Search the Community

Η Ελίζα, η Νικόλ και η Μίντυ κάνουν άνω κάτω το campus! Τα βάζουν με πρώην, ψάχνονται για νυν και έχουν να περάσουν πολλές πίστες! Θα τις βοηθήσετε; Γνωρίστε το τρίο των πιο αξιαγάπητων κοριτσιών μέσα από το νεανικό teen κόμικ γεμάτο ευτράπελα, συγκινήσεις και μάχες με τελικούς αρχηγούς! Αυτοέκδοση του Μάνου Λαγουβαρδου που πρωτοκυκλοφορησε στο Athens Con σε 300 αριθμημένα αντιτυπα. Χιουμοριστικό νεανικό manga (διαβαζεται δυτικότροπα) που αφηγείται τις περιπέτειες τριων φοιτητριων με τα αγόρια κι όχι μονο: της Ελίζας, της Νικόλ και της Μιντυ στη φοιτητική εστια. Ανάλαφρο κι ευκολοδιάβαστο, λίγο nerdiικο, μου άρεσε αρκετα, παρόλο που το συγκεκριμένο genre δεν ειναι τόσο του γουστου μου. Έχει και διαφορα ScottPilgrimικα στοιχεια που εκτίμησα. Το σχέδιο και η σκηνοθεσία ειναι ιδανικά για τετοιου είδους κόμικ και θεωρώ ότι ο Λαγουβαρδος κανει εξαιρετικη δουλεια στα manga του Στον πρόλογο γραφει: Το "the Teenies" ήταν ένα μικρό πείραμα που ξεκίνησα πριν από τρία χρόνια και βάλε. 'Εκανα μια προσπάθεια να φτιάξω ένα σύντομο κόμικ χωρίς πλάνο ή λόγια, αυτοσχεδιάζοντας απο σελίδα σε σελίδα, κυρίως για να αποβάλω τις πλατφόρμες των σεναρίωνκιαι να δω που θα με πάει απο μονο του. Τελικά η διαδικασία ήταν εξαιρετικά απολαυστική και ξεκούραστη! Όταν μάλιστα ανέβασα μερικές από τις πρώτες σελίδες στο διαδίκτυο και είδα ότι λαμβάνω τόσο θετικά σχόλια, αποφασισα να το σουλουπώσω. Και να που τωρα το κρατάτε στα χέρια σας. Να συμπληρωσω ότι η έκδοση δε υπολείπεται σε τίποτα μια επαγγελματική έκδοση και το μονο ισως αρνητικο ειναι η λίγο τσουχτερη τιμή : 12 ευρω + μαγνητακι ή 15 + μαγνητακι + αφισα. Στα κομιξαδικα όμως υποθετω ότι μπορει να το βρει κανεις και αρκετα φθηνότερα μεχρι να εξαντληθει επίσης έχει και τρεις αναφορες στο Galaxia Και δυο ενδεικτικες σελίδες που ειχε ανεβασει και στο φβ Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα της Β´ έκδοσης τον veriaris.

Ποια μυστικά κρύβει η πρόσφατη ιστορία της Αθήνας; Αυτό αποφάσισε να ανακαλύψει ο Δημήτρης Κοσκινάς σε αυτή την αυτοέκδοση, αρχή γενομένης από την Οικία Βελισσαρίδη. Το πρώτο τεύχος βγήκε το Νοέμβριο του 2018 (μάλλον με πρώτη διανομή στο AthensCon) και το δεύτερο τεύχος βγήκε στο Comicdom Con Athens 2019. Ευχαριστούμε τον @nikos99 για την παραχώρηση του πρώτου τεύχους για την παρουσίαση. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους Valtasar & Ion. Το μέλος @ nkak πρόσθεσε ΕΔΩ: Έχει βγει και συγκεντρωτικός τόμος με τα τρία τεύχη, ενώ έχει βγει και 4ο τεύχος που ολοκληρώνει την ιστορία. Κάποια στιγμή που τα παιδιά δε θα παίζουν τραμπολίνο με το σκάνερ θα ανεβάσω εξώφυλλα σωστά.

Είκοσι έξι χρόνια μετά την έκδοση του θρυλικού «Τέντυμπερ», ο σχεδιαστής κόμικς και συγγραφέας του φανταστικού, Νίκος Μηλιώρης, επανέρχεται με μια ιστορία-έκπληξη. Με την αυτοέκδοσή του «Επιχείρηση “Νέο Κοστούμι”» (2025), ο Νίκος Μηλιώρης επιστρέφει σε έναν χαρακτήρα που είχε συστήσει στο ελληνικό κοινό με το πρώτο «Τέντυμπερ» το 1999 (εκδ. Futura). Ο δημιουργός των κόμικς«Όταν φάνηκαν τα φτερά της» (2002), «Τα χρονικά του πυρετού» (2012), «(Sub)Garden Party» (2014) και «DJSMO’ 48» (2016), αλλά και συγγραφέας των μυθιστορημάτων «Για τη Χιονάτη Motherstar» και «Νταρβίνο, Το τελευταίο ανδροειδές στη Γη» (ως συνέχειες του «DJSMO’ 48»), επιβεβαιώνει και αυτή τη φορά τη σταθερή αγάπη του στο είδος του φανταστικού και της επιστημονικής φαντασίας. Με τα ίδια καύσιμα, ο σχεδιαστής ξανοίγεται σε κόσμους όπου η επιστημονική φαντασία συναντά το παράδοξο, το χιούμορ και μια απροσδόκητη δόση τρυφερότητας. Η χρονική απόσταση από το πρώτο άλμπουμ κάνει εξαρχής τη νέα περιπέτεια ενδιαφέρουσα. Το αρχικό «Τέντυμπερ» στηριζόταν σε μιαν αλλόκοτη, αλλά θαυμάσια ιδέα: ένας άνδρας, ο Φώτης Αποστόλου, αναλαμβάνει από εξωγήινους να προστατεύσει έναν πολύτιμο μάρτυρα σε μια υπόθεση διαγαλαξιακού πολέμου, για να ανακαλύψει ότι ο «μάρτυρας» είναι ένα φαινομενικά άψυχο πάνινο αρκουδάκι. Αυτό που αρχικά μοιάζει με εύκολη αποστολή εξελίσσεται σε περιπέτεια, καθώς διάφοροι προσπαθούν να του αποσπάσουν το αρκουδάκι και ο ίδιος αρχίζει να δένεται μαζί του. Η βασική ιδέα λοιπόν είναι γοητευτική, καθώς δένει το συναισθηματικό δέσιμο (μέσω ενός αντικειμένου ταυτισμένου με την παιδική ηλικία και την ασφάλεια) με ένα sci-fi περιβάλλον γεμάτο εξωγήινους, απειλές και συνωμοσίες. Χωρίς διάθεση στείρας νοσταλγίας, το «σίκουελ» αξιοποιεί αυτή την κληρονομιά, εστιάζοντας στην παραδοξότητα των καταστάσεων στις οποίες μπλέκουν οι χαρακτήρες του. Το χιουμοριστικό στοιχείο της ιστορίας προκύπτει από αυτό ακριβώς το μπλέξιμο εξωφρενικού και κοινότυπου, από την εισχώρηση του διαγαλαξιακού στη γήινη καθημερινότητα. Πώς προέκυψε όμως αυτή η ολική επαναφορά του διαστημικού αρκουδιού; Όπως γράφει ο ίδιος ο Μηλιώρης στον πρόλογό του: «Είμαι δισταχτικός για το αν πρέπει οι ιστορίες μου να έχουνε συνέχειες. Ειδικά, μιλώντας για κάποια σαν το “Τέντυμπερ”, που ήταν η πρώτη μου εκδοτική δουλειά. Μια ιστορία, που προσπάθησα να συνδυάσω σουρεαλισμό με επιστημονική φαντασία. Καμία λογικοφανής εξήγηση δεν υπήρχε για τα όσα διαδραματίζονταν σε αυτήν. Το κόμικ ήταν ένα αίνιγμα, για το οποίο είχα αποφασίσει να μην εξηγήσω και πολλά πολλά». Πώς ωρίμασε η ιδέα μιας επεξήγησης όσων συνέβαιναν 26 χρόνια πριν; Μας το αποκαλύπτει πάλι ο ίδιος, λέγοντας ότι «Ξαναδιαβάζοντάς το μετά από τόσα χρόνια, σκέφτηκα: “Τι έγινε με εκείνον τον χαρακτήρα που άφησες εκεί πέρα;” ή “Πώς ένα κοινότατο τέντυμπερ είναι μάρτυρας σε ένα διαγαλαξιακό έγκλημα πολέμου και τι ακριβώς σημαίνει αυτό;”». Η «Επιχείρηση “Νέο Κοστούμι”» του Νίκου Μηλιώρη λειτουργεί σαν επανασύνδεση με έναν χαρακτήρα από μια άλλη εποχή, στη χάση του 20ού αιώνα, όπου τα ελληνικά κόμικς δεν είχαν εισέλθει ακόμη στη «χρυσή εποχή» τους, όπως συνηθίζουμε να λέμε για την τελευταία εικοσαετία. Το πρώτο «Τέντυμπερ» γεννήθηκε το 1999. Η επιστροφή του το 2025 κουβαλά αναπόφευκτα αυτή την απόσταση. Κι όμως, κάτω από το «νέο κοστούμι» (που περικλείει, συν τοις άλλοις, έναν φόρο τιμής στο ρεμπέτικο τραγούδι) παραμένει αναγνωρίσιμη η βασική ιδέα που έκανε εξαρχής τον ήρωα ξεχωριστό: ότι ακόμα και μέσα σε ένα σύμπαν γεμάτο απίθανες απειλές, ένα ταπεινό αντικείμενο όπως ένα πάνινο αρκουδάκι μπορεί να αποδειχθεί πολύ σημαντικότερη υπόθεση απ’ όσο φαίνεται. Και το σχετικό link...

