Search the Community

Το πρώτο μέρος της τριλογίας του ιδιαίτερου, «σιωπηλού» sci-fi art κόμικ του Δημήτρη Ρόκου παρουσιάζεται σε μια έκθεση στο Hyper Hypo, μαζί με ένα μέρος από τα αυθεντικά σχέδια. O ζωγράφος Δημήτρης Ρόκος εμπνέεται από τις πιο αμφιλεγόμενες και σκοτεινές εκφάνσεις της σύγχρονης κουλτούρας. Σε μια ιστορική συγκυρία που η ανθρωπότητα ανησυχεί όλο και πιο πολύ για την πιθανότητα ενός μελλοντικού καταστροφικού τέλους, ο ζωγράφος Δημήτρης Ρόκος εμπνέεται από τις πιο αμφιλεγόμενες και σκοτεινές εκφάνσεις της σύγχρονης κουλτούρας της «γοητείας της σύγκρουσης» και ξεκινά μια επικών διαστάσεων σειρά από sci-fi art κόμικς με θέμα την τέχνη και την αναβλητικότητα. Τα γυρίσματα μιας χαμηλού προϋπολογισμού ταινίας επιστημονικής φαντασίας γύρω από το τέλος του κόσμου γίνονται αφορμή για να έρθουν οι συντελεστές της αντιμέτωποι με τον φόβο του δικού τους τέλους, αλλά και για τον ίδιο τον δημιουργό του βιβλίου να στοχαστεί πάνω στην καλλιτεχνική αξία τού να μπλέξει σε μια πολυετή, χωρίς τέλος δημιουργική διαδικασία. Το πολύ ξεχωριστό, αφαιρετικό και ασπρόμαυρο «The End», που δεν έχει καθόλου κείμενο, αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας στην οποία το κάθε βιβλίο θα αποτυπώνει κι από ένα στάδιο της δημιουργίας του ίδιου του έργου, κάνοντας έτσι την ίδια τη διαδικασία πρωταγωνίστρια της αφήγησης. Το «The End» κυκλοφόρησε τον περασμένο Ιούνιο από τις εκδόσεις inkpress, και την Πέμπτη, 2 Απριλίου, θα γίνει η παρουσίασή του στο Hyper Hypo. Ταυτόχρονα θα εκτεθούν ορισμένα real size αυθεντικά σχέδια που απαρτίζουν τις σελίδες του βιβλίου, τα ίδια ακριβώς χαρτιά που στα επόμενα χρόνια θα χρωματιστούν για τις ανάγκες των δύο επόμενων επεισοδίων. «Η ζωγραφική μου δουλειά μοιάζει πολύ με αυτό που πολύς κόσμος έχει στο μυαλό του ως αισθητική κόμικς (έχει υπερβολή, έντονα χρώματα, πολλή λεπτομέρεια, ανθρωποκεντρική δράση, teenage αναφορές κ.λ.π.)», λέει ο Δημήτρης Ρόκος, «και συχνά τα έργα μου δημιουργούσαν την εντύπωση ότι ανήκουν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν όπου οι φαινομενικά ασύνδετες καταστάσεις που εικονογραφούν διαπλέκονται μεταξύ τους και σχηματίζουν μια ιστορία. Πάντα σκεφτόμουν να βγάλω κάποιο βιβλίο. Το βιβλίο αυτό όμως θα ήθελα να μπορούσε να διατηρήσει αυτή την αφηρημένη διάσταση και να μην μπλεχτώ στη διαδικασία τού να αφηγηθώ κάτι συγκεκριμένο ή έστω να πρέπει να γίνεται αυτό που θέλω να αφηγηθώ 100% κατανοητό. Στην προσπάθεια να σκεφτώ τον συνεκτικό ιστό μιας δικής μου ιστορίας, συνειδητοποίησα γρήγορα ότι αυτό που θέλω να αποδώσω είναι η δικιά μου αγωνία για την εξέλιξη της φόρμας αυτού που φτιάχνω και ότι εξίσου ενδιαφέρον – αν όχι περισσότερο – με το αποτέλεσμα της δουλειάς μου έχουν τα στάδια της διαδικασίας που ακολουθώ. Από μικρό με ιντρίγκαρε πολύ η μυθολογία γύρω από τη δημιουργία ενός έργου τέχνης. Η γνωριμία μου με τα “μυστικά” ή με τους ανθρώπους πίσω από τα αγαπημένα μου αντικείμενα, τραγούδια ή ταινίες δεν μου έκλεβε καθόλου από τη μαγεία του αποτελέσματος, ίσα ίσα μού άνοιγε ολοένα περισσότερους κόσμους, εξίσου μαγικούς κι ενδιαφέροντες, ενίοτε ακόμα και μέσα από την απόλυτη πεζότητά τους. Στο