Jump to content

Indian

Members
  • Content Count

    7,120
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    58
  • Points

    14,078 [ Donate ]

Everything posted by Indian

  1. "...και μετά με πήρε ο ύπνος" ή "...και μετά μπερδεύτηκα"!
  2. Μέχρι να με βαρεθείτε και να μου ζητήσετε να σκάσω. Πέρα από την πλάκα, πιστεύω ότι θα αντιμετωπίσω ζήτημα με αυτή την ιστορία. Κάποια λύση όμως θα βρω.
  3. Συγχαρητήρια κι από εμένα στα παιδιά που απέκτησαν αυτήν την υπέροχη δουλειά. Από πείρας σας λέω ότι θα περάσετε αρκετές ώρες επάνω σε αυτό το βιβλίο και θα πάρετε ΠΟΛΛΕΣ πληροφορίες για τα αγαπημένα σας κόμικς.
  4. Δεν μπορώ να πω ότι δεν μου αρέσουν οι ιστορίες με σταυροδρόμια. Συνήθως έχουν γενναιόδωρο αριθμό σελίδων. Βέβαια τέτοιες ιστορίες τις διαβάζω κανονικά, όπως όλες τις άλλες. Διαλέγω δηλαδή την επιλογή που βρίσκεται στην επόμενη σελίδα.
  5. Το 59ο τεύχος του Ντόναλντ ξεκινάει με “Το κύπελλο του σύμπαντος”, μία ιστορία που θα χαρακτηρίζαμε ποδοσφαιρικού και Sci-Fi ενδιαφέροντος (αν βέβαια είναι δόκιμος ο όρος). Ο αγαπημένος μας πρωταγωνιστής εργάζεται σαν οδηγός του λεωφορείου που μεταφέρει την αγαπημένη του ποδοσφαιρική ομάδα, τον Λιμνουπολιακό, στις αθλητικές του υποχρεώσεις. Μετά από έναν μήνα ρεπό που έδωσε ο προπονητής στους παίκτες, εκείνοι έγιναν μαλθακοί και πλαδαροί. Τα πραγματικά προβλήματα όμως αρχίζουν αργότερα. Όταν θα ξεκινήσουν με το λεωφορείο να πάνε σε μία άλλη πόλη να παίξουν, ο Ντόναλντ θα χάσει τον προσανατολισμό του και σαν να μην έφτανε αυτό, ολόκληρο το όχημα θα απαχθεί από εξωγήινους, που θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν τους παίκτες για το δικό τους διαγαλαξιακό κύπελλο. Η νίκη ισοδυναμεί με θρίαμβο. Η ήττα όμως θα δημιουργήσει μπελάδες. Μιλάμε για ένα σενάριο που χαρακτηρίζεται από αχαλίνωτη φαντασία. Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που ο συγγραφέας καταφέρνει να ενώνει το ποδόσφαιρο με την Sci-Fi δομή. Σε αυτό του βγάζω το καπέλο. Όμως η πλοκή δεν μπορώ να πω ότι με ικανοποίησε ιδιαίτερα. Ίσως γιατί δεν είδα με καλό μάτι τον συνδυασμό αυτό. Ίσως κάποιος άλλος να βρει αυτή την ιστορία εξαιρετική. Σχεδιαστικά έχει γίνει καλή δουλειά. Οι χαρακτήρες είναι όμορφα δοσμένοι, ενώ μεγάλη φαντασία έχει κατατεθεί και στην δημιουργία των διάφορων εξωγήινων παικτών. Στον “Άγνωστο συγγραφέα”, που είναι και η κεντρική ιστορία του τεύχους, θα μεταφερθούμε στην Γερμανία, όπου πραγματοποιείται μία συνάντηση των Μικρών Εξερευνητών κι έχουν παραβρεθεί και κάποια γνωστά μας πρόσωπα. Εκεί οι φίλοι μας θα πληροφορηθούν από έναν καθηγητή ότι το θρυλικό βιβλίο τους έχει γραφτεί από έναν συγγραφέα στην Κορνουάλη της Αγγλίας. Έτσι ο Χιούη, ο Λιούη κι ο Ντιούη, παρέα με τον Ντόναλντ, θα ταξιδέψουν μέχρι εκεί και θα προσπαθήσουν να βρουν αυτόν τον θρυλικό συγγραφέα. Αυτό όμως φαίνεται να είναι εξαιρετικά δύσκολο, όχι μόνο γιατί είναι πολύπλοκο να τον βρουν, αλλά γιατί υπάρχουν και κάποιοι που δεν θέλουν να βρεθεί. Για κάποιον νέο στον χώρο των κόμικς