Jump to content

Aldark

Members
  • Posts

    142
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Everything posted by Aldark

  1. Κυκλοφόρησε τώρα στα κοντά και το δεύτερο μέρος, όμως δεν έχω μπορέσει ακόμα να το διαβάσω. Θα ρίξω και μια επανάληψη στο πρώτο για να έχω πιο φρέσκια τη σύνδεση. Δηλώνω φαν της Δήμητρας εδώ και μια δεκαετία (και κάτι παραπάνω πλέον) αφού μας είχε δώσει από νωρίς μία γερή πρώτη εικόνα του ταλέντου της. Το σχέδιο σκίζει φυσικά όπως και το σέττινγκ. Ξεχωρίζουν τα χρώματα για την απαλότητά τους θα έλεγα. Μπερδεύτηκα επίσης λίγο σεναριακά είναι η αλήθεια, ωστόσο ανέμενα με ανυπομονησία το σήκουελ και χήαρ ιτ ιζ. Εξαιρετική η πρωταγωνίστρια και ο δυναμισμός της.
  2. Με μεγάλη χαρά επιστρέψαμε στο θεσμό που ακούει στο όνομα Comicdom CON και όπως πάντοτε το ταξίδι παραμένει μία καθαρά καθαρκτική και βαθιά προσωπική εμπειρία, μία περιπλάνηση που κρατώ στην ψυχή και στο ντουλάπι των αναμνήσεων, όπως ακριβώς και την επανασύνδεση με παλιούς γνώριμους ύστερα από τη στρεσσογόνα κατάσταση της αποστασιοποίησης και έπειτα την πρώτη επαφή με κάποιους άλλους και μη εξαιρετέους (όπως με τον πολυτάλαντο Περικλή Κουλιφέτη και τον Mr. Phat Comicz Βαγγέλη Χατζηδάκη). Δεν μπόρεσα βέβαια να πετύχω τον εκπληκτικό Meliss για να υπογράψει το δικό του Omnibus του ΤΕΖΑ το οποίο μου είχε προαναγγείλει σαφώς πριν λίγους μήνες , αλλά κάπου θα ανταμώσουμε στο προσεχές μέλλον. Ωστόσο ανταλλάξαμε δύο κουβέντες με τους legends Ακίνδυνο Γκίκα και Αργύρη Παυλίδη και αυτό είναι άλλο ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Κάπου εκεί αντίκρυσα και το νέο Αστερίξ που δεν είχα πάρει χαμπάρι πως βγήκε κιόλας στα Ελληνικά, οπότε έσπευσα να το προμηθευτώ. Ο κόσμος ήταν πολύς ακόμα και την Κυριακή που κάναμε λασπόλουτρο και αγκάλιασε ένα ακόμα Con (πιο απελευθερωμένα από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο). Είναι πάντοτε τιμή να βρίσκομαι κάπου εκεί, στο πλήθος. Άντε και εις τα επόμενα!
  3. Έχει σβήσει το μεγάλο μου χάυπ για ότι φέρει τον υπότιτλο MCU δυστυχώς εδώ και ένα χρόνο...Σαν να τέλειωσε ένα πολύ όμορφο κεφάλαιο της ζωής μου με το Endgame. Απόλαυσα το Λόκι λόγω Χίντλεστον και ως εκεί. Κουράστηκα; Ή κουράστηκαν; Ή κούρασαν; Δεν ξέρω. Δεν πειράζει. Το Spiderman είχε όλη μου την προσοχή και προσμονή, αλλά ειδικά μετά από πολύ σκέψη νιώθω μία μικρή απογοήτευση. Το Ragnarok το αγάπησα πιο πολύ από κάθε ταινία, οπότε ανυπομονούσα για αυτό από όταν το ανακοίνωσαν αλλά δεν τρελάθηκα με το τρέηλερ. Ωστόσο με τον Bale μέσα και με πιο σλόου ρυθμούς, ένα ταξίδι εσωτερικής γαλήνης και ανακάλυψης του Θωρ του Χέμσγουορθ, είμαι ικανοποιημένος. Το τρέηλερ όμως μου θύμισε πως το ταξίδι του μέλιτος και η εφηβική/μεταεφηβική μου μαρβελοταινιομανία έχει περάσει ανεπιστρεπτί και απλά είμαστε σε ένα παρατεταμένο ανκόρ... Εύχομαι να με εκπλήξει θετικά η ταινία ως μεμονωμένο έργο (και βλέπουμε). Πάντως τον Χρήστο τον Χεμσγούρθιο χαίρομαι να τον βλέπω να παίζει το ρόλο. Τη Ναταλία την Πόρτοπουλου αντίθετα όχι και τόσο (δεν ξέρω γιατί εξελληνίζω τα ονόματα, it's just fun).
