Jump to content

Indian

Members
  • Content Count

    7,317
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    70
  • Points

    15,221 [ Donate ]

Everything posted by Indian

  1. Αμ, δε! Μόνο στο τέλος του χρόνου που γίνεται απογραφή και το πλεόνασμα το μοιράζουν στους οδηγούς. Τουλάχιστον όταν πάμε στο εργοστάσιο της ΙΟΛΗ στην Λαμία, μας δίνουν ένα μεγάλο μπουκάλι νερό για τον δρόμο της επιστροφής.
  2. Διαβάστηκε και μου άρεσε αρκετά. Δεν έχω δει το αντίστοιχο τεύχος της IDW, αλλά εκτίμησα τις έξτρα πληροφορίες που δίνονται για τα ενενηκοστά γενέθλια του αγαπημένου μας ναυτικού και σίγουρα, ακόμα κι ο πιο γνώστης του Ποπάυ, κάτι θα βρει καινούργιο να μάθει. Βέβαια πολλές από αυτές επαναλαμβάνονταν στο άρθρο “Η ιστορία του Ποπάυ” και στα “Αστεία και ενδιαφέροντα”. Δεν πειράζει όμως. Μικρό το κακό. Τα στριπάκια δεν είναι όλα της ίδιας υφής. Κάποια είναι διασκεδαστικά και κάποια όχι και τόσο. Η κεντρική ιστορία προέρχεται από ένα καλό σενάριο, που παρουσιάζει στο κοινό αρκετούς από τους πρωταγωνιστές του σύμπαντος του ήρωα. Η πλοκή με κάλυψε, καθώς είχε ανατροπές, όχι μόνο στο φινάλε, αλλά και στην διάρκειά της. Αυτό που με διασκέδασε περισσότερο είναι ο “άξεστος” χαρακτήρας του Ποπάυ και ο λάθος τρόπος που χειρίζεται την γλώσσα. Η ιστορία κλείνει με πολύ κωμικό τρόπο. Το σχέδιο μένει πιστό στο κλασικό, που όλοι γνωρίσαμε, ενώ ο χρωματισμός είναι έντονος και με μεγάλη ποικιλία. Η δεύτερη, support, ιστορία δεν με ενθουσίασε όσο η πρώτη. Έχει αρκετές υπερβολές και νομίζω ότι προσπαθεί να εκμαιεύσει το γέλιο του αναγνώστη, αλλά (τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση) δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά. Το ρετρό σχέδιο και το χρώμα, από την άλλη, με κάλυψαν. Αν προσπαθήσουμε να συγκρίνουμε την παρούσα έκδοση με εκείνη που κάλυψε τα προηγούμενα τεύχη και κυκλοφόρησε με τον Τηλεθεατή, νομίζω ότι δεν χωράει καμία αμφιβολία για το ποια είναι η πιο προσεγμένη. Σε αντίθεση με το τσιγαρόχαρτο του 2015, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα αξιόλογο τεύχος, λαμβάνοντας υπόψιν τις λίγες σελίδες που είχε στην διάθεσή του. Το χαρτί στο εξώφυλλο είναι αρκετά παχύ, ενώ το δέσιμο με καρφίτσα φαίνεται ανθεκτικό. Το χαρτί στο εσωτερικό κρατάει αξιοπρεπώς τα χρώματα της εκτύπωσης. Γενικά έμεινα ευχαριστημένος από το τελικό αποτέλεσμα. Δεν ανήκει στο Top-5 των ποιοτικών εκδόσεων, αλλά δεν θα με πείραζε αν όλα τα τεύχη της συγκεκριμένης σειράς είναι έτσι.
