Jump to content

Indian

Members
  • Content Count

    7,611
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    80
  • Points

    16,955 [ Donate ]

Everything posted by Indian

  1. Δεύτερος συνεχόμενος μήνας, που η ΛΕΦΙΚ τον αφιερώνει σε κάποιον Έλληνα δημιουργό. Για τον Νοέμβριο την τιμητική του έχει ο γνωστός σε όλους μας, Σταύρος Κιουτσιούκης, ο οποίος μας χάρισε ένα εξασέλιδο "στριπτίζ", όχι δικό του, αλλά μίας από τις ηρωίδες του. Τρέξτε να προλάβετε, λοιπόν, γιατί είναι σε μόλις 100 αντίτυπα και μόνο γι'αυτόν τον μήνα. Ας παραθέσουμε το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του δεύτερου τεύχους της σειράς... ...καθώς και μία πικάντικη σελίδα από το εσωτερικό του.
  2. @fotdim Με το καλό και σύντομα να τα κάνεις 2000!
  3. Μιας και δεν μπήκα εχθές, ας πω τώρα τις ευχές μου στην καλή φίλη, @imacmaria. Χρόνια πολλά Μαράκι! Εύχομαι να είσαι πάντα υγιής και με αυτό το αισιόδοξο χαμόγελο στα χείλη. Κάθε σου επιθυμία, ευχή μου.
  4. Πολύ ωραίο θέμα ανοίξατε. Για να έρχονται κι άλλες φωτογραφίες από τα βλαστάρια σας, την ώρα που διαβάζουν κόμικς! Επίσης, μπορούν κάλλιστα, οι μπαμπάδες και οι μαμάδες του φόρουμ, να ανταλλάξουν πληροφορίες για την "κατήχηση" των παιδιών στα κόμικς. Για να μην πιάσουν αράχνες οι βιβλιοθήκες όταν εμείς θα έχουμε συναντήσει τον Carl Barks και τον Stan Lee!
  5. @Manitou Ε, αφού είναι τα προπέρσινα δωσ' της τα άφοβα. Βρίσκονται εύκολα στο Μοναστηράκι.
  6. Η ιστορία που ανοίγει το τεύχος #281, θα μας ταξιδέψει στο διάστημα και στο μέλλον. Έχει τίτλο “Διαστημικές μεταμορφώσεις” και στο τιμόνι του πρωταγωνιστή πολλά γνωστά και πρωτοκλασάτα πρόσωπα του Μίκυ Σίτυ. Ο Μίκυ, ο Οράτιος κι ο Ο’Χάρα είναι το πλήρωμα ενός διαστημικού φορτηγού, το οποίο εκτελεί μεταφορές στον γαλαξία. Η ζωή που τους έτυχε δεν κρύβει εκπλήξεις, δεν είναι συναρπαστική κι έχει αφήσει και στους τρεις ανεκπλήρωτα όνειρα. Σε ένα δρομολόγιο ρουτίνας, παρασύρονται κατά λάθος από μεγάλα βαρυτικά κύματα και βρίσκονται σε μία περιοχή, όπου οι πιο τρομακτικές φοβίες τους γίνονται πραγματικότητα. Οι φίλοι μας θα πρέπει να τις ξεπεράσουν, να κάνουν την υπέρβαση και να καταφέρουν να επιστρέψουν με ασφάλεια στην βάση τους. Δεν ακούγονται τόσο εύκολα όλα αυτά. Πρόκειται για ένα σενάριο που στην αρχή του ένιωσα να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Σε μικρότερο βαθμό, ταυτίστηκα με τις ζωές των πρωταγωνιστών, που κατά κάποιον τρόπο είμαστε “συνάδελφοι”. Στην συνέχεια της πλοκής, το κλίμα γίνεται εντελώς Sci-Fi και δεν άφηνε περιθώριο για εξέλιξη. Υπήρχε δράση, αλλά νομίζω ότι ήταν φλύαρη. Ο κορμός της υπόθεσης είναι το μήνυμα ότι πρέπει να κοιτάμε τους φόβους μας στα μάτια και να προσπαθούμε κάθε φορά να τους πολεμάμε. Σε αυτό νομίζω ότι τα πήγε καλύτερα. Το φινάλε ήταν ευτυχές, αλλά τίποτα περισσότερο. Γενικά την βρήκα μία καλή ιστορία φαντασίας, αλλά θα προτιμούσα να είχε δοθεί περισσότερη φροντίδα στο σενάριο. Το σχέδιο το βρήκα πολύ καλό. Όλοι όσοι ασχολούνται στο ελάχιστο με το σύμπαν των Ντακ, θα έχουν διαβάσει για ένα τεράστιο ρολό χαρτί που έχει στην κατοχή του ο Σκρουτζ και το οποίο του δίνει την δυνατότητα να ζητά (χωρίς αντιρρήσεις) οποιαδήποτε αγγαρεία από τον φουκαρά ανιψιό του. Φυσικά μιλάμε για τον περιβόητο κατάλογο με τα χρέη του Ντόναλντ. Πώς όμως ξεκίνησαν όλα? Αυτό θα μας το αποκαλύψει η ιστορία “Η αρχή της λίστας”. Ο Ντόναλντ αναπολεί τα μαθητικά του χρόνια που σαν έφηβος είχε το πρώτο ερωτικό σκίρτημα με την Νταίζυ. Για να καταφέρει να βγουν ραντεβού, της υπόσχεται να αγοράσει εισιτήρια για μία συναυλία του αγαπημένου της ροκ συγκροτήματος. Έτσι, η άσπλαχνη μοίρα θα τον ρίξει στην ανάγκη του βαθύπλουτου συγγενή του και το πρώτο δάνειο είναι γεγονός. Δυστυχώς, όμως, η τύχη φαίνεται να μην τον βοηθάει και δεν καταφέρνει να αποκτήσει τα “μαγικά χαρτάκια”. Αυτό θα πυροδοτήσει μία σειρά από ατυχή γεγονότα, που θα φέρουν τον όλεθρο και θα κάνουν τον κακόμοιρο τον φίλο μας παντοτινό δέσμιο των επικερδών ορέξεων του Λιμνουπολίτη μεγιστάνα. Σίγουρα ένα σενάριο που αναλαμβάνει να