  4. φίλε μου, έψαχνα τον τελευταίο καιρό να βρω που υπάρχει η ιστορία με τον Τρωικό Πόλεμο και ω θαύμα, ξαφνικά εμφανίζεται εδώ μία αναφορά σε αυτή, σε ευχαριστώ. Επί του τεύχους 397 τώρα, οι Γέφυρες του Κουάκμπεργκ ήταν μία φανταστική ιστορία που κλέβει την παράσταση σε μεγάλο βαθμό από το τεύχος και πραγματικά ανεβάζουν κατακόρυφα την ποιότητα του τεύχους και ίσως και της έκδοσης. Ο Χιονάνθρωπος και το χαμένο κόμιξ μαζί με τον Παντάξιο προσθέτουν μία ανάλαφρη νότα, ενώ τώρα η κεντρική ιστορία, είναι λίγο παράξενη. Απ'τη μία έχει ενδιαφέρον το κόνσεπτ με τον Σκρουτζ που παγιδεύτηκε στο ίδιο του το θησαυροφυλάκιο το οποίο έπεσε στα έγκατα της γης αφήνοντας τη Λιμνούπολη κενή, απ'την άλλη είναι πολύ επαναλαμβανόμενη θα έλεγα και η ίδια αλλά και θυμίζει πολύ έντονα πράγματα που έχει πει ο Ρόσα αλλά και ο Μπαρκς και τα έχουμε δει. Δε χωράει και πολύ πλοτ τουιστ όταν ξέρεις πως στο τέλος θα επανέλθει στη θέση του και Μουργόλυκοι, Μάτζικα θα ηττηθούν για ν-οστή φορά. Παρόλαυτα το ταξίδι έχει σημασία και όχι ο προορισμός και μπορώ να απολαύσω μία τέτοια ιστορία σε συνέχειες πάντοτε. Τη σκηνή την κλέβει ο Κύρος γενικά, πολύ δυνατός. Ντόναλντ και Φέθρυ καταντάνε κουραστικοί σε ένα σημείο, απλά τρέχουν γύρω γύρω. Θα τοποθετηθώ μόλις διαβάσω και το 4ο μέρος στο αντίστοιχο θέμα, αλλά ήθελα μέρες να γράψω κάτι πάνω στην ιστορία σα σύνολο. Το πιο ενδιαφέρον πράγμα είναι το κόνσεπτ, τι γνώμη έχει ο λαός της Λιμνούπολης για τον πλουτοκράτορα ηγέτη του και δη για το σύμβολο της πόλης....
  5. Συνάντησα τον Meliss τον περασμένο Σεπτέμβριο και γνώρισα το Τέζα (αν δεν το γνώριζα ήδη από κάπου κάπως κάποτε) και με πληροφόρησε ό,τι σύντομα θα βγουν τα άπαντα, μιας και ήθελα να πάρω απ'την αρχή το πράγμα, αλλά δεν μπορούσα γιατί το πρώτο είχε εξαντληθεί. Με χαρά λοιπόν αναμένω να το αποκτήσω, γιατί μου φάνηκε πολύ ευφάνταστο ως σύλληψη και πραγματικά γελούσες πχ με το Τέζα Λοβ το οποίο και διάβασα προσφάτως.
  6. Πολύ ενδιαφέρον, αν όντως το κατόρθωσε. Θα σταθώ στην αίσθηση της πληρότητας έναντι της απόλαυσης, η οποία μπορεί να μας πιάνει όλους όσους έχουμε αποφασίσει να ασχοληθούμε με τη συλλογή και συχνά είναι πάνω απ'τις δυνάμεις μας. Και αυτό το κουέστ που επιδίωξε ο κύριος Wolk είναι απίστευτο οπότε και αμέσως το βιβλίο αποκτά τεράστιο ενδιαφέρον, ευχαριστούμε για την κοινοποίηση του άρθρου λοιπόν Νικόλα
  7. Καλή χρονιά και σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου! Έχω πολλά να πω συνήθως για τις ιστορίες, αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίνω πάντοτε να τις διαβάσω on time γι'αυτό και συγκεντρώνω ό,τι με κεντρίζει για να σχολιάσω σε επόμενο χρόνο χαχα. Το να βλέπουμε το σύμπαν του Ρόζα/Ρόσα να είναι επιτέλους κάνον είναι ένα παιδικό όνειρο γενικά που στα πρώτα χρόνια που μελετούσα τις ιστορίες Disney (πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 2000) δεν το συναντούσαμε...και μάλιστα οι Ιταλοί συνήθως ακολουθούσαν την ιστορία του Ρότα όπου ο Ντόναλντ πέφτει από ένα αυγό και υιοθετείται από τα αδέλφια Σκρουτζ και Ελβίρα οι οποίοι συστήνονται μόνιμα ως...θείοι. Οι πιο πρόσφατες ιστορίες που βλέπουμε σήμερα στην Ελλάδα έχουν υιοθετήσει λοιπόν -επιτέλους- το μύθο του Ρόσα διακρίνω, ο οποίος είναι αναπτυγμένος, βραβευμένος και στρωτός και δεν φοβάται να πει πως οι ηρωές του άμα λάχει συνάπτουν ερωτικές σχέσεις και κάνουν παιδιά σαν αληθινά έμφυλα όντα που είναι και δεν φέρνει τα παιδιά...ο πελαργός και όλοι είναι ορφανοί με αμέτρητους ανύπαντρους θείους!
