Search the Community

Η ιστορία των κόμικς στην Ελλάδα από το 1950 έως το 1980. Με τον όρο κόμικς, εννοούμε σειρά σχεδίων, συνήθως οργανωμένων σε πλαίσια (καρέ), τα οποία περιλαμβάνουν κείμενα σε μορφή διαλόγου ή λεζάντας. Η λέξη κόμικς προέρχεται από το αμερικάνικο comic (strip και strips), που χρονολογείται από το 1911. Οι πρόδρομοι των κόμικς στην Ελλάδα ως το 1950 Ο Αθανάσιος Ιατρίδης και ο Στέφανος Ξένος, που θεωρείται και «πατέρας» του ιστορικού μυθιστορήματος στη χώρα μας παρουσίασαν γύρω στο 1860 εικόνες πολιτικής σάτιρας και σκίτσα. «Πατέρας» της ελληνικής γελοιογραφίας και κορυφαίος γελοιογράφος του 19ου αιώνα ήταν ο Θέμος Άννινος (1845-1916). Ο Θέμος Άννινος Το 1904 εμφανίστηκε το πρώτο ελληνικό κόμικ με καρέ, το «Διπλωματία εν τη λωποδυτική» του Σταμάτη Σταματίου (1881-1946), γνωστότερου ως Σταμ-Σταμ. Αυτό, δημοσιεύθηκε στο ετήσιο «Εθνικόν Ημερολόγιον» του Κωνσταντίνου Σκόκου. Σταδιακά, εφημερίδες και περιοδικά εντάσσουν τα σκίτσα στην ύλη τους. Από το 1927 ως το 1929, στο περιοδικό «Παιδική Ζωή» δημοσιευόταν η «Ιστορία κωμική του Φούρκα και του Φασαρή», το πρώτο ελληνικό στριπ κόμικ. Ο σπουδαίος Φωκίων (Φώκος) Δημητριάδης (1894-1977), κορυφαίος σκιτσογράφος και πολιτικός, κυρίως, γελοιογράφος δημοσίευσε από το 1927 στην κυριακάτικη έκδοση του «Ελεύθερου Βήματος» ολοσέλιδες «αφηγήσεις», που θεωρούνται επίσης κόμικς. Ο Σταμάτης Σταματίου Τον Ιανουάριο του 1939 κυκλοφόρησε «Το Περιοδικό μας», το παλαιότερο καταγεγραμμένο ελληνικό περιοδικό που περιείχε κόμικς. Υπεύθυνος γι' αυτά ήταν ο Νίκος Καστανάκης. «Το Περιοδικό μας» κυκλοφόρησε 25 τεύχη λόγω της έναρξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Γύρω στο 1948 κυκλοφόρησε το αυτόνομο έντυπο κόμικ, «Ο Μπιμπίκος εφευρέτης», που δημοσιευόταν στην τελευταία σελίδα του «Ελληνόπουλου», ενός σημαντικού περιοδικού της εποχής. Το «Ταμ-Ταμ» και τα «Κλασικά Εικονογραφημένα" Το 1950 κυκλοφόρησε το πρώτο ελληνικό περιοδικό που περιείχε αποκλειστικά κόμικς. Ήταν το «Ταμ-Ταμ». Ένας από τους βασικούς συντελεστές του ήταν ο Βύρων Απτόσογλου (1923-1990), σχεδιαστής και εικονογράφος, ο οποίος τα επόμενα χρόνια συνέδεσε το όνομά του με την εικονογράφηση πολλών ελληνικών περιοδικών κόμικς. Το «Ταμ-Ταμ» δημοσίευε περιπετειώδεις ιστορίες εμπνευσμένες από ήρωες αμερικανικών περιοδικών. Αν και κυκλοφόρησαν μόλις 18 τεύχη του «Ταμ-Ταμ», η κυκλοφορία του ήταν αξιόλογη, φτάνοντας και τις 7.500. Σταθμός για τα ελληνικά κόμικς ήταν τα «Κλασικά Εικονογραφημένα», που ξεκίνησαν να εκδίδονται τον Μάρτιο του 1951 από τις Εκδόσεις Ατλαντίς των αδελφών Πεχλιβανίδη (Μιχάλη, Γιώργου και Κώστα). Επρόκειτο για διασκευή έργων της κλασικής λογοτεχνίας. Ήταν ιδέα του Αμερικανού Albert Lewis Canter (1897-1973). Κυκλοφορούσαν στις ΗΠΑ από το 1941, ως «Classic Comics», ενώ από το 1947 ο τίτλος τους έγινε «Classics Illustrated». Οι αδελφοί Πεχλιβανίδη, με εμπειρία στον χώρο των εκτυπώσεων γνώρισαν τον Canter σε ένα ταξίδι τους στην Αμερική και θεώρησαν ως μεγάλη ευκαιρία τη μεταφορά της ιδέας του στην Ελλάδα. Στα «Κλασικά Εικονογραφημένα» συναντάμε για πρώτη φορά τα «μπαλονάκια διαλόγου» και τα «συννεφάκια σκέψης», καθαρά αμερικανικής προέλευσης και τα δύο. Το πρώτο τεύχος ήταν η διασκευή των «Άθλιων» του Ουγκό, το οποίο πούλησε συνολικά, με τις επανεκδόσεις, γύρω στο 1.000.000 αντίτυπα! Η υποδοχή των «Κλασικών Εικονογραφημένων» από το κοινό ήταν ενθουσιώδης. Κυκλοφόρησαν συνολικά 153 τεύχη, τα οποία στη συνέχεια επανεκδίδονταν. Η κυκλοφορία των τευχών ήταν εξωπραγματική για τα σημερινά δεδομένα: 200.000-300.000 το καθένα! Το τεύχος 43 ήταν ξεχωριστό για το περιοδικό. Για πρώτη φορά δημοσιεύτηκε ιστορία «ελληνικού περιεχομένου». Ήταν το «Περσέας και Ανδρομάχη», σε κείμενα του Βασίλη Ρώτα και εικονογράφηση του σπουδαίου Κώστα Γραμματόπουλου. Ακολούθησαν και άλλα ανάλογα τεύχη με θέματα εμπνευσμένα από την ελληνική μυθολογία, το Βυζάντιο, την Ελληνική Επανάσταση κ.ά. Πέρα όμως από τη μεγάλη απήχηση που είχαν στο αναγνωστικό κοινό τα «Κλασικά Εικονογραφημένα» προκάλεσαν και «φωνές» αντίδρασης από τον πνευματικό κόσμο, ιδιαίτερα για την εκλαΐκευση κορυφαίων έργων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά και για τη μεταφορά της αμερικανικής κουλτούρας στην Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε λίγα χρόνια μετά το τέλος και του εμφυλίου και η «αμερικανοποίηση» της ελληνικής ζωής είναι κάτι που τρομάζει πολλούς και δαιμονοποιείται. Ωστόσο, τα «Κλασικά Εικονογραφημένα» είχαν τεράστια προσφορά, ιδιαίτερα στην ελληνική νεολαία, η οποία ήρθε σε επαφή με κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, έστω και σε μια εκλαϊκευμένη απόδοση, κάτι που θα ήταν αδύνατο κάτω από άλλες συνθήκες, ενώ παράλληλα οι Έλληνες γνώριζαν πολύ καλά τα κόμικς, τα οποία, παρά το ότι λοιδορήθηκαν από πολλούς, καθιερώθηκαν και σήμερα είναι γνωστά και ως «ένατη τέχνη». Στέλιος Ανεμοδουράς: ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με τον «Περιοδικό Τύπο» στην Ελλάδα Ίσως η μεγαλύτερη μορφή των περιοδικών στην Ελλάδα ήταν ο αείμνηστος Στέλιος (Στυλιανός) Ανεμοδουράς (1917-2000). Άλλωστε και η εταιρεία που ίδρυσε και εξέδιδε δεκάδες τίτλους περιοδικών κόμικς και άλλων (σταυρόλεξων κ.λ.π.) ονομαζόταν… «Περιοδικός Τύπος» (αρχική ονομασία «Γενικαί Εκδοτικαί Επιχειρήσεις»). Όταν έφυγε από τη ζωή ο Στέλιος Ανεμοδουράς, η εταιρεία απασχολούσε γύρω στα 140 άτομα ως μόνιμο προσωπικό, ενώ δεκάδες ήταν οι λεγόμενοι «εξωτερικοί συνεργάτες» της εταιρείας και πολλές οι άλλες εταιρείες (τυπογραφεία κ.λ.π.) που συνεργάζονταν με τον «Περιοδικό Τύπο». Ο Στέλιος Ανεμοδουράς Ο Στέλιος Ανεμοδουράς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1917. Μεγάλωσε στον Πειραιά. Τελείωσε το γυμνάσιο στην Καλλιθέα και εκεί δημιούργησε το πρώτο έντυπο του, την «Αργώ», που είχε λογοτεχνικό περιεχόμενο. Την 1η Οκτωβρίου 1935, η ιστορία που έγραψε ο 18χρονος τότε Ανεμοδουράς, υπήρχε στο πρώτο τεύχος του θρυλικού αστυνομικού περιοδικού «Μάσκα». Εκδότης του, ο Μιχάλης Σαλίβερος, γνωστός και από τους «Καζαμίες» που εξέδιδε κάθε χρόνο και διευθυντής ο σπουδαίος Απόστολος Μαγγανάρης, μέγας δάσκαλος, κατά τον Ανεμοδουρά. Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Ανεμοδουράς βρέθηκε στη Σίφνο, έχοντας τελειώσει πλέον τη Νομική Σχολή. Εκεί, παράλληλα με τη μελέτη σπουδαίων λογοτεχνικών έργων, τύπωνε και προκηρύξεις ενάντια στους κατακτητές. Έχοντας εργαστεί σε διάφορες εφημερίδες, αποφασίζει το 1951 να μπει στον χώρο των εκδόσεων. Μαζί με τον Γ. Γεωργιάδη εκδίδουν τον «Υπεράνθρωπο». Επρόκειτο για δημιούργημα του ευφάνταστου Ανεμοδουρά, που πλαισιωνόταν από τα σκίτσα του απόφοιτου της ΑΣΚΤ Βύρωνα Απτόσογλου, που υπέγραφε συνήθως ως Byron. Ο «Υπεράνθρωπος» ταξίδεψε στο Διάστημα με ειδικό αεροσκάφος! Με συμμάχους του τα όπλα που κατασκεύαζε ο δαιμόνιος εφευρέτης Ελ Γκρέκο κατατρόπωνε όλα τα διαστημικά πλάσματα που επιβουλεύονταν τη Γη. Ο «Υπεράνθρωπος» κυκλοφόρησε για 96 τεύχη. Το 1952 όμως, ο Στέλιος Ανεμοδουράς (κείμενα) και ο Βύρων Απτόσογλου (εικονογράφηση) δημιούργησαν τον «Μικρό Ήρωα», ένα περιοδικό που έμεινε στην ιστορία. Λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση από τον κατοχικό ζυγό, ξύπνησε ο πατριωτισμός εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων και χάρη στην πένα του Ανεμοδουρά, που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Θάνος Αστρίτης και τα σκίτσα του Απτόσογλου έδωσαν τη δυνατότητα στο περιοδικό να γίνει θρύλος. Ο Γιώργος Θαλάσσης, το θρυλικό «παιδί- φάντασμα», η Κατερίνα και ο πάντα πεινασμένος Σπίθας έγιναν ήρωες πρώτης τάξης σε παιδιά, εφήβους και μεγαλύτερους. Οι Γερμανοί τα έβρισκαν σκούρα με τους ήρωες του Ανεμοδουρά, που, παρά τις αντιξοότητες, θριάμβευαν στο τέλος. Οι κυκλοφορίες του «Μικρού Ήρωα» ήταν τεράστιες. Μάλιστα, το 1966 έφτασε να πουλά 100.000 τεύχη! Τον επόμενο χρόνο, η δικτατορία των συνταγματαρχών θεώρησε ότι το περιοδικό έβλαπτε τη διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων και βέβαια, καθώς δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντά της, σταμάτησε την κυκλοφορία του στο νούμερο 798. Το 1995, το περιοδικό «Αντί» ανέλαβε την έκδοση δύο έξτρα τευχών του «Μικρού Ήρωα». Έτσι, τυπώθηκαν το νούμερο 799, με τίτλο «Θανάσιμη Υποψία», την ιστορία του οποίου έγραψαν 4 συγγραφείς διαδοχικά: Σωτήρης Δημητρίου, Ξενοφών Μπρουντζάκης, Αλέξης Πανσέληνος και Ηλίας Λάγιος. Ακολούθησε το 800ο και τελευταίο τεύχος του «Μικρού Ήρωα» με τίτλο «Ένα φάντασμα από το παρελθόν». Την ιστορία έγραψε ο ίδιος o Σ. Ανεμοδουράς. Πηδάλιο Πρεςς: Ιωάννης Δραγούνης Ένας άλλος εκδότης που συνέδεσε το όνομά του με τα κόμικς στην Ελλάδα ήταν ο Ιωάννης Δραγούνης. Η εταιρεία του, «Πηδάλιο Πρεςς» ξεκίνησε τις εκδόσεις της επί χούντας, με το περιοδικό «Καρδιοχτύπι». Το περιεχόμενο του περιοδικού θεωρήθηκε πολύ τολμηρό από τη δικτατορία και οι περιορισμοί ήταν συνεχείς. Υπήρχαν αγωγές από θρησκευτικές οργανώσεις, ακόμα και κατασχέσεις στα περίπτερα! Έτσι, ο Γιάννης Δραγούνης αποφάσισε να κλείσει το «Καρδιοχτύπι» και να ασχοληθεί με την έκδοση κόμικς. Τα καουμπόικα «Τεξ Τον» και «Κιτ Κάρσον» ήταν τα πρώτα που εξέδωσε και είχαν τεράστια επιτυχία. Τα περιοδικά που δεν πουλιούνταν, επέστρεφαν στην αγορά ως τόμοι (π.χ. τρία περιοδικά, στην τιμή των δύο). Έτσι κανένα περιοδικό δεν έμεινε απούλητο. Το περιοδικό όμως που έγινε η ναυαρχίδα της «Πηδάλιο Πρεςς» ήταν ο θρυλικός «Ποπάυ», που συναγωνιζόταν σε πωλήσεις τον «Μίκυ Μάους», που εξέδιδε ο Ευάγγελος Τερζόπουλος. Ακολουθούσαν στη λίστα με τα πιο πετυχημένα περιοδικά της «Πηδάλιο Πρεςς», ο «Μπαγκς Μπάνυ», ο «Ταρζάν», τα πολεμικά («Έφοδος», Κράνος») κ.ά. Και σ’ αυτά τα περιοδικά, οι τόμοι ήταν ο λόγος για τον οποίο δεν έμεινε τίποτα απούλητο. Ο Γιάννης Δραγούνης κυκλοφόρησε επίσης το σταυρολεξικό περιοδικό «ΚΟΥΙΖ», που συμπληρώνει, με άλλη ιδιοκτησία, 50 χρόνια στην αγορά και την αθλητική εφημερίδα «Φλόγα των Σπορ» (στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980), η οποία όμως έκλεισε σχετικά σύντομα. Όσο για τον «Μίκυ Μάους», ο Γιώργος Δραγούνης, ένας από τους δύο γιους του Ι. Δραγούνη αποκάλυψε ότι η αρχική πρόταση για την έκδοσή του είχε γίνει στον πατέρα του. Αυτός όμως αρνήθηκε. Ο αντιπρόσωπος της King Feature Syndicate στην Ελλάδα, Αγγελόπουλος, πρότεινε τότε στον Ευάγγελο Τερζόπουλο, εκδότη του πετυχημένου περιοδικού «Γυναίκα», να εκδώσει αυτός τον «Μίκυ Μάους». Διστακτικός αρχικά Τερζόπουλος, δέχτηκε τελικά. Το αποτέλεσμα; Θρίαμβος του «Μίκυ Μάους» που ήταν πιο κερδοφόρος για τον Ε. Τερζόπουλο, από την… υπερκερδοφόρα «Γυναίκα». Βλέποντας την επιτυχία του «Μίκυ Μάους», ο Δραγούνης ζήτησε από τον Αγγελόπουλο τα δικαιώματά του «Ποπάυ», κάτι που έγινε. Ο «Μίκυ Μάους» ήταν πρώτος σε κυκλοφορία και τον ακολουθούσε με διαφορά 10.000-15.000 φύλλων ο «Ποπάυ». Ο Μίκυ Μάους, δημιουργία του Γουόλτ Ντίσνεϊ (1928) εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ως περιοδικό, τον Σεπτέμβριο του 1967. Κόστιζε 10 δραχμές. Πολύ σύντομα, ο Μίκυ και οι υπόλοιποι ήρωες του Ντίσνεϊ αγαπήθηκαν από τα Ελληνόπουλα και έγιναν μανία, ενώ αποτέλεσαν και προϊόντα ολόκληρης βιομηχανίας! Μπλεκ: ο «ξανθός γίγαντας» των 130.000 τευχών! Στις 3 Οκτωβρίου 1954 κυκλοφόρησε στην Ιταλία το δημιούργημα των σπουδαίων σχεδιαστών Sartoris, Sinchetto και Guzzon με τίτλο «Il Grande Blek». Στο περιοδικό περιγράφονταν οι περιπέτειες ενός ξανθού γίγαντα, του Μπλεκ, ο οποίος αγωνιζόταν για την ελευθερία της Αμερικής τον 18ο αιώνα. Σύντροφοί του, ο Ρόντι και ο Καθηγητής Μυστήριος. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1969 από τον Στέλιο Ανεμοδουρά. Τα εξώφυλλα των, αρχικών τουλάχιστον, τευχών του Μπλεκ είχε φιλοτεχνήσει ο Βύρων Απτόσογλου. Πολύ σύντομα έγινε αγαπημένος ήρωας των αγοριών προεφηβικής και εφηβικής ηλικίας και έφτασε στο σημείο να πουλάει 130.000 τεύχη την εβδομάδα! Από τον Δεκέμβριο του 1970, ως το Φεβρουάριο του 1977 κυκλοφόρησαν 175 τεύχη του «Μεγάλου Μπλεκ» που, εκτός από αδημοσίευτες ιστορίες του Μπλεκ, είχε και περιπέτειες ενός άλλου «χάρτινου ήρωα» του Ζαγκόρ. Τα τεύχη του «Μεγάλου Μπλεκ» είναι δυσεύρετα σήμερα. Το 1970 κυκλοφόρησαν επίσης δύο τόμοι (168 σελίδες ο καθένας) του «Μπλεκ των Διακοπών». Το 1975, ο… αρχικός Μπλεκ ολοκληρώνει τον κύκλο του. Την θέση του παίρνει ο «Νέος Δυναμικός Μπλεκ», από το 1976, με νέο, μεγάλο σχήμα για τις ιστορίες άλλων ηρώων, όπως ο Κάπτεν Μαρκ. Η δεύτερη αυτή περίοδος ολοκληρώθηκε το 1979, μετά την κυκλοφορία 120 τευχών. Τη δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων του 1979 άρχισε η τρίτη περίοδος του «Μπλεκ», με τον αρχικό του τίτλο, που διήρκησε ως το 1994. Τα... καουμπόικα: ο Τζιμ Άνταμς και ο Τεξ ή Ροκ Τα περιοδικά κόμικς που κυκλοφόρησαν από το 1950 ως περίπου τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν εκατοντάδες. Εξέχουσα θέση σ' αυτά κατέχουν τα "καουμπόικα", με κυρίαρχο τον θρυλικό Τζιμ Άνταμς, τον "Μικρό Σερίφη". Φυσικά και αυτός ήταν Έλληνας. Λεγόταν Δημήτρης Αδαμόπουλος και καταγόταν από τη Σπάρτη. Βρέθηκε στην Αμερική σε ηλικία 18 ετών, μετά τον θάνατο του πατέρα του, που ήταν σερίφης. Και ο Τζιμ Άνταμς έγινε επίσης σερίφης. Μαζί του, στις περιπέτειές του, η αγαπημένη του Ντιάνα, ο Μεξικανός γκαφατζής Πεπίτο και ο μικρός Ινδιάνος Τσιπιρίπο. Τα κείμενα του "Μικρού Σερίφη", έγραφε (στα περισσότερα τεύχη τουλάχιστον), ο Πότης Στρατίκης, με το ψευδώνυμο Κώστας Φωτεινός. Την εικονογράφηση του περιοδικού είχε αναλάβει ο Θέμος Ανδρεόπουλος, ενώ την επιμέλεια της έκδοσης είχε ο Κώστας Ραμπατζής. Η κυκλοφορία του περιοδικού ήταν εξαιρετική: 35.000 τεύχη την εβδομάδα. Παράλληλα με τον "Μικρό Σερίφη" κυκλοφορεί ένα ακόμα περιοδικό με πρωταγωνιστή τον Τζιμ Άνταμς: ο "Μικρός Καουμπόυ". Οι έξι τελευταίες σελίδες του "Μικρού Καουμπόυ" φιλοξενούν τις εικονογραφημένες περιπέτειες του μικρού ινδιάνου Χαγιαβάθα. Το 1975 οι συντελεστές των περιοδικών χωρίζουν. Έτσι, ο "Μικρός Σερίφης" εκδίδεται από τους αδελφούς Στρατίκη και έχει πλέον σκίτσα του Μάκη Γιακουμάτου, ενώ οι Ανδρεόπουλος – Ραμπατζής εκδίδουν, από τις εκδόσεις "Μονόκερος" τον "Μικρό Καουμπόυ". Ο "Μικρός Σερίφης" κυκλοφόρησε αδιάλειπτα για 33 χρόνια (1963-1996)! Ξεχωριστή περίπτωση στα καουμπόικα περιοδικά, κατέχει ο Τεξ Γουίλερ, δημιούργημα του Ιταλού Gian Luigi Bonelli το 1948! Αρχικά, ο τίτλος προτάθηκε, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στον Στέλιο Ανεμοδουρά, που όμως θεώρησε ότι δεν θα έχει επιτυχία. Ο ιδιοκτήτης όμως των εκδόσεων "Νέος Παρνασσός" Κ. Δρόσος εμπιστεύτηκε τον Τεξ, τον λευκό αρχηγό των ινδιάνων Ναβάχο, άλλαξε όμως το όνομά του... σε Ροκ. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1969 σε ένα τόμο 146 (!) σελίδων και, απαγορευτική τιμή (10 δραχμές). Σύντομα, ο Δρόσος μειώνει τις σελίδες και την τιμή σε 6 δραχμές. Ο... Ροκ όμως, με τους εκπληκτικούς διαλόγους και τη σπουδαία εικονογράφηση αντέχει μόνο για 36 τεύχη. Το τεύχος Νο 37 με τίτλο "Ο ανελέητος" που προαναγγέλθηκε στο τ. 36, δεν κυκλοφόρησε ποτέ... Ο Τεξ Γουίλερ, επανήλθε τη δεκαετία του 1980 από τις εκδόσεις Παπαχρυσάνθου, για λίγα όμως τεύχη. Νέα εμφάνιση του Τεξ, έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 από τον Στέλιο Ανεμοδουρά. Τίτλος του περιοδικού; "ΡΟΝΤΕΟ". Αυτή ήταν και η πιο εκτεταμένη χρονικά έκδοση των περιπετειών του Τεξ Γουίλερ, καθώς κυκλοφόρησαν περισσότερα από 110 τεύχη. Το 2007 κυκλοφόρησε ένας συλλεκτικός τόμος 240 σελίδων, από την Jemma Press, με τίτλο "ΤΕΞ, Ο Μοναχικός Καβαλάρης", με αδημοσίευτη στη χώρα μας ιστορία του Τεξ. Το 1986, ο Ντούσιο Τεσάρι σκηνοθέτησε την ταινία "Τεξ, ο αετός της δύσης", με τον Μοντγκόμερι Γουντ (Τζουλιάνο Τζέμα), στον ρόλο του Τεξ. Άλλοι... "χάρτινοι" ήρωες Από τα εκατοντάδες κόμικς που κυκλοφόρησαν όλα αυτά τα χρόνια αναφέρουμε, ενδεικτικά: "Όμπραξ", "Zagor" ("Ζαγκόρ), τα αθλητικά "Γκολ" και "Φίλαθλος" (καμία σχέση με την αθλητική εφημερίδα που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1980), ο θρυλικός "Λούκι Λουκ", που δεν χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις, το... χαρούμενο παιδικό περιοδικό "Τιραμόλα", με πρωταγωνιστή τον... άνθρωπο λάστιχο, ο γνωστός "Τεν Τεν", ο "Ταρζάν", σε διάφορες εκδοχές, τα πολεμικά "Μάχη", "Τανκς" και "Δράσις", το "Μπίγκο", ο "Ρακάρ", ο "Σεραφίνο", ο... γιος του Ταρζάν "Ακίμ", ο μασκοφόρος "Φάντομ", από τον Ηλία Καμπανά, ο "Κοκομπίλ", ο "Mister No", ο "Πεπίτο" κ.ά. Το "Δυναμικό Αγόρι" και τα περιοδικά της "σκληρής γενιάς" Το 1975, ο Νίκος Δεληγιώργης κυκλοφορεί το περιοδικό "Δυναμικό Αγόρι", με... χάρτινους ήρωες από την Αγγλία και την Ισπανία. Το 1977 αφαίρεσε τη λέξη "Δυναμικό", αλλά, ως τις αρχές της δεκαετίας του '90 που τερμάτισε... την καριέρα του, κυκλοφόρησε άλλα 700 τεύχη! Βασικοί του ήρωες; Ο Ελ Ζαμπάτο, ο Δικαστής Ντρεντ και ο Ρου Ρόβερς. Αντίπαλός του; Το περιοδικό "Τρουένο", των "Ελληνικών Περιοδικών Εκδόσεων" που κυκλοφόρησε για 200 τεύχη. Το 1978, ο εκδοτικός οίκος του Ηλία Καμπανά φέρνει στην Ελλάδα τα "περιοδικά της σκληρής γενιάς". Το σύμπαν της Marvel Comics, δημιουργίες, κυρίως του Stan Lee: "Captain America", "Iron Man", "Hulk", "Black Panther" κ.