Jump to content

Indian

Members
  • Content Count

    7,120
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    58
  • Points

    14,078 [ Donate ]

Posts posted by Indian


  1. Ήρθε η σειρά του να διαβαστεί. :)

     

    Μιλάμε για ένα πολύ συμπαθητικό σενάριο, που περιέχει τα κλασικά στοιχεία που συνθέτουν ένα καλό γουέστερν (χρυσός, ρέιντζερς, Ινδιάνοι, αδίστακτες συμμορίες κ.ά.). Έχουμε μία έξυπνη σκηνοθεσία που, όπως σωστά είπε στο εισαγωγικό του άρθρο ο Γαβριήλ Τομπαλίδης, χωρίζει την ιστορία σε δύο μέρη. Το πρώτο κάνει μία μεγάλη αναδρομή στο παρελθόν, που κατά την γνώμη μου συμβάλλει στο να μπει ο αναγνώστης στο κλίμα, ενώ το δεύτερο μέρος είναι η κλασική περιπέτεια του παρόντος. Έχω την εντύπωση ότι στην αρχή η πλοκή είναι υποτονική, αλλά στην συνέχεια (όσο ερχόμαστε στο τώρα) το ενδιαφέρον αναζωπυρώνεται κάπως. Γενικά όμως, μετά την ανάγνωση, μου άφησε μία περίεργη αίσθηση ανολοκλήρωτου. Σαν όλη η ροή του σεναρίου να κινούνταν γραμμικά και να μην έδωσε αυτά που έπρεπε. :thinking: Τρία είναι τα πράγματα που θα κρατήσω από αυτή την ιστορία. Την σωστή διαχείριση που γίνεται ανάμεσα στο “τότε” και στο “τώρα”, την έξυπνη αποκάλυψη της συμμορίας και την ανατροπή όσον αφορά τον χαρακτήρα του Τζίμυ. Το φινάλε δυστυχώς το βρήκα άνευρο και πιστεύω ότι θα μπορούσε να είχε δώσει πολλά περισσότερα. Εν κατακλείδι, την συγκεκριμένη ιστορία την βρήκα ένα συμπαθητικό καουμπόικο, αλλά δεν θα έπρεπε να φιλοξενείται στο επετειακό τεύχος #700.

     

    Σχεδιαστικά μού άρεσε σε μεγάλο βαθμό. Εντύπωση κάνουν τα πιστά χαρακτηριστικά των προσώπων, καθώς και η πανέμορφη αποτύπωση των τοπίων. Και σε συνδυασμό με το υπέροχο χρώμα, παρουσιάζεται ένα αξιόλογο αποτέλεσμα. :)

     

    Γι’ακόμα μία φορά η έκδοση είναι παράδειγμα προς μίμηση. Η καλής ποιότητας χαρτί, η εξαιρετική κόλληση και η πανέμορφη εκτύπωση (που βοηθάει στην απόδοση των χρωμάτων), συμβάλλουν σε αυτό. :clap2: Στα καθιερωμένα εξτραδάκια θα βρούμε τις (κλασικές) βιογραφίες των δημιουργών, ενώ το εμπεριστατωμένο συνοδευτικό άρθρο του Τομπαλίδη μάς εντάσσει στον όμορφο κόσμο του μακροβιότερου ήρωα της Ιταλίας. :)

     


    :beer: 

    • Like 7

  2. 3 ώρες πριν, ΚΟΜΙΞ είπε:

    Ουδείς τέλειος I guess χαχα Δεν έχουν βάλει τίποτα άλλο μέχρι στιγμής για Editor's Choice και για αυτό το έλεγα.

     

    Ωχ, δεν πιστεύω να αρχίζεις να σκουριάζεις???   :help:  :NoNo:  :P 

     

     

    :beer: 

    • Like 1
    • Funny 1

  3. Διαβάστηκε κι αυτό. :)

     