  8. Η καλύτερη περίοδος για να διαβάσεις κόμικς, ειδικά όταν ήμουν μικρός οι Σπέσιαλ Εκδόσεις ήταν ανεπανάληπτες, είτε ήταν το ΚΟΜΙΞ είτε το 2πλο χορταστικό Μίκυ Μάους. Αξέχαστες εποχές (ωχ γέρασα απότομα έτσι όπως το έγραψα, αλλά είναι αλήθεια). Φέτος ειδικά που είχα τα χείριστα χριστούγεννα ελέω της κοβιντοκατατάστασης που μου χτύπησε την πόρτα για τα καλά απομονωνοντάς με χειρότερα κι από πέρισυ, χρειάστηκα πολύ ενέργεια από εκείνα τα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας -όχι και τόσο παλιά δα...- Παρότι πολλές φορές έχω νιώσει πως θα με κοροϊδέψει...Πραγματικά it's just business, δε νομίζω να νοιάζει κανένας. Δεν ξέρει καν αν τα διαβάζω βασικά. Μπορεί να χω παιδιά ή ανίψια ή οτιδήποτε ή πολυ-απλά (όπως κάνω) να τα βάζω στο ράφι κατά κύριο λόγο μέχρι να προλάβω να τα διαβάσω κάποτε χαχαχχα. Πάμε στην Νέα χριστουγεννιάτικη ιστορία της Τζίκε που ήθελα να σχολιάσω. Πρωτ'απ'όλα το theme της ιστορίας είναι εξαιρετικό, ειδικά στην καραντινοποιημένη και αποστασιοποιημένη από τις κοινωνικές συναναστροφές κοινωνία που ζούμε τον τελευταίο καιρό, πραγματικά ήταν βάλσαμο να διαβάζεις κάτι τέτοιο για τη σημασία του να είμαστε όλοι μαζί. Ελπίζω και ξέρω πως πολλά παιδιά θα τα παρακίνησε και θα τα έβαλε να σκεφτούν, γιατί αλίμονο, μαθαίνουν να ζουν αναγκαστικά σε απάνθρωπες συνθήκες φοβάμαι. Πέραν τούτου, λάτρεψα και έπαθα πλάκα με την τήρηση του μύθου του Rosa, την τοποθέτηση του Σκρουτζ επί ιταλικού εδάφους πάνω στα γεγονότα και τα πρόσωπα του Βίου και της Πολιτείας και χάρηκα πάρα πολύ που αυτό πλέον θεωρείται όλο και περισσότερο CANON! Δεν το πίστευα πραγματικά ότι έβλεπα τον Φέργκους, τη Χνουδάτη και τα κορίτσια (αλλά και το θείο Ιάκωβο!) σε ιστορία της Τζίκε! Όλα αυτά μαζί, με το κλασικό παραμύθι του Ντίκενς, την τεχνολογία του Κύρου και λίγη χριστουγεννιάτικη μαγεία + το σκίτσο της αξεπέραστης μεγάλης κυρίας της Ιταλικής Ντισνεϋκής σχολής, κάναν μία κατά τ'άλλα χαλαρή ιστορία να ναι κάτι παραπάνω.
