Jump to content

Indian

Members
  • Content Count

    7,288
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    70
  • Points

    15,003 [ Donate ]

Everything posted by Indian

  1. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #88, βρίσκεται κοντά μας. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  2. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #841, βρίσκεται κοντά μας. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  3. Τι ποιο ωραίο από το βγαίνει φρέσκια ιστορία του αγαπημένου σου δημιουργού, να την διαβάζεις άμεσα και να παίρνεις και το θεματικό δωράκι σου... Κρίμα που δεν μένω στην Ιταλία...
  4. Ιταλική ιστορία με Αγγλικό τίτλο και το ζεύγος McGreal να υπογράφει το σενάριο. Ενδιαφέρον...
  5. Ο τίτλος συνεχίζει να πηγαίνει καλά και να φιλοξενεί ιστορίες που βρίσκονται σε ικανοποιητικό επίπεδο, πάντα σε σχέση με τις δυνατότητές του. Κάποιες ιστορίες διαβάζονται περισσότερο ευχάριστα από άλλες, αλλά σχεδόν όλες με ικανοποίησαν. Πάμε να πούμε δύο λόγια για την κάθε ιστορία ξεχωριστά. “Τρόμος από το παρελθόν” Ο Μίκυ με τον Πλούτο απολαμβάνουν την αγαπημένη τους σειρά στην τηλεόραση, όταν μία έκτακτη είδηση (την ώρα που ο Μίκυ πηγαίνει στην κουζίνα) τρομάζει τον αγαπημένο μας σκύλο. Δύο κακοποιοί αποφυλακίζονται, οι οποίοι πριν από μερικά χρόνια είχαν ληστέψει την Κεντρική Τράπεζα του Μίκυ Σίτυ. Το μυαλό του Πλούτο θα του ξυπνήσει αναμνήσεις, τότε που ήταν μικρό κουταβάκι, το οποίο είχε βρεθεί ανυπεράσπιστο στα χέρια αυτών των κακοποιών, λίγο πριν γίνει ο αχώριστος φίλος με τον τωρινό ιδιοκτήτη του. Εξαιρετικό σενάριο, που δίνει την δική της οπτική στην ημέρα που ο Μίκυ με τον Πλούτο γνωρίζονται και παράλληλα την εκμεταλλεύεται καλοπροαίρετα για να συνθέσει μία καλή αστυνομική υπόθεση. Θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στην σκηνοθεσία της πλοκής, που δημιουργεί flashbacks (που δεν κουράζουν τον αναγνώστη) και κάνει την σύνδεσή τους με το παρόν, αριστοτεχνικά. Πολλά μπράβο λοιπόν στο ζεύγος McGreal, τόσο για την σύλληψη της ιδέας, όσο και για την υλοποίησή της. Το σχέδιο ήταν αρκετά αφηρημένο, αλλά δεν μου δημιούργησε πρόβλημα. “Ταξίδι στον μικρόκοσμο” Ο θείος Σκρουτζ, μέσα στις τόσες άλλες ιδέες που υλοποιεί, σκέφτηκε να δημιουργήσει ένα ειδικό αεροσκάφος που θα κάνει ταξίδια στο διάστημα. Όπως είναι φυσικό θα ζητήσει την βοήθεια του Κύρου, προκειμένου να τροποποιήσει το σύστημα πλοήγησης. Όταν όμως χρειαστεί η βοήθεια και η συνεισφορά του Ντόναλντ, τότε τα πράγματα θα γίνουν καταστροφικά. Ή μήπως όχι? Η αλήθεια είναι ότι από τον τίτλο και από τις πρώτες σελίδες της ιστορίας, μου ήρθε στο μυαλό ο εξαιρετικός “Μικροσκοπικός τσιγκούνης” και συνεπώς η σύγκρισή ήταν αναπόφευκτη. Παρόλα αυτά η ιστορία αυτή έχει τον δικό της χαρακτήρα και διαβάζεται ευχάριστα και με ενδιαφέρον. Η πλοκή είναι λίγο απότομη και βιαστική, αλλά κρύβει ευφυείς σκηνές, που καταλήγουν σε ένα άκρως ανατρεπτικό φινάλε. Το σχέδιο το βρήκα πολύ καλό. “Ο πειρατής της ασφάλτου” Ο Ντόναλντ έχει προσληφθεί σαν τροχονόμος και όπως φαίνεται είναι ιδιαίτερα ενθουσιώδης και καλός στην δουλειά του. Σχεδόν όλοι οι παραβάτες που πέφτουν στα χέρια του θα φύγουν με μία γενναία κλήση. Κάποια στιγμή ο Δήμαρχος τον καλεί στο σπίτι του για να τον πληροφορήσει για έναν μανιακό οδηγό που τρέχει ιλιγγιωδώς και σκορπά τον τρόμο στους δρόμους. Του ζητάει λοιπόν να τον σταματήσει και να τον φέρει ενώπιον της δικαιοσύνης. Μία νέα πρόκληση στην καριέρα του φίλου μας θα γεννηθεί, αλλά τότε είναι το κομβικό σημείο στο οποίο η απύθμενη ατυχία του θα κάνει την εμφάνισή της. Θα μπορούσαμε να εντάξουμε το εν λόγω σενάριο σ’εκείνα της “εύθραυστης δεξιοτεχνίας” του Ντόναλντ. Ο πρωταγωνιστής βρίσκει μία δουλειά που αναδεικνύει τις ικανότητές του, αλλά η γκαντεμιά του του δημιουργεί προβλήματα. Η πλοκή είχε χιουμοριστικά γκαγκ, αλλά επαναλαμβανόμενα και τουλάχιστον