Disney, το συγκεκριμένο σενάριο είναι πρωτότυπο και ανοίγει ένα θέμα που χρειάζεται μεγάλη συζήτηση. Για εμάς όμως, που έχουμε μεγαλώσει με τις ιστορίες του Carl Barks και του Don Rosa, θεωρώ ότι αυτή η ιστορία έχει μεγάλες ανακολουθίες. Θα μου πείτε ότι ο καθένας θα μπορούσε να δημιουργήσει την δική του εκδοχή για την δημιουργία του βιβλίου. Δεν θα διαφωνήσω. Προτιμώ όμως την εκδοχή του Rosa που στηρίζεται στο πρόσωπο του Προκόπη Κουτ. Κατά τα άλλα, δεν έχω άλλο παράπονο από το σενάριο. Ίσα-ίσα που η πλοκή ήταν αρκετά καλογραμμένη. Το σχέδιο το βρήκα πολύ καλό. Ε, Cavazzano βλέπετε. Ό,τι πρέπει για την Τσικνοπέμπτη είναι η επόμενη ιστορία, που φέρει τον τίτλο “Ο βασιλιάς της ψησταριάς”. Στην Λιμνούπολη θα διοργανωθεί το Σαββατοκύριακο η γιορτή της λίμνης, η οποία θα προσελκύσει πολλούς δημότες. Ο Ντόναλντ αποφασίζει λοιπόν να πάρει ανά χείρας την ψησταριά του και να πάει μέχρι εκεί για να ψήσει λουκάνικα για το πεινασμένο κοινό, με σκοπό να βγάλει χρήματα. Την ίδια ιδέα όμως (και δυστυχώς) την έχει κι ο άσπονδος γείτονάς του, ο κύριος Τζόουνς. Επομένως δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι θα επακολουθήσει αυτής της κόντρας. Χαριτωμένη ιστορία, που δεν έχει όμως να μας επιδείξει κάτι νέο. Η μάχη των δύο αυτών χαρακτήρων είναι πάντα καρτουνίστική κι άκρως απολαυστική. Έτσι συμβαίνει κι εδώ. Πολλά γκαγκ βγάζουν γέλιο κι όλα αυτά δεν κλείνονται σε τέσσερις φράχτες μίας αυλής, αλλά στο ειδυλλιακό τοπίο μίας λίμνης. Μου άρεσε που τα τρία ανιψάκια έχουν ενεργό ρόλο, ενώ το φινάλε βγάζει γέλιο. Κανένα παράπονο κι από το σχέδιο. Κι αν νομίζετε ότι τελειώσαμε, κάνετε λάθος. Το τεύχος ξεφεύγει από τα όρια των τριών ιστοριών και μας επιφυλάσσει ακόμα μία, με τίτλο “Θάρρος ή αλήθεια”. Ο Ντόναλντ κι ο Φέθρυ θα στρατολογηθούν γι’ ακόμα μία φορά από την μυστική οργάνωση ΤΝΤ, για να λύσουν μία υπόθεση που χρειάζεται άκρα μυστικότητα και λεπτούς χειρισμούς. Το Παγκόσμιο Κέντρο Βιολογίας έχει αρχίσει να καταγράφει όλα τα έμβια όντα που υπάρχουν στον πλανήτη και να τα ανεβάζει σε μία βάση δεδομένων, η οποία είναι προσβάσιμη από όλους. Υπάρχει όμως κι ένας φέρελπις ερευνητής, ο οποίος έχει εντοπίσει κι ανεβάζει σε αυτή την βάση και όντα τα οποία είναι υπερφυσικά. Αυτό ίσως να τρομοκρατήσει τον κόσμο. Έτσι, η αποστολή των δύο πρακτόρων (μαζί με την συνάδελφό τους, πράκτορα Κόλινς) είναι να παρεισφρήσουν μέσα στο Κέντρο Βιολογίας, να βρουν τον ερευνητή και να προσπαθήσουν να τον αποθαρρύνουν από την καταγραφή αυτών των τεράτων. Μιλάμε για ένα κλασικό σενάριο της υποσειράς “ΤΝΤ”, που όμως δεν έχει να κάνει με εξωγήινα όντα, αλλά έχει περισσότερο “γήινα” χαρακτηριστικά. Η πλοκή έχει ένταση και φυσικά την απαραίτητη φαντασία, που χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Αυτό που κρατάω περισσότερο είναι η άκρατη ειλικρίνεια του Φέθρυ, ο οποίος αντιδρά με όποιον λέει ψέματα. Μου αρέσει όταν αυτός ο αφελής κι ατσούμπαλος χαρακτήρας, βγάζει ηθικές αρχές. Το σχέδιο είναι αρκετά καλό, αν και παραφορτωμένο.