  9. ήμουν ενθουσιασμένος αλλά και βιαστικός στο προηγούμενο μου ποστ! Την Ούγγρικη Ραψωδία, πραγματικά με τέτοια προσφορά δε θα την έχανα κι έτσι την έχω παραγγείλει από Πολιτεία χάρη στο Link, thank you for that! Αναφερόμουν στην έκδοση της JEMMA PRESS : No Pasaram ότι δεν κατάλαβα που μπορώ να τη βρω, μιας και στο ίντερνετ δεν υπάρχει πολύ πληροφορία πέραν τούτου: https://www.politeianet.gr/books/9781561632619-giardino-vittorio-nbm-max-friedman-v1-no-pasaran-1561632619-21718
  10. @ germanicus απίστευτα σχέδια, ένα κόσμημα! Αυτό κυκλοφορεί; δεν μπορώ να το βρω, στην πολιτεία πχ λέει ότι εξαντλήθηκε. Το σχέδιο του φαίνεται φοβερό, θα ήθελα πραγματικά να αποκτήσω έστω την Ούγγρικη Ραψωδία! Μου άνοιξε ένα παράθυρο μόλις... Ταυτόχρονα, είδα πως κυκλοφόρησε το ΤΕΖΑ Omnibus, που μου είχε πει ο Meliss το σεπτέμβριο πως θα έβγαινε και όντως συνέβη, θα σπεύσω να το αποκτήσω
  11. Επάνερχομαι σε αυτό το περασμένο τεύχος, μιας και δεν προλαβαίνω να διαβάζω τα τεύχη του Μίκυ Μάους την ώρα που κυκλοφορούν, αλλά το Μυστηριώδες Κουτί με τράβηξε εξαρχής να του δώσω σημασία. Το reading ethic μου είναι πολύ κακό ορισμένες φορές, αλλά επιτέλους το κατάφερα. Θα ήθελα να σχολιάσω μία τεράστια τσαπατσουλιά που μου χτυπάει στο μάτι και με μπερδεύει (πόσο μάλλον έναν πιο κάζουαλ αναγνώστη): ναι μεν η ιστορία όλη είναι σε ένα τεύχος και όχι σπασμένη σε 10 τεύχη (ανά κεφάλαιο/μέρος) και καλύτερα για μένα (παρότι μαρκετινίστικα είναι ψιλο-λάθος) αλλά ταυτόχρονα ενώ στο τέλος των κεφαλαίων λέει ΤΕΛΟΣ 5ου μέρους πχ, στην αρχή των κεφαλαίων δεν γράφει 6ο Μέρος! Φαουλάκι, αλλά έχουμε μάθει στα λίγα πλέον και το περνάμε στα ψιλά... Επί της ουσίας όμως, η ιστορία καταλαβαίνω γιατί μπορεί να ξενίσει κάποιους, δεν ξέρω αν είναι σχολή Ζίκε η φάση αυτή, σίγουρα θυμίζει Μεγάλο Σπλας και Χαμένοι στον Πύργο η ιστορία και είναι ωραία δομημένο το σενάριο και ο σουρεαλισμός "πώς βρεθήκαμε εδώ και τι κάνουμε εδώ;". Το χιούμορ μπορεί να κουράσει σε ένα βαθμό και γίνονται και κοιλιές, αλλά δε σε εγκαταλείπει ποτέ το σασπένς και το ονειρικόν του πράγματος. Επειδή όπως αναφέρθηκε και εδώ, αν θες μία πιο κλάσικ ιστορία με αρχή μέση και τέλος υπάρχει άπειρο υπόβαθρο, τέτοιες φρέσκιες ιδέες μου φαίνονται εξαιρετική ευκαιρία για να εμβαθύνουμε στους γνωστούς αγαπημένους χαρακτήρες και να δούμε πως θα ανταποκρίνονταν σε μία τέτοια απίστευτη ιστορία. Ο Φέθρυ και ο Πιγκουίνος κλέβουν την παράσταση όπως και ο Ντόναλντ όταν παίρνει το αυτοκίνητο (highlight: η ατακάρα "παιδιά εγώ έχω τη λύση για όλα τα προβλήματά μας! Μπείτε μέσα και θα σας βγάλω έξω από εδώ με τη νέα ΛΑΜΠΟΥΓΚΑΤΙΝΙ ΜΟΥ!" που με έλιωσε χαχαχα). Το ότι ο Κύρος είναι κλασικά η λύση του μυστηρίου (κλασική τεχνική, βλέπε Φραγκίσκος το φραγκόσυκο στα τελευταία τεύχη της "δικής μας" Φρουτοπίας) αποτελεί κλισεδιά μεν, αλλά δεν υπήρχε κι άλλος τρόπος να υπάρξει μία εξήγηση. Το σχέδιο δεν είναι καλό, αλλά ταιριάζει, έχει το ύφος του. Γενικότερα έχουμε μία εξαιρετική ιστορία θα έλεγα, που ξεφεύγει από τα κλασικά, φέρενει αναπάντεχους χαρακτήρες σε νέους ρόλους ανακατεύοντας λίγο την τράπουλα, δεν ξεφεύγει από πολλά κλισέ και βασίζεται κυρίως σε ράντομ ατάκες. Αν δε σου αρέσει το χιούμορ και η ραντομιά σίγουρα μαζί με το αρκετά messy σχέδιο θα την αποφύγεις την ιστορία. Εγώ την απόλαυσα και εκτιμώ και που είναι μέσα σε ένα τεύχος σαν τομάκι για το καλοκαίρι ουσιαστικά, αντάμα με τις άλλες δύο (καλοκαιρινότατες) ιστορίες, μυστηρίου και περιπέτειας ! Αν παλεύανε λίγο το μάρκετινγκ θα έκανε κάποιο πάταγο...αλλά απλά ο 15υγουστος είναι άλλη μία μέρα του χρόνου