μέχρι τα μισά ένιωσα ότι έβγαινε εκτός θέματος (δεν ασχολούνταν με τον πειρατή της ασφάλτου). Το φινάλε αν και προβλέψιμο κι άδικο για τον πρωταγωνιστή, έβγαζε γέλιο. Το σχέδιο μού άρεσε. “Το ποντίκι που υπήρχε” Ο Μίκυ χρειάζεται να ανανεώσει το δίπλωμα οδήγησης (ευτυχώς εγώ ξεμπέρδεψα τον Μάρτιο ) και πηγαίνοντας στο Υπουργείο, τον ενημερώνουν ότι δεν είναι καταχωρημένος στον κεντρικό υπολογιστή και κατά συνέπεια δεν υπάρχει. Φεύγοντας από εκεί μπερδεμένος θα διαπιστώσει στην πορεία ότι και τα υπόλοιπα έγγραφά του δεν ισχύουν πλέον. Έτσι αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, να ερευνήσει το ζήτημα και να επαναφέρει την χαμένη του ζωή. Καλό σενάριο, που όμως είχε απότομη πλοκή που προσφέρει πολλές συγγραφικές ευκολίες. Ενώ απέχει πολύ από το “Παπί που δεν υπήρξε ποτέ”, μου ερχόταν συχνά στο μυαλό η ιστορία αυτή κατά την ανάγνωση. Το φινάλε με απογοήτευσε. Το βρήκα πολύ απλοϊκό. Γενικά θα προτιμούσα ιστορία σε στυλ της ταινίας “Παγιδευμένη στο δίκτυο”. Το σχέδιο φαινόταν ρετρό. Προσωπικά μου άρεσε. “Ο μεγαλοπόδαρος” Οι Μικροί Εξερευνητές κατασκηνώνουν στο δάσος κι έχουν σκοπό να φωτογραφίσουν σπάνια είδη ζώων, προκειμένου να αποκτήσουν ακόμα ένα μετάλλιο. Για να το πετύχουν αυτό, τα τρία ανιψάκια έχουν φέρει μαζί τους τα κινητά τους, τα οποία όμως δεν έχουν και την καλύτερη κάμερα. Αντίθετα, τρία άλλα αδέλφια (που οι γονείς τους είναι ματσωμένοι ) έχουν φέρει την πιο σύγχρονη φωτογραφική μηχανή κι έτσι έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσουν εκείνοι. Το “σκοτεινό αντικείμενο του πόθου” όλων είναι ένα θρυλικό άγριο ζώο που φέρεται να συχνάζει εκεί. Ο λόγος για τον Μεγαλοπόδαρο. Μέτρια ιστορία φυσιολατρικού ενδιαφέροντος που έχει κεφάτη πλοκή. Ευχάριστη έκπληξη ήταν το φινάλε, το οποίο με εξέπληξε με την πανέξυπνη ανατροπή του. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο προς καλό. “Αλλεργική αντίδραση” Οι Μουργόλυκοι βάζουν σε εφαρμογή ένα ακόμα ληστρικό σχέδιο, προκειμένου να βάλουν στο χέρι μερικά αρχαία χρυσά νομίσματα που βρίσκονται στο Μουσείο της Λιμνούπολης. Όλα δείχνουν να πηγαίνουν άριστα για εκείνους και το παραδάκι αλλάζει στέγη και βρίσκεται πλέον στο λημέρι τους. Τότε όμως οι πρωταγωνιστές αρχίζουν να βγάζουν εξανθήματα σε ολόκληρο το σώμα τους και να νιώθουν τρομερή φαγούρα. Ο γιατρός, στον οποίο πήγαν, μίλησε για αλλεργική αντίδραση. Τι έγινε? Ξαφνικά οι Μουργόλυκοι έγιναν αλλεργικοί στο χρήμα? Κι εδώ έχουμε ένα βιαστικό σενάριο, που προσπαθεί να καλύψει την πλοκή στις λίγες σελίδες που του δίνονται. Παρόλα αυτά υπάρχει καρτουνίστικη υφή, ενώ κι εδώ το φινάλε ήταν απολαυστικό κι άκρως ανατρεπτικό. Το σχέδιο ήταν καλό. “Ο υπνωτιστής” Ο Ντόναλντ κάνει την βόλτα του στο πάρκο όταν πέφτει επάνω σε έναν περίεργο τύπο ο οποίος κάνει ταχύρρυθμα μαθήματα ύπνωσης. Αμέσως ο φίλος μας δείχνει ενδιαφέρον κι έτσι μέσα σε μερικές ώρες μαθαίνει τα μυστικά του υπνωτισμού και της χειραγώγησης μέσω αυτού. Αντί όμως να τον χρησιμοποιήσει για καλό σκοπό, εκείνος προτιμά να το κάνει προς όφελός του. Φτάνοντας λοιπόν στο σπίτι του θα υπνωτίσει τα τρία του ανιψάκια και θα τα αναγκάσει να κάνουν δουλειές και να τον υπηρετούν. Το ίδιο θα κάνει και στην Νταίζυ, που θα τον επισκεφτεί. Όταν κάνεις όμως πονηριές, θα πρέπει να είσαι έτοιμος και να δεχτείς τις συνέπειες των πράξεών σου. Ένα σενάριο που εμφανίζει τον Ντόναλντ με έναν χαρακτήρα κακό κι εγωιστικό. Συνεπώς του άξιζε ό,τι έπαθε στο φινάλε. Γενικά η πλοκή δεν είχε μεγάλες εξάρσεις ούτε δυνατές στιγμές. Μέτρια πράγματα. Το μόνο που κρατάω είναι ο εκμεταλλευτής Ντόναλντ και το κόλπο για να φτάσουμε στο δίκαιο φινάλε. Τίποτα άλλο. Το σχέδιο μού άρεσε. Η πρώτη σελίδα μού θύμισε τον εξαιρετικό “Σοφό Σουάμι”. “Ερωτευμένος Γκούφυ” Μία νέα γειτόνισσα απέκτησε ο Γκούφυ, την οποία φαίνεται να έχει συμπαθήσει αρκετά. Ο δειλός και ντροπαλός του χαρακτήρας όμως δεν του