  6. Indian

    ΠΟΠΑΫ

    Σα δεν ντρέπεσαι, μεγάλος άνθρωπος!
  7. @Επιθεωρητής Le Pit Ευχαριστούμε Παναγιώτη που μας δείχνεις την "γέννηση" του νέου τεύχους, που σε λίγες ημέρες θα έχουμε στα χέρια μας. Με αυτόν τον τρόπο απαλείφεται η τυπική (και καμία φορά ψυχρή) σχέση ανάμεσα στον δημιουργό και τον τελικό αποδέκτη του κόμικ που είναι ο αναγνώστης. Προσωπικά με αυτή την τακτική νιώθω ότι γίνομαι κι εγώ μέλος αυτής της προσπάθειας.
  8. Indian

    LEE JIM [ (1964) ]

    Δείχνει ωραίο σακίδιο και φαίνεται να έχει προβλέψει θήκες για τα πάντα. Μ'αυτό μέχρι και για ορειβασία πας.
  9. Indian

    ΠΟΠΑΫ

    Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου το τεύχος #902 και με έκπληξη διάβασα την πρωτότυπη ιστορία με τίτλο "Το νικηφόρο ζεύγος". Σε αυτήν ο αναγνώστης θα μπει μέσα στην αίθουσα σύνταξης της εταιρίας που εκδίδει το "Ποπάυ", όπου οι χαρακτήρες που ξέρουμε είναι υπαρκτά πρόσωπα και μάλιστα έχουν και μία άτυπη κόντρα με τον αρχισυντάκτη. Συγκεκριμένα ο Βρούτος δεν τα πάει καλά με τα νούμερα των πωλήσεων κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είναι περισσότερο κακός απ'ότι θα έπρεπε. Έτσι ο αρχισυντάκτης του του ζητάει να κάνει μερικές ηρωικές και κοινωφελείς πράξεις προκειμένου να ανέβει η δημοφιλία του. Επειδή όμως δεν τα καταφέρνει, θα τον βοηθήσει κρυφά (και μετά από παρότρυνση της Όλιβ) ο Ποπάυ, ο οποίος ουσιαστικά θα κάνει όλη την δουλειά μυστικά και θα καρπώνεται την επιτυχία ο Βρούτος, χωρίς όμως να το γνωρίζει. Προσωπικά μου άρεσε αρκετά το εν λόγω σενάριο. Το βρήκα πολύ έξυπνο κι άκρως πρωτότυπο, μία ευχάριστη αλλαγή από τα συνηθισμένα. Από τις λίγες στιγμές που οι χάρτινοι χαρακτήρες συμπεριφέρονται σαν αληθινοί επαγγελματίες ηθοποιοί. Δεν ξέρω αν υπάρχουν κι άλλες παρόμοιες ιστορίες στο Ποπάυ (προσωπικά δεν θυμάμαι), αλλά αν υπάρχουν θα ήθελα να τις διαβάσω. Τώρα φαντάζομαι ότι ρωτάτε για ποιον λόγο έκανα αυτό το ποστ. Έτσι, κουβέντα να γίνεται.
  10. @fotdim Πες του ναι, αλλά με την τιμή του Τερζόπουλου. Αααχ, μία ψυχή θα ήταν πολύ υπερήφανη για εμένα.