Αν είχα μικρότερο χώρο για αυτήν τη στήλη, σήμερα θα μου αρκούσε να έγραφα απλώς: «Πρωτοετείς συγχαρητήρια, ξεκινούν τα ομορφότερα χρόνια της ζωής σας» με τίτλο «Μια εικόνα, 9 λέξεις». Πρέπει όμως να γίνω πειστικός. Χρειάζομαι περισσότερα λόγια για κάτι τέτοιο. Και αποδείξεις. Η καλύτερη απόδειξη είναι «Οι Συγκάτοικοι», μια σειρά των Παύλου Δαμιανίδη (σενάριο) και Περικλή Κουλιφέτη (σχέδια), με πρωταγωνιστές τον Νίκο και τον Γεράσιμο, δυο νέους ανθρώπους κατά τα χρόνια της φοιτητικής τους ζωής κάτω από την ίδια στέγη, στα Γιάννενα. Μεγάλο μέρος της υπόθεσης είναι αυτοβιογραφικό ή, τουλάχιστον, βασίζεται στις αστικές περιπέτειες των δημιουργών του που ήταν φοιτητές στα Γιάννενα πριν από 10 χρόνια. Τότε, το 2015 και το 2016 κυκλοφόρησαν τα δύο τεύχη των «Συγκατοίκων» που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, όχι μόνο στον φοιτητικό πληθυσμό, και οι δημιουργοί τους παρουσίασαν σε διάφορα φεστιβάλ στην Ελλάδα. Και σήμερα, οι δυο φίλοι επιστρέφουν με το «Οι Συγκάτοικοι, 10 χρόνια μετά» όταν και αναγκάζονται να ξαναγίνουν συγκάτοικοι και να θυμηθούν το παρελθόν. «Αχ, καμιά φορά νοσταλγώ τα φοιτητικά μας χρόνια, ρε συ. Ακόμα και τα προβλήματα που είχαμε τότε στα Γιάννενα», λέει ο Νίκος στον Γεράσιμο. Γιατί, τώρα πια, στα 30 τους, έχουν άλλα προβλήματα, πιο δύσκολα και πιο σοβαρά. Όπως γράφει και ο Κουλιφέτης στον επίλογό του: «Μέχρι σήμερα, οι “Συγκάτοικοι” αποτελούν μια από τις πιο γλυκές, δημιουργικές αναμνήσεις μου, γεμάτη καφέ, μήλα, μπισκότα, μουσικές και σκίτσα στο φοιτητικό μου γραφείο». Εντάξει, η φοιτητική ζωή δεν είναι μόνο καφές, μήλα και μπισκότα. Έχει διάβασμα και άγχος, έχει οικονομικές δυσκολίες και πίεση για το μέλλον. Η νεότητα, όμως, και μάλιστα σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον, με συνεχείς γνώσεις και εμπειρίες, παρέα με συνομήλικους που έχουν τις ίδιες αγωνίες και τα ίδια όνειρα, με συνεργασία και συναδελφική διάθεση, με αγώνες για τη βελτίωση της Παιδείας και της ζωής, δεν γυρίζει πίσω. Πρωτοετείς φοιτήτριες και φοιτητές, βρείτε τους κατάλληλους και τις κατάλληλες συγκατοίκους και απολαύστε τη φοιτητική ζωή σας. Και διαβάστε τους «Συγκατοίκους» για να εξοικειώνεστε με όσα σας περιμένουν. Και το σχετικό link...

Με μεγάλη χαρά θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τους "Διάττοντες Αστέρες", την πρώτη αυτοέκδοση κόμικ μου, την οποία σχεδίασα με πολύ μεράκι. Η μεγάλη αγάπη για την αστρονομία, οι βραδινές υπαρξιακές ανησυχίες και οι ατέρμονες συζητήσεις περί τεχνητής νοημοσύνης οδήγησαν στη γέννηση του φιλοσοφικού αυτού κόμικ. Λίγα λόγια για το κόμικ: Τι κοινό έχει η ανθρώπινη ζωή με ένα πεφταστέρι; Πως θα αντιδρούσες αν μάθαινες ότι ζούμε σε προσομοίωση; Τι σημαίνει να είναι κανείς ελεύθερος; Οι "Διάττοντες Αστέρες" (ή αλλιώς "Πεφταστέρια") εξερευνούν το μυστήριο της ζωής και προβληματίζονται γύρω από το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Πληροφορίες: Διαστάσεις: 20.5cm x 14.8cm Σελίδες: 8 Χρώμα: Ασπρόμαυρο Ημερ. Έκδοσης: 2025 Τύπος Χαρτιού: Βιοδιασπώμενο χαρτί υψηλής ποιότητας, φιλικό προς το περιβάλλον (Old Mill 190gr - FSC certified) Σενάριο-Σχέδιο-Επιμέλεια: Δημήτρης Κύρου Όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να το παραγγείλετε στον παρακάτω σύνδεσμο ή να το βρείτε στα κομιξομάγαζα των Εξαρχείων (Solaris, Comic-strip, Relax Comics), καθώς και στη Jemma-Tilt στον Πειραιά: https://ko-fi.com/s/fba8137559 Όσοι το διαβάσετε θα χαρώ πολύ να μου δώσετε το ειλικρινές σας feedback σε κάποιον από τους λογαριασμούς μου στα social media, είτε στο mail μου: https://linktr.ee/sketchstories

Πριν από λίγες εβδομάδες αφιερώναμε την αρθρογραφία του «Καρέ Καρέ» στα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου και στις ποικίλες θεωρίες συνωμοσίας που ξεπήδησαν από αυτά. Κι ακριβώς εκείνη την ημέρα στο LAComics Festival της Λάρισας έπεσαν στα χέρια μας τα δύο τεύχη του φανζίν «Θεωρίες Συνωμοσίας» που έχει φιλοξενήσει ο καλλιτέχνης ο οποίος υπογράφει τα έργα του με το ψευδώνυμο Θείο Τραγί, χρησιμοποιώντας τον τίτλο του γνωστού μυθιστορήματος του Γιάννη Σκαρίμπα. Στο Θείο Τραγί, τον καλλιτέχνη, έχουμε αναφερθεί και άλλες φορές από αυτές εδώ τις στήλες καθώς οι εκδόσεις του είναι βαθύτατα και εύστοχα πολιτικές μέσα στην ποιητικότητά τους και τα εσκεμμένα τραχιά ασπρόμαυρα σχέδιά τους. Οι «Θεωρίες Συνωμοσίας» είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση με δυνατό κείμενο και σαρκαστικά σχέδια. «Θα ήταν σοφό να ξεχωρίζαμε τις θεωρίες συνωμοσίας από τις πραγματικές συνωμοσίες. Φοβόμαστε τόσο πολύ τη λέξη, έχουμε δώσει τέτοια αρνητική χροιά, τόσο που φοβάται κάποιος να μιλήσει για αυτό που γίνεται μήπως χαρακτηριστεί συνωμοσιολόγος ή ψυχικά ασθενής. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για συνωμοσία σοβαρά. Το κοινό αποπροσανατολίζεται από την πραγματική συνωμοσία. Η πραγματική συνωμοσία λοιπόν που αγγίζει όλους μας είναι ο καπιταλισμός. Ότι δεν φτάνουν όλα για όλους. Αυτή είναι η πραγματική συνωμοσία και ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, η λιτότητα και υπεραξία οι μεγαλύτεροι μύθοι της. Φτάνουν για όλους», γράφει το Θείο Τραγί, που συνοδεύει το κείμενο με εικόνες από εξαθλιωμένα παιδιά του Τρίτου Κόσμου. Και συμπληρώνει: «Άνθρωποι πεθαίνουν ή έχουν κακή ποιότητα ζωής γιατί άλλοι άνθρωποι πλουτίζουν εις βάρος τους… Αν αυτό δεν είναι συνωμοσία, τι είναι; Δεχόμαστε ή συμμετέχουμε σε αυτή την αδικία και αυτομάτως δεχόμαστε την κοινωνική αδικία, τον νόμο του ισχυρού, την ανισότητα και τον υλισμό ως de facto δεδομένα σε έναν κόσμο ανταγωνιστικό και σκληρό που πατάει επί πτωμάτων. Δεχόμαστε ότι είμαστε ατομικιστικές υπάρξεις και όχι κύτταρα ενός μεγαλύτερου οργανισμού, όπου υπάρχουν δεσμοί αλληλεξάρτησης και αλληλεγγύης μεταξύ μας. Δεχόμαστε την ακραία πείνα, την εξουθενωτική λιτότητα, τη φτώχεια, τους αποκλεισμούς να διαμορφώνουν τις αξίες της κοινωνίας μας. Η φτώχεια, η πείνα, η κοινωνική αδικία και η ακραία καταστολή ήταν και είναι πολιτικές και στρατηγικές για τον έλεγχο της κοινωνίας». Και το σχετικό link...

