Search the Community

Οι «Έγκλειστοι» του Περικλή Κουλιφέτη γεννήθηκαν εν καιρώ καραντίνας. Ο Στάθης και ο Αγαθοκλής βίωσαν την τραυματική περίοδο της απομόνωσης επινοώντας, όχι πάντα με επιτυχία, τρόπους για να την κάνουν πιο υποφερτή. Δίπλα δίπλα πέρασαν τις «δυο επόμενες εβδομάδες που θα είναι κρίσιμες», την απαγόρευση εξόδου, τα sms για σωματική άσκηση και κάθε άλλη πατέντα που επιβλήθηκε «για το καλό τους». Η καραντίνα τέλειωσε αλλά οι δυο τους παραμένουν «έγκλειστοι» στη φτώχεια, τη μοναξιά, το μικρό διαμέρισμά τους. Ο Αγαθοκλής μάλιστα, ως καναρίνι, είναι κυριολεκτικά έγκλειστος στο στενόχωρο κλουβί του, έχοντας άπειρο χρόνο να μηχανευτεί μεθόδους και να καταστρώσει στρατηγικές για να καταστρέψει την ανθρωπότητα και να πάρει την εκδίκησή του. Ο Στάθης όμως δεν συμμερίζεται την απελπισία του. Και κάπου εκεί, στα χρόνια της κανονικότητας, στο τρίτο μέρος της σειράς που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως, κάνει την εμφάνισή του ακόμη ένας έγκλειστος για να κρατά συντροφιά στον Αγαθοκλή. Έλα όμως που ο παπαγάλος Σπάρτακος ξέρει μόνο να παπαγαλίζει. Κι όσο κι αν ο Αγαθοκλής προσπαθεί να τον μυήσει στα ιδανικά της επανάστασης και να τον πείσει για τη βίαιη εξέγερση ενάντια στον Στάθη, ο Σπάρτακος παραμένει άβουλος, ανίκανος να συνειδητοποιήσει τη θέση του. Υπομένει στωικά, ίσως και με ικανοποίηση, το μαρτύριο της φυλακής και μονολογεί πως «πρέπει να εκτιμούμε όσα έχουμε» όταν το μόνο που έχει είναι ένα σιδερένιο κελί τριγύρω του. Κι έτσι περνά η ζωή των εγκλείστων, με τον Στάθη να πασχίζει για την ενεργειακή αυτάρκειά του τοποθετώντας στο μπαλκόνι του ανεμογεννήτρια που γκρεμίζεται, φωτοβολταϊκά πάνελ που τα κουτσουλάνε τα περιστέρια, σκηνή κάμπινγκ για να γλιτώνει τα έξοδα του ρεύματος, πλαστική πισίνα ως «πριβέ Σαντορίνη», ανεμιστήρα έξω απ’ το ψυγείο που εκρήγνυται, ηλιακό φούρνο που πιάνει φωτιά και άλλες απολαυστικές και μη λειτουργικές ευρεσιτεχνίες, και τον Αγαθοκλή να σχεδιάζει το επόμενο στάδιο στον αγώνα προς τη χειραφέτηση και την ελευθερία χωρίς τη συμμετοχή του παπαγάλου. Και παρά το happy end και τη φαινομενική συμφιλίωση, είναι σχεδόν βέβαιο πως οι έγκλειστοι, δυστυχώς γι’ αυτούς και ευτυχώς για τους αναγνώστες, θα παραμείνουν έγκλειστοι για καιρό ακόμη. Χωρίς καμιά ελπίδα διαφυγής. Και το σχετικό link...

«Τα στριπάκια του λευκώματος είναι προϊόν της νεοελληνικής πραγματικότητας, συνεπώς τυχόν ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα και καταστάσεις είναι ηθελημένη». Έτσι περιγράφει ο John Antóno, κατά κόσμον Γιάννης Αντωνόπουλος («Το τεράστιο εγώ του κυρίου Μο», «Κωλοκύθια», «Όχι άλλο σώσιμο», «Homo Skepticus» κ.ά.), το περιεχόμενο του νέου βιβλίου του από την προμετωπίδα κιόλας. Αίροντας κάθε επιφύλαξη του/της αναγνώστη/τριας ως προς το ποιοι και ποιες πρωταγωνιστούν σε μια παρατεταμένη περίοδο πολλαπλών κρίσεων που διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς σταματημό. «Οι αυτοτελείς ιστορίες καταπιάνονται βασικά με την επικαιρότητα – και πρέπει να “διαβαστούν” στο εκάστοτε συγκείμενό τους -, όμως δεν περιορίζονται αυστηρά σε αυτήν· πολλές φορές, η εφήμερη ελληνική και διεθνής επικαιρότητα, κάποια επέτειος κ.λ.π., δεν είναι παρά η αφορμή για ένα γενικότερο βλέμμα στη “μεγάλη εικόνα”, για αναστοχασμό πάνω στο κοντινό ή μακρινότερο παρελθόν ή απλώς η ευκαιρία για διαρκή επιστροφή στις εμμονές μου με την Ιστορία» γράφει ο Αντωνόπουλος. Γιατί η «μεγάλη εικόνα» την οποία αντικατοπτρίζει και σατιρίζει το βιβλίο του δεν είναι άλλη από τη διαρκή κρίση που βιώνουμε, εξ ου και ο τίτλος «Από κρίση σε κρίση». Τα περισσότερα από τα στριπάκια προέρχονται από το «Λεξικό της Κρίσης» του «Καρέ Καρέ», τη σειρά που μοιράζονται κάθε εβδομάδα οι Γιάννης Αντωνόπουλος, Περικλής Κουλιφέτης, Γαβριήλ Παγώνης και Θανάσης Πέτρου προσφέροντάς μας πρωτότυπα οιονεί λήμματα ενός εφιαλτικού λεξικού της τελευταίας δεκαετίας. Σε ένα τέτοιο κόμικς-λεξικό βέβαια, οι λέξεις γίνονται ειρωνικά σχόλια για την εξουσία, αλλάζουν νόημα και περιεχόμενο, μετατρέπονται σε ψηφίδες μνήμης ώστε να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη, οι ίδιες κρίσεις. Που όμως επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Στο λήμμα «διάσωση» για παράδειγμα, η Ευρωπαϊκή Ένωση πετά αμόνια και τορπίλες στη ναυαγισμένη Ελλάδα για να τη «σώσει», στο λήμμα «ξεσηκωμός» οι Έλληνες κάνουν ηλιοθεραπεία στην αυλή μιας φυλακής, στο λήμμα «εθνική υπερηφάνεια» ο Κολοκοτρώνης από τον ανδριάντα του κλείνει ντροπιασμένος τα μάτια του. Και πάει λέγοντας. Σε μια πορεία χωρίς (;) επιστροφή. Από κρίση σε κρίση. Και το σχετικό link...