Μετάβαση στο περιεχόμενο

Αίθουσα Νικητών


Δημοφιλές περιεχόμενο

Εμφάνιση περιεχομένου με την υψηλότερη φήμη στο 13/01/2019 σε όλους τους τομείς

  1. Bonadrug

    ΜΠΛΕΚ

    Από την όλη συζήτηση κατάλαβα πάντως ότι θα ήθελα ένα emoticon ντομάτας. To post του θρηνωδού ήταν περιπαιχτικό , έως προσβλητικό - κι εγώ - και από ότι φαίνεται αρκετοί ακόμα - έτσι το εξέλαβα... Φίλε μου Dredd το τσάκισες με την πραγματικότητα, σε ότι αφορά τα γούστα η πραγματικότητα είναι υποκειμενική υπόθεση, είναι φαινομενολογική πραγματικότητα, με την έννοια που έδινε στη φαινομενολογία ο Καντ, ως ερμηνείας των δεδομένων μέσα από το πρίσμα των εμπειριών του καθενός (ή κάπως έτσι τέλος πάντων, όσο θυμάμαι από όταν διάβαζα σχετικά ) . Επομένως και επειδή εδώ δεν υπάρχουν αξιώματα και γεγονότα παρά μόνο υποκειμενικές κρίσεις διαμορφωμένες από το background του καθενός μας, το επιχείρημα "πραγματικότητα" είναι έωλο. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, να στο πω κι αλλιώς... Γούστο μου να θεωρώ το ΜΠΛΕΚ που έχει ήρωες ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ καλύτερο από το φασιστικό ΕΠΟΣ των ΜΕΤΑΒΑΡΟΝΩΝ.....ας πούμε !!!!!! Κοιτάξτε να δείτε, κι εγώ δεν καταλαβαίνω τους σαραντάρηδες που διαβάζουν ΚΟΜΙΞ και ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ δεν μπαίνω όμως στα σχετικά threads να κάνω σχόλια. Είναι δυνατόν moderator του GC να βγαίνει ανοιχτά να καλεί άλλα μέλη να προβούν σε δηλώσεις μετανοίας του στυλ "καταλαβαίνω ότι διαβάζω ξεπερασμένα κόμικς αλλά δείξτε μου συμπάθεια γιατί περνάω την κρίση της μέσης ηλικίας";;; Σχετικά με το Metropolis τώρα......
  2. Τα απόκρυφα επεισόδια της Παλαιάς Διαθήκης, στον Κήπο της Εδέμ. Από τον Αυστραλό Tim Whyatt.
  3. φλοκ