Από το οπισθόφυλλο... Έρχονται τα λαχανάκια από τις Βρυξέλλες; Τί ώρα περάνει το λεωφορείο; Ξεχωρίζει ένα εγγόνι το φαγητό της γιαγιάς του; Μπορούν μερικές γριές να ληστέψουν μια τράπεζα; Που πάνε οι γριές όταν δεν πάνε εκκλησία; Πλέκουν σεμεδάκια ή μήπως... όχι; Μια σουρεάλ ιστορία, με πρωταγωνίστριες ένα τσούρμο γριές, ξεχασμένες στην πόλη, περικυκλωμένες από τα στερεότυπα της κοινωνίας. Βελονάκι, κέντημα και Άγιος ο Θεός. Απέναντί τους ο παπάς της ενορίας που έχει χάσει το ποίμνιό του. Όμως η ζωή δε σταματά στα 85... και οι γριές δε θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια. Δεν έχουν χρόνο να χάσουν. Δεν έχουν αναστολές. Είναι άγριες. Αυτοέκδοση με ιδιαίτερο σχέδιο και έντονα χρώματα σε ολίγον τι σκοτεινό περιβάλλον. Το σενάριο μου φάνηκε αρκετά καλό και το διάβασα με ενδιαφέρον. Περιλαμβάνεται βιογραφικό της δημιουργού με εύθυμες πινελιές... Ευχαριστούμε τον @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους...

Τιμή: 7,00 € Ο Λυσιας , φιλος του Φιλιππου Β' , παιρνει την εντολη να ταξιδεψει ως Ελληνας μισθοφορος στην Περσια για να κατασκοπευσει τους Περσες και επειτα να επιστρεψει για να αναφερει σε τι κατασταση βρισκονται ο στρατος και οι πολεις τους. Μαζι του σε αυτο το ταξιδι θα παρει τον Χαρι, εναν νεο με τον πατερα του οποιου ηταν φιλος και συμπολεμιστης στη μαχη της Χαιρωνειας. Στο ταξιδι τους θα συναντησουν μυθικα πλασματα οπως Κενταυρους , Σατυρους , Γρυπες αλλα και θα εμπλακουν σε δολοπλοκιες εξουσιας. Αν και η βασικη ιδεα αφηνει πολλα περιθωρια για να γραφτει κατι ενδιαφερον, το συγκεκριμενο θεωρω οτι καπου χανει. Οι ηρωες ολο μπλεκουν σε καταστασεις που με τον ενα ή τον αλλο τροπο περιλαμβανουν κατι σεξουαλικο, ενω δεν υπαρχει ευκαιρια για γυμνο που να μενει ανεκμεταλευτη στο κομικ με αποτελεσμα να ξεχνιεται η αρχικη ιδεα για το ταξιδι. Οι διαλογοι , αν και γενικα περιλαμβανουν πληροφοριες για μερη , καταστασεις κλπ του αρχαιου κοσμου , πολλες φορες ακουγονται παραταιροι. Στο σχεδιαστικο κομματι υπαρχουν αρκετες αδυναμιες , κυριως προβληματα ανατομιας, εκφρασεων και ροης των καρε. Ο χρωματισμος ειναι καλος και ανεβαζει το συνολο. Παρολα αυτα υπαρχουν και οι καλες στιγμες, κυριως οταν παρουσιαζει στρατευματα. Γενικοτερα προς τις τελευταιες σελιδες το σκιτσο ειναι αρκετα καλυτερο απο τις πρωτες. Βεβαια ας εχουμε υποψην οτι ειναι μολις η πρωτη δουλεια του δημιουργου και δειχνει να γνωριζει αρκετα γυρω απο τον πολιτσιμο της Αρχαιας Ελλαδας. Αναμενουμε λοιπον τις βελτιωμενες επομενες δουλειες του . Αυτη την στιγμη υπαρχει εκθεση με τα πρωτοτυπα σκιτσα του δημιουργου στη Λεσχη , οπου θα παρουσιαζονται για τις επομενες εβδομαδες. Aκομα στις 15 του μηνα θα γινει και η παρουσιαση του εργου στη ΛΕΦΙΚ. Εχοντας δει τις ακουαρελες μπορω να πω οτι ορισμενες σελιδες χανουν αρκετα στο μικροτερο μεγεθος του χαρτιου. Οσοι εχετε την περιεργεια και το ενδιαφερον περαστε μια βολτα Βιογραφικό του Χρήστου Κούντουρα θα βρείτε εδώ.

Το Anarchik είναι ένα δημιούργημα το Roberto Ambrosoli. Ένα χιουμοριστικό και ταυτόχρονα πολιτικό κόμικ στριπ που δημοσιεύτηκε μεταξύ των ετών 1966 και 2020 σε διάφορα αναρχικά έντυπα της Ιταλίας. Μιά κλασική καρικατούρα αναρχικού που έχει την φιλοσοφία του και την μόνιμη τακτική του που καταλήγει σχεδόν πάντα σε βόμβες. Η καρικατούρα αυτή απέκτησε κάποιους ακόμα μιμητές, στην Γερμανία και την Σκωτία. Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνονται τα περισσότερα από τα στριπς που δημοσιεύτηκαν όλα τα χρόνια στην Ιταλία.

Έχουμε δικαίωμα να αλλοιώνουμε μύθους και θρύλους των παραδόσεων και του λαϊκού πολιτισμού και να τους προσαρμόζουμε σε νέες εποχές και νέες καταστάσεις; Να τους διασκευάζουμε και να δημιουργούμε εκδοχές πιο επίκαιρες και ταιριαστές στο τώρα; Ή πρέπει να τους αναπαράγουμε πιστά γιατί η αξία τους είναι μία και διαχρονική; Να τους διδασκόμαστε και να τους μεταφέρουμε από γενιά σε γενιά απαράλλαχτους για να μην τους βεβηλώσουμε; Είμαι φανατικός οπαδός της πρώτης δυνατότητας. Όχι χωρίς κριτήρια και με μεταμοντέρνο κωλοπαιδισμό, απλώς «γιατί μπορούμε». Αλλά με διάθεση να αξιοποιήσουμε τη δύναμή τους για νέους καλούς σκοπούς, έχοντας βαθιά γνώση των πρωτότυπων νοημάτων και ερμηνειών τους. Να, ας πούμε, ο μύθος του Μεγαλέξανδρου και της Γοργόνας έχει πάρα πολλές προεκτάσεις και διαβάζεται σε πολλαπλά επίπεδα. Για τους ακροδεξιούς και τους Μακονομάχους αποτελεί υπόμνηση των μεγαλείων και των κατακτήσεων του στρατηλάτη μέχρι τον Γρανικό ποταμό, για τους σκεπτόμενους ανθρώπους αφορά τη συμβολική αθανασία και τη διατήρηση στη μνήμη σε πείσμα του memento mori, για όλους μπορεί να είναι η αφορμή για μια συζήτηση περί της ελληνικότητας και της ιστορικής μνήμης αλλά και της αυτοκαταστροφής ενός κόσμου που έχει πάψει να πιστεύει σε μεγάλες ιδέες. Η «Μοναξιά της αβύσσου» των Δημήτρη Βανέλλη και Νίκου Κούρτη (εκδόσεις Jemma Press) επανέφερε τον θρύλο της ελληνικής λαογραφίας σε μια εκδοχή τρόμου πριν από λίγα χρόνια, με τη Γοργόνα να εξακολουθεί να «τιμωρεί» όσους δίνουν λανθασμένες απαντήσεις. Και τώρα η Στέλλα Στεργίου με την «Άγρια θύελλα» (αυτοέκδοση, 32 σελίδες) δίνει ακόμη μια τολμηρή εκδοχή στη Γοργόνα του «Μεγαλέκου», όπως τον αποκαλεί. «Ποτέ δεν κατάφερα να συμπαθήσω τον Μεγαλέκο και ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ πώς μπορούσε κάποιος να είναι τόσο σκληρός με την ίδια του την αδερφή. Αυτό το κόμικ είναι η δικιά μου ευχή για το τι μπορεί να έγινε μετά» γράφει στον επίλογό της. Και σ’ αυτήν την πανέμορφη ευχή η Γοργόνα και μια μοναχική ναύτισσα ερωτεύονται η μια την άλλη για να ζήσουν αγαπημένες μακριά από τις φουρτούνες και τις τραγωδίες του παρελθόντος. Και το σχετικό link...

