόσεις Φυτράκη, στην προσπάθειά τους να μας ξεναγήσουν στα "Μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου", συνεργάζονται με την Mondadori και το 1969 κυκλοφορούν μία καλαίσθητη και υπερπολυτελή σειρά βιβλίων. Ξεφυλλίζοντας το κάθε βιβλίο της σειράς, δύο πράγματα προξενούν έκπληξη στον αναγνώστη. Το πρώτο είναι το πανέμορφο χαρτί στο εσωτερικό με την τέλεια εκτύπωση και το δεύτερο είναι ο μεγάλος πλούτος από σπάνιο φωτογραφικό υλικό που υπάρχει διάσπαρτο μέσα και σε συνδυασμό με τα εξαιρετικά κείμενα (που είναι μεν άκρως κατανοητά, αλλά και γραμμένα με πολυτονικό σύστημα ) μας μεταφέρει στο εκάστοτε μουσείο και την Ιστορία γενικότερα. Τα βιβλία που έχουμε στην κατοχή μας είναι τα εξής: Λούβρο Αιγυπτιακό μουσείο Καΐρου Παλαιά Πινακοθήκη Μονάχου Βασιλικό μουσείο Άμστερνταμ Η έκδοση, όπως έγραψα και πιο πάνω, δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο για να χαρακτηριστεί άψογη και η θεματολογία της αφυπνίζει μνήμες και μαθαίνει νέα πράγματα για την Τέχνη. Όπως θα περιμέναμε σε μία τέτοια δουλειά, τα βιβλία είναι σκληρόδετα, προορισμένα να αντέχουν στο πέρασμα των δεκαετιών (ένα στοίχημα που κερδήθηκε) και σε κάθε φωτογραφία που παρατίθεται υπάρχει και η αντίστοιχη επεξήγηση του τι ακριβώς απολαμβάνουμε. Στο τέλος κάθε τόμου βρίσκουμε μία ενότητα που μιλάει για την Ιστορία κι Οργάνωση του εκάστοτε μουσείου, ενώ στην συνέχεια ακολουθεί η βιβλιογραφία, η ιστορία των συλλόγων που ίδρυσαν το κάθε μουσείο, σχεδιαγράμματα της κάτοψης του μουσείου (όχι σε όλα τα βιβλία), ευρετήριο εικόνων κι ευρετήριο ονομάτων. Ε, αν θα τολμούσαμε να ζητήσουμε κάτι παραπάνω, θα ήμασταν αχάριστοι! Αυτό που παρατήρησα στα βιβλία που έχουμε στην κατοχή μας είναι ότι όλα φέρουν το ίδιο (λιτό) εξώφυλλο κι οπισθόφυλλο και η μόνη διαφορά τους υπάρχει στον τίτλο της ράχης. Αυτό με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ενδέχεται να κυκλοφορούσαν με dust jackets. Κάποια στιγμή (άγνωστο το πότε) η σειρά επανατυπώθηκε, αυτή την φορά από τα πιεστήρια της Ελευθεροτυπίας και κυκλοφόρησε με ακριβώς το ίδιο περιεχόμενο, αλλά με καινούργια (πιο ωραία) εξώφυλλα.