    Θα συμφωνήσω ότι ήταν ένα εξαιρετικά μικρό σε έκταση ανάγνωσμα, αλλά έχω την εντύπωση ότι πρόλαβε να πει χωρίς βιασύνες αυτά που ήθελε (να αποκαλύψει το μυστικό του πατέρα του Ζαγκόρ, αλλά και την σχέση του με τον Σόλομον Κίνσκυ). Μιλάμε για ένα σενάριο που πιάνεται από την “Δικαιοσύνη του περιπλανώμενου Φίτζι” και την διανθίζει με περισσότερες “λεπτομέρειες”, δίνοντάς της περισσότερη έκταση. Το πρωτότυπο είναι ότι, ενώ στην “Δικαιοσύνη” βλέπουμε τα γεγονότα μέσα από τα μάτια (και τις περιγραφές) του Ζαγκόρ, εδώ η ροή των γεγονότων παρουσιάζεται στον αναγνώστη μέσω του Μάικ Ουίλντινγκ, του πατέρα του ήρωά μας. Η πλοκή έχει την απαιτούμενη δράση και είναι πάνω-κάτω γνώριμη για τους γνώστες. Δεν κρύβει μεγάλες εκπλήξεις, ενώ έχει και την προβλεπόμενη τραγική κατάληξη. :( Ο Ζαγκόρ δεν ήταν εκείνος που έκλεψε την παράσταση, καθώς δεν μονοπώλησε τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Γενικά μου άρεσε, αλλά νομίζω ότι θα με κουράσουν άλλα πέντε επεισόδια με origin. Είδαμε την “γέννηση” του χαρακτήρα, καλό θα ήταν να συνεχίσουμε με τις (καλές) περιπέτειές του. ;)

     

    Όσον αφορά το σχέδιο, το βρήκα προσεγμένο κι αποτυπώνει τις εκφράσεις αγωνίας των χαρακτήρων, αλλά και των βίαιων σκηνών, με ρεαλισμό. Τα τοπία στο background είναι δοσμένα πανέμορφα, ενώ το ίδιο μου άρεσε κι ο χρωματισμός. 

     

    Η έκδοση κυμαίνεται και πάλι σε εξαιρετικά επίπεδα. :clap2: Είμαι κι εγώ από αυτούς που θα ήθελαν περισσότερα “επεισόδια”-κεφάλαια στον τόμο, για να έχουμε ένα πιο χορταστικό αποτέλεσμα. :P Εκτός από τις καθιερωμένες βιογραφίες των δημιουργών, ο παρών τόμος έχει κι ένα εκτενές συνοδευτικό άρθρο, που συν τοις άλλοις περιέχει προσχέδια και σκίτσα (μάλλον για να καλυφθούν οι λίγες σελίδες :P ). Το βρήκα χρήσιμο. Όπως και να το κάνουμε δεν είναι μία απλή ιστορία. Ήθελε κάποια προεργασία. :)

     


    :beer: 

    • Like 5

  4. Μυστικό πράκτορα Ντόναλντ Ντακ έχει το μενού του τεύχους #262 του Μίκυ Μάους. Η ιστορία λέγεται “Σαν παιχνίδι” και ο ήρωάς μας θα βρεθεί σε δύσκολη κατάσταση. Ο Ντόναλντ, ενθουσιασμένος με την νέα του μοτοσυκλέτα, φτάνει στα γραφεία της οργάνωσης, όπου τον περιμένουν ο διευθυντής και η συνάδελφός του η Κατρίνα. Το πρόβλημα αυτή την φορά αφορά τον ίδιο τον πράκτορα Ντακ, καθώς η υπηρεσία έμαθε ότι η μυστική οργάνωση Ζήτα, θα παραλάβει εκείνο το βράδυ στο πάρκο μία βαλίτσα που περιέχει μυστικά για εκείνον. Ο Ντόναλντ με την συνάδελφό του θα πάνε μέχρι εκεί, αλλά θα διαπιστώσουν ότι πρόκειται για παγίδα. Οι αντίπαλοι πράκτορες θα βάλουν στο χέρι του πρωταγωνιστή ένα ρολόι, το οποίο δεν μπορεί να βγει και είναι προγραμματισμένο να καταγράφει τις μνήμες που υπάρχουν στο μυαλό του, προκειμένου να πάρουν πληροφορίες για όλα τα απόρρητα σχέδια της υπηρεσίας. :wow: Έτσι οι δύο πρωταγωνιστές θα επιδοθούν σε μία μάχη ενάντια στον χρόνο προκειμένου να βρουν τρόπο να εξουδετερώσουν το κατασκοπευτικό ρολόι, πριν ολοκληρωθεί το… downloading! :P Εξαιρετικό σενάριο, που συνδυάζει καλό κατασκοπευτικό έργο, με τις νέες τεχνολογίες. Η πλοκή έχει καταιγιστικό ρυθμό και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ο τρόπος με τον οποίο οι φίλοι μας προσεγγίζουν την λύση του προβλήματος, είναι αξιόλογος, ενώ το φινάλε κρύβει απολαυστικές ανατροπές, αλλά κι όμορφες νοσταλγικές αναμνήσεις. :respect: Σχεδιαστικά την βρήκα μέτρια προς καλή, με το χρώμα όμως να είναι καλύτερο.