μας αφηγηθεί το origin μίας σκηνής που υπάρχει σε πολλές ιστορίες, αλλά συνήθως δεν διαρκεί παρά ελάχιστα καρέ (όπως είναι η λίστα με τα χρέη του Ντόναλντ), δηλώνει ότι οι δημιουργοί έχουν φαντασία και θέλουν να δώσουν λεπτομέρεια ακόμα και στο παραμικρό. Μου αρέσει αυτό. Η πλοκή διαβάζεται ευχάριστα, αν και θα κάνει τους σκληροπυρηνικούς μελετητές του έργου του Barks να δυσανασχετήσουν. Αυτό γιατί βλέπουμε έναν Ντόναλντ μαθητή, να έχει ήδη στενή γνωριμία με τον θείο του. Από εκεί και πέρα βλέπουμε έναν περιβάλλον “Beverly Hills” (φιλαράκια, σχολείο, στέκι), ενώ δεν λείπει και η κλασική ατζαμοσύνη του πρωταγωνιστή. Το φινάλε κλείνει όμορφα την ιστορία. Γενικά την βρήκα μία δροσερή κι ανάλαφρη δουλειά, που σίγουρα δεν θα μαγέψει, αλλά θα διαβαστεί ευχάριστα. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο. Είχε πλάκα ο Ντόναλντ με την μεγάλη φράντζα. Είχαμε καιρό να δούμε τον Σούπερ Γκούφυ να κάνει την εμφάνισή του στο περιοδικό και μας τίμησε αυτή την εβδομάδα, στην ιστορία “Επικίνδυνος μετεωρίτης”. Σε μία από τις καθιερωμένες νυχτερινές περιπολίες ρουτίνας που κάνει ο υπερήρωας επάνω από το Μίκυ Σίτυ, ακούει από το αστεροσκοπείο ότι ένας μεγάλος μετεωρίτης πρόκειται να συγκρουστεί τα επόμενα λεπτά με την Γη και για την ακρίβεια επάνω από την πόλη του. Αφού ενημερώνεται λεπτομερέστερα από τους επιστήμονες, ο φίλος μας θα ξεκινήσει για την Στρατόσφαιρα, όπου θα αναμετρηθεί με το εξωγήινο πέτρωμα. Η δουλειά μοιάζει πανεύκολη. Αυτό που θα επακολουθήσει, όμως, θα τον εκπλήξει. Μιλάμε για ένα πολύ μικρό, σε έκταση, σενάριο, που περιέχει τα συνηθισμένα υπερηρωικά μοτίβα. Η πλοκή μέχρι λίγο πριν το φινάλε, δεν έχει να μας δώσει κάτι πρωτότυπο, ενώ στο τέλος υπάρχει το κωμικό στοιχείο, που περισσότερο μοιάζει με γελοιογραφία. Γενικά δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα με την ιστορία αυτή. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο προς καλό. Στον “Τηλεοπτικό αρραβωνιαστικό” η Νταίζυ έχει πέσει με τα μούτρα στην αγαπημένη της σειρά, η οποία περιγράφει τις περιπέτειες ενός δραστήριου ντετέκτιβ, που από την μια κυνηγά το έγκλημα κι από την άλλη είναι πολύ εξυπηρετικός με τις γυναίκες. Αυτός ο χαρακτήρας την έχει συναρπάσει κι απογοητεύεται όταν φέρνει στον νου της τον Ντόναλντ, που είναι οκνηρός, αδέξιος και φυγόπονος. Αφού, λοιπόν, του εκφράζει το παράπονό της, εκείνος, αφού κάνει μαραθώνιο παρακολούθησης των επεισοδίων της σειράς, θα αποφασίσει να πεταχτεί μέχρι το σπίτι του πρωταγωνιστή για να ζητήσει τις πολύτιμες συμβουλές του. Αυτό, όμως, που θα συναντήσει, θα τον κάνει να γουρλώσει τα μάτια του. Ακόμα ένα σενάριο που μας κάνει να συμπαθούμε όλο και λιγότερο την αρραβωνιαστικιά του Ντόναλντ. Εμφανίζεται στρυφνή και συμφεροντολόγα, ενώ ταυτόχρονα δεν νιώθει ίχνος αγάπης για το έτερον της ήμισυ. Από την άλλη μεριά, ο φίλος μας γνωρίζει τα ελαττώματά του και φροντίζει να ανέβει στην εκτίμηση της Νταίζυ, κάτι που είναι προς τιμήν του. Η αποκάλυψη του χαρακτήρα του πρωταγωνιστή της σειράς δεν είναι κάτι αναπάντεχο, αν και είναι, πέραν του δέοντος, υπερβολική. Το φινάλε, τουλάχιστον, είναι ανατρεπτικό κι αποκαλύπτει ακόμα πιο πολύ, τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα της Νταίζυ. Το σχέδιο του Guerrini, ενώ στην αρχή δεν μου άρεσε καθόλου, αρχίζω πλέον να αναθεωρώ την άποψή μου. Το background είναι πολύ όμορφο, ενώ οι χαρακτήρες έχουν αποδοθεί με ένα ιδιαίτερο στυλ, που ακόμα μου ξενίζει. Ίσως να το συνηθίσω κι αυτό. Στην συνέχεια θα παρακολουθήσουμε, γεμάτοι απορία, τον Φέθρυ να προσπαθεί να στείλει ένα “Σήμα στο διάστημα”. Ο διάσημος καθηγητής Λούντβιχ Φον Ντρέηκ συναντά τυχαία τον πρωταγωνιστή, ο οποίος φαίνεται να είναι πολύ βιαστικός. Όταν το ρωτάει τον λόγο της βιασύνης του, εκείνος του απαντά ότι πρέπει να πάει γρήγορα στο σπίτι του για να κάνει ένα τηλεφώνημα...