Στα «μεγαλεία» του 2003 επιστρέφει ο Περικλής Κουλιφέτης σε μια περιπλάνηση στην ξεχασμένη ελληνική επαρχία με ένα καμπριολέ–αντίκα για ένα (τελευταίο) προσκύνημα. Λίγο νωρίτερα η Ελλάδα είχε μπει στην ευρωζώνη και ο Σημίτης έκανε on-camera αναλήψεις σε ευρώ, η Αθήνα είχε μετρό και ήταν ολόκληρη ένα εργοτάξιο καθώς προετοιμαζόταν μέσα σε κατσαρίδες και τόνους λάσπης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν στην κυβέρνηση (από την οποία δεν έφυγε ποτέ) και οι «δουλίτσες» προχωρούσαν κανονικά. Λίγο μετά θα σηκώναμε το «γαμ…ένο» στα γήπεδα της Πορτογαλίας και θα γινόμασταν το Number One στη Γιουροβίζιον. Το 2003 ήταν η ιδανική εποχή για «μεγάλα έργα, νέες ευκαιρίες και γρήγορο χρήμα» όπως αναφέρει ο Περικλής Κουλιφέτης στο οπισθόφυλλο από το «Προσκύνημά» του, μια ασπρόμαυρη αυτοέκδοση 80 σελίδων που διαβάζονται απνευστί. Ποιοι είναι όμως οι προσκυνητές; Είναι δυο αδέλφια, ο Άλκης και ο Κωστής, με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, σχέδια και προσδοκίες. Ο πρώτος, φιλόλογος, μορφωμένος, οξύθυμος και σνομπ, πασχίζει να πιάσει την καλή όπως το κλίμα της εποχής επιτάσσει. Ο δεύτερος, μεροκαματιάρης, μετρημένος, φοβισμένος και προσγειωμένος, βάζει φρένο στον ενθουσιασμό του αδερφού του αλλά κάπου-κάπου θέλει και να τον πιστέψει. Οι δυο τους, οδηγώντας ένα δανεικό παλιό καμπριολέ και ακολουθώντας έναν αμφίβολης πιστότητας χάρτη, βυθίζονται προοδευτικά στα κατάβαθα μιας χώρας που θυμίζει αλλόκοτο παστίς αναζητώντας ένα εγκαταλελειμμένο ξωκλήσι με στόχο να το ληστέψουν. Σύμφωνα με τον T. S. Eliot, όπως αναπαράγει ο Κουλιφέτης το απόσπασμα του ποιήματός του, Burnt Norton, του 1935: «Χρόνος παρών και χρόνος παρελθών. Ίσως κι οι δύο παρόντες είναι εις χρόνο μέλλοντα. Κι ο μέλλων χρόνος έγκλειστος εις χρόνο παρελθόντα. Εάν ο χρόνος όλος είν’ αιωνίως παρών Όλος ο χρόνος είναι αλύτρωτος» Μέσα σ’ αυτόν τον αλύτρωτο χρόνο, ο Άλκης και ο Κωστής αναζητούν τη δική τους προσωπική λύτρωση αλλά χωρίς να κοπιάσουν. Αυταπατώνται πως εισβάλλοντας στο παρελθόν θα απαλλοτριώσουν τις αξίες του, θα τις αποσπάσουν στο παρόν και αναπλαισιωμένες θα τις εκμεταλλευτούν στο μέλλον. Αυτό όμως είναι παρωδία προσκυνήματος, είναι προσβολή. Και οι βέβηλοι που αγνοούν ή παραβλέπουν «τη ρευστότητα και τη βία των καιρών» θα τιμωρηθούν όπως τους αξίζει για να γίνουν ένα με την «βαρετή, χορταριασμένη επαρχία», εκεί που «ο χρόνος κι ο τόπος, η απάτη κι η αλήθεια μπλέκονται ανάμεσα σε αρχαίες πέτρες, κουράδια προβάτων και άσφαλτο παλιάς εθνικής». Και το σχετικό link...

Ανάμεσα στους πολλούς λόγους της εγχώριας ανάπτυξης και διάδοσης των κόμικς των τελευταίων ετών είναι σίγουρα και η ευκολία με την οποία οι δημιουργοί, με σχετικά μικρό κόστος, μπορούν να εκδώσουν οι ίδιοι τις δουλειές τους παρακάμπτοντας τα επίσημα εκδοτικά κανάλια. Επιπλέον, λόγω των μεγάλων ετήσιων φεστιβάλ σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Χανιά, Λάρισα, Κιλκίς και άλλες πόλεις, μπορούν να παρουσιάσουν και να πουλήσουν οι ίδιοι τα έργα τους χωρίς τη μεσολάβηση των βιβλιοπωλείων. Αυτό έχει επιτρέψει σε πολλούς, κυρίως νεαρούς, δημιουργούς να προσεγγίσουν το κοινό πιο άμεσα και μάλιστα να έχουν και προσωπική επαφή αλλά και ισχυρή ανάδραση με τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες. Ο πολύ μεγάλος αριθμός αυτοεκδόσεων που ήταν υποψήφιες στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2026 αποδεικνύει εμφατικά τους παραπάνω ισχυρισμούς. Ανάμεσα στις πολλές αυτοεκδόσεις βρισκόταν και η «Φευγάτη» από την Άννα Μπότσου. Η Μπότσου, εκτός από δημιουργός κόμικς που έχει δώσει και άλλες αξιοσημείωτες δουλειές από το 2022 ώς σήμερα, είναι και ιστορικός τέχνης, πτυχιούχος του Τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και γνωρίζει καλά τις τεχνικές, τα εργαλεία και τις συμβάσεις του είδους. Όπως αναφέρεται και στο πρώτο μέρος της «Φευγάτης»: «Ενδιαφέρεται εξίσου για την πρακτική όσο και τη θεωρητική πλευρά της τέχνης με τα κόμικς ως αντικείμενο ακαδημαϊκής μελέτης. Η αφήγηση ιστοριών μέσω εικόνων είναι το πάθος της και απειλεί πως θα φτιάξει κι άλλες». Η «Φευγάτη» είναι ένα σύγχρονο παραμύθι με πρωταγωνίστρια την Ελίνα, μια μικροσκοπική κοπέλα που αναζητά παρέα έχοντας μεγαλώσει «ολομόναχη σε μια φάρμα» και έχοντας τα βιβλία της «ως μοναδικό παράθυρο στον κόσμο». Η Ελίνα θα συναντήσει τον ωραιοπαθή βασιλιά των Νεράιδων που θα την ερωτευτεί, μια αυταρχική βατραχίνα που ψάχνει νύφη για τον ντροπαλό γιο της, έναν κοσμοπολίτη Ιταλό τενόρο με το μπαστούνι του που θα γίνει ο οδηγός της και απ’ ό,τι φαίνεται έπεται μεγάλη και ενδιαφέρουσα συνέχεια στα τεύχη που θα ακολουθήσουν σε ένα δάσος επιλογών και δύσκολων αποφάσεων. Και το σχετικό link...

Αυτό εξαρχής θα το αδικήσω αλλά ορκίζομαι να επανέλθω, πολύ απλά γιατί δεν πρόλαβα να το διαβάσω ακόμη οπότε δεν μπορώ να αναφερθώ στα του σεναρίου. Αν δεν πέφτω έξω νομίζω ότι όσοι έχουν πάρει το fanzine της Λέσχης έχουν ήδη πάρει μία μικρή ιδέα για το περιεχόμενο, καθώς έχω την εντύπωση (αν δεν με απατά η μνήμη μου) ότι ο δημιουργός του έχει στο παρελθόν δώσει μικρό μέρος της δημιουργίας του να δημοσιευθεί σε αυτό. Είναι ένα φανζίν εξολοκλήρου εμπνευσμένο και σχεδιασμένο από τον Παναγιώτη Τσαούση και αν μη τι άλλο για το σχέδιο δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν σε κερδίζει από την πρώτη ματιά. Προσωπικά χωρίς να είμαι και ειδικός, το κρίνω ώς λεπτομερές και σωστό από άποψη προοπτικής και αναλογιών με το δικό του νομίζω προσωπικό ύφος και στυλ. Έρχεται σε άλμπουμ μεγέθους 17 x 24 εκατοστών σε σέπια αποχρώσεις κυρίως (εξού και το ασπρόμαυρο - ότι πιο κοντινό μπορούσα να βρω σε τυποποίηση), εκτός από μία μικρή ιστορία που είναι σε άλλη τεχνοτροπία και έχει χρώμα. Οι τέσσερις ιστορίες που εμπεριέχονται σε αυτό συνολικά 52 σελίδες, αφορούν την περίοδο όπου στην Αμερική κάπου την περίοδο τηςοικονομικής ύφεσης του '29, που υπήρχε ποτοαπαγόρευση, κυριαρχούσαν οι γκάνκστερς και τα Τόμσον, ο νόμος ήταν ανίκανος να επιβληθεί και μιλούσαν πιο συχνά τα όπλα από τους ίδιους τους ανθρώπους. Στην αρχή ο δημιουργός έχει προβλέψει και μας κάνει ένα μικρό ταξίδι με κείμενα όπου μας περιγράφουν την εποχή και γνωστά πρόσωπα όπως ο Αλ Καπόνε, αλλά φυσικά (και το κυριότερο θα έλεγα) τα σύνεργα της δουλειάς. Αφιερώνει επίσης ένα τμήμα για να μας παρουσιάσει τους χαρακτήρες των δικών του ιστοριών, μέσα από μικρά σύντομα βιογραφικά και συνοδεία φωτογραφιών, ενώ μετά περνάμε στην "δράση", στο "ζουμί", αυτό που τελικώς μας ενδιαφέρει. Οι τέσσερις ιστορίες είναι η κεντρική πολυσέλιδη Exotic City Cabaret που είναι προφανώς και ο τίτλος του εν λόγω κόμικ και ακολουθούν οι ιστορίες Ο Γάμος, Φόνος στην Έπαυλη Γκιζόλ και Η ενέδρα. Το τίμημα για να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο από το μεγάλο αφεντικό και την συμμορία του ανέρχεται στα 5€, δύο σφαίρες ξυστά από το κεφάλι (για εφέ) και δύο μπουκάλια Τζακ (αυτά, μου τα στέλνετε εμένα). Βάζω και ένα μικρό δείγμα, για να πάρετε μία μικρή ιδέα για το περιεχόμενο από άποψης σχεδίου κυρίως. Αφιέρωμα στον Παναγιώτη Τσαούση