  11. Η ΟΞΥ λοιπόν άρχισε να μπαίνει και στα χωράφια του άλλου μεγάλου κολοσσού των κόμικς της Αμερικής, την DC, και μετά την ανάγνωσή του Λευκού Ιππότη, ας πω κι εγώ την ταπεινή μου άποψη. Δύο είναι οι λέξεις με τις οποίες θα χαρακτήριζα το συγκεκριμένο σενάριο. Νομίζω λοιπόν ότι ήταν βαρύ κι εξαιρετικά πρωτότυπο. Είχα να νιώσω έτσι (βέβαια καμία σχέση σαν ποιότητα) από το Arkham Asylum. Ο δημιουργός καινοτομεί σε πολλούς τομείς της ιστορίας και της κουλτούρας του Σκοτεινού Ιππότη και δεν διστάζει να αλλάξει σχεδόν ολόκληρο το σύμπαν του. Σε πρώτη φάση αποκαλύπτεται ένα Γκόθαμ σκοτεινό, με τα γκέτο του και με την Αστυνομία απούσα, όπως συνήθως συμβαίνει στις μεγαλουπόλεις. Ο Joker στον ρόλο του "φυσιολογικού" ανθρώπου έπαιξε απίστευτα καλά και ο τρόπος που κατηγόρησε την Νέμεσή του βγάζει λογική, ενώ είχε απέναντί του έναν Batman ο οποίος σε όλη την πλοκή ήταν λιγομίλητος, πολεμούσε τους δικούς του προσωπικούς δαίμονες και φαινόταν σαν να τον ζηλεύει για την κοινωνική του καταξίωση. Δύο χαρακτήρες αλληλένδετοι και με πολλά ανθρώπινα συναισθήματα. Η πλοκή ένιωσα να κυλάει αρκετά καλά, αλλά μερικοί διάλογοι ήταν περισσότερο "παχύρρευστοι". Γενικά χρειάζεται μία καλή γνώση του σύμπαντος του πρωταγωνιστή για να μπει ο αναγνώστης πιο σωστά στο κλίμα. Σαν μη (εντελώς) μυημένος, ένιωσα σε μερικά σημεία να μου δημιουργούνται απορίες. Εν κατακλείδι θα κρατήσω το υπέροχο story, την πλειάδα των χαρακτήρων που λαμβάνουν μέρος (καλοί και κακοί), τον "λογικό" χαρακτήρα του Joker και την εμμονή (σε βαθμό ψύχωσης) που είχε με τον Σκοτεινό Ιππότη. Μία πολύ προσεγμένη δουλειά, που όμως δεν θα την πρότεινα σε κάποιον που θέλει να ξεκινήσει το ταξίδι του στον μαγικό κόσμο του Batman. Όσον αφορά το σχέδιο, αυτό μου θύμισε έντονα τον Batman του Frank Miller. Είναι σκοτεινό, κατάλληλο για την περιγραφή του Γκόθαμ, ενώ ο Batman θα έλεγα ότι είναι υπερβολικά σχεδιασμένος, με ένα κορμί δυσανάλογο. Υπήρχαν σκηνές που ο αναγνώστης διακρίνει κι απολαμβάνει πολλές λεπτομέρειες, ενώ υπάρχουν κι άλλες που το σχέδιο φαίνεται να είναι στατικό και με πολλές γραμμές και γωνίες. Νομίζω όμως ότι αξίζουν πολλά στον καλλιτέχνη για τον φόρο τιμής που αποδίδει στο σύμπαν του ήρωα κι αυτό γιατί κάνουν την εμφάνισή τους σχεδόν όλα τα batmobiles που έχει χρησιμοποιήσει ο "Νυχτερίδας" σε όλο του τον βίο στα κόμικς, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Πολλές αναφορές γίνονται επίσης και στο θρυλικό animation του '92 (Μπούλοκ, Μοντόγια, ο εκτοξευτής γάντζου αναρρίχησης, το αυτοκίνητο), γεγονός που με χαροποίησε ιδιαίτερα, γιατί λατρεύω αυτή την σειρά. Εδώ λοιπόν έχουμε μία σύγκρουση του σεναρίου με το σχέδιο. Το σενάριο έχει πολλές διαφοροποιήσεις από την πεπατημένη, ενώ από την άλλη το σχέδιο πατάει επάνω σε γνώριμα μονοπάτια. Το χρώμα ήταν κι αυτό μουντό και λίγο μονότονο. Γενικά ο σχεδιασμός συνέβαλλε στο κλίμα που δημιούργησε η πλοκή, αλλά εμένα δεν με κάλυψε εντελώς. Η έκδοση είναι στα ίδια επίπεδα της ΟΞΥ. Διακρίνεται από ποιοτικά υλικά (εξώφυλλο, χαρτί, κόλληση, εκτύπωση), ενώ πρέπει να έχει το περισσότερο συνοδευτικό υλικό απ'όλες τις προηγούμενες εκδόσεις της. Ο αναγνώστης θα βρει δύο γκαλερί. Η μία περιέχει εναλλακτικά εξώφυλλα των τευχών που κυκλοφόρησαν στην Αμερική, ενώ η άλλη (που αποκαλείται "Αποχρώσεις του γκρίζου") περιέχει model sheets των χαρακτήρων και των οχημάτων. Στην τελευταία σελίδα, ο αναγνώστης θα βρει ένα πολύ σύντομο βιογραφικό του δημιουργού, που εστιάζει στην δουλειά του.