στο απώτερο διάστημα! Ο Λούντβιχ, με την επιστημονική περιέργεια που τον διακρίνει, θα πάει μαζί του στο σπίτι, προκειμένου να εξακριβώσει τι συμβαίνει. Εκεί ο Φέθρυ του ανακοινώνει ότι είναι μέλος του ινστιτούτου SETI, που σκοπό έχει να επικοινωνήσει με εξωγήινους πολιτισμούς. Οι δύο τους, τότε, θα κάνουν το καθιερωμένο τηλεφώνημα κι αυτή την φορά φαίνεται ότι υπάρχει μία αχνή δραστηριότητα. Τι έγινε? Σήκωσε κάποιος την άλλη άκρη του τηλεφώνου? Έχουμε να κάνουμε με ένα σύντομο σενάριο, κομμένο και ραμμένο στον χαρακτήρα του παράξενου ξαδέλφου του Ντόναλντ. Η πλοκή, αν και γρήγορη, προλαβαίνει να μπει στο θέμα και να διατηρήσει το μυστήριο και το χιούμορ. Όλα τα λεφτά το φινάλε, στο οποίο ο πρωταγωνιστής περνάει στο απυρόβλητο, ενώ ο φουκαράς ο καθηγητής τα βρίσκει σκούρα. Γενικά είναι μία γελοιογραφία, χωρίς μεγάλη φιλοσοφία στο σενάριο. Δεν θα μου μείνει για πολύ στην μνήμη. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο προς καλό. Ακολουθεί η μονοσέλιδη ιστορία “Τα απρόοπτα του επαγγέλματος”, που μας έρχεται από την σειρά “Φθινόπωρο στο Μίκυ Σίτυ” (που απ’ότι βλέπω δεν περιέχει άλλη ιστορία ) και μας δείχνει ένα περίεργο κώλυμα που έχει η εγκληματική ιδιοφυΐα που ακούει στο όνομα Μαύρο Φάντασμα, που του απαγορεύει να παραστεί στο ετήσιο συνέδριο του κλάδου. Μου άφησε ένα χαμόγελο στα χείλη, ενώ και το σχέδιο είναι ικανοποιητικό. Το τεύχος θα κλείσει τις ιστορίες του με τους “Ανοιχτούς λογαριασμούς”. Οι δουλειές πάνε από το καλό στο καλύτερο κι ο Σκρουτζ δεν προλαβαίνει να μετράει το χρήμα που εισρέει στο θησαυροφυλάκιο. Κάποια στιγμή θα λάβει ένα γράμμα, που θα του ξυπνήσει καλά κρυμμένες αναμνήσεις, από τότε που ήταν ο βασιλιάς του Κλοντάικ. Στα δύσκολα, αυτά, χρόνια είχε γνωριστεί με έναν χρυσοθήρα, ο οποίος τον είχε βοηθήσει όταν του την έπεσαν ληστές για να του κλέψουν το χρυσάφι που είχε βγάλει. Ο Σκρουτζ τού είχε υποσχεθεί ότι θα τον βοηθήσει κι εκείνος, αν κάποτε αντιμετώπιζε πρόβλημα. Αυτή η ημέρα ήρθε, λοιπόν, και οι Ντακ, μαζεύουν τα μπογαλάκια τους και πηγαίνουν στο Ντώσον, για να συναντήσουν τον παλιό φίλο. Το πρόβλημα που έχει δεν είναι ένα. Κι αυτό διότι εκτός από ένα στραμπουλιγμένο χέρι κι ένα ορυχείο που είχε καταρρεύσει, έχει να τα βάλει και με αδίστακτους τοκογλύφους. Βούτυρο στο ψωμί, δηλαδή, για έναν γερόλυκο, όπως ο γέρο-Σκρουτζ. Ένα σενάριο που με κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος. Από το πρώτο καρέ υπάρχουν αναφορές στις δουλειές του Barks και του Rosa. Είναι άρτιο σκηνοθετικά, καθώς με μαεστρία θα μεταφερθούμε σε τρία σημεία (στην Λιμνούπολη, στο Κλοντάικ του παλιού καιρού και του παρόντος), χωρίς να πάθουμε jet lag. Η πλοκή έχει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς έχει συνοχή και μας χαρίζει αρκετές όμορφες στιγμές, γεμάτες γρήγορο ρυθμό. Ο Σκρουτζ έχει τον χαρακτήρα του αλτρουιστή που μας κάνει να τον αγαπάμε και φαίνεται ότι δεν βοηθάει τον φίλο του μόνο για να ξεπληρώσει το χρέος, αλλά γιατί το θέλει πραγματικά. Το φινάλε είναι δίκαιο και κλείνει ευχάριστα την ιστορία. Μία ιστορία που θα την ήθελα να φιγουράρει στην πρώτη θέση του τεύχους. Στον εικαστικό τομέα, ενώ δίνονται μερικά πανέμορφα τοπία, οι χαρακτήρες φαίνονται πολύ καρτουνίστικοι και παραμορφωμένοι. Δεν μου άρεσε η πρακτική να πιάνουν τα κεφάλια τους ολόκληρο το καρέ. Χρώμα και σκιάσεις, νομίζω ότι λειτουργούν αριστοτεχνικά.
  7. Ήρεμη δύναμη του φόρουμ, με μεγάλη συνεισφορά σε κόμικς (και ιδίως φανζίν) που ούτε καν ήξερα την ύπαρξή τους! Πολλά συγχαρητήρια φίλε @nikos99 για την άξια διάκρισή σου. Καλό σφουγγάρισμα!
  8. Τι όμορφο συναίσθημα να δίνεις την αγάπη σου για τα κόμικς στην επόμενη γενιά και να βλέπεις τα παιδιά να διαβάζουν τα περιοδικά με το ίδιο ενδιαφέρον που είχες εσύ, όταν ήσουν στην ηλικία τους. Αρκεί βέβαια να μην σου τα τσαλακώνουν...πρωτίστως τα Disney...!
  9. "Μα, κι εσείς δεν μας κάνατε κανένα παράπονο όλον αυτό τον καιρό να μας δείξετε το λάθος μας!"
  10. Indian

    Funny Pictures!

    Η πλειοψηφία αυτών που θα δουν αυτή την εικόνα, δεν θα καταλάβουν πολλά. Οι επαγγελματίες οδηγοί και ειδικά εκείνοι που κάνουν ταξίδια, θα συμφωνήσουν 100%.
  11. Εδώ που φτάσαμε, τι σε κάνει να αμφιβάλλεις ότι δεν θα βάλουν όλες τις ιστορίες του Rosa στο Κόμιξ?