ά. Τα περιοδικά κυκλοφορούν απρογραμμάτιστα και "αντέχουν" για δύο χρόνια μόνο. 15 χρόνια αργότερα επανακυκλοφορούν, με σαφώς καλύτερη τύχη από άλλους εκδότες. Τα ερωτικά κόμικς Το 1962 κυκλοφόρησε στην Ιταλία το περιοδικό "Diabolik". Ήταν το πρώτο ερωτικό κόμικ. Το ακολούθησε το "Kriminal". Για πρώτη φορά, το γυμνό εμφανιζόταν σε περιοδικά κόμικς. Την ίδια χρονιά, το 1977 το "Ζάκουλα" είναι το πρώτο ερωτικό περιοδικό κόμικ που κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Ακολουθούν το "Terror" και το "Orribile" και άλλοι 25 τίτλοι σε τρία χρόνια! Το είδος... κάηκε μ' αυτό τον τρόπο στη χώρα μας. Πάντως, οι νέοι της εποχής εκείνης, θα θυμούνται τη σαφή αναφορά σε αυτά τα περιοδικά: "... Απαγορεύεται κάτω των 17". Τα κοριτσίστικα περιοδικά Το 1972, ο Νίκος Δεληγιώργης κυκλοφόρησε το περιοδικό "Μανίνα", που απευθυνόταν σε κορίτσια. Το όνομα αυτό, Μανίνα, το είχε η κόρη ενός από τους εκδότες, αλλά και η εγγονή της θρυλικής "Θείας Λένας", της Αντιγόνης Μεταξά. Στη "Μανίνα" αρθρογραφούσαν η Λιάνα Κανέλλη, ο Νίκος Μουρατίδης και ο Ιάσονας Τριανταφυλλίδης. Η "Μανίνα" έφτασε σε κυκλοφορία τα 140.000-150.000 τεύχη! Στις 21 Δεκεμβρίου 1972 ο Ι. Δραγούνης κυκλοφορεί το κοριτσίστικο περιοδικό "Βίκυ", με πενιχρά αποτελέσματα, καθώς εκδόθηκαν ελάχιστα τεύχη. Αντίθετα, στις 26 Ιουνίου 1973, ο Στέλιος Ανεμοδουράς κυκλοφόρησε το περιοδικό "Κατερίνα", που πήρε το όνομά του από την Κατερίνα, σύζυγο του γιου του Γιώργου. Η "Κατερίνα" σπάει όλα τα ρεκόρ κυκλοφορίας. Το 1979 κυκλοφόρησε και η "Σούπερ Κατερίνα". Το πρώτο τεύχος της, με τον Τζον Τραβόλτα, πούλησε 70.000 αντίτυπα. Ο Ηλίας Καμπανάς προσπάθησε να συναγωνιστεί την "Κατερίνα", με το "Χαρούμενο Κορίτσι", δεν τα κατάφερε όμως, καθώς το περιοδικό κυκλοφόρησε από το 1973 ως το 1975. Άλλοι εκδότες, που κυκλοφόρησαν τα περιοδικά "Νόβη" και "Μαριλένα" απέτυχαν επίσης, όπως και ο Η. Καμπανάς, εκ νέου, με τα περιοδικά "Ελεάννα" και "Μπάρμπαρα". Το 1977, η Λίνα Δεληγιώργη κυκλοφόρησε την "Πάττυ", μηνιαίο περιοδικό που ξεπέρασε τα 200 τεύχη και ο Θεοφάνης Πάγκαλος, στις 23/6/1978 το περιοδικό "Φλερτ", που έφτασε, τουλάχιστον, τα 243 τεύχη. Όλα τα στοιχεία αφορούν τα περιοδικά ως την εποχή που κυκλοφορούσαν "κανονικά" σε έντυπη μορφή και αναφέρονται στην περίοδο ως τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Και το σχετικό link...

Σημείο αναφοράς για τα κορίτσια της εποχής, το περιοδικό «Κατερίνα» (αλλά και το «Σούπερ Κατερίνα» που ακολούθησε λίγο αργότερα) κυριάρχησε για δεκαετίες αποτελώντας την εβδομαδιαία συνήθεια χιλιάδων εφήβων που έσπευδαν στα περίπτερα όλης της Ελλάδας για να το αγοράσουν. Στην ουσία επρόκειτο για ένα «Μπλεκ», αλλά προορισμένο για κορίτσια. Δηλαδή ένα περιοδικό μεγέθους τσέπης περίπου, στο οποίο υπήρχαν πολλές εικονογραφημένες ιστορίες οι οποίες αντλούσαν την θεματολογία τους από τις ανησυχίες εκείνου του καιρού. Συνήθως τα κόμικ δεν ήταν αυτοτελή κι έτσι, εφόσον έμπαινες στο νόημα, ήταν δεδομένο ότι θα επέστρεφες κάθε εβδομάδα για να το προμηθευτείς και να μάθεις τι συνέβαινε στην συνέχεια στις αγαπημένες σου πρωταγωνίστριες. Η πρώτη φορά που κυκλοφόρησε ήταν λίγους μήνες μετά την «Μανίνα», ένα αντίστοιχο περιοδικό το οποίο εκδόθηκε το 1972 από τον Νικόλαο Δεληγιώργη σε συνεργασία με τον Κώστα Μπαζαίο. Η «Κατερίνα» ήρθε ως απάντηση και από τον ανταγωνισμό των δύο περιοδικών κερδισμένες βγήκαν οι νεαρές αναγνώστριες καθώς στο πέρασμα του χρόνου, πέρα από τα κόμικ, διανθίστηκαν και με άλλα «καλούδια», όπως αφίσες αγαπημένων ηθοποιών, τραγουδιστών κτλ, σιδερότυπα και δωράκια όπως βραχιόλια, κοσμήματα και άλλα. Στην πραγματικότητα ήταν το «παιδί» της εκδοτικής εταιρείας Περιοδικός Τύπος που ανήκε στην οικογένεια Ανεμοδουρά. Κομβικό ρόλο σε αυτήν την ιστορία έπαιξε λοιπόν η Κατερίνα Ρωσσίου-Ανεμοδουρά, σύζυγος του Γιώργου Ανεμοδουρά κι επομένως νύφη του Στέλιου Ανεμοδουρά, που ήταν και ο «πατριάρχης» της οικογένειας. Έχοντας ασχοληθεί από μικρή ηλικία με τον χώρο, έφερε νέα πνοή στην επιχείρηση και μάλιστα δική της ιδέα ήταν το συγκεκριμένο περιοδικό. Οι υπόλοιποι μάλιστα, ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ που αν και το θέμα της ονομασίας μπήκε σε ψηφοφορία, όλοι είπαν πως πρέπει να φέρει το όνομα της δημιουργού του και κάπως έτσι γεννήθηκε η «Κατερίνα»! Αρχικά ολόκληρη η έκδοση ήταν ασπρόμαυρη, πράγμα που συνέβη και με την «Σούπερ Κατερίνα» η οποία ακολούθησε το 1979. Είχε μεγαλύτερο μέγεθος, έβγαινε μια φορά τον μήνα, ενώ η θεματολογία της είχε μεγαλύτερο εύρος, δίνοντας πιο πολύ βάρος σε μεγαλύτερες ηλικίες και προσθέτοντας στις ιστορίες περισσότερα δώρα αλλά και στήλες με ζώδια, έγχρωμες γιγαντοαφίσες, γεγονός που την έκανε να αγοράζεται και από αγόρια, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 όταν και πλέον απευθυνόταν κυρίως σε κορίτσια. Στις σελίδες και των δύο περιοδικών, εκτός από τα κόμικς, σταδιακά προστέθηκαν κουίζ, συνεντεύξεις, γράμματα αναγνωστών και αναγνωστριών που έψαχναν εναγωνίως απαντήσεις στα προβλήματά τους (συνήθως σε θέματα φλερτ και σχέσεων, αλλά με την αθωότητα εκείνης της εποχής), αφιερώματα σε ηθοποιούς, σειρές, συγκροτήματα και τραγουδιστές ή τραγουδίστριες και γενικότερα οτιδήποτε απασχολούσε τα νεαρά κορίτσια. Τα χρόνια ακμής των δύο περιοδικών «Κατερίνα» και «Σούπερ Κατερίνα» ήταν κατά κύριο λόγο την δεκαετία του 1980 (προφανώς και εκείνης του 1970), όπως επίσης και των 90’ς, όταν σταδιακά άρχισαν να αλλάζουν και οι προτιμήσεις του κοινού, ενώ παράλληλα γενικότερα τα περιοδικά έβλεπαν τις πωλήσεις τους να συρρικνώνονται. Στα καλά χρόνια δεν ήταν απίθανο ένα τεύχος να πουλούσε ακόμη και 140.000 αντίτυπα, νούμερο το οποίο μοιάζει εξωπραγματικό με τα σημερινά δεδομένα αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Είναι χαρακτηριστικό ότι το πρώτο τεύχος της «Σούπερ Κατερίνας» με εξώφυλλο τον Τζον Τραβόλτα πούλησε περίπου τόσα, με τα μισά εξ αυτών στην Αθήνα και τα υπόλοιπα εκτός Αττικής. Και ειδικά την δεκαετία του ’80 ήταν συχνό το φαινόμενο τα καλοκαίρια οι αναγνώστριες που παραθέριζαν με τους γονείς σε κάποιο νησί, να ψάχνουν παντού για ένα περίπτερο που θα είχε το περιοδικό στην ώρα του και παράλληλα δεν θα είχε ξεπουλήσει τα (λίγα) κομμάτια που διέθετε. Εάν συνέβαινε αυτό, τα οικογενειακά δράματα ήταν σχεδόν αναπόφευκτα! Πάντως το τελευταίο μεγάλο και άκρως εντυπωσιακό τιράζ, τουλάχιστον για την «Σούπερ Κατερίνα», καταγράφεται στο τεύχος που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1998 με εξώφυλλο τις Spice Girls, με 113.000 πωλήσεις, ενώ τον 21ο αιώνα πια τέτοια νούμερα ήταν πλέον απλησίαστα, καθώς τα social media θέριεψαν και αντικατέστησαν τον περιοδικό Τύπο γενικότερα. Τα τελευταία τεύχη πριν πέσει οριστικά η αυλαία για αυτά κυκλοφόρησαν το 2014, και το κλείσιμο αυτών των περιοδικών σηματοδότησε και το τέλος μια ολόκληρης εποχής… Και το σχετικό link...