  12. Μετά την ανάγνωση των δύο μερών, μου δημιουργήθηκε μία απορία όσον αφορά τον τίτλο της ιστορίας αυτής. Πιστεύω ότι ο τίτλος είναι λάθος. Θα προτιμούσα να ήταν κάτι του τύπου: “Η Captain Marvel και η παρέα της”. Ειλικρινά μου κάνει τρομερή εντύπωση (το ίδιο συναίσθημα είχα κι αφού είδα και το Endgame) πώς ένας χαρακτήρας που ήταν επιμελώς κρυμμένος από την Marvel όλα αυτά τα χρόνια, να εμφανίζεται, να πρωταγωνιστεί και μάλιστα να παραγκωνίζει σε αρκετές περιπτώσεις τους πρωτοκλασάτους χαρακτήρες που τόσο αγαπήσαμε και θαυμάσαμε. Όχι ότι έχω πρόβλημα με το κορίτσι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι με χαλάει αυτό το πουσάρισμα που της κάνουν. Τέλος πάντων. Ας πω δύο λόγια για το κόμικ. Η άποψή μου με βρίσκει, πάνω κάτω, σύμφωνο με τους περισσότερους από τους φίλους που το έχουν διαβάσει. Σεναριακά θα παραδεχτώ ότι προσπαθεί να χτίσει αγωνία, μιας και η πρωταγωνίστρια είναι λαβωμένη και ευάλωτη. Από εκεί και πέρα όμως, ενώ εμφανίζει πολλές σκηνές δράσης κι έντασης, δεν μου έβγαλε την αγωνία και την περιέργεια για την συνέχεια. Ο villain δε, είναι μεν πολύ ισχυρός, αλλά το σχέδιο που θέλει να εφαρμόσει το θεωρώ το λιγότερο ανόητο. Όλα αυτά, σε συνδυασμό και με τους υπόλοιπους Εκδικητές που έκαναν μόνο την χαμαλοδουλειά (μου φάνηκαν ότι έκαναν αγγαρεία ), με οδηγούν στο να χαρακτηρίσω το σενάριο αυτό σαν μέτριο κι άνευρο. Το φινάλε τουλάχιστον είχε τσαγανό και μία ευφυΐα, αλλά και πάλι δεν ήταν αρκετό να κλέψει την παράσταση. Θέματα είχα και στο σχέδιο. Αν και είναι προϊόν πολλών καλλιτεχνών, ακολουθεί μία σταθερή γραμμή (εκτός ίσως από το τελευταίο μέρος-τεύχος), η οποία όμως είναι αρκετά στατική και γραμμική. Παραδέχομαι όμως ότι το χρώμα είναι πλούσιο και ζωηρό. Κι ερχόμαστε στο τελευταίο άτυπο κεφάλαιο της ιστορίας, όπου το σχέδιο είναι με κάθε επιείκεια, ανεκδιήγητο. Φαίνεται ότι είναι δημιουργημένο στο πόδι και ειδικά η περιγραφή των προσώπων είναι άθλια. Ίσως κάποιοι να πουν ότι αυτό είναι καλλιτεχνική άποψη. Θα το δεχτώ σαν δικαιολογία. Απλά εμένα δεν μου αρέσει. Η έκδοση είναι ίδια με την προηγούμενη προσφορά της ΟΞΥ. Αρκετά προσεγμένη δουλειά, που ίσως να έπαιρνε περισσότερα εύσημα αν το χαρτί στο εξώφυλλο ήταν πιο παχύ, με αποτέλεσμα να μην τσακίζει τόσο εύκολα. Από εκεί και πέρα δεν είχα άλλο θέμα με την ποιότητα. Και το χαρτί εσωτερικά, και η εκτύπωση ήταν μία χαρά, ενώ το δέσιμο με καρφίτσα ήταν παραπάνω από γερό.