Ο Αντώνης Βαβαγιάννης είχε ήδη εκδώσει την (τότε) πιο πρόσφατη συλλογή με τα Κουραφέλκυθρα στο AthensCon τον Δεκέμβρη του ΄24, οπότε τι θα παρουσίαζε προς πώληση στο Comicdom Con τον Μάη του ΄25; Η απάντηση ήταν, μια συλλογή με γελοιογραφίες όπου γνωστά ρεφρέν τραγουδιών παρουσιάζονται "παρακουσμένα" με αποτέλεσμα ένα βιβλιαράκι με το γνωστό "καμένο" χιούμορ του Βαβαγιάννη.

Να ένα θέμα που δεν έχει καλυφθεί ιδιαίτερα στα κόμικς, το teen drama με δαίμονες. Ή αυτό δείχνει με μια πρώτη ματιά, που μάλλον το αδικεί ως σειρά. Γιατί για σειρά πρόκειται, παρόλο που δεν έχει πουθενά αρίθμηση και μόνο η ένδειξη συνεχίζεται στο δίνει να το καταλάβεις. Στο τεύχος αυτό λοιπόν βλέπουμε Το πως ακριβώς συμβαίνουν όλα αυτά, έχει ενδιαφέρον αλλά κάποιες φορές δεν βγάζει νόημα, ίσως ακριβώς επειδή συνεχίζεται, και μάλλον έχει αναπτυχθεί ως πλήρες έργο παρά ως κάτι που θα πρέπει να στέκεται και σε μικρές τζούρες. Το σχέδιο από τους δύο σχεδιαστές δεν το βρήκα κάτι το ιδιαίτερο ως τεχνοτροπία, αλλά πρέπει να παραδεχτώ πως από καδράρισμα και σκηνοθεσία τα πάνε πολύ καλά. Αρκετά ωραίο και πιασάρικο βρίσκω το εξώφυλλο του Δημήτρη Πανταζή ενώ η έκδοση έχει αρκετό χοντρό χαρτί και άψογη εκτύπωση. Εν αναμονή της συνέχειας λοιπόν. Σελίδα δείγμα. Η COMICDOM PRESS που ανέλαβε την έκδοση ξανα-κυκλοφόρησε το 1ο τεύχος και εξέδωσε το 2ο τεύχος (παρουσίαση ΕΔΩ)

Αυτή η έκδοση νόμιζα πως θα υπήρχε, μιας και μας έρχετε απο τη Θεσσαλονίκη και κυκλοφορεί σε κάποια μαγαζιά.. Μία αυτοέκδοση από δύο καλούς δημιουργούς του είδους της ηρωικής φαντασίας ,που περιέχει κόμικς και μια εικονογραφημένη ιστορία. Οι δημιουργοί είναι οι Άγγελος Παπουτσής και ο περισσότερο γνωστός σε εμάς Δημήτρης Λαγός (με δύο εκδόσεις του απο την 9η Διάσταση και μερικά ακόμα φανζινάκια στο βιογραφικό του). Κυκλοφορεί σε 100 αντίτυπα μεγεθος Α5 και τιμάται 3€. ..από τους ίδιους "Αν βαρεθήκατε να διαβάζετε ξενόφερτα κόμικς ηρωικής φαντασίας, τότε ίσως το FANTAZINE θα σας ενδιαφέρει!Ιστορίες κόμικς και ένα εικονογραφημένο αφήγημα , βγαλμένα ή εμπνευσμένα από την βυζαντινή – Ελληνική παράδοση θα σας προσφέρουν ένα δείγμα εγχώριας αγάπης για τον κόσμο του φανταστικού". Και μιάς που είπαμε ότι μπορούμε να το βρούμε σε διάφορα μαγαζάκια, να μια λίστα... “Το Στέκι του Νοσταλγού” περιοχή Μπιτ Παζάρ “Πάρε-Δώσε” Γούναρη Δημητρίου 12 “Το βιβλιο στο Δρόμο” πλατεία Ναυαρίνου “Βιβλιο..βάρδια” πλατεία Ναυαρίνου “Η Σπηλιά των Κόμικς” πλατεία Ιπποδρομίου “Πυργος Bierhaous” Βενιζέλου 13 – Επταπύργιο Ευχαριστούμε για το εξώφυλλο τον Φλοκ. Αφιέρωμα στο Δημήτρη Λαγό

Από το εσωτερικό μέρος του εξώφυλλου: ΘΑΛΧΕΡΟΝ: Είσαι σκλάβος και ιδιοκτησία μας. Οι προσταγές μας θα σε τρέψουν από εδώ και στο εξής. Δυστυχώς η υποδούλωση του 20ου ήταν αδύνατη καθώς έφερε μεγάλη αντίσταση αλλά πλέον η παρουσία σου μας τιμά, και θα κάνουμε τα πάντα για να σε εκμεταλλευτούμε στο έπακρο. Μην ανησυχείς δεν θα πλατειάσω άλλο μιας και ξέρω ότι ανυπομονείς για την πρώτη σου μέρα στην δουλειά. Η Θαλχέρια είναι ο προορισμός σου και στην άκρη της υπάρχει ο Ναός μου που τον επιβλέπει και διατηρεί ο Γκρούλν. Μέσα στο ναό ζει και η γυναίκα η οποία αποτελεί και τον βασικό σου στόχο. Θέλω να την σκοτώσεις και να μου φέρεις την καρδιά της. Άλλες λεπτομέρειες δεν χρειάζεται να ξέρεις, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα ήθελες να πάθουν κάτι οι τιποτένιοι θνητοί σου! Τιμή: 3.50€ Άλλη μια αυτοέκδοση που είδαμε στο Comicdom Con Athens 2015. Η ποιότητα ήταν πολύ καλή. Το εξώφυλλο γυαλιστερό και προσεγμένο. Η ιστορία αρκετά καλή αλλά νομίζω ότι δεν προλαβαίνει να αναπτυχθεί σε τόσο λίγες σελίδες (μη τα θέλουμε και όλα δικά μας).

Αυτοέκδοση εμπνευσμένη από την ιστορία του Δον Κιχώτη του Θερβάντες. Ο Σάντσο πιστός ακόλουθος του κατ' φαντασίαν ιππότη θέτει απορίες και λαμβάνει απαντήσεις. Συμπαθητικό κόμικ από τον Αλέξανδρο Κατσίκα. Συμπεριλαμβάνει βιογραφικό του δημιουργού (στην αρχή) και ευχαριστίες (στο τέλος). τον @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους...

Περσινό κομιξάκι του Νίκου Γιαμαλάκη. Εμπνευσμένος από τα όσα ζει ο ίδιος ως εκπαιδευτικός, αλλά προφανώς και από τα όσα ακούει από όλους τους εμπλεκόμενους σε αυτό το μυστήριο πράγμα που λέγεται "εκπαίδευση", αντί να φτιάξει μια απλή γελοιογραφία γύρω από όλα αυτά, έφτιαξε μια χιουμοριστική ιστορία Χιουμοριστική? Συζητήσιμο Η ψυχή του το ξέρει Και η ψυχή του κάθε εκπαιδευτικού Μάλλον είναι περισσότερο ένας εξορκισμός, μια προσπάθεια εξευμενισμού των όποιων θεοτήτων ασχολούνται με τα όσα συμβαίνουν πίσω από τα όποια κάγκελα και τον όποιο μανδρότοιχο περικλείει τα εκπαιδευτικά ιδρύματα που στέλνουμε τους ανήλικους. Ο Μαλκ την έχει την αγάπη για τους ιδρυματίες, όπως την έχουν οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί που έχω γνωρίσει. Ίσως να κάνουν και την ανάγκη φιλοτιμία. Δεν ξέρω. Εγώ το μόνο που ξέρω, από κάποιες ιστορίες που ακούω από αυτούς, είναι ότι παραμένω ένθερμος οπαδός του Ηρώδη και ότι το Scarfolk Council όπως πάντα έχει δίκιο Νομίζω πως είναι προφανές ότι πέρασα καλά Δεν ξετρελλάθηκα, διότι όπως είπα είναι συζητήσιμο το άμα είναι χιουμοριστικό ή άμα είναι ιστορία συνεχόμενου παρατεταμένου τρόμου βγαλμένη από τη ζωή Όπως και να το κάνεις όμως, το σκίτσο του Μαλκ λέει. Πάντα λέει. Πολύ Δείγμα δεν βάζω. Από τη μια δεν θέλω να το τσακίσω (είναι μεγάλο σε μέγεθος, κι ας είναι τεύχος με συρραπτικό που μπορεί να απλωθεί στο σκάνερ), από την άλλη, μιλάμε για Μαλκ. Περιμένετε σκανάρισμα για να μάθετε με τι μοιάζει? Τραβάτε εδώ, κάντε τον φίλο ή follow στο fb να περνάτε καλά με τα όσα ανεβάζει σε βάθος χρόνου και όχι απλά σε ένα τόπικ που έτυχε να ανοίξετε γιατί δεν είχατε κάτι καλύτερο να κάνετε στη ζωή σας Αντ'αυτού μερικές γελοιογραφίες που έχει ανεβάσει στο φβ που συσχετιζονται με αυτά του τα βιώματα Ψάχνοντας το wall του για να βρω τα πράγματα που έχω δει τόσο καιρό και έχω γελάσει μαζί τους, πέτυχα και ένα τήζερ που είχε ανεβάσει σχετικά με αυτό εδώ το κόμικ Απ΄έξω λέει δοκιμαστική έκδοση-πρόμο. Ελπίζω να μη μείνει σε αυτό αλλά να δούμε κι άλλα παρόμοια καλούδια