σινεμά – ασυναίσθητα, παρατηρώ εκ των υστέρων – ένα από τα αγαπημένα μου είδη είναι το στυλ “ταινία μέσα στην ταινία” και έχω σίγουρα διαπιστώσει πως δύο από τα πιο δημιουργικά κίνητρα που εγώ προσωπικά αντιμετωπίζω ως θησαυρούς είναι η παρωδία και η βαρεμάρα. Έπιασα πριν από κάποια χρόνια τον εαυτό μου να ολοκληρώνει τις ζωγραφιές με μια πανομοιότυπη πρακτική, που αν και με ικανοποιούσε πλήρως ως αποτέλεσμα, ένιωθα ότι ταυτόχρονα ισοπέδωνε ό,τι άλλο έβρισκα συναρπαστικό στην όποια προηγηθείσα φάση. Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας είναι σαφέστατα ένα προσχέδιο αυτού που θα ακολουθήσει. Ταυτόχρονα, όμως, η επιλογή μου να το μοιραστώ όχι απλά ως ντοκουμέντο αλλά και ως αυτόνομη, αυτοτελή πρόταση, το καθιστά απολύτως ολοκληρωμένο τελικό έργο. Σε αυτό το στάδιο αποτυπώνεται ακριβώς μία από τις στιγμές στις οποίες θα ήθελα να μπορούσα κάποιες φορές να σταματάω τελείως. Στα βιβλία αυτά – τα δύο πρώτα – θα αρχίζω και θα τελειώνω ό,τι, όπου και όποτε θέλω εγώ και θα δίνω το ίδιο δικαίωμα και στον αναγνώστη. Και περιμένω με ανυπομονησία αυτούς που στο τέλος θα αποτιμήσουν τα πρώτα μέρη ως πιο αξιόλογα τελικά από το τελευταίο (κάτι που συμβαίνει αρκετά συχνά στις τριλογίες). Ξεκινώντας το πρότζεκτ, πήρα την απόφαση – κυρίως για λόγους χρόνου – να αντλήσω ένα μεγάλο μέρος των αναφορών και της έμπνευσής μου από ζωγραφιές που είχα ήδη φτιάξει στο παρελθόν, κάποιες φορές ακόμα και αντιγράφοντας ολόκληρα κομμάτια από παλιά μου έργα, σαν να κάνω κάποιου είδους real life προσωπική ρετροσπεκτίβα. Προφανέστατα έχω επιρροές από άπειρες ταινίες (και κάποια κόμικς) αλλά το βασικό μου εργαλείο αυτήν τη φορά ήταν – όπως πολλών άλλων σύγχρονων καλλιτεχνών, φαντάζομαι – το Google Images. Λειτουργώντας ο ίδιος ως ΑΙ generator, συνέλεγα random στοιχεία και απλά παρήγαγα εικόνες διά της σύνθεσης, πολλές φορές αγνοώντας εγκληματικά το context, όπως όταν, για παράδειγμα, έψαχνα φωτογραφικό υλικό από ορίτζιναλ meth labs και, παντελώς ανήξερος, αντέγραψα μια ολόκληρη σκηνή του “Breaking Bad” χωρίς να έχω δει ποτέ ούτε ένα επεισόδιο (μέχρι τότε, είδα μετά). Sci-fi ταινίες που με έχουν επηρεάσει είναι σίγουρα το “Terminator 2”, το “Matrix”, ταινίες του Λιντς, σκηνές του Γιοντορόφσκι και το multiverse των Avengers. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως νομίζω περισσότερη έμπνευση άντλησα από τη σύγχρονη σκηνή της παγκόσμιας manosphere τάσης σε podcasts, YouTube, τηλεόραση και social media. Όταν έρθει το τέλος (του βιβλίου), θα είναι πολύ σαφές και συγκεκριμένο. Και θα αποτελεί όντως κάποιου είδους καταστροφή όλων των στοιχείων που το συνέθεσαν. Μου αρέσει όμως που στο ίδιο το concept τουλάχιστον αναρωτιέμαι αν η σημασία που δίνω εγώ σ’ αυτό είναι κατά βάση μια εγωκεντρική ψύχωση. Στην ταινία που γυρίζεται μέσα στο βιβλίο, ο σκηνοθέτης φαντασιώνεται το τέλος της ανθρωπότητας ως προσωπικό καλλιτεχνικό αδιέξοδο. Όσον αφορά την ιστορία, το στοιχείο του film crew και των γυρισμάτων σίγουρα προέρχεται από το γεγονός ότι την τελευταία πενταετία έχω κάπως τυχαία καταλήξει να δουλεύω μια-δυο φορές τον χρόνο σε κινηματογραφικά συνεργεία ως οδηγός ή βοηθός παραγωγής. Η