    ΜΠΛΕΚ

    Διάβασα προσεκτικά όλα τα σχόλια στο θέμα αυτό .Πάνω από μία φορές.Μερικά ξανά και ξανά. Προσπάθησα να καταλάβω τις απόψεις και τα επιχειρήματα . Πολλές φορές σκέφτηκα να γράψω κάτι να δώσω κάποιες απαντήσεις . Κάθε φορά το μετάνοιωνα και είχα πάρει την απόφαση να μην κάνω το παραμικρό σχόλιο. Το ποστ ακριβώς από πάνω όμως του Αρχοντα (όνομα και πράγμα ) ήταν σαν ένα μικρό ηλεκτροσόκ για μένα . Εσβησε όλες μου τις αναστολές και τα "δε βαριέσαι" και με παρακίνησε να γραψω όλα όσα έχω τόσο καιρό μαζεμένα στο κεφάλι μου και απο τα άλλα θέματα των κομικς που εκδίδει η "Μικρός Ηρως". Γράφτηκαν πράγματα που αγγίζουν τα όρια της απρέπειας , για τη δική μου οπτική και ηθική ,εν είδει κριτικής. Αν αυτό είναι κριτική προσωπικά την θεωρώ κακοπροαίρετη... Και δεν μιλώ για την κριτική στα πεπραγμένα της εκδοτικής αυτό λίγο ή καθόλου με νοιάζει. Μιλώ για την κριτική στους ανθρώπους που εξακολουθεί να τους αρέσει να διαβάζουν πράγματα που για άλλους θεωρούνται ρετρό και ξεπερασμένα ,ισως και χαζα . Δεν έχω διαβασει ποτέ εδώ μέσα ή ακούσει στις άπειρες συζητήσεις μου με λάτρεις όλων των ειδών των κομικς ,να ισχυρίζεται σοβαρά έστω και ένας οτι το Μπλεκ (ή το Ομπραξ ή όποιο άλλο θέλετε ) αποτελεί ένα αριστούργημα της 9ης Τέχνης. Το Μπλεκ σίγουρα απέχει πολύ από το να είναι αριστούργημα και σχεδιαστικά και σεναριακά . Η αξία που έχει για όλους εμάς που είχαμε την ΤΥΧΗ να το αγοράζουμε από τα περίπτερα την εποχή που κυκλοφορούσε (κάποιοι από μας και στην αρχή του τη δεκαετία του 70) είναι καθαρά ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ . Ο τίτλος αυτός κουβαλάει μνήμες και συναισθήματα μοναδικά και πολύτιμα σαν θησαυρός ,μιά ολόκληρη εποχή και ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής . Ολα αυτά μπορούν να τα αντιληφθούν μόνο όσοι τα έζησαν στην παιδική τους ηλικία . Οι υπόλοιποι νεώτεροι ή μη δεν θα τα καταλάβουν ΠΟΤΕ και καλώς διότι δεν τους αφορούν ! Γι αυτό όλοι εσείς που έχετε προχωρήσει και εντρυφήσει είτε στο σύγχρονο κομικ ,είτε σε άλλα είδη κομικ αφήστε εμάς τους γραφικούς να ασχοληθούμε με αυτό που αγαπήσαμε και αγαπάμε ακόμα ,χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να απολογούμαστε γι αυτό. Προσωπικά δεν έχω ποτέ προσβάλλει ή κακίσει κάποιον για τα κόμικς που του αρέσουν πολύ απλά διότι όλα είναι θέμα γούστου δηλαδή υποκειμενικά . Το ίδιο θα ήθελα να συμβαίνει και από τους άλλους για τα κομικς που αγαπώ . Χαίρομαι που υπάρχει σήμερα μια εκδοτική που έχει κάνει direct link με το παρελθόν και που μας δίνει δόσεις από αυτά που αγαπήσαμε . Χαίρομαι που τη βλέπω τόσο δραστήρια ,μ αρέσει που πειραματίζεται και προσπαθεί να βρεί μια θέση στο αύριο,το παλεύει όσο μπορεί και με αξιοπρέπεια και όπως και αρκετοί άλλοι έτσι κι εγώ τη στήριξα εξ αρχής και θα τη στηρίξω ως το τέλος . Οσο κρατήσει το ταξίδι. Θέλω να γραψω τόσα πολλά αλλά καλυτερα να σταματήσω εδώ . Με μια ευχή/παράκληση.Τα κομικς είναι ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ . Ας αφήσουμε λοιπόν ολοι μας τον καθένα και καθεμία από μας να ΨΥΧΑΓΩΓΗΘΕΙ με τα κομικς που γουστάρει είτε αρέσουν σε μας είτε οχι. Δεν υπάρχει λόγος να χαλιόμαστε ούτε να τη λέμε στους άλλους ,δεν κάνουμε επίδειξη γνώσεων εδώ ούτε διαγωνισμό για το ποιός έχει την καλύτερη άποψη και διαβάζει τα πιο "προχω" κομικς . ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ .
  4. archon