  3. Μετά από πολλούς μήνες εδέησα να διαβάσω τον Καουμπόι στο Παρίσι. Εννοείται ότι δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες όσον αφορά την ιστορία αυτή. Στο σύνολό της την βρήκα πολύ αξιόλογη. Σεναριακά ο δημιουργός δεν δίστασε να πέσει στα βαθιά και να ρισκάρει στέλνοντας τον πρωταγωνιστή (και το άλογό του), για πρώτη στην καριέρα του, εκτός της Αμερικανικής επικράτειας, γεγονός που ίσως να έβρισκε αντίθετους τους σκληροπυρηνικούς αναγνώστες-λάτρεις του καουμπόι. Νομίζω ότι αυτό το ρίσκο απέφερε καρπούς και το αποτέλεσμα είναι θετικό. Η πλοκή συνδέει με μαεστρία ιστορικά γεγονότα (όπως η δημιουργία του αγάλματος της Ελευθερίας) με την ζωή της Άγριας Δύσης, αλλά και την Ευρώπη. Και φυσικά δεν λείπουν οι δολοπλοκίες των κακών και το καθιερωμένο πιστολίδι. Σε υψηλά επίπεδα μπορούμε να θεωρούμε το χιούμορ, το οποίο υπήρχε σχεδόν σε κάθε σελίδα και με ικανοποίησε σε μεγάλο βαθμό. Γενικά είναι μία ιστορία που την ευχαριστήθηκα πολύ. Σχεδιαστικά δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα. Απεναντίας μιλάμε για μία εξαιρετική δουλειά και σε αυτόν τον τομέα. Το σχέδιο είναι καθαρό, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζει πολλές λεπτομέρειες. Μου έφερε στο μυαλό τα παλιά καλά Λούκυ Λουκ. Αρκετές ήταν και οι εκφράσεις των χαρακτήρων που συνεισέφεραν στο χιουμοριστικό μέρος. Ο χρωματισμός ήταν το ίδιο όμορφος, με ήπια επιλογή χρωμάτων. Πολύ ωραία. Η έκδοση είναι πολυτελής κι ανθεκτική. Ο αναγνώστης μπορεί να ξεφυλλίσει το τεύχος χωρίς να κινδυνεύει να το χαλάσει, ενώ και η εκτύπωση των καρέ είναι μία χαρά. Εν κατακλείδι, οι λάτρεις του φτωχού και μόνου καουμπόι σίγουρα θα το αγοράσουν. Εκείνοι που έχουν απογοητευτεί από τις τελευταίες περιπέτειές του, νομίζω ότι θα πρέπει να το ξανασκεφτούν και να επενδύσουν σε αυτό το τεύχος.
  4. Αυτές είναι δουλειές κύριοι. Όχι σαν μερικούς που όλη την ημέρα βλέπουμε μπουκάλια και κουτάκια.
  5. Σκέφτομαι εδώ και καιρό να το αγοράσω, αλλά διστάζω. Ίσως επειδή δεν είναι αυθεντική Αγκάθα Κρίστι. Μου φαίνεται όμως ότι τελικά θα του δώσω μία ευκαιρία.
  6. @Βασιλεύς των κόμικς βγες αμέσως από τον @archon .
  7. Έχω και τους τέσσερις τόμους της σειράς (δεν μπορούσα να συγκρατηθώ όταν τους έδιναν με μεγάλη έκπτωση ) κι έχω διαβάσει τους τρεις. Η αλήθεια είναι ότι η σειρά βγάζει μία παιδικότητα, αλλά έχει όμορφες ιστορίες που έχουν έξυπνη πλοκή, ανατροπές και μπόλικη δράση. Γενικά το βρήκα ένα ενδιαφέρον κι ανάλαφρο ανάγνωσμα, ό,τι πρέπει για έναν μικρό αναγνώστη, τις ημέρες των διακοπών του καλοκαιριού. Παραδέχομαι ότι ούτε κι εγώ έχω βγάλει άκρη με το πώς στο καλό τα φιλαράκια πηγαίνουν πίσω στον χρόνο, αλλά δεν δίνω μεγάλη σημασία σε αυτές τις λεπτομέρειες. Απλά δέχομαι την κατάσταση και ταξιδεύω με το σενάριο και την πλοκή.
  8. Χρόνια πολλά κι από εμένα σε όλα τα παιδάκια που γιόρταζαν αυτές τις ημέρες και ιδιαίτερα στον φίλο @comicos. Φίλε Άγγελε εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είσαι υγιής και να χαίρεσαι την οικογένειά σου. Κάθε σου επιθυμία, ευχή μου.
  9. Σ'εμένα πάντως δεν έχει δουλέψει ακόμα. Θα ρωτήσω και τους άλλους συναδέλφους, αλλά για να συνεχίζουν ακόμα τα δρομολόγια, μάλλον κι εκείνοι δεν θα έχουν πετύχει κάτι αξιόλογο.
  10. Εγώ δεν το έχω διαβάσει ακόμα. Περιμένω να κυκλοφορήσει κι ο δεύτερος τόμος για να το διαβάσω συνολικά και μετά να πω την γνώμη μου.
  11. Άσε, γιατί μπορεί να τους αρέσει και μετά να ζητάνε να τους πηγαίνω τα κιβώτια τραγουδώντας, όπως ο "συνάδελφος" της διαφήμισης.
  12. Arrow - Comic-Con® 2019 Season 8 Teaser
  13. DC Collectibles - Todd McFarlane's 100th Batman: Black & White Statue
  14. Τουλάχιστον μπήκε σαν κεντρική, ιστορία με πρωταγωνιστή τον Μίκυ. Σπάνιο φαινόμενο για το περιοδικό. Νομίζω ότι θα πρέπει να το γιορτάσουμε.