Αφιέρωμα στο Έψιλον της Κυριακάτικης για τα εφηβικά περιοδικά. Ξέρει κανείς αυτό το καρέ στην τελευταία σελίδα κάτω αριστερά από ποια ιστορία είναι;

Από το Μπλεκ και το Αγόρι, τον Μίκι Μάους και τον Ποπάυ μέχρι την... Βαβούρα, το G-Weekend «κατεβάζει» από το πατάρι των αναμνήσεων τα περιοδικά με τα οποία μεγάλωσες. «ΚΑΤΕΡΙΝΑ» Ήταν η επανάσταση για τα κορίτσια των περασμένων δεκαετιών! Το πρώτο εβδομαδιαίο περιοδικό το οποίο απευθύνονταν κυρίως σε έφηβες κοπέλες! Η τιμή του πρώτου τεύχους στις 23 Ιουνίου 1973 ήταν οι 5 δραχμές και έφτασε να πωλείται στα μέσα της δεκαετίας του ’90 με 400 δραχμές. Ένα περιοδικό το οποίο απευθύνονταν σε κορίτσια ηλικίας 14 έως 16 ετών και το οποίο πήρε το όνομά του από την Κατερίνα Ρώσσιου-Ανεμοδουρά, σύζυγος του γιου του Στέλιου Ανεμοδουρά, Γιώργου Ανεμοδουρά! Χρονιά με τη χρονιά η ύλη του περιοδικού άλλαζε, αν και υπήρχαν στάνταρ στήλες με την καθιερωμένη -της εποχής- αλληλογραφία, εικονογραφημένες και μη ιστορίες, αλλά και θέματα ποικίλης ύλης και τα οποία αφορούσαν αποκλειστικά τις… κοριτσίστικες ανησυχίες. Φυσικά είναι από τα λίγα περιοδικά που «έζησαν» με την πάροδο του χρόνου, ενώ τα παλιά τεύχη είναι από τα πιο διαχρονικά που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ. «ΜΑΝΙΝΑ» Η Μανίνα έκανε θραύση στη δεκαετία του '80 αποτελώντας το αντίπαλο δέος της Κατερίνας. Η ιστορία της «Έμμα» καθήλωνε τις κορασίδες και αποτελούσε τον βασικό λόγο αγοράς του περιοδικού. Ακόμα και τα αγόρια της οικογένειας έριχναν κλεφτές ματιές στις αφίσες της Μανίνας. Κυκλοφόρησε το 1972 και η έκδοση ανεστάλη το 1992. Απευθυνόταν κυρίως σε κορίτσια ηλικίας 8-15 ετών και αρχικά περιελάμβανε πολλές εικονογραφημένες ιστορίες από ξένους εκδοτικούς οίκους. Με την πάροδο του χρόνου προστέθηκαν στην ύλη του διάφορα ένθετα αφιερώματα αλλά και πολλές προσφορές. Οι ιστορίες άγγιζαν σύγχρονα θέματα της καθημερινότητας που είχαν κοινωνικές προεκτάσεις και απέφευγαν τις ακρότητες. Στο γεγονός αυτό οφείλονταν η επιτυχία που γνώρισε το περιοδικό, επιτυγχάνοντας στην κορύφωσή του τον αριθμό των 140.000 αντιτύπων κάθε εβδομάδα. «ΜΠΛΕΚ» Το… Ευαγγέλιο των αγοριών τη δεκαετία’80! Κάθε Τετάρτη γινόταν χαμός στα ψιλικατζίδικα αφού όλοι (ελάχιστες οι εξαιρέσεις) έδιναν το χαρτζιλίκι τους για να απολαύσουν το ανανεωμένο και ποικίλης ύλης, Μπλεκ! Να διαβάσουν για το παιδί-πάνθηρα. Τις ιστορίες του τερματοφύλακα-γιατρού, Μπεν Λήπερ. Τα γκολ του Τζίμι Γκραντ. Κούτσα-κούτσα προς τη δόξα. Τον γάτο. Τον Ρόι των Ρόβερς. Τον Μπλεκ, τον Ρόντι και τον καθηγητή Mυστήριο. Και ένα σωρό ακόμα ιστορίες που μεγάλωσαν γενιές και γενιές. Και φυσικά το περιοδικό ήταν εμπλουτισμένο με πλούσια και πρωτότυπα δώρα για την εποχή. Σιδερότυπα, αφίσες, χαλκομανίες, αυτοκόλλητα, χαρτοκοπτικές, αφιερώματα, άλμπουμ με χαρτάκια τα οποία κολλούσαν με.. UHU. Το περιοδικό ήρθε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ωστόσο το μεγάλο «μπαμ» έγινε στα… χρυσά 80’s όπου γνώρισε και τη μεγαλύτερη άνθιση με την ανανεωμένη μορφή του. «ΣΟΥΠΕΡ ΚΑΤΕΡΙΝΑ» Στα τέλη της δεκαετίας του '70 έκανε την εμφάνιση της η «Σούπερ Κατερίνα» αποτελώντας προέκταση της «Κατερίνας». Σε αντίθεση με την τελευταία, η «Σούπερ Κατερίνα» κυκλοφορούσε κάθε μήνα, ενώ διαβάζονταν και από μεγαλύτερες ηλικίες. Η «Σούπερ Κατερίνα» ήταν σε μεγαλύτερες διαστάσεις σε σχέση με τα υπόλοιπα περιοδικά τσέπης και φιλοξενούσε θέματα ομορφιάς, μόδας, υγείας, αλλά και ρεπορτάζ για τους σταρ της εποχής. Στο πρώτο εξώφυλλο της «Σούπερ Κατερίνας» εμφανίστηκε ο Τζον Τραβόλτα κάνοντας το περιοδικό να πουλήσει στην Αθήνα περίπου 70.000 αντίτυπα και άλλα τόσα στην επαρχία. Αναφέρεται ότι από εκεί εμφανίστηκε μετά και η ατάκα των παιδιών «Είναι σούπερ!». Οι σελίδες αρχικά ήταν ασπρόμαυρες, εκτός από τα κεντρικά σαλόνια που τα κοσμούσαν αφίσες, ενώ κάποια κεντρικά θέματα κάποιες φορές ήταν έγχρωμα. Το 1980 η «Σούπερ Κατερίνα» βγάζει για πρώτη φορά σιδερότυπα τα οποία σημειώνουν μεγάλη επιτυχία. Το 1989 η «Σούπερ Κατερίνα» γίνεται έγχρωμη (από 50 έγχρωμες σελίδες γίνονται 180, το σύνολο του περιοδικού). Τον πρώτο καιρό το εφηβικό περιοδικό, αν και κυρίως για κορίτσια, απευθυνόταν και στα δύο φύλα, αλλά στην πορεία, το 1995, η Κατερίνα Ανεμοδουρά αποφάσισε να το στρέψει αποκλειστικά στο κοριτσίστικο εφηβικό κοινό. Συχνά το περιοδικό συνοδεύονταν από δώρα, όπως βραχιόλια, κολιέ και τσιμπιδάκια για τα μαλλιά. «ΒΑΒΟΥΡΑ» Μία λέξη μπορούσε να χαρακτηρίσει το συγκεκριμένο περιοδικό! Γέλιο! Γέλιο και μόνο γέλιο. Πρωτοήρθε στην Ελλάδα το 1981 και από τη στιγμή που έγινε εβδομαδιαίο και μετά, κυκλοφορούσε κάθε Παρασκευή. Όπως βλέπετε και στον υπότιτλο του πρωτοσέλιδου ήταν το «εβδομαδιαίο περιοδικό της πλάκας» και σχεδόν όλοι ξεκινούσαν την ανάγνωσή του από το τέλος. Η «Οδός Τρέλας 13» ήταν… όλα τα λεφτά και φιλοξενούνταν πάντα στο οπισθόφυλλο του περιοδικού, ενώ οι εσωτερικές σελίδες ήταν ασπρόμαυρες με… ξεκαρδιστικές ιστορίες. Για την ακρίβεια μεταφράσεις από τα Αγγλικά περιοδικά Beano, Buster, ενώ δεν έλειπαν και αναδημοσιεύσεις από Ισπανικά κόμικς, όπως οι Zippy y Zappe. Η Βαβούρα «άγγιξε» τα 400 τεύχη και ανάμεσα στις ιστορίες που ξεχώριζαν ήταν και η Τρίξι που εξαφανίζεται, ο βουλομάτης, ο φίτσουλας, ο Πόνγκο, ο Βρωμιάρης, ο άτυχος, Σουήνι, o