  12. Ανακοινώθηκαν οι ημερομηνίες κυκλοφορίας και μερικές ακόμα λεπτομέρειες. Έρχονται τα «Χελωνονιντζάκια» με την Sportime! Τα Χελωνονιντζάκια, η φανταστική ομάδα των μεταλλαγμένων χελωνών, με δάσκαλο τον ανθρωπόμορφο αρουραίο Σπλίντερ, επιστρέφουν! Από τους υπονόμους της Νέας Υόρκης, ο Μικελάντζελο, ο Ντονατέλο, ο Ραφαέλ και ο Λεονάρντο θα μας κάνουν παρέα σχεδόν όλο τον Νοέμβριο και Δεκέμβριο μέσα από την εφημερίδα «Sportime»! Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, ταξιδεύοντας 35 περίπου χρόνια πίσω και στη γέννηση αυτού του μοναδικού franchise, που μοιάζει με το απόλυτο success story: Οι δημιουργοί Kevin Eastman και Peter Laird ήταν δύο νεαροί δημιουργοί, όταν κάποιο απόγευμα του 1983 δημιούργησαν τους 4 μασκοφόρους ήρωες με μορφή χελώνας, για να διασκεδάσουν και να παρωδήσουν τη σκηνή των κόμικς της εποχής. Μιας και ο δημοφιλέστερος τίτλος, ήταν οι μεταλλαγμένοι X-Men, αποφάσισαν οι ήρωες τους να είναι και αυτοί μεταλλαγμένοι. Στην ουσία βέβαια, παρωδούσαν αυτό που πραγματικά λάτρευαν. Αν και το δημιούργημα τους ξεκίνησε σαν ένα αστείο, δεν άργησαν να αντιληφθούν την προοπτική που υπήρχε σε αυτό. Έτσι, τον Μάιο του 1984, στο φεστιβάλ κόμικς που οργανώθηκε στο ξενοδοχείο Sheraton, στο Πόρτσμουθ, παρουσιάστηκε το πρώτο τεύχος μιας νέας σειράς, τυπωμένο σε μόλις 3.250 αντίτυπα. Το κόμικς, αν και ανεξάρτητη έκδοση, σημείωσε πολύ καλές πωλήσεις, κάτι που αιφνιδίασε ευχάριστα τους δημιουργούς, που όμως δεν περίμεναν κάτι τέτοιο και δεν είχαν ετοιμάσει δεύτερη ιστορία. Έτσι, το επόμενο τεύχος κυκλοφόρησε μετά από έναν ολόκληρο χρόνο. Η ιστορία από εκεί και πέρα, είναι λίγο πολύ γνωστή, αφού το franchise Χελωνονιντζάκια από τα μέσα της δεκαετίας του '80 και μέχρι σήμερα, έχει κατακτήσει τον κόσμο και βρίσκεται παντού: κόμικς, κινηματογράφο, κινούμενα σχέδια, τηλεόραση, video games, merchandise κ.α. Οι ιστορίες που θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε είναι ένα από τα καλύτερα mini series (Dreamwave, 2003) και είναι εμπνευσμένες από μια σειρά κινουμένων σχεδίων, σε σενάριο του πολυβραβευμένου συγγραφέα Peter David και σχέδιο του εξαιρετικού σχεδιαστή και animator, Thomas LeSean. Στα πρώτα τεύχη, βλέπουμε την ιστορία να εξελίσσεται μέσα από τα μάτια των φίλων και εχθρών των ηρώων μας: της Έιπριλ, του Μπάξτερ, του Κέισι και δύο αστυνομικών της Νέας Υόρκης. Τα 7 άλμπουμ θα κυκλοφορήσουν ως ένθετο με την αθλητική εφημερίδα «Sportime» τις ακόλουθες ημερομηνίες: - Χελωνονιντζάκια #1: Τα Πράγματα Αλλάζουν... στις 9 Νοεμβρίου - Χελωνονιντζάκια #2: Πιασμένοι Στη Φάκα στις 16 Νοεμβρίου - Χελωνονιντζάκια #3: Φέρτε Τους Ποντικοκυνηγούς στις 23 Νοεμβρίου - Χελωνονιντζάκια #4: Γνωρίστε Τον Κέισι Τζόουνς στις 30 Νοεμβρίου - Χελωνονιντζάκια #5: Σκιες Του Μυαλού στις 7 Δεκεμβρίου - Χελωνονιντζάκια #6: Κάντο Όπως Οι Χελώνες στις 14 Δεκεμβρίου - Χελωνονιντζάκια #7: Το Λουλούδι Της Κάλι στις 21 Δεκεμβρίου Μπορείτε, βέβαια, να τα προπαραγγείλετε και από το site μας και η αποστολή του κάθε άλμπουμ θα πραγματοποιείται 12 ημέρες μετά την κυκλοφορία του με την εφημερίδα . Από την ιστοσελίδα της Εκδοτικής
  13. @PhantomDuck Με πέθανες! Δέκα λεπτά γελάω και μόνο που το σκέφτομαι!
  14. Indian

    ΜΠΛΕΚ

    Η αλήθεια είναι ότι με παραξένεψε η προσθήκη του Ποπάυ στο Μπλεκ, αλλά σίγουρα δεν με πείραξε ιδιαίτερα. Πιο πολύ με πείραξε που θα έχουμε 12 ιστορίες σκορπισμένες σε διάφορα φορμάτ περιοδικών. Από εκεί και πέρα, η εμφάνιση του ήρωα στο εξώφυλλο είναι αναμενόμενη. Από την στιγμή που θα φιλοξενηθεί στο περιοδικό, θα πρέπει να "διαφημιστεί" στο τεύχος. Έτσι έγινε και με τους υπόλοιπους χαρακτήρες που έκαναν το ντεμπούτο τους στο Μπλεκ. Συμμερίζομαι την άποψη εκείνων που πιστεύουν ότι δεν θα δούμε τον Ποπάυ στο επόμενο εξώφυλλο.
  15. Indian

    ΚΟΜΙΞ

    Ο Ινδιάνος, με την δουλειά που έχει κάθε ημέρα, όχι μόνο δεν προλαβαίνει να το σκανάρει, αλλά ούτε και να το διαβάσει!
  16. Παιδάκια, όποτε βρείτε χρόνο θα μπορούσατε να κάνετε μία αλλαγή σε έναν τίτλο του Inducks? Συγκεκριμένα η ιστορία "Η αρχή της λίστας", που φιλοξενήθηκε στο Μίκυ Μάους #281, έχει καταχωρηθεί κατά λάθος με τον τίτλο "Η αρχή της πίστας". Κι όντως μοιάζει πολύ το "Λ" με το "Π" στον τίτλο.
  17. @Kurdy Malloy Καλοδιάβαστο το νέο σου απόκτημα! Είδες τελικά που η πίστη, η υπομονή και η σκληρή δουλειά φέρνουν αποτελέσματα?