  15. Δεν θα διαφωνήσω. Εννοείται ότι δεν θα πρέπει να έχουμε αξιώσεις να διαβάζουμε "επίγειες" ιστορίες, ενός χαρακτήρα, ο οποίος επαίρεται ότι είναι ο "ερευνητής του ανεξήγητου". Θα ήταν παράλογο εξάλλου. Δεν είμαι εκείνος που έχει διαβάσει τις ιστορίες του Ντύλαν της Μαμούθ (που αρκετοί τις θεωρούν πολύ καλές), αλλά η πρώτη μου επαφή με τον χαρακτήρα ήταν στην σειρά της JEMMA, "DYLAN DOG + DAMPYR", όπου εκεί οι ιστορίες του με ικανοποίησαν αρκετά. Οπότε προσωπικά θα ήθελα να διάβαζα παρόμοιες μεταφυσικές ιστορίες με τον ήρωα, παρά εκείνες που οδεύουν στον άκρατο σουρεαλισμό. Προσωπική άποψη βέβαια. Κατά τα άλλα, ό,τι πει η πλειοψηφία.
  16. Να πω κάτι άσχετο? Όταν πήγα στο περίπτερο για να αγοράσω την εφημερίδα, παρατήρησα ότι όλα τα τεύχη που υπήρχαν ήταν κάτω από ένα λογοτεχνικό βιβλίο που δινόταν μαζί. Έτσι όλα τα τεύχη του κόμικ ήταν στραπατσαρισμένα και με ταλαιπωρημένες ράχες. Δεν ξέρω αν αντιμετωπίσατε κι εσείς το ίδιος πρόβλημα, αλλά εγώ το εντόπισα σε όλα τα αντίτυπα των εφημερίδων που υπήρχαν στο περίπτερο.
  17. Μπα, μάλλον οφείλεται στο ότι δεν τρως πιτόγυρα. Μην μας παίρνετε στα σοβαρά. Έχουμε τα προσωπικά μας αστεία.
  18. Ε, τότε μην σου πω να έρθουμε εμείς να στο φέρουμε και να κάνουμε και τα μπάνια μας. Καλοδιάβαστο. Μόλις με το καλό το πάρεις στα χέρια σου και το διαβάσεις, πέρασε αν θέλεις από το αντίστοιχο θέμα να μας πεις την γνώμη σου.
  19. Κι ενώ αναπτερώθηκαν οι ελπίδες μου στο δεύτερο τεύχος, έρχεται το τρίτο να με προσγειώσει απότομα. Το σενάριο το βρήκα εντελώς εκτός του γούστου μου και παρουσίαζε ένα ντελίριο σουρεαλισμού, που δυστυχώς άγγιζε τα όρια του ακαταλαβίστικου. Η αλήθεια είναι ότι μερικές από τις εσωτερικές ιστορίες που περιέχονταν στην πλοκή (όπως πχ το ρομπότ, ο μαφιόζος, ο πεθαμένος) μου κίνησαν το ενδιαφέρον. Ήταν ευχάριστα μακάβριες (αλλά και με νόημα) και μου έφεραν στο μυαλό μία soft εκδοχή των ιστοριών των “Tales from the crypt”. Σκηνοθετικά με ζάλισε (με την αρνητική έννοια του όρου), ενώ η αλληλουχία των καρέ είναι παράξενη κι ασύνδετη. Όσον αφορά τον Ντύλαν Ντογκ, δεν κατάλαβα τι ακριβώς προσέφερε στην ιστορία, καθώς δεν διέκρινα μεγάλη πρωταγωνιστική δράση. Σαν ελαφρυντικό μπορούμε να μιλήσουμε για την αναφορά που γίνεται σε προηγούμενη ιστορία, η ανάγνωση της οποίας ίσως να μας βοηθούσε στην πληρέστερη κατανόηση αυτής. Κι ερχόμαστε στον Γκράουτσο. Η αλήθεια είναι ότι μας είχε λείψει ο αλέγρος και τρελούτσικος χαρακτήρας του, αλλά το χιούμορ του εδώ είναι πολύ άνοστο κι επιφανειακό. Βέβαια ίσως να έχω επηρεαστεί αρνητικά από το όλο κλίμα της ιστορίας. Στον εικαστικό τομέα είναι φανερό ότι υπάρχει αναμφισβήτητη φαντασία, αλλά νομίζω ότι το στυλ είναι αρκετά στατικό. Τον χρωματισμό πάντως τον βρήκα εξαιρετικά προσεγμένο. Η έκδοση (όπως ήταν αναμενόμενο) αγγίζει την τελειότητα. Πρόκειται για έναν στιβαρό και καλαίσθητο τόμο. Στα εξτραδάκια υπάρχουν οι βιογραφίες των δημιουργών, καθώς και μία σελίδα που περιέχει χρήσιμες πληροφορίες για την ιστορία, επιμελημένη από τον Γαβριήλ Τομπαλίδη. Εν κατακλείδι, για να εξηγούμαι, δεν έχω κανένα πρόβλημα από την έκδοση. Το πρόβλημά μου είναι με την ιστορία και μόνο με αυτήν. Εύχομαι οι επόμενες ιστορίες να μην είναι τόσο “αφηρημένες”, όσο η συγκεκριμένη.