υπερφυσικός μπεμπές, οι πλούσιοι, τα αεριωθούμενα παπούτσια, ο χερούκλας και πολλές ακόμα… «ΑΓΟΡΙ» Το περιοδικό «Αγόρι» έχει περάσει πλέον στη σφαίρα του «θρύλου». Κατά γενική ομολογία μαζί με τον «Μπλεκ» αποτελούν τα πιο δημοφιλή περιοδικά της εποχής. Δεν νοείται να γαλουχήθηκες στα 80's και να μην ξεφύλλισες το «Αγόρι». Εκεί θα είδες τις πρώτες αφίσες των Iron Maiden, τα άρθρα του Γιάννη Κουτουβού, συναρπαστικά ποδοσφαιρικά κόμικς, ποδοσφαιρικές αφίσες και χαλκομανίες. Εκεί διαβάσαμε και μία από τις πιο πιασάρικες ποδοσφαιρικές ιστορίες. Εκείνη του «Γκρεγκ του Κανονιέρη», ο οποίος από εξαιρετικά αδύναμος ποδοσφαιριστής γινόταν σταρ παγκόσμιας κλάσης όταν έτρωγε τα μαγικά χόρτα. Πρωτοεκδόθηκε ως «Δυναμικό Αγόρι» στις 26 Ιουλίου 1975 μέχρι τον Μάιο του 1977 και εν συνεχεία έως τις αρχές της δεκαετίας του '90 με τον τίτλο «Αγόρι». Στο περιοδικό παρουσιάστηκαν σειρές κόμικς όπως τα «Ελ Ζαμπάτο», «Δικαστής Ντρεντ» και ο «Ρόι της Ρόβερς» που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Στο «Αγόρι» επίσης διάβαζες τα: «Τζόνυ Ρεντ», «Φρικιά», «Ο Πολεμιστής του Κομπιούτερ», «Σλέιν», «Τζακ ο Τίγρης», «Τζίμυ ο Κεραυνός», «Το 13ο Πάτωμα», «Νταν Ντέαρ (Νταν ο Τολμηρός), «Η Προσωπίδα του Κακού», «Ιβανόης», «Πέτρος ο Νεκροθάφτης». «ΣΕΡΑΦΙΝΟ» Ένα… ανθρωπόμορφο καγκουρό (αν και για κάποιους ήταν… ανθρωπόμορφος σκύλος) έμελλε να κερδίσει τις καρδιές των παιδιών (κυρίως) την δεκαετία του ’70. Ο Σεραφίνο ήταν δημιούργημα του Ιταλού σχεδιαστή Egidio Gherlizza (πιο γνωστός ως Τσιαμπίνο) και αποτελούσε έναν φτωχό, άστεγο και… πεινασμένο ήρωα, πλην όμως κι έναν καλόκαρδο (με την καλή έννοια) αλήτη. Αν και υπήρχαν ιστορίες που έβγαζαν γέλιο, η γενική αίσθηση που άφηνε το εν λόγω περιοδικό ήταν μελαγχολική και στενάχωρη. Πάντα μοιραζόταν το φαγητό που έβρισκε με τους… υπόλοιπους φτωχούς φίλους του, ενώ ήταν χαρακτηριστική η αδυναμία του στα… κοτόπουλα. Οι περισσότερες σελίδες ήταν ασπρόμαυρες, ενώ οι περισσότερες ιστορίες είχαν ως meeting point τα χαρτόκουτα κάτω από τη γέφυρα όπου ήταν το «σπίτι» του Σεραφίνο. Το περιοδικό ήταν εβδομαδιαίο και κυκλοφορούσε κάθε Τετάρτη, ενώ στην Ελλάδα έμεινε μέχρι το 1992. Ουσιαστικά μέχρι τη στιγμή που… αποσύρθηκε ο δημιουργός του από την ενεργό δράση, έγραφε πολύ λιγότερες ιστορίες και τρία χρόνια αργότερα έφυγε από τη ζωή. «ΓΚΟΛ» H Ελληνικές Εκδόσεις ΕΠΕ κυκλοφόρησαν στη δεκαετία του '80 το περιοδικό «Γκολ» με αμιγώς ποδοσφαιρικές ιστορίες. Οι ποδοσφαιρόφιλοι της εποχής το στήριξαν απολαμβάνοντας τις πρωτότυπες ιστορίες του. Το πρώτο τεύχος το οποίο συνέπεσε παραμονές Eυρωμπάσκετ '87 φιλοξενούσε συνέντευξη του «Ευρωκόουτς», Κώστα Πολίτη που δήλωνε πως στόχος της Εθνικής είναι η 5η θέση! Το «Γκολ» μας λείπει, καθώς εκεί διαβάσαμε για σειρές κόμικς όπως ήταν «Ο Γρουσούζης», η «Ιστορία του Ίαν Ρας», για τον «Θρύλο-Βραζιλιάνο κυνηγό Αγκοστίνο Ντα Σίλβα», το φτωχόπαιδο «Τουίστι», τον «Κιντ Κοξ», «οι 11 Φυλακισμένοι», «Ταξιαρχία του Σαίνη», «Νίπερ» και «η βολίδα του Ρόι». Δεν ξεχνάμε επίσης την συνέντευξη του Νίκου Αναστόπουλου που τότε αγωνιζόνταν στην Αβελίνο». «ΠΟΠΑΫ» Από τους πιο παλιούς ήρωες των παιδικών -και όχι μόνο- χρόνων. Ο Ποπάυ πήρε το όνομά του επειδή το ένα του μάτι ήταν κλειστό (Pop-eye) και συντρόφευε την πιτσιρικαρία στην Ελλάδα από τη δεκαετία του '70 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90 απαριθμώντας 1.114 τεύχη! Ο γνωστός και μη εξαιρετέος ναύτης ήταν φυσικά ο ήρωας του εν λόγω κόμικ, έχοντας ως σήμα... κατατεθέν τη δύναμη που έπαιρνε από το σπανάκι. Στο πλευρό του είχε την αγαπημένη του Όλιβ, την οποία... ορέγονταν και ο μεγάλος του αντίπαλος, Μπρούτο. Έχοντας στο πλευρό του τη μητέρα του, την γριά μάγισσα! Από το κόμικ του Ποπάυ γνωρίσαμε και τον αχόρταγο Πόλντο που καταβρόχθιζε το ένα χάμπουργκερ μετά το άλλο (πάντα από... κέρασμα!) δίνοντας και το στίγμα για την... λαίλαπα των φαστ φουντ που θα ακολουθούσε. Φυσικά, ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στον καλοκάγαθο γίγαντα Γκρισίνο, στον Ρεβυθούλη, στη φυλή των σατανικών νάνων ονόματι 'Μινγκς', στον τηλεπαθητικό του σκύλο, τον Τζιπ, όπως επίσης και στους... γονείς του Ποπάυ. Σχεδιαστής του ήταν ο Αμερικανός Έλζι Κράισλερ Σίγκαρ και έκανε... ντεμπούτο το 1929 μέσα από τις σελίδες των εφημερίδων. «ΤΙΡΑΜΟΛΑ» Ο Τιραμόλα ήταν ένας χαρακτήρας κόμικ, ο οποίος είχε σώμα φτιαγμένο από καουτσούκ με αποτέλεσμα να εκτείνει τα μέλη του κατά το δοκούν! Εξ ου και η φράση σε όποιον εντυπωσίαζε με τις δεξιότητες του: «Ο Τιραμόλα είσαι;». Έτσι μάλιστα αποκαλούσαν τον Νίκο Βαμβακούλα! Επρόκειτο για ένα απλό σχέδιο, με μαύρες γραμμές για σώμα, οβάλ πρόσωπο, έναν κύλινδρο για μύτη και ημίψηλο καπέλο. Τα κόμικς του Τιραμόλα κυκλοφόρησαν στην Ιταλία για αρκετά χρόνια και υπήρχαν στην αγορά μέχρι τη δεκαετία του '80. Στη δεκαετία του '90 το κόμικ έγινε ξανά της μόδας και κυκλοφόρησε από άλλες εκδόσεις, με νέες ιστορίες και μοντέρνο σχέδιο, χωρίς όμως επιτυχία. Στην Ελλάδα το περιοδικό πρωτοκυκλοφόρησε το 1970, από τον εκδοτικό οίκο Καμπανά. Στο περιοδικό εμφανίζονταν εκτός από τον Τιραμόλα και άλλοι ήρωες, όπως οι Πέπο και Κάρλο, ο λύκος Πουγκατσώφ, ο ινδιάνος Καριμπού και ο υπερήρωας Μίστερ Ματζέστικ. «ΤΡΟΥΕΝΟ» Μαζί με το Μπλεκ και το Αγόρι συμπλήρωνε την τριάδα των αγορίστικων περιοδικών που είχαν εφάμιλλη ύλη. Βέβαια υστερούσε σε σχέση με τα άλλα δύο (Μπλεκ, Αγόρι, Τρουένο η δική μου σειρά) ωστόσο περιείχε αυτοτελείς ιστορίες και δώρο μία αφίσα. Ο Τρουένο ήταν ο βασικός ήρωας του περιοδικού, ένας ιππότης στον ευρωπαϊκό μεσαίωνα έχοντας στο πλάι του την Σίγκριντ, τον Κρίσπιν και τον Γολιάθ. Συνήθως ήταν εκείνος που κοσμούσε το εξώφυλλο, αν και μερικές φορές έμπαιναν «σφήνα» ποδοσφαιριστές, καλλιτέχνες ή κάποια άλλη ιστορία. Από τις καλές ιστορίες ήταν ο Δικαστής Ντρεντ, ο Στρατιώτης Φάντασμα, ο Φτερωτός Τζάκσον, ο Υπερφυσικός Μπεμπές, ο Μεγάλος Ντετέκτιβ, ενώ πρωτοεμφανίστηκε στο Τρουένο και ο ποδοσφαιριστής Μπίλι Ντέην (πριν... μετακομίσει στο Γκολ) και τα μαγικά παπούτσια του Μπίλι. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1977 και σταμάτησε στις αρχές της δεκαετίας του '90. «ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ & ΟΜΠΡΑΞ» Το δημοφιλές περιοδικό Περιπέτεια φιλοξενούσε ιστορίες του Λοχαγού Μαρκ αλλά και του Όμπραξ σε διαστάσεις τσέπης. Οι περιπέτειες του Μαρκ εκδόθηκαν με ιδιαίτερη επιτυχία σε τρεις τουλάχιστον ευρωπαϊκές χώρες. Στην Ιταλία φυσικά ("Il Commandante Mark") και στη Γαλλία ("Captain Swing") ως αυτόνομη έκδοση και στην Ελλάδα, αρχικά από τις εκδόσεις Φλεβοτόμου (Κάπτεν Σουίνγκ) και στη συνέχεια από τις εκδόσεις του Στ. Ανεμοδουρά στα έντυπα "Όμπραξ" (1971) και "Περιπέτεια" (1983). Ο Μαρκ είναι ένας μελαχρινός και μυώδης αξιωματικός του στρατού των Αμερικανικών αποίκων που μάχονται για την ελευθερία. Το άντρο του βρίσκεται στη Λίμνη Οντάριο και είναι ένα φρούριο χτισμένο πάνω σε μικρή νησίδα, στο κέντρο της λίμνης. Στον αγώνα του, πλαισιώνεται από δυο βασικούς συμπρωταγωνιστές, τον ινδιάνο Θλιμμένο Μπούφο και τον γενειοφόρο Μίστερ Μπλουφ, που τον συνδράμουν στις διάφορες περιπέτειες του. Το στρατόπεδο των "Λύκων" προστατεύεται από το μικρό στόλο που έχει επικεφαλής τον πρώην πειρατή «Καπετάν-Γάντζο», ενώ η μνηστή του Λοχαγού Μαρκ ονομάζεται «Μπέτυ» και ζει στο φρούριο, μαγειρεύοντας νόστιμα πιάτα για τον αγαπημένο της και τους υπόλοιπους μαχητές. Ουσιαστικά ο Μαρκ είναι ορφανός, καθώς ο πατέρας του, προσπαθώντας να τον σώσει από ένα ναυάγιο όταν ήταν μωρό, πνίγηκε και ο Μαρκ μεγάλωσε στα χέρια πατριού, που του δίδαξε γραφή, ανάγνωση και τον εκπαίδευσε στη χρήση όπλων, με συνέπεια να εξελιχθεί σε δεινό ξιφομάχο. Μετά το θάνατο και του πατριού του, ο Μαρκ εντάχθηκε στον αμερικανικό στρατό και έγινε ένας από τους ηγέτες των επαναστατών. O «Όμπραξ» ήταν εβδομαδιαίο περιοδικό κόμικς που πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα στα μέσα του 1971 και η έκδοσή του διακόπηκε 4,5 χρόνια αργότερα. Το 1983 μάλιστα επανέλαβε ουσιαστικά την έκδοση του περιοδικού με νέο εβδομαδιαίο τίτλο (σαν «Περιπέτεια» πλέον), του οποία η έκδοση συνεχίστηκε (τόσο με επταήμερη συχνότητα, όσο και υπό μορφή μηνιαίων τόμων) έως και τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στις ΗΠΑ, κοντά στα Μεξικανικά σύνορα, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Αναφέρεται σε ένα δυναμικό κοκκινομάλη πιστολέρο, ο οποίος βρίσκεται σε συνεχείς μυστικές αποστολές εναντίον κάθε είδους εγκληματιών. Χρησιμοποιεί εκπληκτικές μεταμφιέσεις, οι οποίες ξεγελούν εχθρούς και φίλους. Στο πλευρό του έχει δύο πιστούς συντρόφους, έναν αριστοκράτη χαρτοπαίκτη που ονομάζεται «Βαρώνος» και τον αιωνίως πεινασμένο και άξεστο «Φαγάνα». «ΜΙΚΙ ΜΑΟΥΣ» Δεν πρέπει να υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος σε όλον τον κόσμο που να μην έχει ξεφυλλίσει ένα «Μίκι Μάους» ή να μην ξέρει τι εστί... Μίκι Μάους. Ο πιο διάσημος χαρακτήρας που έκανε την εμφάνισή του τον Νοέμβριο του 1928 χάρη στη πένα του Ουόλτ Ντίσνεϊ. Το κόμικ ήρθε στην Ελλάδα την 1η Ιουλίου 1966 από τις εκδόσεις Τερζόπουλου και έμελλε να γνωρίσει τεράστια επιτυχία. Η πρώτη του τιμή ήταν στις 3 δραχμές και περιείχε 52 σελίδες. Τον Μίκι συντρόφευε μια ολόκληρη παρέα χαρακτήρων, όπως η Μίνι, ο Γκούφη, ο Πλούτο, ο Ντόναλντ, οι Χιούη-Λιούι-Ντιούι, η Κλάρα, ο Γκαστόνε, ο Θείος Σκρουτζ, ο Κύρος Γρανάζης, η Μάτζικα Ντε Σπελ, ο Μαύρος Πητ, ο Φέθρυ, οι Μουργόλυκοι, ο Ρόμπαξ και πολλοί ακόμα. Στην Ελλάδα η συμπλήρωση των 2.000 γιορτάστηκε με διάφορες εκδηλώσεις, ενώ στα 40 χρόνια (30 Ιουνίου 2006), εκδόθηκε ένα ακόμη συλλεκτικό τεύχος, 548 σελίδων. Τον Σεπτέμβριο του 2013 κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος, ενώ τον Ιούνιο του 2014 έγινε η επανακυκλοφορία με την τιμή του σήμερα να βρίσκεται στο 1,90€. «ΠΙΝΟΚΙΟ» Το εβδομαδιαίο εικονογραφημένο περιοδικό «Πινόκιο» περιελάμβανε ιστορίες του γνωστού ήρωα που η μύτη του μεγαλώνει όταν λέει ψέματα. Το περιοδικό γνώρισε 4 εκδοτικές περιόδους ξεκινώντας από το 1975, ενώ οι 2 τελευταίες (91' και 04') είναι τετράχρωμες. Μια εναλλακτική εκδοτική προσπάθεια που είχε πολλούς υποστηρικτές. «ΣΟΥΠΕΡ ΜΙΚΙ» Το «Σούπερ Μίκι» σε αντίθεση με το «Μίκι Μάους» κυκλοφορούσε σε μεγάλο μέγεθος με τις ιστορίες του να αφορούν τον Μίκι Μάους, τον Ντόναλντ Ντακ, τον Σκρουτζ και τους Μουργολύκους. Στο «Σούπερ Μίκι» μπορούσες να βρεις σπαζοκεφαλιές, παιχνίδια γνώσεων, quiz, Sudoku, διαγωνισμούς και κρυπτόλεξα. «ΣΟΥΠΕΡ ΜΠΟΫ» Από τα λιγότερο γνωστά περιοδικά της δεκαετίας του '80. Για την ακρίβεια κυκλοφόρησαν 88 τεύχη από το 1983 μέχρι και το 1985. Συνήθως στο εξώφυλλο υπήρχαν ιστορίες με αυτοκίνητα, ενώ μεγάλο μερίδιο έκλεβαν οι Ντιουκς και το Star Wars. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπήρχε ιστορία «η επιστροφή του Τζεντάι» (ναι, 'των Τζεντάι' είναι το σωστό, αλλά μέσα στις σελίδες έτσι το έγραφαν) ενώ από τις must ιστορίες ήταν «οι Κάσερς», τα... πρωτοεμφανιζόμενα στην Ελλάδα «Στρουμφάκια», όπως και «οι Οδοστρωτήρες». Οι αφίσες φιλοξενούσαν περισσότερο μηχανοκίνητα, ενώ είχε επανακυκλοφορήσει ως δώρο μαζί με το Μπλεκ στα τέλη της δεκαετίας του '80. Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψουμε τη κυκλοφορία και πολλών ακόμα περιοδικών, όπως τα Κλασικά, το Κόμιξ, τον Μικρό Σερίφη, το Αλμανάκο, τον Σούπερμαν, τον Σπάιντερμαν, τον Μπόζο, την Πάτι, τον Φελίξ, το σατιρικό MAD, το Πεπίτο, το Βαβέλ, τους Τομ και Τζέρι, την Μικρή Λουλού, τον Ζαγκόρ, τον Κόναν και πολλά ακόμα... ΥΓ: Για να σας προλάβουμε: Επίτηδες δεν έχουμε συμπεριλάβει τον Ερικ Καστέλ, τον Λούκι Λουκ, τον Αστερίξ, το Storm που ήταν κλασσικότατα κόμικς της εποχής. Απλά η επιλογή έγινε για τα εικονογραφημένα τσέπης (όπως τα αποκαλούσαν) ενώ οι εκδόσεις των συγκεκριμένων ήταν αρκετά μεγάλες! Περιμένουμε τις δικές σας προτιμήσεις για τα περιοδικά που σημάδεψαν τα δικά σας παιδικά χρόνια. Και το σχετικό link... Σημείωση δική μου. Το άρθρο έχει κάποια λαθάκια, όπως ότι το Σούπερ Μίκυ περιείχε Sudoku (!), ότι οι ιστορίες Κασέρς και Οδοστρωτήρες στο Σούπερ Μπόϋ είναι διαφορετικές (η ίδια ιστορία ήταν), Ο Ρόι των Ρόβερς στο Μπλεκ κλπ...

Το G-Weekend κάνει μία ακόμη βουτιά στα 80's θυμίζοντας τον παροξυσμό που επικρατούσε με τα σιδερότυπα ή αλλιώς χαλκομανίες που έβρισκες στα νεανικά περιοδικά! Στις αρχές της δεκαετίας του '80, Μπλεκ, Αγόρι, Κατερίνα, Μανίνα, Τρουένο σε μία προσπάθεια να εμπλουτίσουν το υλικό τους, το οποίο αποτελούνταν από εικονογραφημένες ιστορίες και αφίσες πρόσθεσαν στην φαρέτρα τους και πρωτότυπες πολύχρωμες χαλκομανίες, οι οποίες σιδερώνονταν στα ρούχα. Με αυτό τον τρόπο μπορούσες να ανανεώσεις το ξεθωριασμένο μπλουζάκι σου κοσμώντας το με τις φιγούρες των αγαπημένων ποδοσφαιριστών/μουσικών/ηθοποιών σου ή ακόμα και με το έμβλημα της ομάδας που λάτρευες. Το τελευταίο ήταν σύνηθες στους νεανίες στα 80's. Τα λευκά φανελάκια μεταμορφώνοντας, με το σίδερο των μανάδων να παίρνει φωτιά στην κυριολεξία, προκειμένου να πετύχουν την στάμπα που πρόσφερε το Μπλεκ. Οι χαλκομανίες έγιναν ανάρπαστες εκείνη την εποχή, καθώς δεν απαιτούσαν ιδιαίτερη κατάρτιση προκειμένου να τις πετύχεις σωστά πάνω στο ρούχο. Ακολουθούσες τις οδηγίες χρήσης, τοποθετώντας το σιδερότυπο πάνω στο ύφασμα και στη συνέχεια σιδέρωνες με προσοχή το χαρτί προκειμένου να αποτυπωθεί με ακρίβεια στη φανέλα! Οι Μαραντόνα, Τραβόλτα, Έλβις Πρίσλεϊ, Ιππότης της Ασφάλτου, Σούπερμαν, Ντιουκς και οι «Άγγελοι του Τσάρλι» είχαν την τιμητική τους, με τους πιτσιρικάδες να σιδερώνουν επίσης τα σήματα των αγαπημένων του ομάδων, αφού ακολουθούσε μπάλα στην αλάνα. Τα ελληνικά νοικοκυριά θρήνησαν αρκετά σίδερα, ενώ ουκ ολίγα κάηκαν στον βωμό του σιδερότυπου, τα οποία μετά από λίγα πλυσίματα έχαναν το χρώμα τους. Το Μπλεκ στις οδηγίες του για τα σιδερότυπα έγραφε χαρακτηριστικά: «Το αγαπημένο σας περιοδικό, προσπαθώντας πάντα να σας προτείνει κάτι καλύτερο θα σας χαρίζει για όλο το καλοκαίρι, κάθε εβδομάδα, πρωτότυπες, σιδερότυπες χαλκομανίες για να στολίσετε, τις μπλούζες, τις φανέλες, τα τζιν, τα μαντίλια, τις εσάρπες, τις ποδοσφαιρικές φανέλες κ.α. Ο τρόπος που μεταφέρονται οι χαλκομανίες από το χαρτί στο ύφασμα είναι ο ακόλουθος: Τοποθετούμε πάνω σε ένα τραπέζι από φορμάικα ή μάρμαρο ένα περιοδικό μεγάλου μεγέθους ατσαλάκωτο, στρώνουμε πάνω του ένα σιδερόπανο και πάνω στο σιδερόπανο στρώνουμε με προσοχή το ύφασμα μας που πρέπει να είναι πολύ καλά σιδερωμένο. Κόβουμε τη χαλκομανία και τη βάζουμε με την εικόνα προς τα κάτω, πάνω στο σημείο του υφάσματος όπου θέλουμε να την αποτυπώσουμε. Έπειτα σιδερώνουμε με πολύ καυτό σίδερο, πιέζοντας το γερά πάνω στο χαρτί της χαλκομανίας και μετακινώντας το πολύ-πολύ αργά έως ότου δούμε (ανασηκώνοντας τη μια άκρη του χαρτιού) ότι αποτυπώθηκε στο ύφασμα η εικόνα. Συνιστούμε στα πρώτα σιδερώματα να ζητήσετε την βοήθεια της μητέρας σας». Τα σιδερότυπα χάθηκαν στη λήθη. Η μόδα παρήλθε και ακόμη και η λέξη χαλκομανία φαντάζει άγνωστη στη σημερινή εποχή! Και το σχετικό link...

Αναζητούνται τεύχη από τις ακόλουθες σειρές και περιόδους: - ΜΑΣΤΕΡ ΚΟΥΝΓΚ ΦΟΥ [ΚΑΜΠΑΝΑΣ] # 38, 41 - τεύχη Αγόρι της τελευταίας περιόδου (1990-1991): 39,40,46,50,54,56,60,64,66,71,83,84, 85,100,103,106,107,109,110,111,112, 113,114,115,117,118,120,123,127 Τα παραπάνω αναζητούνται πλήρη με ένθετα. 52,58,87,91,94,97,98,99 αυτά αναζητούνται όπως κ να χει. - τεύχη Τρουένο της τελευταίας περιόδου (1990-1991): 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 16 18 19 20 22 23 24 25 26 27 28 29 30 32 33 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 57 58 59 60 61 63 64 65 66 67 68 71 και άνω δεν έχω κανένα - τεύχος Κατερίνα 529 του 1989 με ιστορία Batman - τεύχος Κατερίνα από τέλη 1992 με αφιέρωμα και αφίσα του Batman Returns (δε γνωρίζω αρ.τεύχους) Ευχαριστώ