     

    Συνεχίζουμε με μία ιστορία που εγείρει ένα σοβαρό ζήτημα, όσον αφορά το ποιος ήταν τελικά “Ο αληθινός ιδρυτής” της Λιμνούπολης. Όλα είναι έτοιμα για να οργανωθεί η ετήσια γιορτή της ίδρυσης της πόλης κι ο Σκρουτζ βρίσκεται επί ποδός για να την διοργανώσει. Ο λόγος είναι, αφενός ότι το θησαυροφυλάκιό του βρίσκεται στον λόφο Αμαξοφονιά κι αφετέρου ότι θα έχει μεγάλα οικονομικά οφέλη. Στο Δημαρχείο που θα πάει να συνεννοηθεί με τον άρχοντα του Δήμου, θα έχει μία δυσάρεστη έκπληξη. Είναι οι Μουργόλυκοι, που διατείνονται (και μάλιστα με αποδείξεις) ότι ο αληθινός ιδρυτής της πόλης είναι ένας μακρινός πρόγονός τους, ο οποίος είχε στην κατοχή του τον λόφο Μουλαροφονιά (η παλιά ονομασία), αλλά του τον πήρε ο Κορνήλιος Κουτ, κλέβοντάς τον σε ένα παιχνίδι με χαρτιά. Τα έγγραφα που έχουν στην κατοχή τους φαίνονται γνήσια και το αποδεικνύουν ατράνταχτα. Έτσι, εκτός από την παράδοση της Λιμνούπολης, κινδυνεύει και το θησαυροφυλάκιο, καθώς αυτό και το περιεχόμενό του θα πρέπει να έρθουν στην κατοχή των μελών της αδίστακτης συμμορίας. Ποια θα είναι η αντίδραση του θείου Σκρουτζ? :thinking: Έχουμε να κάνουμε με μία εξαιρετική σύλληψη σεναρίου. Την ιδέα την βρήκα πανέξυπνη. Κι εδώ τελειώνουν τα θετικά της ιστορίας. :( Η πλοκή ξεκινάει με ενδιαφέρον, αλλά στην πορεία γίνεται επίπεδη και χάνει πολύ σε ουσία. Το δε φινάλε κι ο τρόπος που ο πρωταγωνιστής ξεσκέπασε την πλεκτάνη ήταν επιεικώς απαράδεκτος. :damn: Νομίζω ότι κατέστρεψε το ήδη “χαλασμένο” αποτέλεσμα. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο.

     

    Η επόμενη ιστορία θα μας περιγράψει για ποιον λόγο ο Πασχάλης θέλει διακαώς να γίνει “Ο βοηθός της χρονιάς”. Ο Ντόναλντ επισκέπτεται το αγρόκτημα, όταν με έκπληξη διαπιστώνει ότι ο αγαθός βοηθός της Γιαγιάς Ντακ κάνει την μία δύσκολη δουλειά μετά την άλλη και μάλιστα με μεγάλη ενέργεια. :wow: Ρωτώντας θα μάθει ότι πρόκειται να λάβει μέρος σε έναν διαγωνισμό που θα διοργανωθεί στο Παπιοχώρι για την ανάδειξη του καλύτερου βοηθού. Το βραβείο που θα δοθεί είναι ένα κύπελλο κι εκείνος δεν θέλει με τίποτα να το χάσει. Η ημέρα του διαγωνισμού θα έρθει, οι δύσκολοι αντίπαλοι θα λάβουν τις θέσεις τους για τα αγωνίσματα, στην κερκίδα θα βρίσκεται η Γιαγιά Ντακ κι ο Ντόναλντ για εμψύχωση κι ο αγώνας αρχίζει. Θα τα καταφέρει ο Πασχάλης? Χαριτωμένο σενάριο που βλέπει με άλλο πρίσμα (αλλά με την ίδια κατάληξη :P ) τον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή. Με χαρά διαπιστώνουμε ότι ο Πασχάλης θέτει στόχους και μάχεται να τους πραγματοποιήσει. Η πλοκή έχει απλό χιούμορ, αλλά επαναλαμβάνεται σε έναν βαθμό. Το φινάλε, εκτός από γέλιο και δικαίωση, μας προσφέρει και μία υποτυπώδη δράση. Μία χαρά! :) Το σχέδιο το βρήκα καλό.