επιτρέπει να την προσεγγίσει και να γίνουν φίλοι. Κάποια στιγμή θα κάνει την εμφάνισή του ο Οράτιος και θα δει την κατάσταση που επικρατεί. Έτσι θα θελήσει να βοηθήσει τον φίλο του και σαν άλλος Συρανό Ντε Μπερζεράκ, να τον κάνει να την κατακτήσει. Φαίνεται όμως ότι δεν το έχει κι εκείνος με τα αισθηματικά, καθώς όλες οι απόπειρες προσέγγισης της κοπέλας καταλήγουν σε παταγώδη αποτυχία. Σπάνια βλέπουμε τον συμπαθέστατο κι αφελή φίλο του Μίκυ να είναι λαβωμένος από τα βέλη του έρωτα κι έτσι το σενάριο έχει μία κάποια πρωτοτυπία. Η πλοκή είχε την πλάκα της, αλλά δεν απέφυγε την μετριότητα. Τουλάχιστον το φινάλε έβγαζε τον πρέποντα ρομαντισμό. Το σχέδιο δεν ήταν κι άσχημο. “Το χρήσιμο χόμπυ” Ο θείος Σκρουτζ έχει ανάγκη από άμεση χαλάρωση γιατί τα νεύρα του έχουν χτυπήσει κόκκινο. Ο γιατρός του του προτείνει να ασχοληθεί με κάποιο χόμπυ που θα τον ηρεμήσει. Αποφασίζει λοιπόν να συνδυάσει το τερπνόν μετά του επικερδούς κι έτσι αρχίζει να ασχολείται με την καλλιέργεια σπάνιων φυτών, με απώτερο σκοπό την πώλησή τους. Ξεκινάει λοιπόν το διάβασμα, ενημερώνεται και στήνει ένα τεράστιο θερμοκήπιο στην ταράτσα του θησαυροφυλακίου. Την ίδια ώρα η Μάτζικα βρίσκεται στην Λιμνούπολη και βολιδοσκοπεί την κατάσταση, προκειμένου να καταφέρει επιτέλους να αποσπάσει την πρώτη του δεκάρα. Ενώ η πλοκή ξεκινάει υποτονικά, στην συνέχεια αποκτά ενδιαφέρον και καταλήγει σε ένα φινάλε εύστοχο και προσεγμένο. Γενικά είναι μία μέτρια ιστορία, που όμως έχει και τις καλές στιγμές της. Το σχέδιο ήταν αρκετά καλό. “Ο πιο καλός υπνοβάτης” Ο Τζούνιορ Ντακ αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα και η γιαγιά του τον πηγαίνει στον γιατρό για να τον εξετάσει. Ο λόγος είναι ότι κάθε βράδυ υπνοβατεί. Φοράει μία μαξιλαροθήκη για μπέρτα, μεταμορφώνεται στον Σούπερ Αγκαλίτσα ( ) κι αρχίζει τις δουλειές μέσα στο σπίτι του, λέγοντας ταυτόχρονα και γλυκανάλατα ποιηματάκια. Εννοείται ότι αυτή του η συμπεριφορά δεν περνάει απαρατήρητη από του συγχωριανούς και κυρίως από τους συμμαθητές του, οι οποίοι τον έχουν τρελάνει στο δούλεμα. Η αιτία αυτής της “ασθένειας” φαίνεται να είναι καθαρά ψυχολογική, μιας κι ο φίλος μας, όταν είναι ξύπνιος, είναι τρομερά σκανδαλιάρης και προκαλεί πολλά προβλήματα στους γείτονές του. Ποια θεραπεία άραγε θα τον γλιτώσει από αυτό και πώς ο Τζούνιορ θα στρέψει την κατάσταση και πάλι υπέρ του? Σίγουρα έχουμε διαβάσει πολύ καλύτερες ιστορίες με τον ήρωα. Εδώ έχουμε ένα σενάριο πολύ άνευρο, που στηρίζεται μόνο στο χιουμοριστικό κομμάτι και δεν μας δίνει μία αξιόλογη πλοκή. Η απουσία των φίλων του Τζούνιορ είναι εμφανής. Τα μοναδικά που κρατάω είναι οι όμορφες ρίμες κι ο τρόπος που πήρε ο φίλος μας την εκδίκησή του στο φινάλε. Το σχέδιο ήταν σχετικά καλό, αν κι ασφυκτιούσε στα καρέ.
  6. Στο συγκεκριμένο τεύχος, η πλειοψηφία των ιστοριών με κάλυψε, καθώς τις βρήκα πολύ ευχάριστες και κωμικές. Όπως όμως συνηθίζω πλέον, πριν τις διαβάσω πείθω τον εαυτό μου να μην σκέφτεται ότι διαβάζει αυτόν τον θρυλικό τίτλο, αλλά ένα άλλο περιοδικό περισσότερο ανάλαφρο. Με αυτό το κριτήριο λοιπόν, οι ιστορίες με ικανοποίησαν. Ας πούμε δύο λόγια για το υλικό που περιλαμβάνεται στο τεύχος #60. “Επεισόδιο στον πύργο Μακ Ντακ” Ερχόμαστε σε επαφή με έναν τεραστίων διαστάσεων ουρανοξύστη στην καρδιά της Λιμνούπολης, του οποίου ο θείος Σκρουτζ είναι ιδιοκτήτης. Εκεί ο Ντόναλντ εργάζεται σαν καθαριστής τζαμιών και φαίνεται ότι τα καταφέρνει εντυπωσιακά. Κάποια στιγμή όμως ο φίλος μας, μετά από μία απροσεξία, γλιστράει έξω από ένα παράθυρο για να ξεκινήσει μία τρελή κάθετη κούρσα προς το έδαφος. Παρατηρητές σε αυτή την ξέφρενη κατάσταση είναι τα τρία του ανιψάκια, που προσπαθούν κι αυτά με την σειρά τους να του ανακόψουν την πορεία προς τα κάτω. Η συγκεκριμένη ιστορία ανήκει στις “μικρές” του μεγάλου δημιουργού από το Κεντάκυ. Δεν έχουμε να κάνουμε με μία θεαματική περιπέτεια, ούτε με