  20. Κι αφού ο καλός μας φίλος ο Παναγιώτης (aka @Επιθεωρητής Le Pit ) προθυμοποιήθηκε να μας δείξει αρκετά στάδια της δημιουργίας και του τρίτου τεύχους, εκείνο βρίσκεται στα χέρια μας. Σε αντίθεση με την δεύτερη συνέχεια, εδώ έχουμε μία πλοκή που αναπνέει και ρολάρει πολύ καλύτερα, ενώ έχουμε κι εξέλιξη του μύθου. Οι ισχυρές προσωπικότητες της εποχής συνεχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και μέσω αυτών περιγράφεται η κατάσταση που επικρατούσε εκείνη την άστατη και βάρβαρη εποχή στην Ελλάδα. Κι εδώ υπάρχουν έντονες σκηνές δράσης, αλλά η αλήθεια είναι ότι η εναλλαγή των καταστάσεων ήταν λίγο ζαλιστική. Θα την ήθελα πιο ήπια (βέβαια αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρχουν περισσότερες σελίδες στο “επεισόδιο”). Τέλος, το plot twist στο φινάλε του τρίτου μέρους και η αποκάλυψη του Άφαντου Ληστή ήταν καλογραμμένα. Εν αναμονή της συνέχειας λοιπόν. Το σχέδιο του Παναγιώτη είναι πολύ ζωντανό και με μεγάλη προσοχή στην λεπτομέρεια. Φαίνεται ότι αποτυπώνει αξιόλογα τις σκηνές δράσης και βίας (ιδίως στα πρόσωπα των χαρακτήρων). Επίσης, η διαδοχή των καρέ και η σκηνοθεσία μού άρεσαν πολύ. Η έκδοση κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με τα προηγούμενα τεύχη. Εξακολουθώ να διατηρώ τις εντάσεις μου για τις αρκετές σελίδες (σε σχέση με τις συνολικές του τεύχους) που καταλαμβάνει η διαφήμιση του “Αιώνιου” και η επιστροφή του “Στρατιώτη Κέιν” (που ανυπομονώ να την διαβάσω). Κι αν εξαιρέσουμε και το μελάνι που σκυλοβρωμάει ( ), μιλάμε για μία καλής ποιότητας έκδοση περιπτέρου.
  21. Διαβάστηκε και το δεύτερο τεύχος της σειράς κι εξακολουθεί να κρατάει άσβεστο το ενδιαφέρον μου. Η πλοκή θα ξεκινήσει με μία αναδρομή στο παρελθόν, μία πρακτική που φαίνεται ότι αρέσει πολύ στον σεναριογράφο. Γενικά δεν δηλώνω φανατικός με τα πολλά flashbacks, αλλά κατανοώ ότι βοηθούν στο να καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει. Το σενάριο στο δεύτερο αυτό μέρος, έχει εξέλιξη, καθώς παίρνουμε πληροφορίες για το ποιόν των πρωταγωνιστών. Το φινάλε μάς αφήνει με την αγωνία, καθώς μας χωρίζει κυριολεκτικά μία πόρτα από την γνωριμία μας με τον θρυλικό Αιώνιο. Σε αναμονή της συνέχειας λοιπόν κι ελπίζω να είναι ικανοποιητική. Για τον εικαστικό τομέα, η γνώμη μου παραμένει η ίδια. Δεν το θεωρώ σύγχρονο σχέδιο, ενώ ταυτόχρονα το βρίσκω περισσότερο στατικό απ’ότι θα έπρεπε. Βέβαια, το ότι δεν είναι “σύγχρονο” στα μάτια μου (μπορεί να κάνω και λάθος), δεν το βρίσκω πρόβλημα. Απεναντίας, μου αρέσει αυτό το ρετρό στυλ. Το τεύχος είναι αρκετά προσεγμένο, πάντα για τα δεδομένα μίας έκδοσης περιπτέρου. Το χαρτί είναι καλής ποιότητας και τα χρώματα φαίνεται να είναι τυπωμένα χωρίς ψεγάδια. Στα δύο αρνητικά που βρήκα είναι η έντονη μυρωδιά που αναδίδει το μελάνι και η αρκετή σπατάλη των σελίδων που φιλοξενούν τις διαφημίσεις άλλων τίτλων της εκδοτικής. Άλλο ουδέν.