  18. Indian

    BATMAN - ENDGAME

    Μιας και πρόκειται για το ίδιο team που επιμελήθηκε και τον "Θάνατο της οικογένειας", που πρόσφατα εκδόθηκε και στην χώρα μας, νομίζω ότι οι συγκρίσεις ανάμεσα στα δύο έργα είναι αναπόφευκτες. Το σενάριο ακολουθεί το ίδιο μοτίβο και γεννάει ένα Γκόθαμ σκοτεινό, που προσφέρεται για κάθε είδους ραδιουργία. Ο Joker κι αυτή την φορά θα θελήσει να βλάψει την οικογένεια του Batman μόνο που τώρα θα το πραγματοποιήσει με την ευρύτερη έννοια του όρου. Προσβάλλοντας με έναν επικίνδυνο ιό όλους τους κατοίκους της πόλης. Αυτή την φορά φαίνεται πιο "ήρεμος", αλλά πάντα σατανικός. Ο αντίπαλός του, από την άλλη, στέκεται έξυπνος και δραστήριος, αλλά δεν λείπουν και οι στιγμές ψυχολογικής φόρτισης, οι οποίες ταίριαζαν περισσότερο στον "Θάνατο της οικογένειας". Το κλίμα που δημιουργείται στους δρόμους της πόλης είναι επικό και κρατάει τους αναγνώστες σε αγωνία και περιέργεια για την κατάληξη. Μου άρεσε ο τρόπος που ο συγγραφέας δικαιολογεί την ανοσία του villain, αλλά και το γεγονός της ένταξης στο cast κι άλλων τροφίμων του Arkham, σε ρόλους που δεν τους βλέπουμε συχνά. Ο Σκοτεινός Ιππότης έχει κι εδώ την συνδρομή των συνεργατών του, μόνο που δεν έχει τόσο πλουραλισμό, όσο στον "Θάνατο". Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι η αρχή της πλοκής, όπου ο πρωταγωνιστής προσπαθεί, σαν άλλος Ironman, να αμυνθεί απέναντι στους συντρόφους του στην JLA. Την βρήκα αρκετά καλογραμμένη την εν λόγω σκηνή. Όσο βυθιζόμαστε στο κόμικ, παρατήρησα μία μικρή κοιλιά κάπου στην μέση, για να έρθει μία μάχη στο φινάλε, βίαιη και πολύ προσεγμένη. Η σκηνοθεσία ήταν καλή (αλλά όχι τέλεια), ενώ κι εδώ υπήρχαν πολλοί διάλογοι και μονόλογοι που ήταν μακροσκελείς και κουραστικοί. Εν κατακλείδι, μιλάμε γι’ακόμα ένα βαρύ σενάριο του Batman που προσφέρεται πρωτίστως στους μυημένους αναγνώστες και τους φανς, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι και οι υπόλοιποι δεν θα το ευχαριστηθούν. Προσωπικά πέρασα όμορφα διαβάζοντας αυτά τα δύο έργα, αλλά θα κάνω λίγη αποχή τώρα από τον Batman. Κι εδώ το σχέδιο μάς παραπέμπει σε μία αξιόλογη δουλειά, που έχει γίνει επαγγελματικά. Μπορεί ο καλλιτέχνης να έπρεπε να διαχειριστεί ένα σενάριο σκοτεινό, αλλά ο χρωματισμός, με τον οποίο παίζει, δεν είναι καθόλου κουραστικός για το μάτι, κάνοντας τον αναγνώστη να το ευχαριστηθεί. Αρκετά ήταν τα καρέ που με εντυπωσίασαν, την ώρα που η απόδοση του μανιακού προσώπου του Joker ήταν αριστουργηματική. Για την έκδοση δεν έχω να πω πολλά. Είναι ακριβώς όπως στα τρία τεύχη του “Θανάτου της οικογένειας”. Καλό χαρτί και ζωντανή εκτύπωση (με το μελάνι να σκυλοβρωμάει ), αλλά πολύ λεπτά εξώφυλλα που είναι επιρρεπή στα τσακίσματα και στις δαχτυλιές. Στα εξτραδάκια έχουμε μόνο εξώφυλλα (πρωτότυπα κι εναλλακτικά).
  19. Θέλοντας να είμαι μέσα στο κλίμα των εορτασμών της Εθνικής μας επετείου και του έπους του ‘40, αποφάσισα να πιάσω στα χέρια μου τον δεύτερο τόμο της σειράς αυτής, που τον είχα αγοράσει, τυχαία, το 2016 (νωρίς-νωρίς το θυμήθηκα ). Να αναφέρω, επίσης, ότι είναι η πρώτη φορά που έρχομαι σε επαφή με πολεμικά κόμικς. Χωρίς, λοιπόν, να ενθουσιαστώ στον υπέρτατο βαθμό, μπορώ με σιγουριά να πω ότι δηλώνω γοητευμένος από την εν λόγω δουλειά. Ο δεύτερος τόμος, παρουσιάζει δύο ιστορίες που συνδυάζουν το υγρό στοιχείο και τον αέρα. Οι τίτλοι τους είναι: “Τα υποβρύχια του θανάτου” και “Οι κόκκινοι αετοί”. Στην πρώτη παρακολουθούμε μία μάχη μεταξύ των βρετανικών πολεμικών πλοίων και τον ύπουλων γερμανικών υποβρυχίων με φόντο τον Ατλαντικό, ενώ στην δεύτερη θα απολαύσουμε τις αερομαχίες των Βρετανών και των Σοβιετικών, ενάντια στα Γερμανικά μαχητικά. Και οι δύο ιστορίες έχουν σαν κύριο μέλημά τους να παραθέσουν τις σφοδρές μάχες ανάμεσα στους συμμάχους και τους επίδοξους κατακτητές και να περιγράψουν το σκληρό πρόσωπο του πολέμου. Σημαντικό ρόλο παίζουν οι λεζάντες επεξήγησης, που βρίσκονται σχεδόν σε κάθε καρέ, κάνοντας έτσι τις ιστορίες να διαβάζονται χωρίς την παρουσία του σχεδίου, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο στο κόμικ την αίγλη ενός διηγήματος. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι μεστή, περιέχει πολλές στρατιωτικές λέξεις κι εκφράσεις, ενώ το χιούμορ λείπει δικαιολογημένα. Η πλοκή τους αποκαλύπτει έξυπνους στρατιωτικούς σχηματισμούς και καταστάσεις ηρωισμού. Μέσα στα σενάρια, ο αναγνώστης θα ξεχωρίσει από έναν χαρακτήρα που λειτουργεί σαν πρωταγωνιστής και ουσιαστικά περιγράφει μία εσωτερική ιστορία, γραμμένη για εκείνον. Και οι δύο ιστορίες εννοείται ότι ολοκληρώνονται με νικητές τους καλούς, αλλά ακόμα κι αυτοί έχουν υποστεί σημαντικές απώλειες. Προσωπικά μου άρεσε (κι αυτό) το είδος του κόμικ, του οποίου η δημιουργία είναι άκρως επίφοβη. Νομίζω ότι θα πρέπει να γίνεται κάθε φορά με μαεστρία γιατί, λόγω της θεματολογίας του, απέχει ελάχιστα το καλό σενάριο από το παρωχημένο. Το σχέδιο από την άλλη μας τα χάλασε λίγο. Είναι φανερό ότι το μελάνι έχει πέσει με το κιλό, με αποτέλεσμα τα καρέ να είναι δυσδιάκριτα. Ακόμα και οι σκηνές των συγκρούσεων δεν αναδεικνύονται όπως θα έπρεπε και το ασπρόμαυρο χρώμα, εδώ, νομίζω ότι συνέβαλε στο άσχημο αποτέλεσμα. Βέβαια, με έναν κατάλληλο σχεδιασμό, ίσως και να του πήγαινε. Το όλο εικαστικό αποτέλεσμα, αν κι απογοητευτικό, δεν με πείραξε ιδιαίτερα γιατί μπορούσα να αντλήσω όλες τις πληροφορίες της πλοκής από το περιγραφικό σενάριο. Η έκδοση είναι πολύ τίμια και για την τιμή των 3€ που την αγόρασα, νομίζω ότι είναι το απόλυτο value for money. Η σκληρόδετη μορφή του κάνει το τομάκι ανθεκτικό στις πολλές αναγνώσεις και την ταλαιπωρία. Το σχετικά μικρό του μέγεθος είναι κατάλληλο για το είδος του σχεδίου και δεν το επηρεάζει στο ελάχιστο. Το χαρτί είναι ματ, αλλά δεν αφήνει μελάνι στα δάχτυλα, ενώ τα έξτρα περιορίζονται μόνο σε ένα μικρό κι άτυπο editorial στο οπισθόφυλλο.