  12. ακριβώς αυτό ερχόμουν να προσθέσω, έχει τύχει να ρωτήσω σε μαγαζί αν φέρνουν το Μίκυ Μάους και μου έχουν πει είτε "δε φέρνουν πια" είτε "α, βγαίνουν ακόμα;; Δεν μου φέρνουν" κ.τ.λ.. Είναι σύνηθες και δείγμα του μονοπωλιακού καθεστώτος της ΑΡΓΟΣ που ελέγχει όπως θέλει τον τύπο ανά την χώρα και παίζει σκιώδες παιχνίδι. Δεν αντιμετωπίζουν μόνο τα αγαπημένα μας κόμικς πρόβλημα. Μέσα στο γενικευμένο κλίμα της κρίσης του τύπου και την κυριαρχία της τεχνολογίας και οι εφημερίδες προφανώς είναι "πεσμένες". Έτσι στην επαρχία είναι πολύ πιθανό μία εφημερίδα να μη φτάνει καν στο τοπικό κατάστημα! Κάποιος αθώα θα πει "ε, άμα δεν την παίρνει κανείς, γιατί να υπάρχει έξοδο τέτοιου είδους και να πηγαίνει ως εκεί για να την επιστρέφει πίσω ο τοπικός καταστηματάρχης;". Το καταλαβαίνω, αλλά νομίζω πως δημιουργείται έλειμμα δημοκρατίας ειδικά όταν μιλάμε για εφημερίδες και ολόκληρα χωριά που οι κάτοικοί τους ενημερώνονται αποκλειστικά από πολύ συγκεκριμένα media. Οπότε και τα Ντισνεϋκά και όχι μόνο κόμικς περνούν ακόμα και στις μεγάλες πόλεις αυτές τις δυσκολίες. Παρόλαυτα έχει να κάνει με το κατάστημα. Σε κάποια περίπτερα/mini market/ψιλικατζίδικα/κιόσκια σε ψιλο-κεντρικά σημεία ή με μεγάλη πελατεία, βρίσκεις άφθονα τεύχη!
  13. Μισό χρόνο σχεδόν μετά το τελευταίο αφιέρωμά στο Βίο και την Πολιτεία, επιτέλους επιστρέφουμε με το ΣΤ' επεισόδιο και την πρώτη (ιστορικά) συνάντηση του Σκρουτζ και του Χρυσοκούκη! Ίσως θα πρέπει να κάνω εκ νέου ένα ξεχωριστό θρεντ, αλλά εφόσον προς το παρόν τα βίντεο μου αφορούν το Βίο και την Πολιτεία και στέκονται ως αναλύσεις κάθε επιμέρους κεφαλαίου (του background τους, των χαρακτήρων και των γεγονότων που εκτυλίσονται σε αυτά) παραμένουμε εδώ. Οπότε ευχαριστώ και πάλι για τη "φιλοξενία", ιδού το φρέσκο επεισόδιο:
  14. επειδή δεν προλαβαίνω να διαβάζω τα τεύχη όταν βγαίνουν, το εξώφυλλο και το TIME MACHINE (MIS)ADVENTURES με κέντρισε και έψαχνα αρκετή ώρα να καταλάβω που είναι το τάημ μασίν μισαντβέντσουρ μεχρι να δω πως είναι η τελευταία ιστορία
  15. Το τμήμα μάρκετινγκ είναι για τα πανυγήρια για πολλοστή φορά, πρώτα έμαθα από εδώ και το Facebook ότι υπάρχει και μετά εμφανίστηκε διαφήμιση από την εκδοτική. Έσπευσα να το αποκτήσω γιατί φυσικά και είναι big news να έχουμε ξανά μία σπέσιαλ έκδοση, αλλά επειδή είναι νωρίς για το χριστουγεννιάτικο αίσθημα, θα το διαβάσω το Δεκέμβριο. Το χαρτί απαράδεκτο, αλλά δεν περιμένεις κάτι άλλο και απλά το βλέπω ως cute στοιχείο. Το σκίτσο μοιάζει καλό και οι ιστορίες πρωτότυπες και θεμάτικ, οπότε δεν έχω να παραπονεθώ και πολύ. Άλλο ένα θετικό είναι πως διατηρούν το μέγεθος του τομιδίου και έτσι στέκεται δίπλα στο αγαπημένο Slam Duck αλλά και τον Ντόναλντ και του δράκους
  16. Η καθυστέρηση της κυκλοφορίας των τόμων είχε ως αποτέλεσμα να είναι 7 φέτος και όχι 9 λοιπόν. Αρκετά απογοητευτικό, όχι για άλλο λόγο, απλώς θα τελειώσει το 2030 και αν η ιστορία. Απ'την άλλη, με τις εκδόσεις αυτές που έχουμε, λες και ένα ευχαριστώ και δεν πρέπει να περιμένεις και τίποτα. Αν μη τι άλλο το ότι βγαίνουν έστω και έτσι με μικρός κόστος είναι κάτι θετικό. Δεν πρέπει να επαναπαύεται κανείς στη μετριότητα, αλλά κλασικά, τα Ντισνεϋκά έχουν καταλήξει (ελέω κοινού ιδιοκτήτη) να λειτουργούν σαν τον Παναθηναϊκό. Μαγαζί γωνία, που υπάρχει για να θυμίζει παλιά μεγαλεία και να βγάζει ένα μίνιμουμ κέρδος. Σε κάθε περίπτωση, ήταν ένα ενδιαφέρον ταξίδι και φέτος, ανυπομονώ για την Ιστορία και Δόξα της Δυναστείας των Ντακ, μιας και έχω να το διαβάσω πάνω από 10 χρόνια αφού δεν είναι στην κατοχή μου κανένας τόμος!