  22. Η κεντρική ιστορία του τεύχους θα μας ταξιδέψει στην εποχή των πειρατών και των ανεκπλήρωτων ερώτων. Ο Ντόναλντ είναι ένας θρυλικός “Γητευτής των γουρουνιών” και πολύ ερωτευμένος με την Γκιζέλα, μία όμορφη κόρη ενός εύπορου τύπου, ο οποίος δεν θέλει ούτε να ακούσει γι’αυτή την σχέση. Παράλληλα η Γκιζέλα πολιορκείται από έναν γνωστό μας λιμοκοντόρο, τον Γκαστόνε. Απογοητευμένος κι απελπισμένος ο φίλος μας θα παρατήσει το βιος του και θα ξεκινήσει ένα μακρινό ταξίδι μέχρι την Νέα Γη, προκειμένου να κάνει περιουσία για να επιστρέψει και να διεκδικήσει με αξιώσεις το χέρι της αγαπημένης του, η οποία του υποσχέθηκε ότι θα τον περιμένει. Το πλοίο που επέλεξε τυχαία να μπαρκάρει είναι ένα πειρατικό, το πλήρωμα του οποίου αρέσκεται να κάνει ρεσάλτο σε Ισπανικά γαλιόνια. Η ζωή στο πλοίο αποδεικνύεται τελικά ότι δεν είναι εύκολη. Το ίδιο δύσκολη είναι και η προσαρμογή στον νέο τόπο. Η εμπειρία του Ντόναλντ στην γήτευση γουρουνιών φαίνεται ότι θα του δώσει την απαραίτητη βοήθεια για να αντιμετωπίσει τους περισσότερους κινδύνους που θα κάνουν την εμφάνισή τους. Θα καταφέρει να επιστρέψει θριαμβευτής στο χωριό του? Δυστυχώς η εν λόγω ιστορία δεν μου έκανε κλικ. Το σενάριο βγάζει μία παιδικότητα που δεν είναι του γούστου μου, ενώ και στον τομέα του χιούμορ νομίζω ότι χωλαίνει αρκετά. Η πλοκή διακρίνεται από πολλές και γρήγορες εναλλαγές και η δράση σε πολλά σημεία ήταν σαχλή. Το φινάλε νομίζω ότι δεν θα το εκτιμήσουν οι θηλυκές υπάρξεις. Ήταν άδικο και με πινελιές μισογυνισμού. Το σχέδιο το βρήκα πολύ χοντροκομμένο. Δεν με ενθουσίασε. Από τους Θεούς της Ελληνικής μυθολογίας είναι εμπνευσμένη η επόμενη ιστορία του τεύχους που φέρει τον τίτλο “Με τις δυνάμεις των θεών”. Οι Μουργόλυκοι επιστρέφουν απογοητευμένοι στο λημέρι τους κι ο λόγος είναι ότι τον τελευταίο καιρό αποτυγχάνουν παταγωδώς με οποιοδήποτε ληστρικό κόλπο καταπιάνονται. Εκεί θα τους περιμένει η Μάτζικα κι έχει να τους προτείνει μία περίεργη συνεργασία. Έχει καταφέρει να πάρει στην κατοχή της ένα πανίσχυρο ραβδί, ενός παντοδύναμου μάγου, το οποίο μπορεί να δώσει υπεράνθρωπες δυνάμεις στον οποιονδήποτε. Για την ακρίβεια μπορεί να δώσει δυνάμεις σαν αυτές που είχαν οι Θεοί του Ολύμπου. Η συμφωνία λοιπόν κλείστηκε. Τρεις από τους Μουργόλυκους ενισχύθηκαν με δυνάμεις (μεγάλη ταχύτητα, μεγάλη μυϊκή δύναμη και άτρωτο σώμα) κι έφυγαν ολοταχώς για το θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ. Εκείνοι θα επιχειρήσουν να πάρουν το χρήμα του, ενώ η Ιταλίδα μάγισσα την πρώτη του δεκάρα. Ποια θα είναι η έκβαση αυτής της απειλής? Πολύ ωραίο σενάριο, το οποίο αποδίδει φόρο τιμής στην Ελληνική μυθολογία, ενώ ταυτόχρονα περιέχει δυνατές σκηνές δράσης. Είναι αξιοσημείωτη η μανία με την οποία οι γνωστοί μας κακοποιοί, καταστρέφουν το θησαυροφυλάκιο. Μία άτυπη εκδίκηση για τις τόσες φορές που έμειναν έξω από αυτό. Το φινάλε δεν ήταν βιαστικό, ενώ δεν ακολουθούσε τετριμμένα μοτίβα. Το βρήκα εντελώς πρωτότυπο κι αρκετά ευφυές. Γενικά μιλάμε για μία αξιόλογη δουλειά. Σχεδιαστικά την βρήκα αρκετά καλή. Η τελευταία ιστορία του τεύχους προέρχεται (κλασικά) από την σειρά “ΤΝΤ” κι αυτή την φορά έχει επιλεγεί η ιστορία με τίτλο “Αποστολή στην Βρετανία”. Η αποστολή που πρέπει να αναλάβουν τα δύο ξαδέλφια είναι αρκετά περίπλοκη. Αυτό που έχουν να κάνουν σε πρώτη φάση είναι να ταξιδέψουν μυστικά μέχρι την Γηραιά Αλβιώνα και πιο συγκεκριμένα σε μία βάση της Πολεμικής Αεροπορίας. Εκεί, με την βοήθεια μίας περίεργης συσκευής που είχαν μαζί τους, μεταφέρονται στον ίδιο χώρο, αλλά στο παρελθόν. Τότε θα πιάσουν δουλειά στην βάση και θα πρέπει να ανακαλύψουν ποιος ή τι κρύβεται πίσω από τα πολλά ατυχήματα που λαμβάνουν χώρα εκεί και φυσικά θα πρέπει να τον σταματήσουν. Θα τα καταφέρουν? Κι εδώ η βασική ιδέα του σεναρίου θυμίζει παραμύθι βγαλμένο από τα παλιά. Ο δημιουργός φαίνεται βαθιά γνώστης των παλιών ιστοριών της Disney, και δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει χαρακτήρες που δεν είναι πλέον πολύ διαδεδομένοι. Σε αυτό τον τομέα τον παραδέχομαι. Από εκεί και πέρα όμως η πλοκή δεν με ενθουσίασε όσο το cast. Τα πολλά πήγαινε-έλα και μερικές σκηνές (όπως πχ εκείνη με τα βατράχια) μου φάνηκαν πρόχειρες και δεν ήταν του γούστου μου. Γενικά είναι μία ιστορία που πιστεύω ότι θα εκτιμήσουν περισσότερο οι νεότεροι αναγνώστες. Εγώ την βρήκα μέτρια. Το ίδιο μέτριο βρήκα και το σχέδιο, αλλά όπως και στο σενάριο, ο καλλιτέχνης έβαλε πολλούς σπάνιους χαρακτήρες να κάνουν cameo εμφανίσεις, γεγονός που, σε αυτή την περίπτωση, νομίζω ότι θα ενθουσιάσει τους βετεράνους αναγνώστες. Μου θύμισε τους κρυμμένους Μίκυ στις ιστορίες του Don Rosa.
  23. Στην κεντρική ιστορία του τεύχους, με τίτλο “Υπηρέτης κατά παραγγελία”, θα γίνουμε μάρτυρες μίας διένεξης που η αλήθεια είναι ότι δεν την βλέπουμε συχνά. Ο καλοκάγαθος Παντάξιος φαίνεται να έχει απηυδήσει με τον πενιχρό μισθό που του δίνει ο εργοδότης του και παίρνει την μεγάλη απόφαση. Έτσι θα φτάσει μέχρι το γραφείο του Σκρουτζ και θα ξεστομίσει την χειρότερη λέξη που περίμενε εκείνος να ακούσει από το στόμα του υπηρέτη του. Αύξηση! Ο Σκρουτζ, γίνεται πυρ και μανία και λόγο στον λόγο αυτή η συνεργασία λήγει άδοξα. Ο Παντάξιος θα στραφεί στο πρόσωπο του Ντόναλντ για βοήθεια και ψυχολογική υποστήριξη, ενώ παράλληλα ο Σκρουτζ θα απευθυνθεί στον Κύρο και θα του ζητήσει να δημιουργήσει ένα ρομπότ-βοηθό. Εκείνος θα δημιουργήσει έναν μηχανικό βοηθό που έχει ακριβώς τον ίδιο χαρακτήρα με τον νέο ιδιοκτήτη του κι όλα δείχνουν ότι ο Παντάξιος θα είναι μία γλυκιά ανάμνηση στο θησαυροφυλάκιο. Εκείνος όμως δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του λέξη. Σίγουρα μιλάμε για ένα αξιοπρόσεκτο σενάριο, που δεν διστάζει να βάλει σε ρίσκο μία ιδιόμορφη φιλία, αυτήν ανάμεσα στον Σκρουτζ και τον Παντάξιο. Η πλοκή έχει τις στιγμές της κι ενώ φαίνεται κλασική (ακόμα μία εφεύρεση του Κύρου που γύρισε μπούμερανγκ) αποκαλύπτει τον δύστροπο και φιλάργυρο χαρακτήρα του Σκρουτζ...