     

    Η μοναδική ιστορία με τον Μίκυ που φιλοξενείται στο περιοδικό που φέρει το όνομά του, έχει τίτλο “Τα μυστικά των κοχυλιών του Πόρτο Φουρτούνα”. :P Ο Μίκυ με τον Γκούφυ απολαμβάνουν μία ημέρα καλοκαιρινής ραστώνης, στον κήπο του σπιτιού, όταν ένας πιτσιρικάς θα κάνει την εμφάνισή του και θα του δώσει ένα κοχύλι. Βάζοντας ο φίλος μας την αυτάρα του μέσα στο κοχύλι, θα “ακούσει” την φωνή ενός παλιού του φίλου (του καθηγητή Ζέφυρου), ο οποίος τον καλεί σε βοήθεια. :wow: Ο μικρός αποκαλύπτει ότι τον ήξερε τον καθηγητή, ο οποίος είχε έρθει μέχρι το Πόρτο Φουρτούνα, ενδιαφερόμενος για τους μύθους της περιοχής. Κάποια στιγμή όμως χάθηκαν τα ίχνη του. Έφυγε χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν. Έτσι λοιπόν ο Μίκυ κι ο Γκούφυ (μαζί με τον μικρό) θα πάνε μέχρι το γραφικό λιμανάκι του Πόρτο Φουρτούνα, με σκοπό να πάρουν πληροφορίες και να βρουν τον χαμένο καθηγητή. Εκεί διαπιστώνουν ότι επικρατεί ησυχία, ενώ οι λίγοι κάτοικοι που συνάντησαν σε ένα πανδοχείο, είναι μεν φιλικοί, αλλά φαίνεται να κρύβουν την αλήθεια. :Suspicious: Τι να απέγινε ο καθηγητής? Όμορφη ιστορία αστυνομικού περιεχομένου, κομμένη και ραμμένη στον πρωταγωνιστή. Το σενάριο εκτός από νουάρ, αποπνέει και μία καλοκαιρινή αύρα, ενώ ένας γνωστός villain θα κάνει την εμφάνισή του. Το φινάλε η αλήθεια είναι ότι έχει μεγάλη φαντασία, αλλά στο συνολικό αποτέλεσμα τα πήγε καλά. Δεν είναι από τις καλύτερες ιστορίες του Μίκυ (εννοείται), αλλά την διάβασα ευχάριστα. :) Το σχέδιο μού άρεσε. Ο καθηγητής Ζέφυρος, δεν φέρνει λίγο στον καθηγητή Χλαπάτσα, τον κακό συνάδελφο του Ινδιάνα Γκούφυ? :P

     

    Το τεύχος θα κλείσει με το “Πράσινο φεγγάρι”. Τα τρία ανιψάκια έχουν φύγει για το Σαββατοκύριακο με τους Μικρούς Εξερευνητές κι ο θείος τους έχει βρει την ευκαιρία να συγυρίσει το δωμάτιό τους, πετώντας πολλή από την σαβούρα που έχουν μαζέψει. Αφού τελειώνει, θα λάβει ένα τηλεφώνημα από τα ανίψια του τα οποία του ζητάνε να προσέξει ένα σπάνιο φυτό, το σεληνοτρόπιο, γιατί θα έρθει να το δει ένας από τους μεγάλους ομαδάρχες. Τρομαγμένος ότι μάλλον το έχει πετάξει, θα απευθυνθεί στον θείο Σκρουτζ για να του ζητήσει βοήθεια. Αφού θα αποτύχουν να πάρουν πληροφορίες από τον παντογνώστη Λούντβιχ, θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι μέχρι την αφιλόξενη ζούγκλα του Αμαζονίου, προκειμένου να βρουν το φυτό και να το φέρουν στην Λιμνούπολη. Και φυσικά πριν έρθει πρώτα ο μέγας ομαδάρχης. Πολύ χαριτωμένο σενάριο, ουσιαστικά μία μικρή περιπέτεια του Ντόναλντ και του Σκρουτζ. Σε αντίθεση με τις κλασικές περιπέτειές τους, εδώ ο αυτός που την ξεκινάει είναι ο ανιψιός κι ακολουθεί ο θείος (που βάζει και τα λεφτά). Ευχάριστη έκπληξη ο χαρακτήρας του Σκρουτζ, ο οποίος δείχνει σθεναρό ενδιαφέρον κι αγάπη για τα τρία ανιψάκια. Η πλοκή είχε μερικές δυνατές σκηνές, καθώς κι ανατροπές (ειδικά προς το τέλος) που με κράτησαν. Το δε φινάλε το βρήκα έξυπνο και κωμικό. Γενικά νομίζω ότι μιλάμε για μία πολύ αξιόλογη δουλειά. Το σχέδιο του Guerrini είναι χαρακτηριστικό. Ενώ το background δείχνει εξαιρετικό και πολύ λεπτομερές, τα πρόσωπα των χαρακτήρων είναι μέτρια.