  13. Indian

    Funny Pictures!

    @Retroplaymo Από εκεί έρχομαι. Το επιβεβαιώνω!
  14. Ε, δεν βάζω Γιάννης. Ιωάννη με βάπτισαν!
  15. Κανείς σας δεν φτουράει μπροστά στον Μένελοτ τον Πολεμοχαρή!
  16. Κι αφού με διαβεβαίωσε ο φαρμακοποιός μου, τον οποίο τον γνωρίζω από το 1992, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να έχει κυκλοφορήσει το Αστεράκι πρόσφατα, στην βόλτα μου που έκανα στην Καλαμάτα βλέπω έξω από ένα φαρμακείο ένα σταντ με...Αστεράκια! Υπήρχαν πολλά αντίτυπα από τα τεύχη #167 και #168, τα οποία είναι του 2019. Συνεπώς, όταν ξαναπάω στον φαρμακοποιό μου, θα του τα τρίψω στην μούρη. Τα εξώφυλλα και τα οπισθόφυλλα των τευχών #167 και #168, βρίσκονται κοντά μας. Τα εξώφυλλα μεταφέρθηκαν στο πινακάκι της παρουσίασης.
  17. Ε, αφού του είχε ξεφύγει μία γραμμή. Δεν θα ήταν ωραίο.
  18. Βλέπω κι εγώ ένα αριστουργηματικό σχέδιο και μετά ο τύπος παίρνει ένα μπλάνκο κι αρχίζει να σβήνει. Μου έφερε στο μυαλό τον Rosa, όταν είχε έρθει στην Λέσχη, που έκανε έναν υπέροχο Σκρουτζ σε μία κόλλα Α4 και την έσκισε επειδή του είχε ξεφύγει μία γραμμή.
  19. Ρίξε και μία βουτιά και για εμάς που μας έχουν στριμώξει να σηκώσουμε τα χαλιά.
  20. Το Μίκυ Μάους φαίνεται ότι κινείται σε ποδοσφαιρικούς ρυθμούς, μιας και σε αυτό το τεύχος έχουμε κεντρική ιστορία που έχει θέμα αυτό το άθλημα. Στην “Προπόνηση στην παραλία”, θα μπούμε στα αποδυτήρια μίας ομάδας της Λιμνούπολης, για την ακρίβεια της Δυναμό, και θα δούμε ότι τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά. Η ομάδα δεν φέρνει καλά αποτελέσματα, οι φίλαθλοι την έχουν εγκαταλείψει και πλέον είναι στα πρόθυρα της διάλυσης. Ο πρόεδρος λοιπόν έχει μία φαεινή ιδέα για να απαλλαγεί από αυτήν. Ουσιαστικά την βάζει κλήρωση κι ο τυχερός είναι ο Ντόναλντ. Περιχαρής ο φίλος μας θα πάρει τα κλειδιά της ομάδας και θα γνωρίσει τους ράθυμους παίκτες. Με τις λίγες οικονομίες που έχει στην διάθεσή του και με όλη του την ενεργητικότητα, θα ξεκινήσει μαζί τους για να βρει ένα σημείο που θα τους προπονήσει. Δυστυχώς όμως τα χρήματα φτάνουν μόνο για...την παραλία. Θα καταφέρει ο πρωταγωνιστής να αναγεννήσει την Δυναμό Λιμνούπολης από τις στάχτες της? Η αλήθεια είναι ότι δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα να διαβάζω ποδοσφαιρική ιστορία, μου έκατσε βαριά. Παρόλα αυτά το σενάριο δεν το βρήκα κακό, αλλά μέτριο. Η πλοκή είχε κωμικά στοιχεία, αλλά κυλούσε άνευρα και υποτονικά. Το φινάλε νομίζω ότι περνά όμορφα μηνύματα συναδέλφωσης, θυμίζοντάς μας παράλληλα τον καλό χαρακτήρα του Ντόναλντ. Αυτόν που τόσο αγαπήσαμε. Το σχέδιο του Cavazzano είναι χαρακτηριστικό και πολύ προσεγμένο. Στην επόμενη ιστορία θα κάνουν την εμφάνισή τους, η Τζένυ κι ο Λούλης, οι οποίοι θα μας διδάξουν “Τα μυστικά