Από τον δημιουργό: Αν σας πιέζει λίγο αυτό το διάστημα, αν αισθάνεστε μετέωροι, αν γαμιέται το σύμπαν, το Star Worse είναι για σας. Καλό διάβασμα. Η έκδοση: Ό,τι και να πω για τον Zgur, είναι πραγματικά λίγο. Πρόκειται για έναν από τους πιο συμπαθείς δημιουργούς που έχω συναντήσει και έχω μιλήσει και πραγματικά απολαμβάνω τόσο τις πιο παλιές όσο και τις πιο πρόσφατες δουλειές του. Πολύ ενεργός στα social media, με συνεχείς αυτοεκδοσούλες για τις οποίες τρέχει σε εκθέσεις σε όλη την Ελλάδα, είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει αυτό που κάνει. Μία από τις σχετικά πρόσφατες εκδόσεις του είναι και το Star Worse, στριπ του οποίου δημοσιεύονται και στις Γραμμοσκιάσεις στα Χανιώτικα Νέα και έχει τιμηθεί και για στριπ της Εβδομάδας στο φόρουμ μας. Στη σειρά αυτή λοιπόν έχουμε μονοσέλιδα στριπάκια με τις άκρως σουρεαλιστικές συζητήσεις ενός αστροναύτη και του ψυχολόγου του. Τα αστεία βασίζονται τόσο σε λογοπαίγνια όσο και στον εθισμό του ήρωά μας στον αυνανισμό (το οποίο ο καλλιτέχνης το αναγνωρίζει στην αρχή του άλμπουμ ) και γενικά μέσα σε αυτό θα βρείτε χιούμορ για υπαρξιακά ζητήματα (ή ίσως και όχι) μέσα από ένα τελείως διαφορετικό πρίσμα. Πραγματικά πέρασα ωραία, διαβάζοντας το και ετοιμάζομαι για το sequel με τον επόμενο πελάτη του ίδιου ψυχολόγου, έναν περίεργο δύτη. Αναζητήστε το γενικά σε κάποια έκθεση ή δείτε τη δουλειά του Zgur σε social όπως το Ίνστα, έχει ένα ιδιότυπο χιούμορ που προσωπικά με κάνει να περνάω καλά. Καλό διάβασμα σε όλους! To site του δημιουργού

Νομίζω ότι όλοι έχουμε ακουστά την Πάπισσα Ιωάννα, τόσο από το μυθικό πρόσωπο, όσο κι από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Εμμανουήλ Ροΐδη. Ε, ήρθε η ώρα να μάθουμε και για την… Πάνκισα Ιωάννα! Ο λόγος για ένα κόμικ που κυκλοφόρησε, υπό την μορφή αυτοέκδοσης, τον Ιούνιο του 2021 κι αριθμούσε 120 αντίτυπα, ενώ επανεκδόθηκε και τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς σε 100 αριθμημένα αντίτυπα. Η πλοκή εκτυλίσσεται (πρωτίστως) στην Αθήνα του 2137 μ.Χ. όπου όλα δείχνουν να έχουν μετατραπεί σε ένα δυστοπικό τοπίο. Δύο φίλοι συζητάνε και η κουβέντα έρχεται στην Πάνκισα Ιωάννα, μία γυναίκα που ξεσήκωσε τα πλήθη και ξεκίνησε μία ολόκληρη επανάσταση, προκειμένου να εξαλειφθούν οι ανισότητες, οι παρωπίδες και οι σκουριασμένες απόψεις. Η “κάμερα” της αφήγησης, λοιπόν, επιστρέφει στο 2027, όπου ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να δει την πρωταγωνίστρια εν τη γενέσει της και σε πλήρη δράση, έπειτα από τον χαμό ενός φίλου και συμμαθητή της. Το σενάριο του πρώτου τεύχους, δικαιολογεί σε μεγάλο βαθμό τον υπότιτλο που υπάρχει στο εξώφυλλο. Πρόκειται για ένα δυστοπικό μελόδραμα, με δόσεις συγκίνησης, αλλά κι αγανάκτησης για τα τεκταινόμενα και το κατεστημένο. Οι πρωταγωνιστές αποτελούν την λεγόμενη “μειοψηφία”, που δεν είναι αρεστή από τους υπόλοιπους ανθρώπους που θεωρούν εαυτούς “φυσιολογικούς”. Η πλοκή δεν χαϊδεύει αυτιά, βλέπει τα γεγονότα από την πλευρά των μειονοτήτων, ενώ παράλληλα διαθέτει δυνατές σκηνές κι ένταση. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι στην προσπάθεια να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας, η ιστορία βγάζει λίγη περισσότερη υπερβολή από όσο πιστεύω ότι θα έπρεπε. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι πετυχαίνει τον σκοπό της, που είναι η απόπειρα της αφύπνισης των μαζών. Ένα άλλο σημείο που θα πρέπει να θίξουμε είναι η περιγραφή των συνηθειών και του τρόπου ζωής της Ιωάννας και γενικά των μελών της Πανκ κοινότητας, που γίνεται από το σενάριο. Όπως κάθε εποχή έχει και τα αποκαλούμενα Μποέμ στοιχεία, έτσι κι εδώ περιγράφεται η ανέμελη κι “αλήτικη” καθημερινότητά τους. Κι όπως είναι φυσικό, σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτές οι συνήθειες έρχονται σε αντίθεση με τους “καθωσπρέπει” ανθρώπους. Η σκηνοθεσία χωρίζει την ιστορία σε άτυπα κεφάλαια, τα οποία έχουν κλιμακούμενη ροή, η οποία μέχρι την κορύφωσή της χαρίζει στον αναγνώστη σκηνές συγκίνησης κι αγανάκτησης. Στο φινάλε, όμως, έχουμε μία περίεργη ανατροπή, γνωρίζουμε ένα μέλος της οικογένειας της Ιωάννας (που από το οποίο μάλλον κληρονόμησε τα γονίδια της ανυποταξίας ), η πλοκή γίνεται πιο κωμική κι ολοκληρώνει το πρώτο μέρος, αφήνοντας ανοιχτούς λογαριασμούς και υποσχέσεις για ένα δεύτερο τεύχος. Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα πόνημα που απευθύνεται στην Πανκ κοινότητα, αλλά και στα… ανοιχτά μυαλά. Οι υπόλοιποι νομίζω ότι θα νιώσουν κάπως άβολα κατά την ανάγνωση. Ο εικαστικός τομέας είχε τις στιγμές του, αλλά στην πλειοψηφία του θα τον χαρακτήριζα άγουρο. Οι περιγραφές που δίνονται στους θιασώτες της Πανκ κοινότητας νομίζω ότι έχουν ρεαλισμό, αλλά πιστεύω ότι υπάρχει στατικότητα κι ανομοιομορφία στην απόδοση των σωμάτων και των λοιπών χαρακτηριστικών. Το χρώμα είναι ασπρόμαυρο και το μελάνωμα το βρήκα καλό. Όσον αφορά την έκδοση, αυτή μάλλον φαίνεται να τα έχει πάει καλά, αν κρίνουμε ότι το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε στην αρχή σε 120 αντίτυπα, τα οποία εξαντλήθηκαν κι ακολούθησε και δεύτερη έκδοση, που αριθμούσε άλλα 100. Οι σελίδες στο εσωτερικό έχουν καλή υφή, ενώ εκείνες που αποτελούν τα εξώφυλλα είναι πέραν του δέοντος λεπτές, με αποτέλεσμα το τεύχος να είναι επιρρεπές στα τσαλακώματα. Βέβαια, δεν νομίζω ότι θα πρέπει να έχουμε πολλές απαιτήσεις από μία αυτοέκδοση. Η βιβλιοδεσία έχει γίνει με καρφίτσα. Το συνοδευτικό υλικό επικεντρώνεται στις διαφημίσεις της επονομαζόμενης εταιρίας “Blessed Zines”, αλλά και του περιοδικού που φέρει τον τίτλο “Έτερον Εκάτερον”. Στο εσωτερικό μέρος του οπισθόφυλλου αναφέρεται ότι θα κυκλοφορήσει και δεύτερο τεύχος της “Πάνκισας Ιωάννας”, καθώς επίσης περιέχονται και οι λογαριασμοί των social medias των συντελεστών. Τέλος, να πούμε ότι το logo της Πάνκισας Ιωάννας το φιλοτέχνησε ο Kamaris Junk (κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε ). Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του κόμικ.