εμπειρία ήταν – και παραμένει – πολύ συναρπαστική και αρκετά πρωτόγνωρη και σίγουρα έχω πολλές αναφορές σε αυτήν. Στον πυρήνα όμως του project όλα είναι τόσο βαθιά προσωπικά και αυτοαναφορικά που αν δεν είχα επενδύσει τόσον χρόνο σε αυτό ίσως ανησυχούσα ότι δεν αφορούν κανέναν άλλο. Έχω προφανώς επιλέξει συνειδητά έναν ελλειπτικό τρόπο αφήγησης που επιτρέπει πολύ αυτοσχεδιασμό και είναι τόσο ανοιχτός σε ερμηνείες που μου δίνει ελαφρυντικά σχεδόν για οτιδήποτε πω μετά. Όπως το βλέπω εγώ, η ένταξη λόγου θα αποδυνάμωνε την κεντρική ιδέα και θα περιόριζε το work-in-progress στοιχείο. Το ιδανικό για μένα θα ήταν τη στιγμή που γίνονται όλα αυτά που γίνονται στις σελίδες του βιβλίου (θεωρίες συνωμοσίας, ψυχεδελικές καταχρήσεις, εξωγήινες εισβολές, πόλεμος, βία και καταστροφή), η πραγματική αγωνία του αναγνώστη να είναι “τι θα σχεδιαστεί εδώ”, “τι χρώμα θα χρησιμοποιηθεί σ’ αυτό το σημείο”, “πώς θα είναι το τελικό αποτέλεσμα”, “ποια θα είναι η μέθοδος”, ακόμα και “τι θα χαθεί σ’ αυτή την πορεία και τι θα κερδηθεί” ή “τελικά, ποιο είναι το στάδιο που ο δημιουργός θεωρεί καλύτερο ως έργο και ποιο εγώ;”. Μου αρέσει πάρα πολύ η μουσική και η διοργάνωση μουσικών events. Η παρατήρηση των ανθρώπινων αντιδράσεων σε συνθήκες πάρτι ήταν από πάντα για μένα μια συνεχής και τεράστια πηγή έμπνευσης, ενώ αυτή μου η εμπλοκή έχει κατά καιρούς αποτελέσει σχεδόν το μοναδικό πεδίο εξωστρέφειας και κοινωνικοποίησής μου. Δηλαδή όχι απλά επηρεάζουν τη δουλειά μου αλλά την τροφοδοτούν για να την κρατήσουν ζωντανή. Σε ένα στόρι που ανέβασα σήμερα έβαλα το βασικό θέμα από το “The Two Towers” του “Lord of The Rings” και κάποια άλλη στιγμή έψαχνα δείγματα από thrash metal συγκροτήματα. Αλλά αν το γύριζα σε ταινία θα ανέθετα το instrumental score στον Καναδό μουσικό και φίλο μου Σον Νίκολας Σάβατζ, με τον οποίο κάνουμε διάφορα. Είναι δύσκολο να εντοπίσω το πότε ξεκίνησε το “The End” και με τι ρυθμούς, αλλά η σχετικά εντατική χειρωνακτική εργασία διήρκεσε γύρω στον έναν χρόνο. Το δεύτερο μέρος ελπίζω να κυκλοφορήσει στα μέσα του 2027 κι εκεί θα με δείτε να χρωματίζω τις εικόνες σαν κάποιου είδους μηχανή. Άλλοτε προς μία ενιαία κατεύθυνση σαν ψηφιακός printer, άλλοτε ανά χρώμα σαν τσίγκος τυπογραφικού και σε κάθε περίπτωση σαν να έχω λάβει κάποια έξωθεν εντολή». – Πες μου για το θέμα της αναβλητικότητας. Είναι κάτι που βιώνεις προσωπικά ως δημιουργός; Σίγουρα είμαι αναβλητικός, αλλά δεν ξέρω σε τι βαθμό. Η όλη τάση μου να έχω ιδέες (ή υποχρεώσεις) και να μεταθέτω το ξεκίνημα ή την ολοκλήρωσή τους για όσο πιο μετά γίνεται ήταν ο πυρήνας της σύλληψης του «The End». Στην προσπάθειά μου όμως να βάλω deadlines και κανόνες στον εαυτό μου με στόχο να προσδιορίσω το τέλος σε ένα συγκεκριμένο έργο (στην περίπτωση αυτή ένα βιβλίο) και να το παραδώσω ολοκληρωμένο σε συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, ουσιαστικά δημιούργησα ένα mega-σύστημα υπερ-αναβολών και προεκτάσεων κι έμπλεξα σε ένα project πολύ μεγαλύτερο από αυτό που σχεδίαζα, γεμάτο πιθανούς αντιπερισπασμούς και σίγουρα χωρίς καθαρό τέλος. Αντιμετώπισα την αναβλητικότητα με περισσότερη αναβλητικότητα. Και το σχετικό link...