  17. και θα έλεγα πως τα έχεις όλα! Δυστυχώς αυτή η μάστιγα του χώρου δεν σταματά ποτέ πάντα θες κι άλλο
  18. θαύμασα το χώρο που έχεις ειδικά για τα κλασικά και το ΚΟΜΙΞ που είναι στη σειρά. Και τα Μίκυ Μάους σε εξαίσια τοποθέτηση! Πιθανά να χουμε συναντηθεί σε κάποιον άλλο χώρο, γνώριμο το όνομα, σε κάθε περίπτωση θεσπέσια συλλογή (και ξανά φοβεροί χώροι για να την φιλοξενήσουν)
  19. Δεν τα γιόρτασαν ούτε οι ίδιοι φαντάζομαι... Το Μίκυ Μάους κλαίει ακόμα που δεν κοντεύει τα 3000 τεύχη. Αλλά σε κάθε περίπτωση, 7 χρόνια από την αναγέννηση. Κοντεύει 10ετία λοιπόν ε; Κοίτα να δεις!
  20. έχω μπερδευτεί λίγο με τις ερωτήσεις του πολλ και ποιον παίρναμε ακριβώς (τον...Τερζόπουλο;) εγώ πάντως είμαι μεγάλος φαν των εκδόσεων Τερζόπουλου και λυπάμαι όπως έχω πει και αλλού που έκλεισε σε σημείο ρετρολαγνίας, το χω γενικά αυτό σαν άνθρωπος, αλλά ειδικά τα ντισνεϋκά του Τερζόπουλου είναι κάτι σαν παράθυρο σε χρυσές δεκαετίες που είτε προηγούνται λίγο της γέννησής μου είτε ταυτίζονται με τα πρώτα μου χρόνια μέχρι την ενηλικίωση όπου σημαδιακά στα 17 μου έκλεισε η εκδοτική. Nevermind, ας πάμε στο δια ταύτα η πρώτη ερώτηση δεν έχει το αγαπημένο μου περιοδικό ως επιλογή. ΚΟΜΙΞ! Εκεί ήταν το ζουμί. Βεβαίως αγαπούσα το Μίκυ Μάους και το εκτιμώ πιο πολύ τον τελευταίο καιρό. Όλα τα τσιμπούσα, αλλά με ευλάβεια μόνο το ΚΟΜΙΞ. Ήμουν ικανοποιημένος παρότι το ΚΟΜΙΞ κυρίως έπεφτε, αλλά εκεί ο πήχης ήταν πολύ ψηλά εξαρχής. Γενικά ήμουν ικανοποιημένος, τώρα οι Καθημερινές Εκδόσεις έχουν μεγάλα μειονεκτήματα. Τα περισσότερα τα συνοψίζει ο Φάντομ Ντακ στα βίντεό του και τα έχω πει σε κάποιο άλλο θέμα. Είναι λίγο-πολύ γνωστά Τέλος, ναι ήμουν εκεί όταν ήταν στα ντουζένια του ο ΔΟΛ και ο Τερζόπουλος (ΠΑΣΟΚ εποχές και encore 2004-2009) και έπειτα συνεχίζω να συλλέγω τεύχη από εκείνες τις περιόδους, κάπως σαν τον @archon και σαν τον Ας Κέτσαμ, gotta catch 'em all
  21. Aldark

    MANIFESTO