Ο Blacksad είναι μια μαύρη γάτα που ασκεί το επάγγελμα του ιδιωτικού αστυνομικού σε μια αμερικανική πόλη της δεκαετίας του '50 που κατοικείται από ζώα. Αν και το σενάριο, γραμμένο από τον Juan Diaz Canales, θεωρείται από τους περισσότερους σχετικά κοινότυπο, το σχέδιο από τον Juanjo Guarnido μαζί με την ατμόσφαιρα που δημιουργεί θεωρούνται καταπληκτικά κλέβοντας την παράσταση… Η δημοσίευση του πρώτου τόμου του Blacksad το 2000 κλόνισε το κοινό και τους επαγγελματίες του χώρου. Ομόφωνα, τύπος και χιλιάδες αναγνώστες ανακάλυψαν δύο σχετικά άγνωστους ισπανικούς συγγραφείς με καταπληκτικό ταλέντο. Στην Γαλλία πούλησε περίπου 200.000 αντίτυπα και μεταφράστηκε γρήγορα στα γερμανικά, αγγλικά, ολλανδικά, πορτογαλικά, ισπανικά και γιαπωνέζικα. Ο πρώτος τόμος έχει τίτλο Somewhere Within the Shadows στην αμερικανική έκδοση ονομάζεται απλά Blacksad. Πραγματεύεται την εξιχνίαση μιας δολοφονίας μια πρώην συντρόφου του Blacksad της Nathalia Willford. Η επιβεβαίωση της επιτυχίας έρχεται με τον δεύτερο τόμο που έχει τίτλο Arctic Nation. To Blacksad γίνεται μια από τις μεγαλύτερες σειρές της σύγχρονης εποχής για τα κόμικς. Να σημειωθεί ότι αυτός ο τόμος έχει 8 σελίδες επιπλέον από τον πρώτο τόμο και η ιστορία πραγματεύεται ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα. Το θέμα του ρατσισμού! Στον κόσμο του Blacksad δεν είναι εύκολο να είσαι μια μαύρη γάτα! … Ο τρίτος τόμος ονομάζεται Red Soul . Από τους 3 τόμους, οι 2 πρώτοι (από οσο έχω δει) έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά. Για μεγάλο διάστημα στην Αμερική μεταξύ φίλων κυκλοφορούσαν τα ξενόγλωσσα κόμικς με χειρόγραφες σημειώσεις στα αγγλικά! Φυσικά οι 2 καλλιτέχνες έχουν βραβευτεί πολλές φορές για τα συγκεκριμένα κόμικς. Links Blacksad (αγγλική wikipedia) για περισσότερα... στον παράδεισο! Bedetheque Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους: Valtasar, Yoashimitsu και AndreasD. Διαθέσιμα για ανάγνωση και τα 3 τεύχη ΕΔΩ Ομαδοποίηση για τη Συλλογή Εννέα --- Το μέλος Valtasar πρόσθεσε ΕΔΩ: Το 1ο τεύχος "Κάπου ανάμεσα στις σκιές" κυκλοφόρησε αρχικά σε συνέχειες στο 9 και μετά εκδόθηκε ανεξάρτητο άλμπουμ από την Ελευθεροτυπία. Το 2ο τεύχος "Αρκτικό Έθνος" έχει κυκλοφορήσει μόνο μέσα στο 9 σε 4 συνέχειες.

Το 2008 η "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ", με την ιδιότητα του εκδότη, κυκλοφόρησε ένα φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο "ΑΙΓΑΙΟ". Μέσα από τις σελίδες του αποπνέει ο αέρας της Αιγαιοπελαγίτικης αύρας κι ο αναγνώστης περιπλανιέται σε όλα τα νησιά της περιοχής. Σε κάθε νησί, από τα 59 που παρατίθενται, αφιερώνεται η δική του σελίδα (που δεν είναι απαραίτητο να είναι μόνο μία) και μέσω των μικρών (αλλά περιεκτικών) συνοδευτικών άρθρων (που επικεντρώνονται περισσότερο στα ιστορικά στοιχεία), αλλά κι από το πλούσιο φωτογραφικό υλικό, πληροφορούμαστε για τον κάθε προορισμό. Η έκδοση είναι μεγάλη σε μέγεθος και οι σελίδες της κρύβουν πολυτέλεια. Η στιβαρή κόλληση της ράχης ολοκληρώνει αυτό το πολύ σωστό αποτέλεσμα. Να πούμε ότι η ετυμολογία των νησιών έγινε υπό την επιμέλεια του συγγραφέα - λαογράφου κ. Γιώργου Λεκάκη. Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα τεύχος που μυρίζει καλοκαίρι κι Ελλάδα και προτείνεται σε αυτούς που αρέσκονται σε τέτοιου είδους θεματολογίες.