Το Gazzetta διάβασε και σας προτείνει το υψηλής ευφυΐας κόμικ «Tarwar» (Εκδ. Inkpress), του Ιλάν Μανουάχ. Το λευκό δεν είναι ο αρχικός καμβάς της ζωής, της γλώσσας, της σκέψης, της τέχνης. Όχι! Το πρώτο χρώμα, η πρώτη μουσική, η πρώτη κίνηση, η πρώτη αλήθεια, το πρώτο ψέμα που απαντήθηκε βρίσκεται στο μαύρο! Σε αυτό το λείο, στιλπνό, βαθύ πεδίο που όλα υπάρχουν και όλα χάνονται. Εκεί που η ομιλία προετοιμάζεται, εκεί που ο λόγος βιώνει τις ωδίνες του, εκεί που το άφυλο, άμορφο ον, άλογο ον ενώνει το αίμα και τους χτύπους της καρδιάς με την αιτία της ύπαρξής του. Το μαύρο είναι πριν τον ήλιο, το φεγγάρι, το νερό, τον αέρα, τον big bang. Το μαύρο είναι η πιο ολοκληρωμένη μορφή επικοινωνίας, σύλληψης νοημάτων, εννοιών. Και είναι αυτό που θα στηρίζει πάντα την τέχνη του κόμικ. Αυτή η μορφή έκφρασης που απευθύνεται σε παιδιά, εφήβους, νέους, μεσήλικες, ηλικιωμένους, άνδρες, γυναίκες, αυτή η διαχρονική επικοινωνία ξεκινά από το μαύρο σε αυτό καταλήγει και ενδιάμεσα δίνει τα χρώματα που γίνονται λέξεις και οι λέξεις η απόλυτη συστολή πριν τη μεγάλη, εκρηκτική, διαστολή. Η παιδική αθωότητα, το αυθόρμητο και η ουσία του σχεδόν αδιαμεσολάβητου λόγου είναι εδώ, σε ένα κόμικ που είναι τόσο παράξενο μα και τόσο αληθινό όσο η αρχή της ζωής (μας). Διαβάστε το «Tarwar» (Εκδόσεις Inkpress) και αφεθείτε στον μετεωρισμό της ύπαρξης μας. Τα κόμικς ως παγκόσμιο μέσο έκφρασης Η «Inkpress» λοιπόν, μετά το The End του Δημήτρη Ρόκου, επανέρχεται για δεύτερη φορά με original υλικό και κυκλοφορεί το νέο conceptual comics βιβλίο του Ιλάν Μανουάχ, σε μια διεθνή συμπαραγωγή με τους ανεξάρτητους εκδοτικούς οίκους La Cinquième Couche (Βέλγιο), NERO Editions (Ιταλία), Lystring Förlag (Σουηδία) και CCC (Πορτογαλία). Ο Ιλάν Μανουάχ συνεχίζει τη θεματική του παλιότερου έργου του, Compendium of Franco-Belgian Comics, επεκτείνοντας αυτή τη φορά το πεδίο μελέτης του αντικειμένου στις πλήρεις διαστάσεις του, τα κόμικς ως πραγματικά παγκόσμιο μέσο έκφρασης. Πιάνοντας την πολυτελή και καλά προσεγμένη έκφραση, παρατηρείς ότι τα μαύρα πάνελ είναι παντού. Μέσα απ’ αυτά φτιάχνεται ο λόγος, οι εικόνες