ένα ταξίδι σε μακρινούς προορισμούς. Ακόμα όμως και χωρίς αυτή την θεματολογία, ο Don Rosa μάς προσφέρει ένα εξαιρετικό σενάριο, που κρατάει άσβεστη την αγωνία, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει καλής ποιότητας χιούμορ. Εντύπωση κάνει το γεγονός ότι δημιουργείται μία αξιόλογη ιστορία, από ένα τόσο απλό συμβάν, κάτι που φανερώνει την αχαλίνωτη “παιδική” φαντασία του δημιουργού. Μου θύμισε τα μικρά παιδιά, που παίρνουν στα χέρια τους ένα μικρό αντικείμενο και (αν δεν το καταπιούν ) μπορούν να παίξουν με αυτό με τις ώρες. Εννοείται βέβαια πως αν είχα να διαλέξω τις 5 καλύτερες ιστορίες του Rosa, σίγουρα αυτή δεν θα ήταν μέσα. Παρόλα αυτά είναι μία πρώτης τάξης δουλειά. Το σχέδιο εννοείται ότι μιλάει από μόνο του. Ό,τι καλύτερο έχουν δει τα μάτια μας σε ιστορίες Disney! “Ο μαραθωνοδρόμος” Ο θείος Σκρουτζ περιμένει ένα σημαντικό τηλεφώνημα, αλλά λόγω του φόρτου εργασίας, έχει αφήσει προσωρινά στο πόδι του τον Ντόναλντ. Εκείνος, απορροφημένος από την ανάγνωση κόμικς, δεν ανταποκρίθηκε σε αυτό που έπρεπε να κάνει με αποτέλεσμα ο θείος του να χάσει 1000 δολάρια. Εξαγριωμένος του ζητάει πίσω τα διαφυγόντα χρέη. Έτσι ο φίλος μας θα πρέπει να του δώσει τα λεφτά εντός δύο ημερών, αλλιώς τον περιμένει σκληρή δουλειά στα αλατωρυχεία του. Μέσα στην απόγνωσή του, βλέπει σε μία διαφημιστική αφίσα ότι ο Δήμος Λιμνούπολης διοργανώνει έναν Μαραθώνιο και δίνει έπαθλο για τον νικητή 1000 δολάρια. Έτσι αποφασίζει να λάβει μέρος και ξεκινάει την σκληρή προπόνηση. Η αλήθεια είναι ότι σημειώνει σημαντικές επιδόσεις, αλλά θα καταφέρει να κερδίσει τους επαγγελματίες δρομείς? Ευχάριστο σενάριο, που θυμίζει τις παλιές ιστορίες του Barks. Η πλοκή θυμίζει cartoon κι έχει γρήγορο ρυθμό. Από την μία μας κάνει να συμπονέσουμε τον (ανεύθυνο) Ντόναλντ, ταυτόχρονα όμως περνάει ηθικά μηνύματα ότι με μπαγαποντιές δεν κερδίζει κανείς. Η κατάληξη, όσο κι αν μας στενοχώρησε, είναι πέρα για πέρα δίκαιη. Το σχέδιο του Vicar είναι εξαιρετικό. Τρομερές ομοιότητες με τις δουλειές του Barks. “Ο ταξιτζής του Λας Πινιάτας” Ο Ντόναλντ με τα τρία ανιψάκια του, λόγω των άθλιων οικονομικών τους, πάνε διακοπές σε μία μικρή πόλη, το Λας Πινιάτας. Εκεί η απίστευτη γκαντεμιά τους θα χτυπήσει πάλι, καθώς θα χάσουν το τσαντάκι με τα χρήματά τους, ενώ ταυτόχρονα οι ταξιτζήδες της περιοχής απεργούν κι έχουν αποκλείσει τους δρόμους. Για να εξοικονομήσει νέα χρήματα, ο Ντόναλντ θα νοικιάσει ένα αυτοκίνητο και θα το δουλέψει σαν πειρατικό ταξί. Παράλληλα ο Χιούη, ο Λιούη κι ο Ντιούη ξεκινάνε έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να πάρουν πάλι στα χέρια τους το τσαντάκι με το κομπόδεμά τους. Εδώ μιλάμε για ένα σενάριο που ουσιαστικά χωρίζεται σε δύο μέρη, και τα δύο εξίσου δραστήρια. Το πρώτο είναι αφιερωμένο στον Ντόναλντ με το αυτοσχέδιο ταξί του και το δεύτερο περιγράφει τα ανιψάκια στον δικό τους αγώνα. Μου άρεσε η ένταση που βγαίνει στην πλοκή και το μπάχαλο που δημιουργεί ο πρωταγωνιστής, αλλά σαν υπόθεση δεν με ξετρέλανε. Απλά γκαγκ, καθόλου πρωτοτυπία, προβλέψιμο φινάλε. Το σχέδιο φωνάζει από μακριά το όνομα του Marco Rota. Πολύ καλό. “Ο δρόμος της απώλειας” Ο Μίκυ καλεί την Μίννι στην Αριζόνα, όπου παραθερίζει με τον φίλο του τον Οράτιο. Δυστυχώς όμως έχει χτυπήσει το πόδι του κι έτσι πήγε ο Οράτιος να την πάρει από τον σταθμό των λεωφορείων. Εκείνη δεν είναι και στα καλύτερα κέφια της κι ο λόγος είναι η αφόρητη ζέστη που επικρατεί, αλλά και το γεγονός ότι η διαδρομή δεν έχει τις βολές που υπάρχουν στο Μίκυ Σίτυ. Μέχρι να φτάσουν στο βουνό, που είναι και το μέρος όπου παραθερίζουν, θα περάσουν πολλές κακουχίες και θα έρθουν σε ακόμα περισσότερες προσωπικές συγκρούσεις. Σενάριο που έχει περιπέτεια, αλλά νομίζω ότι δίνεται περισσότερη βάση στο συναίσθημα και στον θεσμό της φιλίας. Μου προκάλεσε έκπληξη να βλέπω την Μίννι και τον Οράτιο να ανταλλάσσουν βαριές εκφράσεις, αλλά