  20. Κάθε φορά που πιάνω στα χέρια μου έναν "Μικρό Ήρωα" έχω πάντα το κλασικό δίλημμα. Να το διαβάσω ή όχι. Κι αυτό γιατί, εκτός του ότι δεν είναι κόμικ (που τους έχω μία μικρή αδυναμία), αναδίδει κάτι παλιό, πολυκαιρισμένο, που μας ξυπνάει άσχημες μνήμες από μία τραγική περίοδο της Ελλάδας που όλοι δυσφορούμε στην θύμησή της. Κάθε φορά, όμως, με τουμπάρει και το διαβάζω, συνειδητοποιώντας πόσο σωστά έπραξα. Έτσι έγινε κι εδώ. Ο κ.Βλάχος δανείζεται μία ηρωική πράξη τριών Ελληνόπουλων, τα οποία στην πιο τρυφερή τους ηλικία, επέδειξαν ένα θάρρος απαράμιλλο κι αντάξιο των μεγάλων επαναστατών της φυλής μας. Εγώ στην ηλικία τους καλύτερα να μην σας πω που είχα το μυαλό μου… Με τον μεστό του λόγο και με αρκετές παραλλαγές σε σχέση με τα πραγματικά γεγονότα, ο συγγραφέας μάς πηγαίνει στα τυραννικά εκείνα χρόνια και μας χαρίζει ένα έργο γεμάτο αγωνία, δράση, ένταση, αλλά και μεγάλη συγκίνηση. Ο Γιώργος Θαλάσσης δεν έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που τον έκανε γνωστό, αλλά δίνει χώρο στους τρεις πολιορκημένους να αναδειχτούν και να κλέψουν τις εντυπώσεις. Σωστά κατά την γνώμη μου. Η πλοκή, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, μας ξεναγεί σε διάφορα κομβικά σημεία των Αθηνών και φροντίζει να μας εντάξει στο κλίμα της εποχής εκείνης. Όσον αφορά την αγωνία, εκείνη πλανάται από την πρώτη κιόλας σελίδα, για να μετατραπεί σε συγκίνηση όσο οδεύουμε προς το φινάλε. Το τέλος της ιστορίας δεν έρχεται να χαϊδέψει αυτιά και να παρουσιάσει τους Έλληνες σαν άτρωτους υπερήρωες. Είναι τραγικό κι έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι στον πόλεμο κανένας δεν βγαίνει πραγματικά κερδισμένος… Το Παιδί-φάντασμα και η παρέα του δεν εμφανίζονται εκδικητικοί και ξέρουν να συγχωρούν όταν η στιγμή και η περίσταση το επιβάλλουν! Εν κατακλείδι, το βρήκα ένα πολύ όμορφο αφήγημα, ό,τι πρέπει για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Μπορεί να αφηγείται τα παλιά χρόνια, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι παρωχημένο. Αξίζει να διαβαστεί. Το σχέδιο του κ.Φραγκιαδάκη είναι χαρακτηριστικό και ζωντανεύει τις εικόνες που μας έρχονται στο μυαλό από το κείμενο. Παράλληλα αποφορτίζει για μερικά δευτερόλεπτα τον αναγνώστη από το διάβασμα. Το ασπρόμαυρο χρώμα νομίζω ότι του πήγαινε αρκετά. Το μόνο αρνητικό είναι το spoiler που κάνει στο εξώφυλλο! Η έκδοση, ενώ φαίνεται απλή, είναι ανθεκτική. Μην περιμένετε να πιάσετε το χαρτί του παλιού καιρού που αφήνει μελάνι στα χέρια. Στην θέση του υπάρχει ένα όμορφο, γυαλιστερό χαρτί κι ένα κείμενο με ευκολοδιάβαστη γραμματοσειρά. Στην εσωτερική σελίδα του εξώφυλλου, ο αναγνώστης θα πάρει μερικές πληροφορίες για το περιβόητο “Κάστρο του Υμηττού” που αφηγείται το διήγημα. Λυπάμαι, αλλά δεν το ήξερα το συμβάν και το γεγονός ότι με ανάγκασε να το ψάξω περισσότερο, είναι μία τέλεια απόδειξη ότι το κείμενο αυτό, πέτυχε τον σκοπό του. Ας παραθέσουμε κι ένα άρθρο της “Μηχανής του χρόνου”, που περιέχει το χρονικό του γεγονότος και μερικές φωτογραφίες.