και μέσα σε αυτά ζουν οι εννοιολογικές, υπαινικτικές, προσεγγίσεις που εξερευνούν το φαινόμενο της έκλειψης-επίδειξης της ύπαρξης. Ανάμεσα στις σκιές, το σκοτάδι και τις ξαφνικές λάμψεις, εκρήξεις, συντελείται παγκόσμια γλωσσική, σημασιολογική, αφαιρετική, ουσιαστική επικοινωνία. Το υψηλής ευφυΐας-σύλληψης «Tarwar» Το υψηλής ευφυΐας-σύλληψης «Tarwar» κινείται στη μοναδικότητα της ιδιαίτερης σκέψης και στην ακρίβεια της τεχνολογίας. Διαβάστε πως δούλεψε ο Μανουάχ και θα καταλάβετε. "Μέσω ανθρώπινης εργασίας και τεχνολογιών Computer Vision, το στούντιο παραγωγής του Μανουάχ ανέλυσε πάνω από 12 εκατομμύρια ψηφιοποιημένες σελίδες κόμικς από διαφορετικές ηπείρους, γλώσσες και πολιτισμικά πλαίσια – από κορεάτικα webtoons και ινδικά εικονογραφημένα παραμύθια, μέχρι βραζιλιάνικα quadrinhos και Αμερικάνους υπερήρωες – για να συγκεντρώσει στο Tarwar τα μαύρα panels των κόμικς ως ένα πανταχού παρόν οπτικό στοιχείο που στοιχειώνει το μέσο σε όλες του τις εκφάνσεις και παραδόσεις. Αυτοί οι μυστηριώδεις σημασιολογικοί χώροι, είτε σηματοδοτούν «μια νύχτα χωρίς φεγγάρι», είτε την «απώλεια συνείδησης» ενός χαρακτήρα ή τις διακοπές ρεύματος, λειτουργούν ως χωροχρονικές μονάδες όπου η αφήγηση αιωρείται, δημιουργούν στιγμές εσωστρέφειας, διφορούμενου νοήματος και του άρρητου, και αμφισβητούν τη συμβατική αφηγηματική ροή προκαλώντας τον αναγνώστη να γίνει συνδημιουργός. Αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από μαύρα panels από αυτό το τεράστιο σώμα έργων, το Tarwar υπερβαίνει τα γλωσσικά όρια, τους κανόνες της αγοράς και τις στυλιστικές συμβάσεις, αποκαλύπτοντας πώς τα κόμικς λειτουργούν ως μια καθολική σημειογραφική γλώσσα που υφαίνει την αλληλοσύνδεση του παγκοσμιοποιημένου αναγνωστικού κοινού μέσω κοινών νημάτων αφήγησης". INFO TARWAR: Το νέο conceptual comics βιβλίο του Ιλάν Μανουάχ Κυκλοφορεί από την «Inkpress» Διαστάσεις: 24 x 34 cm Σελίδες: 120 Εκτύπωση: Τετραχρωμία Σκληρόδετο, €35.00 ISBN: 9-789608-965980 Εκδότες: La Cinquième Couche (Βέλγιο), NERO Editions (Ιταλία), Lystring Förlag (Σουηδία), CCC (Πορτογαλία), inkpress (Ελλάδα) Και το σχετικό link...