     

     

    :beer: 

    • Like 3

  5. Με μία πρώτη ματιά μπορώ να πω ότι μου άρεσε η ποιότητα της έκδοσης. Η υφή του μοιάζει πολύ με τα "Άπαντα του Σκάρπα", ενώ δείχνει το ίδιο στιβαρή. Σε καλά (και καλοκαιρινά) επίπεδα στέκεται κι ο γενικός χρωματισμός. Τα χρώματα είναι έντονα και χαρούμενα, ενώ δεν περιέχονται ξερές οι ιστορίες, αλλά μαζί με συνοδευτικά άρθρα κι έξυπνα "χωρίσματα" ανάμεσά τους. Το ίδιο όμορφο είναι το εξώφυλλο, ακόμα και η ράχη. Γενικά φαίνεται ένα τεύχος που μυρίζει καλοκαίρι κι εμπνέει αισιοδοξία. :P Θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες όσον αφορά την επιλογή των ιστοριών. Δεν τις έχω διαβάσει ακόμα, αλλά θεωρώ άτοπο να μην βάλουν τις ιστορίες που φιλοξενούνται στην Ιταλική έκδοση, από την στιγμή κιόλας που έχουν την άνεση των σελίδων. Ας ελπίσουμε το τελικό αποτέλεσμα να μην μας δικαιώσει. ;) 

     

    Περισσότερα αφού το ξεκοκαλίσω. :) 

     

     

    :beer: 

    • Like 8

  6. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #09, βρίσκεται κοντά μας. :) 

     

    Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.  

     

     

    :beer:

    • Like 7
    • Thanks 1

  7. 23 ώρες πριν, Βασιλεύς των κόμικς είπε:

    Την νταλίκα να τιμάς

    αυτή σου δίνεις για να φας.

    ...και να πιείς...μπυρα.

     

    Τα λόγια σου στάζουν σοφία μεγαλειότατε. :respect:

     

    Βέβαια φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα φάει κι εμένα η νταλίκα και θα ησυχάσουμε. :lol: 

     

     

    :beer: 

    • Funny 1

  8. Το τεύχος #261 ξεκινάει με μία ιστορία, ο τίτλος της οποίας στάθηκε αφορμή για να κάνουμε πλάκα. :P Στην ιστορία "Εκείνες κι εγώ" θα βρεθούμε στο σπίτι του Ντόναλντ, όπου τα τρία ανιψάκια ετοιμάζουν τα σακίδιά τους για να περάσουν μία ολόκληρη εβδομάδα στο αγρόκτημα της Γιαγιάς Ντακ. Δυστυχώς όμως τα δύο από τα τρία παπάκια έχουν κάποιο κώλυμα της στιγμής και δεν θα μπορέσουν να πάνε, με αποτέλεσμα μόνο ο Ντιούη να είναι ελεύθερος. Ο φίλος μας θα πάει μόνος του στο αγρόκτημα, όπου εκεί θα συναντήσει ακόμα μία έκπληξη. Εκεί εκτός από την Γιαγιά Ντακ, είναι και η Νταίζυ, η Τζένυ και η δεσποινίς Ευταξία.  :shit2: Αμέσως ο φόβος που θα του γεννηθεί είναι ότι θα πλήξει με όλη αυτή την γυναικοπαρέα. Όμως μία ενδιαφέρουσα συνάντηση που θα έχει, θα του ξυπνήσει το ενδιαφέρον και θα τον πλημμυρίσει με ευχάριστα συναισθήματα. :flowers7: Χαριτωμένο σενάριο, με την πρωτοτυπία του να έγκειται στο γεγονός ότι βλέπουμε την "δράση" μόνο ενός μέλους από τα τρία αδέλφια. Ο νεανικός έρωτας του καλοκαιριού είναι στην ημερήσια διάταξη, ενώ βλέπουμε και την αγάπη με την οποία τον περιβάλλουν οι γυναίκες της παρέας. Για εμένα, η παρουσία της Μάτζικα είναι παράταιρη και ίσως να αλλοίωσε λίγο το τελικό αποτέλεσμα. Η ζυγαριά στο φινάλε ισορροπεί ανάμεσα στο κωμικό και το ρομαντικό. Το σχέδιο είναι σύγχρονο και χαρακτηριστικό. Αρκετά καλό θα το έλεγα.