το φινάλε με αποζημίωσε. Η πλοκή, όπως είπα, έχει αρκετή δράση, αλλά πιστεύω ότι έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Το σχέδιο το βρήκα αρκετά καλό. “Η δέκατη τρίτη νύχτα” Ένα βράδυ στο λημέρι των Μουργόλυκων, ένα μέλος της συμμορίας διαβάζει ένα παλιό παραμύθι, σύμφωνα με το οποίο ένας ψεύτης βοσκός παραπλανά τους συγχωριανούς του κι όταν διατρέχει πραγματικό κίνδυνο, εκείνοι του γυρνούν την πλάτη. Αυτό το παραμύθι γεννά μία ιδέα σε έναν Μουργόλυκο. Έτσι, όλη η συμμορία σχεδιάζει να εφαρμόσει κάτι παρόμοιο στην Κεντρική Τράπεζα. Κάθε ημέρα ξεκινάνε μία μικρή απόπειρα ληστείας για να προκαλέσουν την Αστυνομία κι όταν οι Αστυνομικοί δεν θα δώσουν την απαραίτητη σημασία, τότε εκείνοι θα χτυπήσουν. Θα καταφέρουν λοιπόν να φύγουν με γεμάτες τις τσέπες τους? Έξυπνο σενάριο, που προσαρμόζει ένα κλασικό παραμύθι στο δεδομένα μίας ιστορίας Disney. Η πλοκή φαίνεται να επαναλαμβάνεται, αλλά αυτό είναι λογικό, λόγω της περιγραφής του παραμυθιού. Το φινάλε ενώ έμοιαζε αναμενόμενο, είχε πρωτοτυπία. Μου άρεσε. Ικανοποιητικό ήταν και το σχέδιο. “Ένα τσούρμο Ντόναλντ” Ένα πρωτότυπο παιχνίδι διοργανώνει ο Δήμαρχος της Λιμνούπολης στο πάρκο. Ένα κυνηγητό ανάμεσα σε μοναχικές γυναίκες κι εργένηδες άνδρες. Σύμφωνα με το παιχνίδι οι γυναίκες κυνηγούν τους άνδρες κι όταν κάποια πιάσει κάποιον, τότε θα κάνουν μαζί πικ νικ. Ο Ντόναλντ βρίσκεται εκεί με την Νταίζυ κι ετοιμάζονται να λάβουν μέρος, όταν δύο πρόσωπα από το παρελθόν κάνουν την εμφάνισή τους και τους αναστατώνουν. Πρόκειται για τον ξάδελφο του Ντόναλντ, τον Σχίζα Ντακ και την νέα του φίλη την Ντόνα, ένα παλιό αμόρε του φίλου μας. Όπως είναι φυσικό η Νταίζυ θα σκάσει από την ζήλια της κι έτσι ο Ντόναλντ σκέφτεται να αλλάξει ρούχα με τον θείο Σκρουτζ, για να αποτρέψει την Ντόνα να τον διεκδικήσει. Το ίδιο όμως θα σκεφτούν και τα υπόλοιπα μέλη της “παρέας” κι έτσι όλο το πάρκο θα γεμίσει...Ντόναλντ. Έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο που θα το χαρακτήριζα παράξενο. Η πλοκή θυμίζει φαρσοκωμωδία κι έχει ξέφρενο ρυθμό. Παράλληλα όμως με έκανε να βαρεθώ. Ευχάριστη προσθήκη οι δύο χαρακτήρες που δεν τους βλέπουμε συχνά (πλέον καθόλου), αλλά θα ήθελα ο δημιουργός να τους είχε διαχειριστεί καλύτερα. Ίσως σε κάποια άλλη ιστορία. Γενικά ήταν μία πρωτότυπη, κωμική και...μέτρια ιστορία. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο προς καλό. “Ένας φευγάτος θείος” Τα τρία ανιψάκια τσακώνονται για πολλοστή φορά με τον θείο τους για τις δουλειές του σπιτιού, καθώς τα πιάτα έχουν γίνει στοίβα στην κουζίνα κι εκείνα παρακολουθούν αμέριμνα την αγαπημένη τους σειρά. Επάνω στην λογομαχία εκείνα λένε ότι απαιτούνται μεγάλες δεξιότητες για να καταφέρει κάποιος να ξεφύγει από τους άλλους. Ο Ντόναλντ όμως διατείνεται ότι κάτι τέτοιο απαιτεί μεν μυαλό, αλλά δεν είναι και τόσο δύσκολο. Το στοίχημα δεν αργεί να πέσει στο τραπέζι. Αν ο Ντόναλντ καταφέρει να μείνει κρυμμένος από τα μάτια των ανιψιών του για μία ολόκληρη ημέρα, τότε εκείνα θα κάνουν την λάντζα του σπιτιού για έναν μήνα. Σε αντίθετη περίπτωση, θα την “πληρώσει” εκείνος. Έτσι λοιπόν ο φίλος μας φεύγει από το σπίτι, με την φιλοδοξία να κερδίσει, ενώ τα μικρά μένουν στο σπίτι για να ολοκληρώσουν την αγαπημένη τους σειρά. Η συνέχεια στα τεύχη σας. Σ’αυτό το σύντομο σενάριο έχουμε μεν μία κλασική διαμάχη ανάμεσα σε θείο κι ανίψια, αλλά νομίζω ότι ο τρόπος που αποδίδεται η πλοκή βγάζει πρωτοτυπία και πολύ χιούμορ. Ο Ντόναλντ γι’ ακόμα μία φορά έπεσε θύμα της έπαρσης αλλά και της ατυχίας του, ενώ από την άλλη μεριά, ο Χιούη, ο Λιούη κι ο Ντιούη μιμήθηκαν έναν άλλο θείο τους, ο οποίος φέρνει το αποτέλεσμα στα μέτρα του χωρίς καν να κουνήσει το μικρό του δαχτυλάκι. Το δε φινάλε είναι ο ορισμός της πλάκας. Γενικά μιλάμε για μία έξυπνη κωμωδία παρεξηγήσεων, που με ικανοποίησε. Το σχέδιο το βρήκα καλό σε έναν βαθμό, αλλά με αρκετά σημεία