Το πρώτο φανζινάκι με ιστορίες Disney είναι γεγονός! Η ομάδα της ΚΟΜΙΞ Wiki παρευρέθηκε στο Φεστιβάλ Πενάκι & Σκαπάνη 3 και είμαστε πολύ χαρούμενοι που έγινε η πρώτη κυκλοφορία εκεί Και στο παρακαλώ! Αρχικά να σας δείξουμε το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο από τον JimR Πριν πάμε όμως στις ιστορίες κλπ ας πιάσουμε πρώτα κάποιες ερωτήσεις μαζί με τις απαντήσεις τους Πως άρχισε το εγχείρημα; Η ιδέα μας μπήκε στο μυαλό όταν λέγαμε ότι πρέπει να γίνει κάτι για τα 5 χρόνια της ΚΟΜΙΞ Wiki! Η σελίδα έκλεισε 5 χρόνια τον Ιανουάριο οπότε σκεφτήκαμε να κάναμε κάτι που θα το θυμόμασταν για καιρό. Στην αρχή λέγαμε για κάποια εκδήλωση αλλά μετά από συζήτηση και με τον φίλτατο Φαντομ καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι το καλύτερο θα ήταν κάτι το πιο χειροπιαστό, Και έτσι οργανωθήκαμε όλοι σαν ομάδα και αποφασίσαμε να φτιάξουμε φανζίν. Νομίζω δύσκολα θα βρει κάποιος φανζίν με ιστορίες Ντισνεϋ στη χώρα μας. Και όπως λέω στην αρχή πρέπει να είναι το μοναδικό. Ποιο Τυπογραφείο; Πέρασε καιρός για να βρούμε τυπογραφείο με καλή προσφορά αλλά τελικά βρήκαμε! Το typografos (που ήταν και σε εκδόσεις φανζιν στο ComicDom) έκανε άψογα τη δουλειά του όσον αφορά και το τεύχος και τις αφίσες. Πραγματικά το τεύχος σαν έκδοση ξεπέρασε τις προσδοκίες μας. Στην Εκδήλωση Πενάκι & Σκαπάνη; Θέλαμε να βγάλουμε κάπου το φανζιν το Καλοκαίρι και αυτή η εκδήλωση μας ήρθε κουτί Αρχικά ήταν να κυκλοφορήσει το δεύτερο τεύχος αλλά τελικά μπήκε το πρώτο. Το δεύτερο έχει κάποιο καιρό ακόμα. Και θα ενημερωθείτε σύντομα για το πως πάει. Ομάδα του Φανζίν ΚΟΜΙΞ PhantomDuck Qui-Gon Jinn JimR Sans the Skeleton/Angel.tze Darrell Τι ανέλαβε ο καθένας; Τα άρθρα και την επιμέλεια του περιοδικού τα αναλάβαμε εγώ και ο Φαντομ (βέβαια ο Γιώργος έγραψε τα περισσότερα και εάν τον άφηνα θα είχαμε άλλες 10 σελίδες άρθρα αλλά δεν θα χώραγαν να βάλουμε ιστορίες ). Τα υπόλοιπα παιδιά ανέλαβαν ιστορίες που ήταν σε δικό τους σχέδιο και σενάριο. Κεντρική ήταν Το Καπέλο Φωλιά του JimR! Μια δεκασέλιδη ιστορία με ξεκαρδιστικά καρέ με τον Ντόναλντ και τον μισητό κατά εκείνο τυχερό ξάδερφο του Γκαστόνε Ενώ ο Qui-Gon Jinn δημιούργησε μια όμορφη Post Credits σκηνή που συνδέει το Καπέλο Φωλιά με μια γνωστή ιστορία που ίσως έχετε διαβάσει στο Ηλεκτρονικό περιοδικό μας. Ποια άραγε; Η δεύτερη πιο μεγάλη ιστορία μας ήταν Η Τηλεοπτική Αποτυχία του Darrell με τον Θείο Σκρουτζ να γκρινιάζει γιατί το κανάλι του Ρόμπαξ να είναι καλύτερο και να προσπαθεί να κάνει το κανάλι του καλύτερο αλλά... Οι υπόλοιπες ιστορίες μονοσέλιδες αλλά με αρκετό χιούμορ. Τελικά αρέσει στο Θείο Σκρουτζ ο Πατσάς και η Νταίζυ βγάζει DuckSelfie; Ηδού η απορία Όσον αφορά το design έλεγα στην αρχή να μοιάζει με του ηλεκτρονικού περιοδικού αλλά τελικά έφτιαξα κάτι παρόμοιο αλλά πολύ καλύτερο. Ευχαριστώ και το Γιώργο διότι με τις διευκρινίσεις και ιδέες του όχι μόνο διόρθωσα πράγματα αλλά έγινα καλύτερος και βγήκε και όμορφο το τελικό αποτέλεσμα. Σχέδιο από τον Μοττούρα Μέσα στο τευχάκι θα βρείτε και αποκλειστικό σχέδιο του εκπληκτικού Πάολο Μοττούρα. Του προτείναμε εάν μπορεί να μας ζωγραφίσει κάτι για το φανζίν και τελικά μας έστειλε σκαναρισμένο ένα εκπληκτικό σχέδιο με τον Σκρουτζ. Είναι full page και θα σας αρέσει πολύ. Μαζί και εντυπώσεις από το The Comic Con όσον αφορά τον Μοττούρα. Συνέντευξη με το Μαρκο Τζερβαζιο Μίλησα μέσω φβ στο Τζερβαζιο και με χαρά δέχτηκε τις ερωτήσεις μας. Του είπα κιολας να γράψει τις απαντήσεις στα Ιταλικά. Και εδώ μας βοήθησε πολύ ο JohnnyMz που έκανε τη μετάφραση και το ευχαριστώ πολύ και ελπίζουμε και σε άλλες τέτοιες μεταφράσεις στο μέλλον. Προσωπικά ευχαριστώ πολύ όλα τα παιδιά! Εάν και ήταν δύσκολο στην αρχή τελικά η δουλειά μας απέδωσε και το φανζιν της ΚΟΜΙΞ Wiki έγινε πραγματικότητα Με το καλό σιγά σιγά για το δεύτερο τευχάκι Ευχαριστούμε για το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους τον Indian.

Μια καταδίωξη από μουσείο σε μουσείο με φόντο τους πιο γνωστούς πίνακες της παγκόσμιας ζωγραφικής. Το chiaroscuro (στα ιταλικά chiaro = φωτεινό και scuro = σκοτεινό) στις τέχνες δηλώνει την τεχνική της χρήσης έντονων αντιθέσεων φωτός και σκιάς σε μια εικόνα, ώστε να αποδίδεται καλύτερα η αίσθηση του τρισδιάστατου, να αναδεικνύεται το βάθος, να τονίζεται ο όγκος προσώπων και αντικειμένων, να καθοδηγείται το βλέμμα του θεατή σε σημαντικά σημεία και λεπτομέρειες του έργου. Από τους δεξιοτέχνες του chiaroscuro ήταν ο Λεονάρντο ντα Βίντσι στην περίοδο της Αναγέννησης, ο οποίος έστρωσε τον δρόμο για μεταγενέστερους καλλιτέχνες όπως ο Καραβάτζο, ο Ρέμπραντ κ.ά. που αξιοποίησαν τη μέθοδο δημιουργώντας αριστουργήματα. Τον τίτλο «Chiaroscuro» επιλέγουν και οι Όλια Ντακογιάννη (σενάριο) και Antonia Avelin (σχέδιο) για την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορία που φιλοτεχνούν με επίκεντρο τον κόσμο της τέχνης, τους πιο γνωστούς πίνακες ζωγραφικής της Ιστορίας και τα πιο μεγάλα μουσεία. Ο πρώτος τόμος υπόσχεται πολλά για τη συνέχεια, καθώς προκύπτουν διαρκώς νέα ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις από τον ντετέκτιβ Άτλας Νόρτον και τη συντηρήτρια έργων τέχνης Σεσίλ Τρομπλέιγ. Τα «εγκλήματα» που ερευνούν όμως (προς το παρόν;) αφορούν μόνο βανδαλισμένους πίνακες. «Οι δυο τους ξεκινούν μια καταδίωξη από μουσείο σε μουσείο αναζητώντας στοιχεία με μάρτυρες τους ίδιους τους πίνακες, καθώς η Σεσίλ δεν έχει απλώς ισχυρό ένστικτο, αλλά είναι… μέντιουμ» συνοψίζει το οπισθόφυλλο της έκδοσης. Η ιστορία ξεκινά από το MoMA της Νέας Υόρκης με πρώτα θύματα δύο από τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν» του Πάμπλο Πικάσο και συνεχίζεται με τη Σεσίλ να ψάχνει στοιχεία «συνομιλώντας» μάταια με τους «Εραστές» του Ρενέ Μαγκρίτ, ρωτώντας το «Κορίτσι που πνίγεται» του Ρόι Λιχτενστάιν, ξυπνώντας μνήμες της Φρίντα Κάλο στην «Αυτοπροσωπογραφία με κομμένα μαλλιά» και κοιτώντας σιωπηλά τη Μαρίνα Αμπράμοβιτς καθισμένη απέναντί της στην εμβληματική περφόρμανς «Η Καλλιτέχνις είναι εδώ». Το επόμενο θύμα θα είναι το κορίτσι του Πολ Γκογκέν από το έργο «Το πνεύμα των νεκρών αγρυπνά» στο μουσείο Albright-Knox, για να μεταφερθεί η δράση στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι με τα «Μπλε Νούφαρα» του Κλοντ Μονέ να γίνονται ο τόπος του νέου εγκλήματος δίπλα στο ζευγάρι από το «Αψέντι» του Εντγκάρ Ντεγκά και την «Ολυμπία» του Εντουάρ Μανέ. Και την ανήσυχη Σεσίλ να «ταξιδεύει» συνεχώς σε άλλα έργα αναζητώντας τη λύση. Στην «περιπλάνηση» αυτή θα συναντήσει τη «Μόνα Λίζα» του Ντα Βίντσι, θα σταθεί δίπλα στον «Περιπλανώμενο πάνω από τη θάλασσα της ομίχλης» του Κάσπαρ Νταβίντ Φρίντριχ και την «Οφηλία» του Τζον Έβερετ Μίλε, θα συζητήσει με τον Μανέ στο «Μπαρ στο Φολί Μπερζέ». Η λύση όμως αργεί και ελπίζω να αργήσει ακόμα περισσότερο όσο η ιστορία εξελίσσεται τόσο έξυπνα και όμορφα δίπλα και μέσα σε έργα τέχνης, που – έστω και στο μυαλό της πρωταγωνίστριας – ζωντανεύουν και παίζουν τον πιο καθοριστικό ρόλο στην πλοκή. Και το σχετικό link...