Το 2004 η Ελευθεροτυπία κυκλοφόρησε τον 3ο τόμο της σειράς Συλλογή του 9 . Σκιτσάκι όπως το μάθαμε μέσα στο Manifesto. Δεν είναι εξ'ίσου καλό, δεν είναι όμως επουδενί για πέταμα Ομαδοποίηση για τη Συλλογή Εννέα - Αφιέρωμα στον Ηλία Κυριαζή

Προτζέκτορας: Μια συζήτηση με τον Αργύρη Μαυρέα για τη γελοιογραφία και τους αντισυμβατικούς ήρωες του. Ο Αργύρης Μαυρέας είναι μια ξεχωριστή περίπτωση γελοιογράφου. Βασικός συνεργάτης της «Ελευθεροτυπίας» στο ένθετο «Εννέα», για 13 χρόνια «περνούσε» μέσα από τα σκίτσα του τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο γύρω του, έναν τρόπο κυνικό μα συνάμα ευαίσθητο. Πράγματι, σε πρώτη ανάγνωση κάποιος θα έλεγε ότι οι γελοιογραφίες του είναι αγρίως κυνικές, όμως μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει βαθιά ενσυναίσθηση που δεν έχει να κάνει με τον επιφανειακό σχολιασμό γεγονότων της στιγμής. Ο Μαυρέας σκαλίζει τις μικρές πληγές μας με το πενάκι του. Καταπιάνεται με τη ζωή, τον θάνατο, τη μοναξιά, τη φιλία, τις ανθρώπινες σχέσεις. Οι «ήρωες» του, ιδιόρρυθμοι, αντισυμβατικοί, βρομόστομοι, αυτόνομοι και ανατρεπτικοί, μιλούν για θέματα που κρυφά «πονάνε» όλους μας λίγο παραπάνω. Αργύρη, η πρώτη «επαφή» σου με το σκίτσο πότε ήταν; Δεν εννοώ ως δημιουργός. Πολύ νωρίς. Υπήρχαν πάντα ερεθίσματα από την παιδική μου ηλικία όπως ήταν οι πολιτικές γελοιογραφίες από τις εφημερίδες του πατέρα μου, και αργότερα τα περιοδικά «MAD», «Βαβέλ», «Παραπέντε». Περιοδικά ανατρεπτικού χιούμορ και αντισυμβατικά όσον αφορά τις πολιτικοκοινωνικές θέσεις που υπερασπίζονταν. Και με εμβληματικούς σκιτσογράφους! Μιλώντας για σκιτσογράφους, υπήρξαν δημιουργοί που σε επηρέασαν; Σίγουρα οι Έλληνες πολιτικοί γελοιογράφοι και αργότερα δημιουργοί όπως ο Raiser,o Edica, o Wolinski, o Altan και πάντα ο αγαπημένος μου Μordillo. Εκεί πήγαινε και το χαρτζιλίκι μου άλλωστε! Είσαι γελοιογράφος. Σκόπευα να σου ζητήσω να μου μιλήσεις για τις σπουδές σου, αλλά μετά σκέφτηκα ότι η «γελοιογραφία» δεν σπουδάζεται. Ισχύει αυτό. Είναι πολύ δύσκολο να πει κάποιος πως έχει «σπουδάσει» γελοιογράφος. Είναι κάτι έμφυτο που σίγουρα μπορεί να το βοηθήσουν κάποιες σπουδές που έχουν σχέση με το σχέδιο αλλά μέχρι εκεί. Το «κόμικ» πάλι είναι άλλη υπόθεση, μαθαίνεις και διδάσκεσαι τεχνικές. Αυτό που πιστεύω είναι ότι όλα είναι περισσότερο θέμα σκληρής δουλειάς και ταλέντου. Καλώς ή κακώς, όσο ταλέντο και να έχεις δεν κάνεις κάτι χωρίς σκληρή δουλειά, όπως και το αντίθετο. Η γελοιογραφία θα έλεγα ότι είναι θέμα ισορροπίας και συνδυασμός πολλών μορφών τέχνης και τρόπου σκέψης. Ποιες ήταν οι πρώτες δουλειές που εμφάνισες; Ξεκίνησα ερασιτεχνικά στα μέσα του ’90 δημοσιεύοντας σε τοπικά