που δεν μου άρεσαν. “Αγώνας με σχεδίες” Οι Μικρές Εξερευνήτριες είναι στα μαύρα πανιά κι ο λόγος είναι ότι το ιστιοφόρο σκάφος τους δεν είναι πλέον αξιόπλοο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να χάσουν τις διακοπές τους. Η Νταίζυ κάνει έρανο για την αγορά ενός νέου σκάφους, αλλά τα έσοδα είναι μηδαμινά. Ο Ντόναλντ, επάνω σε μία κρίση αλτρουισμού, υπόσχεται ότι θα συμπληρώσει τα υπόλοιπα χρήματα που θα λείπουν όταν τελειώσει ο έρανος, μία ανακοίνωση που αμέσως μετάνιωσε που την έκανε, αλλά πλέον ήταν αργά. Βλέποντας όμως ότι ο Δήμος της Λιμνούπολης διοργανώνει έναν θαλάσσιο διαγωνισμό με σχεδίες, σκέφτηκε να λάβει μέρος κι αν κερδίσει να δώσει τα χρήματα του επάθλου στην Νταίζυ και τα κορίτσια. Έτσι λοιπόν θα φτιάξει την σχεδία του και θα λάβει μέρος στον αγώνα. Είναι αποφασισμένος να κερδίσει πάση θυσία, αλλά τα φτερά του κόβονται όταν βλέπει ότι στον διαγωνισμό θα λάβει μέρος κι ο Γκαστόνε. Ένα σενάριο απλό, που όμως κρύβει αρκετά νέα στοιχεία και ταυτόχρονα ευχάριστο. Έκπληξη είναι η είσοδος των Μικρών Εξερευνητριών στην πλοκή προκαλώντας έτσι μία ευχάριστη αλλαγή από τα συνηθισμένα. Ο Ντόναλντ δείχνει τον φιλάνθρωπο και καλόκαρδο εαυτό του και δεν μπορούμε παρά να υποκλιθούμε στο μεγαλείο της ψυχής του. Η πλοκή δεν αφήνει τον αναγνώστη να βαρεθεί και προσφέρει χιούμορ. Το δε φινάλε έχει ανατρεπτικό ύφος, αλλά είναι ΤΕΛΕΙΩΣ άδικο για τον πρωταγωνιστή. Σχεδιαστικά την βρήκα αρκετά καλή. “Στην υπηρεσία της μάγισσας” Βρισκόμαστε σε ένα γνωστό μας σπίτι, που βρίσκεται στις πλαγιές του Βεζούβιου και μένει η πιο γνωστή μάγισσα στον κόσμο των κόμικς. Η Μάτζικα διαπιστώνει με οργή ότι έχει ένα ακατάστατο εργαστήριο και θα πρέπει να το τακτοποιήσει αμέσως. Διαβάζει λοιπόν μία αγγελία που έχουν βάλει οι Μικροί Εξερευνητές, οι οποίοι καθαρίζουν και συγυρίζουν τα πάντα κι οπουδήποτε. Έτσι, ύστερα από συνεννόηση μαζί τους, τα φέρνει ως δια μαγείας στην Ιταλία για να ξεκινήσουν την φασίνα. Θα καταφέρουν να ευχαριστήσουν την σατανική μάγισσα? Από τα πιο σύντομα σενάρια, το οποίο με παραξένεψε. Τόσο η εργασία που αναλαμβάνουν οι Μικροί Εξερευνητές, όσο κι αυτή η περίεργη συνεργασία ανάμεσα στις δύο πλευρές. Σαν πιο υποψιασμένος θα περίμενα να έχει κάποιον λάκκο η φάβα, αλλά τελικά έμεινα με την υποψία. Το φινάλε έκρυβε ένα χλιαρό κωμικό στοιχείο, όπως χλιαρή ήταν και η υπόθεση στο σύνολό της. Γενικά είναι μία ιστορία που δεν θα την θυμάμαι για καιρό. Ίσως να θυμάμαι το “κάψιμο” μερικών από τους δυναμικούς χαρακτήρες της Disney. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο. “Το πολύτιμο τυρί” Ο Ντόναλντ αποφάσισε να πάρει μία γεύση από την απόλαυση των πλουσίων κι έτσι έρχεται στο σπίτι αφού πρώτα έχει αγοράσει ένα κομμάτι ακριβό και “μυρωδάτο” Γαλλικό τυρί. Αφού λοιπόν το αφήσει στον πάγκο της κουζίνας του για να ωριμάσει σε θερμοκρασία δωματίου, φεύγει για να πάει να παίξει μία παρτίδα μπόουλινγκ. Θα βρει το ακριβό τυρί του όταν θα επιστρέψει το απόγευμα ή θα έχει κάνει φτερά? Κι αν λείπει, για ποιον λόγο θα γίνει αυτό? Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα απλούστατο σενάριο με αρκετά ψήγματα χιούμορ. Ο Ντόναλντ ουσιαστικά ανοίγει και κλείνει την αυλαία, δίνοντας περισσότερο χώρο να αναδειχθούν τα τρία ανιψάκια του, που ουσιαστικά είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας. Η πλοκή θυμίζει κλασικό cartoon, με το συμπαθητικό και ψηλομύτικο κουνάβι να μου φέρνει στον νου τον απίστευτο Πέπε Λε Πιου. Και σαν cartoon, η ιστορία δεν θα μπορούσε να μην κλείσει κωμικά. Το σχέδιο μού άρεσε.
  7. Στην ιστορία "Αγώνας με σχεδίες", βλέπουμε τον Κύρο να πετάει στον αέρα με ένα Ελικοφόρο Σωσίβιο. Επίσης, ακόμα δύο εφευρέσεις θα μας έρθουν από την ιστορία "Το διψασμένο ζελεδάκι". Η πρώτη είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, δηλαδή το Ζελέ Απορρόφησης Υγρών. Και η άλλη είναι ένας Παγκόσμιος Ανακυκλωτής.