     

    Η επόμενη ιστορία με εξέπληξε, καθώς περίμενα να είναι η κεντρική του τεύχους κι αυτό, λόγω του πρωταγωνιστή. Κι εγώ πιστεύω ότι η προηγούμενη κέρδισε λόγω του έτοιμου εξώφυλλού της. Τέλος πάντων. Ο τίτλος της είναι "Ο Φαντομίας της Σαχάρας" και θα μεταφερθούμε στην Αίγυπτο, όπου ο Λόρδος Κουάκετ και η Ντόλυ έχουν βρεθεί εκεί με σκοπό να πάνε στην Σαχάρα, ακολουθώντας έναν χάρτη που έκλεψαν από το μουσείο κι οποίος δείχνει την θέση ενός χαμένου ορυχείου. Σχεδόν κανένας δεν είναι πρόθυμος να τους οδηγήσει μέχρι εκεί γιατί η περιοχή είναι επικίνδυνη. Οι φίλοι μας όμως θα καταφέρουν να φτάσουν, αλλά θα αποδειχθεί ότι τα προβλήματά τους δεν τελειώνουν. Αντιθέτως, τώρα αρχίζουν. Θα έχουν να αντιμετωπίσουν έναν "αρχαίο" πολιτισμό, που κρατάει επτασφράγιστο μυστικό την ύπαρξή του, καθώς επίσης θα λύσουν και το μυστήριο που καλύπτει την εξαφάνιση του αδελφού του Φαντομία. Πάντα χαίρομαι όταν διαβάζω ιστορία με τον "πρόγονο" του Φάντομ Ντακ, αλλά φοβάμαι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σχετικά αδύναμο σενάριο. Η πλοκή μού άρεσε, αλλά την βρήκα λίγο επίπεδη. Η δράση και οι ανατροπές μού φάνηκαν μέτριες και χωρίς πολλές εξάρσεις. Πάντα σε σχέση με τις προηγούμενες ιστορίες του χαρακτήρα. Θα πρέπει επίσης να σταθούμε και στην αρκετές ιστορίες που γίνεται μνεία εδώ. Κάποιος που δεν τις έχει διαβάσει δεν θα αντιμετωπίσει πρόβλημα με αυτή την ιστορία, αλλά όποιος τις έχει διαβάσει θα την απολαύσει καλύτερα. ;) Το σχέδιο είναι πολύ καλό, αλλά το ήπιο, ρετρό χρώμα (των ιστοριών αυτών) κλέβει την παράσταση. :respect:

     