περιοδικά και εφημερίδες στην Καλαμάτα, όπου ζω κι εργάζομαι. Επαγγελματικά ξεκίνησα με τη συνεργασία μου στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» για 13 χρόνια, από το 2001 έως το 2014 στο ένθετο «Εννέα». Εκείνη την περίοδο εμφανίστηκε ένας περίεργος τύπος. Ο Mr Brown. Κυνικός, ιδιόρρυθμος, κάποιοι θα μπορούσαν να τον θεωρήσουν έως και ενοχλητικό. Μίλησε μου για αυτόν. Ποιος ήταν ο Mr Brown; Ο Mr Brown ήταν ο βασικός μου ήρωας για το μεγαλύτερο διάστημα που δούλευα στην «Ελευθεροτυπία». Όσον αφορά το όνομά του, δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος που τον είπα έτσι, απλά μου άρεσε σαν όνομα. Μου ήρθε απλά ένα βράδυ που σχεδίαζα. Φυσικά o ίδιος προϋπήρχε ως φιγούρα, αλλά χωρίς όνομα. Ήταν ένας τύπος κυνικός, ευαίσθητος, ευφυής αλλά συγχρόνως και αφελής. Αρκετά χρόνια μετά «γεννήθηκε» ο Jack με τα ίδια χαρακτηριστικά. Ίσως λίγο περισσότερο κυνικός. Αυτό το μείγμα κυνισμού και ευαισθησίας, το κοινό πώς το εισπράττει; Ποια είναι η ανταπόκρισή του; Θέλω να πιστεύω ότι ήταν και είναι καλή, δεν υπάρχει περίπτωση να τους ικανοποιήσεις όλους. Άλλωστε δεν είναι κι αυτό το ζητούμενο. Πιστεύεις όμως ότι κατανοούν αυτό που τους δείχνεις; Αυτό που θες να τους πεις; Δεν ξέρω αν ο τρόπος που βλέπει το κοινό τη δουλειά μου ταυτίζεται πάντα με τον τρόπο που τη βλέπω εγώ. Αν και πάντα προσπαθώ να υπάρξει ταύτιση του έργου και του κοινού, δεν είναι εύκολο. Το «χάνεις», το «χάνουν», το «χάνουμε» γενικότερα! Σε ενοχλεί αυτό; Όχι, καθόλου. Πολλές φορές ένα σχέδιο το αντιλαμβάνεται ο καθένας με το δικό του τρόπο και βρίσκει μέσα σε αυτό τα «δικά του πράγματα». Κι αυτό όμορφο είναι. Το θέμα είναι πάντα, έτσι κι αλλιώς, να υπάρχει αλληλεπίδραση έργου και κοινού. Με κάθε τρόπο. Υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τη δουλειά σου; Αν χαρακτηρίζει κάτι τη δουλειά μου είναι σίγουρα ο τρόπος που σχεδιάζω και γράφω, αλλά και η έντονη αλληλεπίδραση ανθρώπων και ζώων. Ειδικά τα σκυλάκια έχουν ιδιαίτερη θέση στα σκίτσα μου. O ήρωας που δουλεύεις αυτή την περίοδο είναι ένας σκύλος. Ένας όχι τόσο συνηθισμένος σκύλος. Ο Jack. O«συνεχιστής» του Mr Brown; Σίγουρα δεν είναι συνηθισμένος! Είναι ένας μικρός ιδιόρρυθμος σκύλος που πίνει συνέχεια μπίρες σχολιάζοντας τα πάντα, δημιουργώντας συνέχεια προβλήματα. Όμως κάποιες φορές δίνει τις καλύτερες λύσεις! O Jack θα μπορούσε να είναι ο σκύλος του Mr Brown, όπως και ήταν σε κάποια σχέδια χωρίς να λέγεται Jack. Απλά μετά από χρόνια άλλαξαν οι ρόλοι, ο Jack έγινε «πρωταγωνιστής» και ο Mr Brown απλά ακολουθεί και ακούει τον ιδιόρρυθμο σκύλο του. Είναι μια ανταλλαγή ρόλων, έχουν και οι δύο τα ίδια ελαττώματα και την ίδια κοσμοθεωρία. Και βλακεία. Πάντα μέσα στο πλαίσιο που τους επιτρέπει η αξιοπρέπειά τους. Είσαι περήφανος για την εξέλιξη του Jack ως δημιουργός του; Είναι πραγματικά υπέροχη αίσθηση όταν δουλεύεις συνέχεια έναν ήρωα και σιγά σιγά τον βλέπεις να αυτονομείται και να γίνεται μια ξεχωριστή προσωπικότητα που λειτουργεί πέρα από σένα. Σίγουρα υπάρχουν δουλειές σου που ξεχωρίζεις. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες που τις έχεις απορρίψει; Ναι, έχω απορρίψει και εξακολουθώ να απορρίπτω δουλειές. Το να απορρίπτεις κάποιες φορές είναι καλό, γιατί σου δείχνει πως ίσως έχεις φτιάξει κάτι καλύτερο. Κάτι πού θα ήθελες να έχεις κάνει στον χώρο αλλά δεν το τόλμησες; Πάντα υπάρχουν δουλειές που θα ήθελες να κάνεις αλλά δεν είχες το χρόνο ή τη διάθεση ή και φοβήθηκες την ανταπόκριση που θα είχαν, και τελικά δεν τις τόλμησες. Όμως αυτό δεν συμβαίνει και με πολλά άλλα πράγματα στη ζωή μας γενικότερα; Πόσο εύκολο είναι να «επιβιώσει» ένας σκιτσογράφος στον ελληνικό χώρο; Ήταν πάντα δύσκολο, κι έγινε ακόμα δυσκολότερο μετά την κατάρρευση των περιοδικών και των εφημερίδων. Οι πολιτικοί γελοιογράφοι είναι σίγουρα σε καλύτερη μοίρα ακόμα, αλλά γενικά είναι δύσκολο πια να βασίζεσαι σε αυτή τη δουλειά. Υπάρχει πάντα βέβαια το κομμάτι της δημιουργίας και της ηθικής ικανοποίησης, αλλά αν θέλεις πραγματικά να κάνεις αυτό που θέλεις σε αυτόν το χώρο, καλό είναι να ζεις από άλλες πηγές! Αν σου ζητούσε κάποιος που θέλει να ασχοληθεί με τον χώρο τη συμβουλή σου, τι θα του έλεγες; Θα του έλεγα να λύσει πρώτα το θέμα της οικονομικής αυτονομίας του με κάποια άλλη δουλειά και μετά ας κάθεται να σχεδιάζει όση ώρα θέλει, ό,τι θέλει, όπου θέλει και για όποιον θέλει. Σίγουρα ο καθένας έχει βέβαια τη δική του τύχη, τις δικές του ευκαιρίες και το δικό του ταλέντο. Απλά θα ήθελα στο μέλλον ο χώρος αυτός να γίνει καλύτερος για τους νέους δημιουργούς. Κι ευτυχώς έχουμε πολλούς και καλούς! Και το σχετικό link...

Sky Doll 1. H κίτρινη πόλη 2. AQUA Τον Δεκέμβριο του 2007, οι εκδόσεις ''Ελευθεροτυπία'', κυκλοφόρησαν τον πρώτο από τους τρεις τόμους της ''Sky Doll'', μέσα από την σειρά ''Συλλογή Εννέα'', που πρωτοδημοσιεύτηκε στην Ελλάδα σε συνέχειες, στις σελίδες του ένθετου της Ελευθεροτυπίας ''9''. Οι άλλοι δύο τόμοι είναι οι: Aqua και Λευκή Πόλη. Είναι η ιστορία μιας κούκλας φτιαγμένης για να ικανοποιεί τις ανδρικές ''ορέξεις'', η οποία όμως έχει μία ιδιαιτερότητα... μπορεί και σκέπτεται. Πολύ καλή παρουσίαση της ξένης έκδοσης εδώ από τον dimis. Νέα και πληροφορίες για την Αμερικάνικη έκδοση της Marvel, εδώ από τον GreekComicFan Mετάφραση : Λίνα Σιπητάνου ISBN 2 τόμου: 978-960-8359-73-4 Ομαδοποίηση για τη Συλλογή Εννέα