  8. Το τεύχος #264 θα φιλοξενήσει τα δύο πρώτα μέρη μίας ιστορίας μεγάλων διαστάσεων, που έχει στο τιμόνι του πρωταγωνιστή μερικές από τις πιο δυναμικές κι αξιαγάπητες πάπιες της Λιμνούπολης. Στις “Επαναστάτριες” λοιπόν θα δούμε την Γιαγιά Ντακ, μαζί με άλλους αγρότες, να διαδηλώνει προκειμένου να μην τσιμεντοποιηθούν οι καλαμποκοφυτείες της υπαίθρου. Το καλό είναι ότι οι διαδηλωτές έχουν στο πλευρό τους μία μεγάλη μερίδα των πολιτών, αλλά το κακό είναι ότι (όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις) έχουν να αντιμετωπίσουν μία μεγάλη κατασκευαστική εταιρία που έχει τις “ρίζες” της παντού κι ενεργεί αποκλειστικά για το δικό της συμφέρον. Το κύριο λόγο για την τελική απόφαση την έχει η Γερουσία των Αντιπροσώπων. Έτσι η Γιαγιά Ντακ πείθεται να θέσει υποψηφιότητα για μέλος της, με σκοπό να πιέσει τις καταστάσεις. Δυστυχώς όμως την ίδια ιδέα έχει κι ένας δημοφιλής επιχειρηματίας, ο οποίος ενεργεί σύμφωνα με τα συμφέροντα της “Άνατραξ”, της εταιρείας που θέλει να χτίσει ένα υπερπολυτελές συγκρότημα κατοικιών στον χώρο που βρίσκονται οι καλαμποκοφτείες. Ποιος από τους δύο τελικά θα επικρατήσει? Μέχρι στιγμής με έχει ικανοποιήσει σε μεγάλο βαθμό το εν λόγω σενάριο. Περισσότερο από το κωμικό στοιχείο, επικρατεί μία μεστότητα. Νομίζω ότι ο κάθε αναγνώστης θα γοητευτεί από την δυναμικότητα της Ελβίρας και την μάχη που δίνουν όλοι για να επικρατήσει το δίκαιο. Η πλοκή έχει όμορφη εξέλιξη και δεν σε αφήνει να βαρεθείς. Ανυπομονώ για την συνέχεια. Όπως είπα και πιο πριν, η ιστορία δεν προσφέρεται για μεγάλες χιουμοριστικές στιγμές. Το κωμικό ρόλο εδώ τον έχει το υπέροχο σχέδιο της Silvia Ziche. Στην ιστορία “Το κέντρο του ήλιου”, θα βρεθούμε στο Μίκυ Σίτυ, έναν καλοκαιρινό μήνα, με τον καιρό όμως να μην μοιάζει καθόλου με καλοκαίρι. Εδώ κι αρκετές ημέρες βρέχει καταρρακτωδώς, με αποτέλεσμα η Μίννι να βρίσκεται σε μαύρα πανιά. Ο Ήτα Βήτα που τους έχει επισκεφθεί, προτείνει σ’ εκείνη και στον Μίκυ να πάνε ένα ταξιδάκι μέχρι το μέλλον (στον τόπο του) για να απολαύσουν το ηλιόλουστο περιβάλλον. Δυστυχώς όμως εκεί φαίνεται να έχει συμβεί μία έκλειψη ηλίου, που περισσότερο μοιάζει μόνιμη. Αυτή η έκλειψη έχει αναστατώσει τον κόσμο κι όλως τυχαίως ένας τοπικός μετεωρολόγος έχει δημιουργήσει μία παραλία με τεχνητό ήλιο, ανοιχτή για όσους μπορούν να πληρώσουν. Τι συνέβη κι “έσβησε” ο ήλιος? Είναι τυχαίο το γεγονός ότι αμέσως μετά εγκαινιάστηκε αυτή η παραλία? Τι κρύβει ο μυστηριώδης μετεωρολόγος? Αυτές κι άλλες πολλές απαντήσεις θα τις βρείτε αφού διαβάσετε την ιστορία. Είχαμε συνηθίσει τον Ήτα Βήτα στο Μίκυ Σίτυ και η αλήθεια είναι ότι το σενάριο πρωτοτυπεί, μιας κι εδώ τον βλέπουμε στα δικά του μέρη. Ο Μίκυ ακόμα και σε έναν πλανήτη του μέλλοντος προσφέρεται να λύσει περίεργα μυστήρια και μάλιστα με την ίδια επιτυχία όπως στην Γη. Η πλοκή η αλήθεια είναι ότι αποκάλυπτε από νωρίς το τι θα επακολουθήσει, αλλά αυτό δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα. Γενικά μιλάμε για μία ιστορία που έχει δόσεις νουάρ, αλλά και (μεγάλες) δόσεις φαντασίας. Το σχέδιο δυστυχώς δεν με ενθουσίασε. Είναι καλοκαιράκι και στην Λιμνούπολη κι ο φουκαράς ο Ντόναλντ είναι αναγκασμένος να εργάζεται σαν “Ναυαγοσώστης” σε μία από τις ειδυλλιακές παραλίες του θείου Σκρουτζ, όπου επικρατεί η απόλυτη πλήξη. Αυτό το φαινόμενο όμως θα διακοπεί απότομα, όταν θα κάνει την εμφάνισή του ο Φέθρυ. Έχοντας λάβει το δίπλωμά του στην “Προστασία από την ανελέητη λιακάδα”, ο ατζαμής κι απρόσεκτος ξάδελφος του Ντόναλντ θα προσφερθεί να τον βοηθήσει και τότε οι μπελάδες δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Ξαπλώστρες αναποδογυρίζουν, ομπρέλες ξεριζώνονται, τα αναψυκτικά σερβίρονται ζεστά και η γαλήνη πάει περίπατο. Πώς θα αντιδράσουν άραγε οι λουόμενοι? Μιλάμε για ένα σενάριο που ακολουθεί την πεπατημένη, όσον αφορά τα δύο ξαδέλφια. Ο μεν έχει πιάσει δουλειά κι ο δε, στην προσπάθειά του να του δώσει μία χείρα βοηθείας, σπέρνει τον όλεθρο. Η πλοκή στις λίγες σελίδες που είχε στην διάθεσή της ήταν γρήγορη, αλλά όχι βιαστική. Το δυνατότερο σημείο της υπόθεσης πάντως νομίζω ότι είναι το φινάλε, που ήταν πέρα για πέρα ανατρεπτικό. Εντύπωση μου κάνει η απουσία του ιδιοκτήτη, που συνήθως έρχεται εξαγριωμένος σε τέτοιες περιπτώσεις. Γενικά την βρήκα μία αξιόλογη ιστορία για την κατηγορία της. Για το σχέδιο του Guerrini έχω πάντα την ίδια άποψη. Μέτρια δοσμένα τα πρόσωπα των χαρακτήρων κι εξαιρετικά backgrounds. Στο “Διψασμένο ζελεδάκι” ο Κύρος φαίνεται να περνάει μία περίοδο που οι εφευρέσεις του δεν είναι και τόσο λειτουργικές. Μετά από μία ζημιά που προκάλεσε, του ήρθε στο μυαλό να δημιουργήσει