της βαλίτσας”. Μία ωραία καλοκαιρινή ημέρα οι δύο τους αποφάσισαν να πάνε διακοπές, αλλά ένα ατύχημα που είχε ο Λούλης τις ακύρωσε για λίγο. Ο λόγος του ατυχήματος ήταν η βαλίτσα του, που εξερράγη από τα πολλά ρούχα που είχε μέσα. Η Τζένυ παρατήρησε ότι αυτό το φαινόμενο είναι σύνηθες κι έτσι της μπήκε μία επιχειρηματική ιδέα στο μυαλό. Να δημιουργήσουν έτοιμες βαλίτσες (που περιέχουν όλα τα απαραίτητα) κατάλληλες για όλα τα γούστα, τα βαλάντια και φυσικά τα ταξίδια (βουνό, θάλασσα, λίμνη) και να τις πωλούν. Η επιχείρηση στήνεται κι αμέσως γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Τόσο μεγάλη που θα προσελκύσει τον Σκρουτζ και τον Ρόμπαξ και θα τους κάνει να να κονταροχτυπιούνται για το ποιος θα την αγοράσει. Ποια θα είναι όμως η κατάληξη? Ενώ περίμενα να διαβάσω μία μέτρια ιστορία, διαπίστωσα ότι μου άρεσε σε μεγάλο βαθμό. Το σενάριο έχει ρεαλισμό και η πλοκή είναι κλιμακούμενη, με αποτέλεσμα να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ακόμα και το φινάλε το βρήκα πανέξυπνο κι ανατρεπτικό. Το σχέδιο το βρήκα αρκετά καλό. Στον “Θησαυρό χωρίς αξία” θα μεταφερθούμε στο σπίτι του Ντόναλντ, ο οποίος έχει μαγειρέψει για να...κάνει ο θείος Σκρουτζ το τραπέζι σε μερικούς συγγενείς και φίλους. Ο σκοπός αυτού του δείπνου είναι ο εορτασμός ενός ακόμα θησαυρού που βρήκε εκείνος, με την βοήθεια του ανιψιού του. Κι εκεί είναι η στιγμή που ο Γκαστόνε θα παρέμβει και θα αμφισβητήσει τις ικανότητες και την βοήθεια που προσφέρει ο Ντόναλντ, κάθε φορά που ταξιδεύει με τον Σκρουτζ στα πέρατα του κόσμου. Αυτό θα κάνει θηρίο τον πρωταγωνιστή μας και τότε είναι που στην συζήτηση θα πέσει μία ιδέα. Ο Σκρουτζ προκαλεί τα δύο ξαδέλφια να βρουν τον θησαυρό του πειρατή Πρασινογένη, για να αποδείξουν με αυτόν τον τρόπο την αξία τους. Έτσι λοιπόν, ενώ ο Ντόναλντ ετοιμάζεται και ξεκινάει πυρετωδώς για την αναζήτηση του θησαυρού, ο Γκαστόνε αράζει κι αφήνει την τύχη να κάνει το παιχνίδι της. Η αναμέτρηση δείχνει αμφίρροπη. Κι εδώ πρόκειται για ένα σενάριο που με ικανοποίησε. Θα απολαύσουμε ακόμα μία κόντρα ανάμεσα στην γκαντεμιά και την τύχη. Ο συγγραφέας είναι πολύ προσεκτικός στην πλοκή, “δένει” μεταξύ τους τις αναζητήσεις των δύο εξαδέλφων και πλέκει έτσι το story προκειμένου να μην είναι εντελώς άνισο. Πολλά μπράβο! Το φινάλε έξυπνο, αν κι αναμενόμενο. Σχεδιαστικά μού άρεσε. Το τεύχος διαθέτει και καουμπόικο. Το όνομα της ιστορίας είναι “Οι άσσοι του Γκολντ Κρικ” και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι δύο “Μαύροι” χαρακτήρες της Disney. Μιλάμε για τον Μαύρο Πητ και το Μαύρο Φάντασμα. Βρισκόμαστε στην Άγρια Δύση, όπου το Μαύρο Φάντασμα είναι ένας χαρτοκλέφτης που με τον ευγενικό του τρόπο καταφέρνει να αποσπάσει τους τίτλους ιδιοκτησίας