    Πανέμορφη "ιστορία" από τον Ηλία Κυριαζή, το απέκτησα πριν λίγα χρόνια υπογεγγραμένο από τον ίδιο μετά από ολιγόλεπτη συζήτηση. Ένα πραγματικά ρεαλιστικό παραμύθι που δίνει και μία πολύ ωραία coming of age ιστορία, αρκετά meta φυσικά, αφού ο ίδιος ο ήρωας είναι δημιουργός κόμικς! Αυτή η αίσθηση της δεκαετίας του 2000 είναι που με κερδίζει πάνω από όλα, όντας τέκνο εκείνων των χρόνων, πάντα αγαπώ μία καλή ιστορία που αναφέρεται σε εκείνη την περίοδο. Διάβαζα από το 9 κάποιες από τις ιστορίες αυτές λοιπόν, αλλά δεν μπορούσα να συλλάβω λόγω ηλικίας το concept και τι πραγματικά πραγματεύεται (όπως δυστυχώς συνέβαινε με τους περισσότερους τίτλους του εν λόγω περιοδικού, που δυστυχώς αν και τους είχα όλους μάλλον τους έχασα σε κάποια μετακόμιση; μπορεί και να βρίσκονται στο υπόγειο). Ο τίτλος είναι πράγματι κλασικός και ακόμα και σε όσους φτάσαμε αυτή την ηλικία μία δεκαπενταετία μετά από το 2005, νομίζω πως μπορούμε να ταυτιστούμε με πολλά από τα themes που παρουσιάζονται, για τη φιλία, τον έρωτα, τις σχέσεις γενικότερα και το κυνήγι του ονείρου, να βρούμε αυτό που αγαπάμε και να καταπιαστούμε με αυτό. 6 χρόνια πριν τα 30 (ή μάλλον 5 πλέον!) βρίσκω τον εαυτό μου σε ίδια σημεία και σταυροδρόμια με τον Βίκτωρα και κατά συνέπεια τον Ηλία Κυριαζή και τόσους άλλους. Και ο καμβάς μας είναι ίδιος, ένα urban τοπίο που αλλάζει, αλλά αλλάζει όντως; Ή όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν; Με εντυπωσίασε το γεγονός πως ο συγγραφέας αποκύρηξε το έργο σε κάποια φάση, αλλά η αγάπη του κόσμου για αυτό τον οδήγησε στο να το αγκαλιάσει εκ νέου και να το γνωρίσει ξανά. Ανυπομονώ λοιπόν να διαβάσω και άλλες φορές στο πέρασμα του χρόνου, με νέα οπτική ματιά!
  22. Δίχως να διαβάσω όλο το τεύχος, ήρθα απλώς για να σχολιάσω πόσο υπέροχο ήταν το Αντίο Ντόναλντ. Σε συγκινούν τέτοιες ιστορίες και σε βάζουν σε σκέψη. Και οι υπόλοιπες ιστορίες μοιάζουν πολύ τσίλικες γενικότερα, μέχρι και το 17ο εκατομμύριο λίγο που το κοίταξα κάτι λέει
  23. Συγχαρητήρια για το έργο σας και το μεράκι σας. Μακάρι να μπορούσε μία τέτοια προσπάθεια να έχει επίσημο χαρακτήρα και τη στήριξη του επίσημου οίκου που εκπροσωπεί την Ντίσνεϋ στη χώρα μας. Η αξιοποίησή της και η ευκαιρία σε άτομα που γνωρίζουν και αγαπούν το αντικείμενο θα ήταν ένα δώρο και για το αναγνωστικό κοινό και για μελλοντικούς φίλους που τώρα ανακαλύπτουν τον Μπαρκς και τον Ρόσα και έπειτα και για τον ίδιο τον εκδότη. Απλά βήματα, με μεγάλη όμως ουσία!