μία εφεύρεση η οποία θα λειτουργεί σαν σφουγγαρίστρα. Έτσι δημιουργεί μία ζελεδένια μάζα που έχει την ιδιότητα να λειτουργεί αυτόνομα και να απορροφά τεράστιες ποσότητες υγρών κάθε είδους. Δυστυχώς όμως, όταν αφήνει το ζελεδάκι για λίγο μόνο του στο εργαστήριο, εκείνο θα βρει τρόπο να φύγει και θα περιπλανηθεί στην πόλη, ρουφώντας ό,τι υγρό βρει στον δρόμο του. Ο πρωταγωνιστής θα πρέπει να σκεφτεί, αλλά και να καταβάλει υπεράνθρωπη προσπάθεια, προκειμένου να σταματήσει την ξέφρενη πορεία του. Θα τα καταφέρει? Έξυπνο σενάριο, που όμως παρουσιάζει μία απλή πλοκή, που επαναλαμβάνεται στην μέση. Παραδέχομαι ότι έχει τις στιγμές της, όσον αφορά την δράση, αλλά φυσικά όχι κάτι τρομερό. Το φινάλε το βρήκα παιδικό, αλλά είχε την πλάκα του. Γενικά ήταν μία χαριτωμένη ιστορία, που δεν προσφέρει πολλές συγκινήσεις. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο. Σε αυτό το σημείο, το τεύχος θα μας χαρίσει τις τρεις μονοσέλιδες ιστορίες, γελοιογραφικού χαρακτήρα, που περιέχονται στην σειρά “Ο Πασχάλης στην πλαζ”, όπου θα δούμε μερικά από τα έργα και ημέρες του πιο λαίμαργου ήρωα της Λιμνούπολης, όταν αυτός βρίσκεται στην παραλία. Και οι τρεις μου άφησαν ένα ελαφρύ χαμόγελο στα χείλη και τίποτα περισσότερο. Και θα τελειώσουμε με την ιστορία που φέρει τον τίτλο “Άγνωστης προέλευσης”. Ο Ρόμπαξ έχει γίνει πολύ δημοφιλής τώρα τελευταία στους επιχειρηματικούς κύκλους της Λιμνούπολης κι ο λόγος είναι ένα νέο τηλεοπτικό παιχνίδι, το οποίο γνωρίζει τρομερή τηλεθέαση και στο οποίο διαγωνίζονται άτομα που έχουν κάποια ιδιαίτερα φυσικά ταλέντα. Επάνω σε μία από τις πάμπολλες διαμάχες που έχει στην Λέσχη των εκατομμυριούχων με τον Σκρουτζ, μπαίνει ένα στοίχημα. Μιας κι ο Σκρουτζ διατείνεται ότι έχει όσφρηση με την οποία μπορεί να αναγνωρίσει κάθε δικό του νόμισμα, προκαλείται να λάβει μέρος στο τηλεπαιχνίδι για να αποδείξει αυτό το ταλέντο του. Έτσι και γίνεται λοιπόν. Ένας ανεξάρτητος συμβολαιογράφος αναλαμβάνει να πάρει μία πεντάρα από μία τυχαία επιχείρηση του Σκρουτζ, εκείνος θα την μυρίσει και θα ξεκινήσει την αναζήτηση. Η πρόκληση προβλέπεται δύσκολη. Κλασικό σενάριο “στοιχήματος” ανάμεσα στους δύο Λιμνουπολίτες μεγιστάνες. Εδώ βλέπουμε μία δομή περισσότερο καλογραμμένη και στιβαρή, που δημιουργεί αγωνία κι απορίες για το τέλος. Ο Carlo Panaro δίνει μία έξυπνη ιδέα στον Ρόμπαξ, ο οποίος καταστρώνει ένα καλοστημένο σχέδιο, ενώ αναδεικνύει και το επίκτητο ταλέντο του Σκρουτζ. Το φινάλε, ενώ είναι αναμενόμενο, μας κάνει να υποκλιθούμε στην ευφυΐα του αγαπημένου τσιγκούνη των κόμικς. Το σχέδιο το ήθελα λίγο καλύτερο.
  9. Καλώς όρισες Στέλιο στην παρέα μας. Εδώ θα βρεις πολλές πληροφορίες για το αγαπημένο μας χόμπυ και μπορείς να συμμετέχεις σε όμορφες κι εποικοδομητικές συζητήσεις. Αν θέλεις μπορείς να μας πεις ποιο είδος κόμικ σου αρέσει περισσότερο να διαβάζεις ή με ποια περιοδικά ξεκίνησες το ταξίδι σου στον χώρο της Ένατης Τέχνης. Για οποιαδήποτε απορία σου γεννηθεί, μην διστάσεις να ρωτήσεις.
  10. Χρόνια πολλά κι από εμένα σε όλα τα παιδάκια που γιορτάζουν σήμερα και φυσικά ιδιαίτερες ευχές στον φίλο Βασίλη (aka @The_Sandman) για τα γενέθλιά του. Εύχομαι υγεία πάνω απ'όλα, αισιοδοξία και προσωπικές επιτυχίες σε όλους τους τομείς της ζωής σου.
  11. Επιτέλους, ένα κόμικ που δεν έχω. Εννοείται λοιπόν ότι δηλώνω συμμετοχή.
  12. @φλοκ Τόσο καλό είναι? Ρητορική είναι η ερώτησή μου. Έτσι κι αλλιώς εμπιστεύομαι απόλυτα την γνώμη σου.
  13. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #317, βρίσκεται κοντά μας. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  14. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #09. Το εξώφυλλο μεταφέρθηκε στην παρουσίαση.
  15. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #840, βρίσκεται κοντά μας. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  16. Αν κρίνω από τις εσωτερικές σελίδες που παραθέτει ο @Laz33MS για την ιστορία του Ντύλαν Ντογκ, τότε νομίζω ότι οι φόβοι μου θα επιβεβαιωθούν. Ίδωμεν...
  17. Indian

    Funny Pictures!

    @Retroplaymo Ρε το λαμόγιο τον δικηγόρο!
  18. Από τις ιστορίες που μας έχει συνηθίσει ο Ντύλαν Ντογκ κι από τον τίτλο της συγκεκριμένης ιστορίας, τρέμω στην ιδέα του τι θα διαβάσω. Ας ελπίσουμε ο τίτλος να είναι παραπλανητικός.
  19. Πρέπει να μπει βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο και να σπάσει επιτέλους το απόστημα στον χώρο της Δικαιοσύνης, αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ.
  20. Και μετά το γύρισες σε Silvia Ziche?
  21. Να πω την αλήθεια το φοβόμουν ότι δεν θα έβαζαν την "συνέχεια".
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.