στον ίδιο τον Σκρουτζ. Αρκετά ευφυές θα το χαρακτήριζα. Το φινάλε έχει δυναμισμό κι έναν Παντάξιο να κλέβει την παράσταση. Εν κατακλείδι, μιλάμε για μία ιστορία που με κράτησε και με διασκέδασε. Το σχέδιο το βρήκα πολύ καλό, αλλά μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που ο Pastrovicchio αποδίδει τα σώματα των πρωταγωνιστών. Υπερβολικά στενόμακρα, δεν νομίζετε? Στην συνέχεια ο Ντόναλντ θα λύσει άθελά του το “Μυστήριο της υδροκάθαρσης”. Ένα πρωινό στην Λιμνούπολη ο φίλος μας ετοιμάζεται να κάνει την καθιερωμένη φασίνα στο σπίτι του. Από ένα λάθος του χαλάει την ηλεκτρική του σκούπα κι έτσι πάει μέχρι το εργαστήριο του Κύρου για να την επισκευάσει. Εκείνος προσθέτει στην σκούπα μερικούς μηχανισμούς οι οποίοι είναι εξαιρετικά ευαίσθητοι και πολύπλοκοι. Κατά την επιστροφή του στο σπίτι, σε μία διένεξη που έχει με τον γείτονά του τον κύριο Τζόουνς, η σκούπα ξεχαρβαλώνεται κι αναγκάζεται να βάλει τα εξαρτήματα όπως-όπως. Τότε θα παρατηρήσει ότι η σκούπα έχει αλλάξει συμπεριφορά. Για την ακρίβεια έχει αποκτήσει την ικανότητα να καθαρίζει οποιοδήποτε υγρό και να το κάνει γάργαρο νεράκι. Ο φίλος μας φαίνεται ότι αυτή την φορά έχει πιάσει την καλή. Υπολογίζει όμως χωρίς την ατυχία του. Αρκετά χαριτωμένο σενάριο που περιγράφει τα παθήματα του διάσημου πρωταγωνιστή του. Η πλοκή είχε την πλάκα της, αλλά επαναλαμβάνεται σε μεγάλο βαθμό, σε σημείο να μοιάζει να μην κυλάει όπως θα έπρεπε. Οι χαρακτήρες του Τζόουνς και του Φέθρυ παίζουν κομβικό ρόλο στην υπόθεση, ενώ το φινάλε είναι κωμικό. Το σχέδιο μού άρεσε σε μεγάλο βαθμό. Αρκετά καρέ είναι προσεγμένα στην εντέλεια, με αποκορύφωμα το 1ο καρέ στην σελίδα 48, το οποίο το βρήκα εξαιρετικό. Και φυσικά ο Ντόναλντ με το φακιόλι, στην αρχή της ιστορίας, ήταν όλα τα λεφτά! Ο Πασχάλης θα πάρει την σκυτάλη και θα κάτσει στο τιμόνι του πρωταγωνιστή, στην ιστορία με τίτλο “Μονομαχία λαιμαργίας”. Ο φίλος μας θα λάβει ένα τηλεγράφημα από έναν συμβολαιογράφο, ο οποίος τον καλεί στην έπαυλη ενός μακρινού του θείου, για να παραστεί στην ανάγνωση της διαθήκης του. Φτάνοντας, λοιπόν, εκεί θα διαπιστώσει ότι δεν είναι ο μόνος συγγενής του θείου του. Υπάρχει κι ο ξάδελφος Φανούρης, ένας μυστήριος τύπος που μυρίζει από μακριά υπόκοσμο. Ο συμβολαιογράφος αναφέρει ότι ο εκλιπών θείος έχει ορίσει στην διαθήκη του τρεις δοκιμασίες γαστριμαργικής φύσεως, τις οποίες καλούνται να υποστούν τα δύο ξαδέλφια, με έπαθλο την περιουσία του. Χαράς Ευαγγέλια για τον λαίμαργο φίλο μας, μιας και τέτοιου είδους δοκιμασίες είναι βούτυρο στο ψωμί του (στην κυριολεξία ). Ο Φανούρης όμως φαίνεται ότι δεν είναι διατεθειμένος να το βάλει κάτω και δεν ξέρει τι θα πει ευγενής άμιλλα. Δεν μπορώ να πω ότι το εν λόγω σενάριο μου έκανε κλικ. Ενώ ξεκινάει με ενδιαφέρον, μιας κι αποκαλύπτονται συγγενείς του Πασχάλη, στην συνέχεια νομίζω ότι κρυώνει πολύ και γίνεται σαχλό και υπερβολικό. Το δε φινάλε είναι εντελώς αλλοπρόσαλλο και προσπαθώντας να γίνει ανατρεπτικό, χάνει εντελώς την ουσία. Αλλά κι από το σχέδιο έχω παράπονα. Μιλάμε για τον ορισμό του άκομψου και του χοντροκομμένου. Δεν ξέρω αν είναι καλλιτεχνικό στυλ, αλλά εγώ το βρήκα σχεδιασμένο στο πόδι. Λυπάμαι, αλλά δεν θα πάρω. Στην ιστορία “Γιγάντιος Μουργόλυκος”, τα μέλη της γνωστής συμμορίας της Λιμνούπολης, βρίσκονται στο εργαστήριο του Κύρου και κρυφακούνε μήπως και καταφέρουν να αποσπάσουν κάποια πληροφορία για τον Σκρουτζ. Πράγματι ο