Η «Φευγάτη» της Άννας Μπότσου είναι μια διαφορετική, φρέσκια εκδοχή του κλασικού παραμυθιού της Τοσοδούλας. Τα ελληνικά κόμικς είναι ένας συνεχώς αναπτυσσόμενος καλλιτεχνικός χώρος, του οποίου οι δημιουργοί αυξάνονται και πληθύνονται χρόνο με τον χρόνο. Σε αυτόν προστίθενται ηλικιακά νεαρά άτομα, φερέλπιδες δημιουργοί με δικές τους ιστορίες και σχέδια, διοχετευόμενοι στον ευρύ χώρο των αυτοεκδόσεων. Ανάμεσα σε αυτούς τους νέους βρίσκεται και η Άννα Μπότσου με το κόμικς «Φευγάτη, Μέρος 1ο: Φθινόπωρο». Η 23χρονη Μπότσου είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον του χώρου το 2022 με το κόμικς της «Το Γράμμα» και το 2023 με την υποψηφιότητά της στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς στην κατηγορία του Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Δημιουργού. Φέτος επιστρέφει στην ενεργό δράση με το πρώτο μέρος της «Φευγάτης», μιας παραλλαγής του γνωστού παραμυθιού της Τοσοδούλας του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Η μεταφορά και παραλλαγή κλασικών παραμυθιών στα κόμικς δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, με πιο διάσημο ίσως παράδειγμα την πολυβραβευμένη αμερικανική σειρά «Fables» του Bill Willingham. Έτσι και στη «Φευγάτη» η Μπότσου εμπνέεται από το παραμύθι για να το κάνει δικό της. Σε αυτό, η έφηβη Ελίνα ζει με τη μητέρα της στην καρδιά του δάσους. Το πάθος της είναι οι ιστορίες και τα βιβλία και ποθεί πολύ για συντροφιά, όμως «τι παρέα να βρεθεί για ένα κορίτσι δέκα εκατοστά ψηλό;». Τα στάσιμα νερά της ζωής της θα ταρακουνήσει ο παρορμητικός βασιλιάς των νεράιδων Φίνιαν που, θαμπωμένος από την ομορφιά της, θα τη ζητήσει σε γάμο. Μια πράξη που θα οδηγήσει στην απαγωγή της από μια πληθωρική βατραχίνα και τον γιο της, ωθώντας την Ελίνα στην απόδραση και στη μακρά οδύσσεια της επιστροφής στο σπίτι. Το κόμικς «Φευγάτη» της Άννας Μπότσου κυκλοφορεί στο κομικσάδικο «Solaris» (Αθήνα). Το πρώτο αυτό μέρος της «Φευγάτης», που φιλοδοξεί να ολοκληρωθεί σε ακόμα δύο μέρη, λίγο φαίνεται να ξεστρατίζει από το πρωτότυπο παραμύθι, όμως προσφέρει μια διαφορετική, δροσερή εμπειρία. Η ιστορία είναι μπολιασμένη με χιούμορ και δράση, δίνοντας την εντύπωση μιας ταινίας Ντίσνεϊ ή ενός κλασικού κόμικς για παιδιά. Το σχέδιο της Μπότσου είναι ζωντανό, με διασκεδαστικές εκφράσεις και μικρές δόσεις ρεαλισμού, φανερώνεται εύκολα πως έχει σχεδιαστεί με μολύβι ενώ ντύνεται με τα αραιωμένα χρώματα της ακουαρέλας δίνοντας μιαν αίσθηση εικαστικής ζωντάνιας στο ανάγνωσμα. Μια αύρα ξεγνοιασιάς, ελαφρότητας και ελευθερίας φαίνεται να φυσάει από αυτό το πρώτο κεφάλαιο που ανοίγει την όρεξη για την υπόλοιπη ιστορία, κάνοντας τη «Φευγάτη» ένα κόμικς κατάλληλο για κάθε ηλικία και την Μπότσου μια νέα δημιουργό από την οποία το κοινό μπορεί να περιμένει πολλά στο μέλλον. Και το σχετικό link...

Εδώ και αρκετά χρόνια, πολλοί δημιουργοί κόμικς επιλέγουν τις λαϊκές παραδόσεις και δοξασίες, τους μύθους και θρύλους του τόπου μας, τα τρομακτικά παραμύθια της επαρχίας που έλεγαν παλιά οι γιαγιάδες στα ανίψια τους, τις αφηγήσεις των περιθωρίων της λαογραφίας που διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα και άλλες παρόμοιες ιστορίες για να τις μεταφέρουν σε κόμικς. Και στην πλειονότητα των περιπτώσεων το κάνουν επιτυχημένα, άλλες φορές με σκοπό τον τρόμο και άλλες φορές το χιούμορ. «Ο Λάκκος της Μαρίτσας» του Σταύρου Κιουτσιούκη αποτελεί τον ιδανικό συνδυασμό λαογραφικού τρόμου και βουκολικού χιούμορ! Μα πάνω απ’ όλα είναι μια ερωτική ιστορία με μπόλικο σεξ χωρίς ντροπές και προκαταλήψεις. Όπως γράφει κι ο ίδιος στον πρόλογό του, η ιστορία του «…λέγεται πως συνέβη στ’ αλήθεια, σε μια πολύ παλιά εποχή… Τότε που οι άνθρωποι διαβάζανε βιβλία, δεν είχαν σόσιαλ μίντια και ο καφές κόστιζε 150 δραχμές και ήταν φραπές. Αλλά και σε έναν τόπο ούτε πολύ μακρινό ούτε όμως κι εδώ δίπλα, κάπου στα μαγεμένα βουνά της Μακεδονίας, κοντά σε κάποιον λάκκο, που τον θυμούνται οι παλιοί σαν Λάκκο της Μαρίτσας…». Ο λάκκος αυτός δεν είναι συνηθισμένος καθώς εκεί «ανάμεσα στις φυλλωσιές και τα ζουζούνια, δίπλα σε πλατάνια και καστανιές, κυλάει γάργαρο το νερό ενός ποταμού για να γεμίζει, κάθε τόσο, τις μικρές του βάθρες. Εκεί, σε μια από αυτές είναι που μαζεύονται και πλένουνε τα πόδια τους οι νεράιδες. Κι οι άνθρωποι που ξέρουν, δεν ζυγώνουν, γιατί φοβούνται μη και τα όμορφα στοιχειά τούς ξεμυαλίσουν και γίνουνε παντοτινά δικοί τους». Φυσικά, το ζευγάρι των πρωταγωνιστών του Κιουτσιούκη (με τα πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία στο σχέδιο, ως συνήθως) θα περάσει ακριβώς από εκεί και θα συναντήσει τη Λούνα την ξουθκιά, τη φτερωτή νεράιδα που θα τους ξεμυαλίσει, θα τους κλέψει τα λογικά, θα τους κάνει να την ερωτευτούν και να την αντικρίζουν παντού, ακόμα και στο γκισέ της ύδρευσης για διακανονισμό οφειλής. Αποδεικνύοντας ότι το απενοχοποιημένο σεξ, το πολύ μουσκεμένο και μεθυστικό όπως αυτό μέσα στον Λάκκο της Μαρίτσας (θα έπρεπε για όλους και όλες να) είναι κάτι μαγικό. Και το σχετικό link...