    Στις "Συρρικνωμένες διακοπές" θα μεταφερθούμε στην Λέσχη των εκατομμυριούχων, όπου είναι η εποχή να οριστεί ο επόμενος Πρόεδρός της. Μέχρι τώρα Πρόεδρος εκλέγεται το μέλος που είναι το πλουσιότερο, οπότε ο θείος Σκρουτζ κατέχει ισόβια αυτή την θέση. Τα υπόλοιπα μέλη που αγανακτούν με αυτό το γεγονός, αποφασίζουν να αλλάξουν λίγο τον τρόπο εκλογής και να τον κάνουν περισσότερο δίκαιο. Έτσι λοιπόν αποφασίζεται ότι ο επόμενος Πρόεδρος της Λέσχης θα είναι το μέλος που θα κάνει τις πιο εντυπωσιακές καλοκαιρινές διακοπές. Αυτή η απόφαση εννοείται ότι γεμίζει χαρά τον Ρόμπαξ, που δεν διστάζει να ρίξει τόνους χρήματος για να κάνει τις καλύτερες διακοπές. Από την άλλη ο θείος Σκρουτζ είναι στα μαύρα πανιά και στύβει το μυαλό του να βρει μία λύση. Η λύση βρίσκεται σε μία εφεύρεση του Κύρου. Ένα πιστόλι που συρρικνώνει προσωρινά τα μόρια του σώματος με αποτέλεσμα αυτός που θα σμικρυνθεί να περάσει απίστευτες στιγμές στον μικρόκοσμο. Από ένα λάθος όμως η ακτίνα πέφτει επάνω στον Σκρουτζ και τα προβλήματα ξεκινούν. Πολύ καλό σενάριο, ευφυές και καλογραμμένο. Απολαύσαμε μία πλοκή με κλιμακούμενη ένταση και δημιουργήθηκαν σκηνές αγωνίας και περιέργειας για την κατάληξη. Το φινάλε ήταν αρκετά ανατρεπτικό και κωμικό. Πολύ καλό είναι και το σχέδιο. Αρκετά εκφραστικό. Όλα καλά λοιπόν, αλλά αν κάποιος θέλει να διαβάσει ένα καλύτερο παρεμφερές σενάριο από τον βιρτουόζο Don Rosa, καλό θα είναι να πάρει στα χέρια του τον "Μικροσκοπικό τσιγκούνη", το οποίο είναι κλάσεις ανώτερο. :) 

     

    Και θα τελειώσουμε τις ιστορίες του τεύχους με "Το σπίτι στο δάσος". Πρωταγωνιστής είναι ο μεγαλύτερος μάστορας του Μίκυ Σίτυ, ο Οράτιος, ο οποίος λαμβάνει ένα γράμμα από έναν παλιό του φίλο που μένει σε ένα καλύβι σε μία δυσπρόσιτη περιοχή της επαρχίας. Στο γράμμα ο φίλος ζητάει την βοήθεια του πρωταγωνιστή κι εκείνος δεν διστάζει καθόλου. Σπεύδει αμέσως να τον συναντήσει. Μετά από πολλή ταλαιπωρία, θα καταφέρει να φτάσει στο καλύβι του φίλου του, όμως δεν θα τον βρει εκεί. Αυτό που θα βρει είναι κάποιες περίεργες φιγούρες που τον παρακολουθούν και φαίνεται ότι θέλουν κάτι από εκείνον. Και τότε γεννιούνται πολλά ερωτήματα. Τι βοήθεια ήθελε ο φίλος από τον Οράτιο? Ποιά είναι αυτά τα μυστήρια πλάσματα? Τι θέλουν από τον Οράτιο? Που θα μας οδηγήσει αυτή η ιστορία? Για να τα μάθετε θα πρέπει να την διαβάσετε! :P Η ιδέα του σεναρίου μου άφησε θετικές εντυπώσεις. Ένας χαρακτήρας που δεν πρωταγωνιστεί συχνά, λίγο αστυνομικό, λίγο μυστηρίου, λίγο sci-fi για να μην μείνει κανείς παραπονεμένος. Μπορεί όμως να έχει πολλές υφές, αλλά η πλοκή δεν είναι αχταρμάς. Είναι καλογραμμένη σε ικανοποιητικό βαθμό. Το φινάλε κρύβει ανατροπή, ενώ δεν παραλείπεται να τονίζεται (με κάθε ευκαιρία) η αξία της φιλίας αλλά και της φιλοζωίας. Γενικά ένας ευχάριστος τρόπος να κλείσει ένα τεύχος. Το σχέδιο νομίζω ότι είναι αρκετά αφηρημένο. Το ήθελα περισσότερο "γήινο".

     


    :beer: 

    • Like 4

  9. Λόγω τεράστιου φόρτου εργασίας, καθυστέρησα να μπω στο φόρουμ, οπότε να ευχηθώ κι εγώ στα παιδάκια που γιόρταζαν αυτές τις ημέρες και ιδιαίτερα στον φίλο @Γάντζος για τα γενέθλιά του. Εύχομαι υγεία και κάθε επιτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής σου. :) 

     

     

    :toyrta: 

    • Thanks 1

  10. Χρόνια πολλά στα παιδάκια που γιόρταζαν εχθές (μιας κι άλλαξε η ημέρα) και φυσικά ιδιαίτερες ευχές στους @rkronin και @Ionas Aggelis για τα γενέθλιά τους. Παιδιά, σας εύχομαι υγεία κι ό,τι καλύτερο να έρθει στην ζωή σας. :) 