Τα μαύρα καρέ, μια παγκόσμια, καθολική, διαχρονική και παιχνιδιάρικη σύμβαση του μέσου των κόμικς, αποτελούν το βασικό θέμα έρευνας και δημιουργίας του νέου βιβλίου του Ιλάν Μανουάχ. Από τις απαρχές τους, όσο πίσω στον χρόνο κι αν τοποθετούνται αυτές, μέχρι σήμερα, τα κόμικς βασίστηκαν σε πλήθος σχεδιαστικών, γλωσσικών και αφηγηματικών συμβάσεων. Κάποιες από αυτές δεν βρήκαν ανταπόκριση και απορρίφθηκαν, κάποιες τροποποιήθηκαν και υιοθετήθηκαν σταδιακά και κάποιες καθιερώθηκαν γρήγορα και έγιναν κτήμα κοινού και δημιουργών. Μία από τις τελευταίες, που αποτελεί πλέον ένα παγκόσμιο μοτίβο, ανεξαρτήτως τεχνοτροπικού πλαισίου, είναι τα μαύρα καρέ, ένα από τα πιο αινιγματικά και συνάμα θεμελιώδη στοιχεία της γλώσσας της ένατης τέχνης. Άλλοτε υποδηλώνοντας τη μαύρη νύχτα και το βαθύ σκοτάδι, άλλοτε τη σκοτεινή πνευματική κατάσταση ενός χαρακτήρα, τη λιποθυμία, τη ζαλάδα, την απώλεια συνείδησης ή τον ύπνο και άλλοτε μια διακοπή ρεύματος, μια καλή κρυψώνα, ένα λαγούμι ή ένα βαθύ πηγάδι, τα ολόμαυρα καρέ δεν ξενίζουν κανέναν. Η φαινομενική αυτή σχεδιαστική «ευκολία», λόγω της μονοχρωμίας της, αποκτά σαφείς αφηγηματικές διαστάσεις τόσο λόγω της διακοπής της χωροχρονικής ροής και συνέχειας όσο και λόγω του χώρου που δίνει στις ονοματοποιίες, τα μπαλονάκια λόγου και σκέψης, τα επιφωνήματα, τα σύμβολα, τα σημεία στίξης, τα σχήματα και τα χρώματα που αναπτύσσονται πάνω στο κατάμαυρο φόντο. Επιπλέον, οξύνει τη φαντασία, αυξάνει την αγωνία και κρατά σε εγρήγορση τον αναγνώστη που καλείται να ολοκληρώσει αυτός το «συσκοτισμένο» σενάριο. Το εννοιολογικό βάθος αυτών των φορτισμένων με νοήματα και αφηγηματικό περιεχόμενο χώρων εξετάζει στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Tarwar» (εκδόσεις Inkpress, 120 σελίδες) ο δημιουργός κόμικς, εικαστικός καλλιτέχνης και μεταδιδακτορικός ερευνητής Ιλάν Μανουάχ. Εδώ και χρόνια ο Μανουάχ με το καλλιτεχνικό του έργο και κυρίως με τα βιβλία του προσπαθεί με ιδιοφυή τρόπο να φωτίσει πτυχές της γλώσσας, των τεχνικών και της οντολογίας των κόμικς εγείροντας πάντα κρίσιμα φιλοσοφικά ερωτήματα που απασχολούν τους θεωρητικούς και τους ιστορικούς του είδους. Στο «Riki Fermier» έσβησε από μια ολόκληρη ιστορία κόμικς έναν από τους χαρακτήρες, στο «Katz» ξανασχεδίασε ως γάτες όλα τα ποντίκια-Εβραίους του «Maus» του Art Spiegelman, στο «Tintin Akei Kongo» μετέφρασε στη γλώσσα που μιλιέται στο Κονγκό την ιστορία του Herge με τον διάχυτο ρατσισμό εναντίον των Αφρικανών, στο «Peanuts minus Schulz» ανέθεσε σε μικρο-εργάτες από όλο τον κόσμο να φιλοτεχνήσουν με βάση στοιχειώδεις οδηγίες τα δικά τους στριπ με πρωταγωνιστές τον Τσάρλι Μπράουν και τον Σνούπι, στο «Out Side», στο «Fastwalkers» και στο «The Neural Yorker» πειραματίστηκε με την τεχνητή νοημοσύνη κ.ά. Στο «Tarwar», χρησιμοποιώντας μια εξελιγμένη τεχνολογία υπολογιστικής όρασης αναλύει 12 εκατομμύρια σελίδες κόμικς κάθε είδους, εποχής, θέματος και στιλ από ολόκληρο τον κόσμο. Από αυτές επιλέγει μερικές χιλιάδες αποκλειστικά μαύρα καρέ τα οποία τοποθετεί δίπλα δίπλα, σε μια αλλόκοτη αλλά γοητευτική αλληλουχία που υπερβαίνει το συμβατικό νόημα μιας εικονογραφημένης ιστορίας. Και με μια άψογη τεχνική και υπέροχη παρουσίαση, θέτει νέα ερωτήματα γύρω από τους σημασιολογικούς κώδικες μιας τέχνης που με το ανεξάντλητο δυναμικό της δεν παύει να εκπλήσσει και να προκαλεί. Και το σχετικό link...