  24. Έφτασε αυτή η ιερή στιγμή, να μοιραστώ και εγώ τη συλλογή μου, σε θαμώνες άλλων κομικσο-κοινοτήτων στο διαδίκτυο ίσως και να θυμίσει κάτι από τα παλιά (ή όχι και τόσο παλιά) , αν και οι συλλογές, είναι συχνά ζωντανοί οργανισμοί και φαντάζομαι θα ισχύει για πολλούς αυτό, μεγαλώνουν μαζί μας. Έτσι και η παρούσα, αλλάζει, μεγαλώνει και αναζητά νέο ζωτικό χώρο συχνά, θέτοντας αυτό το ευχάριστο πρόβλημα...πού θα μπουν όλα αυτά; Το μέλλον όμως κρύβει εκπλήξεις! Ας εκκινήσουμε όμως: Το πιο φρέσκο ράφι, απέκτησε δική του υπόσταση πρόσφατα και μάλιστα πριν λίγο καιρό είχε ένα κενό ανάμεσα στον...Μαρξ και κάποιες αυτοεκδόσεις/ πιο indie κυκλοφορίες. Προσωρινά φιλοξενούνται εκεί τα Editor's Choice της Καθημερινής, τα νέα Μίκυ Μάους και ένα ΓΙΓΑΣ μαζί με μία πλειάδα από άλλες εκδόσεις, με δεσπόζουσα βέβαια το εκπληκτικό Bone του Jeff Smith και το αγαπημένο Manifesto, βιογραφίες και άλλα...χμ πως τον λένε αυτόν τον όρο εμπορικά...graphic novels . Στο επόμενο έχουμε αυτά που φαίνονται...και αυτά που δε φαίνονται. Άπαντα Μπαρκς, Σκάρπα και λίγο Ρόσα (δεν ολοκληρώθηκε ποτέ η Βιβλιοθήκη ΚΟΜΙΞ με τον 4ο,5ο,6ο τόμο) μαζί με τους Επίγονους, σε δύο σειρές (και σύντομα ο Σκάρπα θα μετακομίσει αναγκαστικά...) άχαρο ραφάκι, αλλά όχι ασήμαντο, Λούκυ Λουκ, Game of Thrones (1ο Βιβλίο μάλλον του Το τραγούδι της φωτιάς και του Πάγου σε...graphic γκουχ novel) και η θρυλική DISNEY ΠΑΡΕΛΑΣΗ Ιστορικό ράφι, χρυσό ράφι, περνάει τη φάση του τελευταία γιατί γίνονται μετακομίσεις και αλλαγές, αλλά ο πυρήνας του (τα μεγάλα Σήριαλ και ο Βίος, μαζί με τα τεράστια Μίκυ Μάους) παραμένει αναλοίωτος επί μία 15ετία σχεδόν, ενώ όλα τα υπόλοιπα άλλαξαν θέση και όχι μόνο. Ιαπωνικές εκδόσεις, καμία νομίζω ολοκληρωμένη, σκόρπια αρχικά τεύχη κυρίως , αλλά την περάσαμε και αυτή τη φάση και θα την ξαναπεράσουμε Φαίνονται όλα; Έχουν διπλοπαρκάρει εδώ τα Κλασικά και ο Ντόναλντ. Μεγάλα Μίκυ, Αλμανάκο, Νέες περιπέτειες του Φάντομ, συμπληρώνουν από πίσω την παρέα. Αυτό το ράφι προβλέπεται να γεμίσει πολύ σύντομα, και...Χιούστον θα έχουμε πρόβλημα. Γαλλική γωνία, με πολύ Αστερίξ φυσικά και έπειτα Μαρβελικές εκδόσεις, κάποια σκόρπια πράγματα και βέβαια τον Περτουίλαμπι (για τους Ντισνεϋκούς θα δείτε και τα πρώτα τεύχη της Β' Περιόδου από συγκεκριμένους τίτλους) Αυτό, μάλλον είναι το αγαπημένο μου ράφι και το πιο προσεγμένο, μεγαλώνει σιγά σιγά και αυτό, φιλοδοξεί να έχει όλα τα τεύχη του ΚΟΜΙΞ όπως φαίνεται, κρύβεται επίσης η μισή πίσω σειρά. ΚΟΜΙΞ, ΚΟΜΙΞ και ΚΟΜΙΞ παίζει εδώ. για το τέλος, τα Μίκυ Μάους. Βρίσκεται υπό συνεχή ανανέωση το συγκεκριμένο σημείο και έτσι είναι λίγο ατημέλητο προς το παρόν. Και γενικότερα, πολλά μπορεί να αλλάξουν. Εξάλλου, είναι ακόμα η αρχή ! Σημείωση: Πολλούς Ντισνεϋκούς τίτλους κυρίως πριν το 2000, τους είχα στα χέρια μου αλλά σχεδόν όλοι επιστράφηκαν στον αδελφό μου, ο οποίος και τα μάζευε μικρός και βρέθηκαν στο υπόγειο και διαβάστηκαν ένας προς ένας και από εμένα. Τώρα κι εκείνος σε κούτες τα έχει ακόμα, αλλά τα έχει κοντά του. Ας ελπίσουμε η παράδοση να συνεχιστεί στην επόμενη γενιά, τα ανίψια μου λοιπόν! Έχω κρατήσει όμηρο κάποια τεύχη του βέβαια, αλλά φιλοδοξώ να καλύψω και όσα δεν μπορούν να βρίσκονται στη προσωπική μου συλλογή γιατί λογικό να τα θέλει ο ίδιος .
  25. Ξαπλωμένος στον καναπέ ή στο κρεβάτι, ωστόσο το μπαλκόνι ή και η ξαπλώστρα είναι δεύτερη κρυφή επιλογή και μικρότερος μου άρεσε να διαβάζω και με το φαγητό μου, αν έτρωγα μόνος, αλλά αυτό σταμάτησε για να μη λερώνω το κόμικς ή για δυστυχώς λόγω κινητού αργότερα.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.