ενός χρυσωρυχείου, που ανήκει σε μία αδίστακτη γυναίκα. Παράλληλα ο Μαύρος Πητ είναι ένας κοινός κλέφτης που τον τελευταίο καιρό περνάει κρίση. Το Φάντασμα θα τον συναντήσει και θα του προτείνει συνεργασία. Αν καταφέρει να κλέψει από την τράπεζα και την άδεια εξόρυξης, τότε ο δρόμος για το χρυσάφι θα τους ανοίξει και τα κέρδη μισά-μισά. Θα αρχίσει λοιπόν μία μάχη ανάμεσα σε τρεις αδίστακτες προσωπικότητες για το ποιος (ή ποια) τελικά θα καταφέρει να επικρατήσει. Εξαιρετικό σενάριο, που κι εδώ με την κατάλληλη επεξεργασία θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ένα πρώτης τάξης γουέστερν. Το πρωτότυπο στην ιστορία είναι ότι έχουμε να κάνουμε ουσιαστικά με τρεις villains που τρώγονται μεταξύ τους και η παρουσία των καλών είναι κάτι περισσότερο από διακριτική. Έτσι δημιουργείται αγωνία και περιέργεια στον αναγνώστη για την τελική επικράτηση (μιας και αν υπήρχε καλός θα κέρδιζε εκείνος ). Το φινάλε (αλλά κι όλη η υπόθεση) ήταν δίκαιο και καλοδουλεμένο, ενώ δεν έλειπαν και οι ανατροπές. Ο Φλάμπερ με το αφεντικό του μου θύμισαν τους καβγάδες της Βάντα με τον Σάιπ, στον Σπορτ Μπίλλυ. Το σχέδιο και τα χρώματα ήταν εξαιρετικά. Και θα κλείσουμε το τεύχος με τον Σκρουτζ να πηγαίνει “Στην χώρα των μαγισσών”. Στο θησαυροφυλάκιο επικρατεί (γι’ακόμα μία φορά) έντονη κινητικότητα λόγω της εμφάνισης της Μάτζικα που το πολιορκεί. Στις επάλξεις ο Ντόναλντ με τον Παντάξιο περνάνε δύσκολες ώρες, ενώ κι ο Σκρουτζ με το μυδράλιό του καταβάλει μεγάλη προσπάθεια. Όταν τα πράγματα ηρεμούν, ο Ντόναλντ σκέφτεται μία λύση. Ο Σκρουτζ να πολεμήσει την Μάτζικα με τα ίδια της τα όπλα. Έτσι, ο Λιμνουπολίτης μεγιστάνας, αποφασίζει να σπουδάσει μάγος. Με την βοήθεια του Λούντβιχ θα μεταφερθεί στην χώρα των μαγισσών και θα αρχίσει τις σπουδές του. Όταν θα επιστρέψει στην Λιμνούπολη, ο Σκρουτζ θα κατέχει μυστικά που θα μπορούν να αναχαιτίσουν ευκολότερα την Ιταλίδα μάγισσα. Θα είναι όμως αρκετά? Πρωτότυπο σενάριο, που ενώ ξεκίνησε με όλα τα φόντα να μου αρέσει, στην πορεία (εκεί που ο ήρωας πήγε στο σχολείο) σάχλεψε και με απογοήτευσε. Πολλά από τα αστεία που περιγράφονται είναι λίγο άνοστα. Μετά την επιστροφή του από το “Χόγκουαρτς” ( ), αναζωπυρώνεται το ενδιαφέρον, αλλά σύντομα η ιστορία τελειώνει, τουλάχιστον με ένα ικανοποιητικό φινάλε. Το σχέδιο ήταν καλό.
  21. Στην ιστορία "Στην χώρα των μαγισσών", που την διαβάσαμε στην χώρα μας μέσα από τις σελίδες του Μίκυ Μάους #259, μαθαίνουμε ότι ο Κύρος δεν είναι μόνο εφευρέτης, αλλά και χημικός. Έχει ανακαλύψει το Σκορδαλιακό Οξύ, μία ένωση που απωθεί τις μάγισσες. Στην πρώτη φωτογραφία μαθαίνουμε το όνομα της νέας του εφεύρεσης... ...και στην επόμενη μαθαίνουμε τι κάνει.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.