Σκρουτζ αντιμετωπίζει προβλήματα με την κλειδαριά ασφαλείας του θησαυροφυλακίου και ζητάει από τον Κύρο να έρθει να την επισκευάσει. Μαθαίνουν επίσης για μία νέα του εφεύρεση, μία ζώνη που με την βοήθεια ενός τηλεχειριστηρίου μπορεί αυτός που την φοράει να αυξομειώνει κατά βούληση το ύψος του. Αφού λοιπόν την κλέψουν, θα πάνε την νύχτα να κάνουν μία επίσκεψη στο επιβλητικό μέγαρο του Λιμνουπολίτη μεγιστάνα. Το να καταφέρουν (με την βοήθεια της ζώνης) να μπουν από την...κλειδαρότρυπα φαίνεται εύκολη υπόθεση. Η συνέχεια όμως προβλέπεται δύσκολη. Τελικά τα σενάρια που αφορούν μεγεθύνσεις και σμικρύνσεις χαρακτήρων τείνουν να καθιερωθούν σαν κλασικά. Εδώ έχουμε μία συμπαθητική υπόθεση, μόνο που την πλοκή της (από την ώρα που μπήκε ο Μουργόλυκος στο θησαυροφυλάκιο) την βρήκα κάπως στατική. Παραδέχομαι ότι εμφάνιζε γρήγορη ροή κι εναλλαγή των καταστάσεων, αλλά ίσως όλα αυτά να μην είχαν την απαραίτητη “σάλτσα” για να με κρατήσει. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί το γεγονός ότι την διάβασα με ευχαρίστηση. Απλά δεν την τοποθετώ στις πρώτες θέσεις των ιστοριών παρεμφερούς θεματολογίας. Γούστα είναι αυτά. Το φινάλε πάντως με έκανε και γέλασα. Το σχέδιο το βρήκα αρκετά καλό. Για την συνέχεια το τεύχος φιλοξενεί τέσσερις ιστορίες από την σειρά “Ο ήλιος καίει”, όλες τους με θέμα, τι άλλο?, το καλοκαίρι και τις υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούν την συγκεκριμένη εποχή του χρόνου. Όλες διασκεδαστικές, με προτίμηση στις ιστορίες των Μικρών Εξερευνητών και των δύο εξαδέλφων. Και θα κλείσουμε με την ιστορία “Ο απίστευτος ουφοκομήτης”, που μας έρχεται από το Παπιοχώρι του παλιού καλού καιρού. Το καλοκαίρι έχει κάνει την εμφάνισή του και στο Παπιοχώρι κι ο Τζούνιορ ετοιμάζει τις βαλίτσες του για την θερινή κατασκήνωση. Εκεί, εκτός από το ατελείωτο παιχνίδι με όλη την παρέα του, είναι εκστασιασμένος και με το γεγονός ότι θα παρακολουθήσουν έναν κομήτη που θα περάσει από εκεί κοντά και, σύμφωνα με το περιοδικό “Απίθανα και φανταστικά”, κρύβει στην ουρά του κάποιο εξωγήινο διαστημόπλοιο. Τελικά η ζωή στην κατασκήνωση αποδεικνύεται κάτι περισσότερο από βαρετή κι έτσι το μόνο που μπορεί να σώσει την ψυχαγωγία τους είναι αυτός ο κομήτης. Θα καταφέρουν οι φίλοι μας να συναντήσουν το εξωγήινο διαστημόπλοιο και μάλιστα χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από την αυστηρή ομαδάρχισσα? Πολύ όμορφη ιστορία παιδικής αφέλειας, υπογεγραμμένη από την αγαπημένη μας παρέα. Γι’ακόμα μία φορά εντυπωσιάστηκα με το πόσο σοβαρά παίρνουν τα παιδιά κάτι που φαίνεται για τους μεγάλους άνευ σημασίας. Κι ακόμα μία φορά απόδειξαν ότι δεν υπάρχουν όρια στην παιδική φαντασία. Η πλοκή έχει ρυθμό κι αν και δεν είχε στιγμές έντασης, παρόλα αυτά ήταν διασκεδαστική. Το φινάλε με έκανε να υποκλιθώ στους “δευτεραγωνιστές” της ιστορίας και λίγο να συγκινηθώ. Και σχεδιαστικά με ικανοποίησε.
  24. Στην ιστορία "Γιγάντιος Μουργόλυκος", ο Κύρος έχει εφεύρει έναν Διαστατικό Αυξομειωτή. Στην ιστορία "Υπηρέτης κατά παραγγελία", βλέπουμε τον Σάυμπερ, το ρομπότ-μπάτλερ.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.