     

     

    :toyrta: 

    • Like 2
    • Thanks 1

  11. Διαβάστηκε και κατέρριψε τις ενστάσεις μου για το νέο origin του χαρακτήρα.  :)

     

    Ουσιαστικά μιλάμε για μία ιστορία χωρισμένη σε δύο χρονολογικά μέρη (ένα love story κι ένα war story), που όμως καταφέρνουν να ενωθούν μεταξύ τους με εύστοχο τρόπο. Νομίζω ότι έπρεπε να υπάρχει αυτό το flashback για να εκτονώνεται κάπως η ένταση του Βιετνάμ. Όσον αφορά το σενάριο, αυτό είναι καθαρά αντιμιλιταριστικό, ενώ παράλληλα η πλοκή περιγράφει με μεγάλη γλαφυρότητα και χωρίς περικοπές και ωραιοποιήσεις την φρίκη του πολέμου και τις θηριωδίες που διέπραξαν και τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Παράλληλα όμως (και το ίδιο περιγραφικά) θα προσπαθήσει να αναλύσει και την σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας που επικρατούσε στην Αμερική όσο πηγαίναμε προς το τέλος των '60s. Το φινάλε ήταν ταυτόχρονα τραγικό και συγκινητικό, που όπως ορθά ειπώθηκε δεν αφήνει καμία νότα αισιοδοξίας. Παρόλα αυτά μίλησε στην καρδιά μου κι έχω την εντύπωση ότι θα το κρατήσω για πολύ καιρό μέσα στο μυαλό μου. Γενικά την βρήκα μία πολύ αξιόλογη δουλειά. Προσωπικά όμως θα προτιμήσω την κλασική εκδοχή του origin του χαρακτήρα καθαρά λόγω του χρονολογικού του πλαισίου και της ποιότητας των ιστοριών του. 

     

    Όσον αφορά τον Μίστερ Νο, ο συγγραφέας φρόντισε να τον αποδώσει χωρίς σημαντικές αλλοιώσεις και με σεβασμό στην "καταγωγή" του. Δεν είναι άλλος ένας Rambo. Είναι ένας απογοητευμένος (από την ζωή και την πατρίδα του) αντιήρωας, που έχει φυσιολογικά αποθέματα θάρρους και ανδρείας, πάντα για τα δεδομένα της στιγμής και του πολέμου. Αυτό που ίσως να εντοπίσουμε ότι λείπει σε σχέση με την αρχική του μορφή είναι το χιούμορ του, το οποίο εδώ σχεδόν δεν υπάρχει. Καταλαβαίνω ότι σε τέτοιες καταστάσεις που αντιμετωπίζει δεν μπορούν να χωρέσουν αστεία, απλά είναι κάτι που πρέπει να το αναφέρουμε. 

     

    Το σχέδιο το βρήκα αξιοπρεπές κι απογειώνεται στην περιγραφή των τοπίων και γενικά των backgrounds. :respect:  Οι χαρακτήρες όμως νομίζω ότι δεν είχαν την απαιτούμενη πλαστικότητα και ήταν πολύ στατικοί. Γενικά ήθελαν λίγη δουλίτσα ακόμα. Χρωματικά δεν είχαμε πολλές διακυμάνσεις. Το ελαφρύ και διακριτικό χρώμα ξεκούραζε το μάτι και βοηθούσε στην καλύτερη ανάγνωση της ιστορίας.

     

    Από την έκδοση γι'ακόμα μία φορά δεν έχω κανένα παράπονο. Τα υλικά είναι ανθεκτικά, κάνοντας τον τόμο ένα κόσμημα για κάθε βιβλιοθήκη. :clap2:  Στο έξτρα υλικό μπορούμε να βάλουμε τα βιογραφικά σημειώματα των δημιουργών, καθώς κι ένα εισαγωγικό σημείωμα, επιμελημένο από τον ίδιο τον συγγραφέα της ιστορίας.

     

     

    :beer:

    • Like 9

  12. 24 λεπτά πριν, Retroplaymo είπε:

    Γιατί είχα την εντύπωση ότι τις έβαζες για πάτωμα στη νταλίκα; :thinking:

     

    Όχι καλέ. :P 

     

    Έχω πλαστικό τάπητα και το χειμώνα βάζω και μοκετούλα. :P 

     

     

    :beer: 

    • Like 2
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.