  21. Σε αυτό το τεύχος, θα συνεχιστεί η ιστορία του Casty, με τίτλο “Η αναζήτηση της Ατλαντίδας”. Η Κλάρα, ο Μίκυ κι ο Γκούφυ, μαζί με την δεσποινίδα Βάντα, θα ξεκινήσουν να επισκεφτούν τα ενδότερα της χώρας, που εικάζεται ότι είναι η θρυλική Ατλαντίδα. Μετά κόπων και βασάνων θα φτάσουν στο βουνό της Αντίνεας και θα ξεναγηθούν στο εσωτερικό του, το οποίο θα τους αποκαλύψει πολλά μυστικά. Τότε είναι που ο villain θα κάνει την εμφάνισή του και το κυνηγητό θα αρχίσει. Ποια από τις δύο πλευρές θα επικρατήσει? Η χορταστική ιστορία το ταλαντούχου Ιταλού δημιουργού, ολοκληρώνεται το ίδιο όμορφα με την αρχή της. Η πλοκή στο δεύτερο μέρος, χωρίζεται νοερά σε άλλα δύο μέρη. Στο πρώτο οι πρωταγωνιστές θα πληροφορηθούν για το παρελθόν και για την ακτίνα της φωτιάς, ενώ στο δεύτερο η δράση και η ένταση φτάνουν στα ύψη, καθώς έχουμε την τελική μάχη με τον κακό, που δίνει όμορφες σκηνές προς τέρψη του αναγνωστικού κοινού.Το φινάλε δεν απέχει πολύ από τον ρεαλισμό, καθώς ο villain (ουσιαστικά) δεν χάνει πολλά. Στο τελευταίο καρέ αφήνει υπονοούμενα για συνέχιση της “συνεργασίας” της Κλάρας με το αγαπημένο μας δίδυμο από το Μίκυ Σίτυ. Το μόνο μου παράπονο είναι μερικές σκηνές που δεν μου έκατσαν καλά στο μάτι. Πχ το “υποβρύχιο” στην καρδιά της ερήμου ή το ελικόπτερο που εμφανίστηκε από το πουθενά. Μικρό το κακό. Στον σχεδιαστικό τομέα δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο. Τα καρέ, εκτός από ευχάριστους διαλόγους, ήταν ευχάριστα και στην όψη. Σίγουρα, όμως, αν φιλοξενούνταν σε ένα πιο μεγάλο (σε μέγεθος) περιοδικό η ιστορία να έδειχνε καλύτερα. Θυμάστε την σειρά “Η ιστορία της τέχνης”? Από τον νέο της κύκλο μας έρχεται η επόμενη ιστορία του τεύχους, που έχει τίτλο “Το μυστικό των πινακίδων”. Οι θρυλικές πινακίδες που κάνουν τους επισκέπτες του θησαυροφυλακίου του θείου Σκρουτζ να αποθαρρύνονται και να παίρνουν δρόμο, έχουν αρχίσει να δείχνουν την ηλικία τους. Έτσι ο ιδιοκτήτης τους αποφασίζει να τις αντικαταστήσει με καινούργιες και την αγγαρεία θα την αναλάβει, απρόθυμα, ο φουκαράς ο ανιψιός του, ο Ντόναλντ. Όταν σπάει, κατά λάθος, μία πινακίδα, θα αποκαλυφθεί ότι κρύβει στο εσωτερικό της ένα κομμάτι χαρτί. Πρόκειται για ένα ημερολόγιο, που το έχει γράψει ένας πρόγονός τους, που ήταν ζωγράφος την περίοδο της Αναγέννησης στην Ρώμη. Αυτό το ημερολόγιο αποκαλύπτει καλά κρυμμένα μυστικά, που θα δώσουν ακόμα μεγαλύτερη χαρά στον Σκρουτζ. Συμπαθητικό σενάριο, το οποίο συνεχίζει σε ικανοποιητικό βαθμό την δημοφιλή σειρά. Η πλοκή ξεκινάει από το παρόν για να ακολουθήσει μία αφήγηση στο μακρινό 1594 (που είναι και το κύριο μέρος της ιστορίας) και να έρθει το τέλος πάλι στους καιρούς μας. Δράση, δεν θα έλεγα ότι υπήρχε, ούτε μεγάλες στιγμές. Αρκετοί γνωστοί μας χαρακτήρες κάνουν την εμφάνισή τους. Το όλο μοτίβο της υπόθεσης είναι γνώριμο κι απλά έχει μεταφερθεί στο παρελθόν. Την διαφορά την κάνει το φινάλε, το οποίο είναι μεν αναμενόμενο, αλλά κι έξυπνο. Κι έρχεται η τελευταία σελίδα να προσπαθήσει να μας αποδείξει ότι ο θείος Σκρουτζ δεν είναι απλά τσιγκούνης, αλλά βγάζει κι ένα είδος κακίας. Γενικά μου άρεσε που την διάβασα, αλλά δεν ξετρελάθηκα κιόλας. Το σχέδιο του Stefano Zanchi (που είχαμε την τιμή να τον γνωρίσουμε σε ένα Athenscon), το βρήκα αρκετά καλό, αν και λίγο υπερβολικό στις εκφράσεις. Όμως, το “κομπιουτερίστικο” χρώμα και οι σκιές, ήταν εξαιρετικά. Στην συνέχεια ο Κύρος θα σκαρφιστεί να κατασκευάσει ένα “Αυτοκίνητο με αυτόματο πιλότο”. Η Λιμνούπολη δεν είναι πλέον όπως μας την είχε περιγράψει ο μεγάλος Carl Barks. Έχει εξελιχθεί σε μία μεγαλούπολη κι όπως οι σύγχρονες μεγαλουπόλεις, έχει κυκλοφοριακό πρόβλημα. Άπειρα αυτοκίνητα κινούνται ασταμάτητα στους δρόμους της και οι οδηγοί είναι έξαλλοι. Αυτή την κατάσταση σκέφτεται να ανατρέψει ο συμπαθής εφευρέτης και δημιουργεί ένα αυτοκίνητο που περιέχει ηλεκτρονικά συστήματα που επιτρέπουν στον χρήστη να πηγαίνει εύκολα και ξεκούραστα στο προορισμό του. Ταυτόχρονα ο θείος Σκρουτζ αποφασίζει να ζητήσει από τον Κύρο να του φτιάξει μία τέτοια εφεύρεση, αλλά τον πρόλαβε εκείνος. Αμέσως οικειοποιείται το νέο αυτοκίνητο και το ρίχνει στην αγορά. Άραγε το νέο αυτό προϊόν θα πιάσει ή θα υπάρξουν προβλήματα? Κλασικό σενάριο, που αφορά μία εφεύρεση του Κύρου, που την λανσάρει ο Σκρουτζ με όχι και τόσο θετικά αποτελέσματα. Υπάρχει βέβαια η πρωτοτυπία ότι πρώτα την έφτιαξε ο Κύρος και μετά την ζήτησε ο Σκρουτζ. Από εκεί και πέρα, η πλοκή δεν έχει να μας παρουσιάσει κάτι καινούργιο. Είναι εύθυμη κι έχει ένα καλό φινάλε. Τίποτα το ιδιαίτερο πάντως. Προσωπικά, μιας κι έκανε την εμφάνισή του ο Ρόμπαξ, περίμενα περισσότερη (και πιο σατανική) συμμετοχή. Επίσης, θα διαφωνήσω με τον Ρόμπαξ στο δεύτερο καρέ της σελίδας 74. Ξέρω πολλούς που δεν χαίρονται και τόσο με την οδήγηση ενός αυτοκινήτου. Κι όλοι τους τυχαίνουν να έχουν επαγγελματική άδεια οδήγησης Ε’ κατηγορίας. Το σχέδιο της Roberta Migheli (που κι εκείνη είχαμε την τιμή να την γνωρίσουμε σε ένα προηγούμενο Athenscon) το βρήκα αρκετά καλό. Ακόμα μία μεγάλη μάζωξη ετοιμάζουν οι φίλο μας οι Μουργόλυκοι, στην ιστορία “Η σύναξη των 3000 (+1)”. Όλοι γνωρίζουμε, πλέον, ότι η θρυλική συμμορία απαριθμεί πολλά μέλη, διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο. Σε αυτή την ιστορία μαθαίνουμε ότι τα μέλη ανέρχονται στον αριθμό 3000. Κάθε χρόνο, μία συμμορία αναλαμβάνει να κάνει ένα πάρτυ, που να συγκεντρώνει τους υπόλοιπους. Ένα πάρτυ πρωτότυπο. Εφέτος είναι οι σειρά του παραρτήματος της Λιμνούπολης να οργανώσει αυτή την μάζωξη. Οι πρωταγωνιστές σκέφτονται να νοικιάσουν ένα μεγάλο καράβι, να το μετατρέψουν σε πειρατικό και να κάνουν ρεσάλτο στα παραπλέοντα κρουαζιερόπλοια, προς τέρψιν των υπολοίπων μελών. Λογαριάζουν όμως χωρίς τον...καπετάνιο. Πολλές είναι οι ιστορίες με τα παραρτήματα των Μουργόλυκων, που φιλοξενούνται στα περιοδικά Disney της χώρας μας, αυτή την εποχή. Ο αρχικός ενθουσιασμός, λοιπόν, έχει κοπάσει. Η πλοκή, κατά την γνώμη μου, χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο παρουσιάζονται οι Μουργόλυκοι και τα σχέδια για το πάρτυ, ένα μέρος που δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Πολύ άνευρο και με επαναλαμβανόμενες σκηνές. Γίνονται συνεχείς αναφορές στον αριθμό “3000”, που από την μία είναι κατανοητό, λόγω του ότι η ιστορία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο 3000ο τεύχος του Topolino, αλλά είναι κι εκνευριστικό. Στο δεύτερο, μετά την άφιξη του μυστηριώδους καπετάνιου, έχουμε σαφή βελτίωση. Το κάφρικο χιούμορ απογειώνεται και το χαμόγελο έρχεται ξανά στα χείλη. Στο φινάλε, δεν μπορούμε παρά να συμπονέσουμε τους πρωταγωνιστές για την ατυχία τους. Η τελευταία σελίδα (με την ανάγνωση κόμικς) ήταν το καλύτερο αφιέρωμα για όλους τους κομικσόφιλους. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο προς καλό. Έχει κατατεθεί μεγάλη φαντασία στον σχεδιασμό των Μουργόλυκων από όλο τον κόσμο. Θα μείνουμε σε γιορτινό ρυθμό και για την ακρίβεια, στην ιστορία “Το αξέχαστο πάρτυ”, θα αντλήσουμε θεματολογία από το Χάλογουιν. Ο Ντόναλντ έχει βρει ακόμα μία καλή δουλειά που τον εκφράζει και αναδεικνύει το ταλέντο του. Είναι διοργανωτής πάρτυ. Από το γραφείο του έχουν περάσει πολλές διάσημες προσωπικότητες, αλλά κι απλός κόσμος κι εκείνος έχει ανταποκριθεί άψογα, διοργανώνοντας πρωτότυπες δεξιώσεις. Μία ημέρα θα λάβει ένα τηλεφώνημα από έναν ακόμα υποψήφιο πελάτη. Είναι ο θείος Σκρουτζ, ο οποίος σκέφτεται να διοργανώσει ένα μεγάλο πάρτυ στον λόφο Αμαξοφονιά, με σκοπό να ανέβει η εκτίμησή του κόσμου στο πρόσωπό του και κατά συνέπεια και οι δουλειές του. Ο φίλος μας δέχεται και οι ετοιμασίες ξεκινάνε. Θα είναι ακόμα μία αριστουργηματική δουλειά του Ντόναλντ ή θα έρθει η απόλυτη καταστροφή? Κλασικό σενάριο “εύθραυστης δεξιοτεχνίας” του πρωταγωνιστή, που αφιερώνει αρκετές σελίδες της αρχής για να μας το κάνει σαφές. Η πλοκή δεν έχει μεγάλες στιγμές, αλλά όσο πηγαίνουμε προς το τέλος, αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον και χιούμορ. Όχι, όμως, πολλά πράγματα. Περίμενα περισσότερη δράση. Επίσης, η “καταστροφή” που έρχεται στο φινάλε είναι ήπια και δεν δικαιολογεί την τόσο μεγάλη έκρηξη του Σκρουτζ. Γενικά είναι μία καλή προσπάθεια, αλλά έχουμε απολαύσει και καλύτερες. Το σχέδιο το βρήκα αρκετά καλό. Ο καλλιτέχνης αποδίδει παραστατικά την μεγάλη Αμερικάνικη γιορτή.
  22. Άστα φίλε. Είπα να μην το θίξω το θέμα της τιμής, αλλά κι εγώ δεν μπορώ. Αφού σκέφτομαι να κατεβάσω το κόμικ ψηφιακά από κανένα τορεντάδικο.
  23. Πολύ ωραία. Θα ακολουθήσουμε την μυρωδιά από το τζατζίκι και θα τον βρούμε.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.