    ΜΠΛΕΚ

    Παρατηρώ μια απαξίωση από νέους ανθρώπους, στα γούστα της γενιάς μας, χαρακτηρίζοντάς τα "τελειωμένα" και οτι όσο πιο γρήγορα αντιληφθούμε οτι ζούμε στο παρελθόν, τόσο το καλύτερο. Δε νομίζω ότι είναι και η καλύτερη τοποθέτηση αυτή, όσο και αν προσπάθησε να εκφραστεί κομψά. Άραγε αυτό επεκτείνεται και στη μουσική και στον κινηματογράφο; Μάλλον ναι, αφού αναφέρθηκε και το Metropolis... Πως εξηγείται το γεγονός λοιπόν οτι ότι ώρα και αν ανοίξεις το ραδιόφωνο θα ακούσεις 80s και 90s κομμάτι; Στο YT, υπάρχουν εκατομμύρια σχόλια στα συγκεκριμένα τραγούδια ότι ήταν υπέροχα χρόνια για να ζει κάποιος και ειδικά αν ήταν παιδί. Ομοίως και στον κινηματογράφο, υπήρξαν τεράστιες εμπνεύσεις και τεράστιες ταινίες. Ας μην πλατιάζουμε όμως, αφού μιλάμε για κόμικς... Ο Μπλεκ είναι Μπλεκ... Θα έχει "τελειωμένα" μέσα, πως να το κάνουμε... Δε μπορούμε να "μπαμπαλίζουμε" κάθε τρεις και λίγο και να προσπαθούμε να οδηγήσουμε έναν έρμο εκδότη, με ιστορικές στο χώρο των κόμικς ρίζες, στη σχιζοφρένεια. Βρέθηκε αυτός ο άνθρωπος και έκανε το όνειρό μας πραγματικότητα πριν τρία χρόνια περίπου όταν μας έδωσε τον Μπλεκ με εφημερίδα... Ακόμα θυμάμαι τα ρίγη συγκίνησης όταν κράτησα το τεύχος στα χέρια μου και μάλλον (τι μάλλον σίγουρα) δεν μπορείτε να το κατανοήσετε αυτό. Η εκδοτική ονομάζεται "Μικρός Ήρως". Έχει ένα ιστορικό background και αυτό προσπαθεί να διατηρήσει... Καλώς ή κακώς θα το δείξουν οι πωλήσεις. Δεν είμαι εναντίον της κριτικής που κάνετε... Είμαι εναντίον των σχολίων που κάνετε περί ρετρολάγνους που ζουν στο παρελθόν. Ναι είμαι ρετρολάγνος... Δεν ξέρω αν αυτό πειράζει κάποιους ή είναι κατακριτέο από την κοινωνία... Παίζει όμως η ρετρολαγνεία να είναι η πιο αθώα από όλες τις λαγνείες. Να πούμε και για το "Ελ Τζο"; Τι κάθεται και ασχολείται ο πρόεδρος μωρέ με τον "τάδε" και αναβιώνουν το Ελ Τζο; Δεν ετοιμάζουν καλύτερα ένα super ντουπερ Όμνιμπους ξερω γω τι; 2019 έχουμε... Μην ακυρώνετε τη μνήμη μας και προσπαθήστε στο ελάχιστο να καταλάβετε τον πιτσιρικά archon, κάπου στα 80s να αγοράζει τον Μπλεκ και το Αγόρι στο περίπτερο της γειτονιάς του και να του δίνεται η ευκαιρία στα 47 του να ξαναζεί τέτοιες μοναδικές στιγμές. Αυτά ώς "άμυνα" από την πλευρά των ρετρολάγνων - retromaniacs... Τις "τομάτες" εσείς ξεκινήσατε να τις ρίχνετε... Εμείς απλά τις αποκρούουμε...
  5. albert

    ΜΕΓΑΛΟ ΜΙΚΥ / ΜΗΝΙΑΙΟ ΜΙΚΥ

    Οπισθόφυλλο του τεύχους νο 125: Το οπισθόφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης.
  6. Kατεβαίνεις το ημιυπόγειο στο Κουκάκι, και ένας κόσμος σού φανερώνεται. Οι χαρακτήρες του γελοιογράφου και εικαστικού Γιάννη Λογοθέτη - και του εγγονού του Χριστόφορου - είναι γνώριμοι, είναι σχεδόν ταυτοτικό το ύφος του, γνωστό από τα έντυπα δεκαετιών, την τηλεόραση, τον δρόμο που χάραξε ο αιρετικός και πάντα γελαστός καλλιτέχνης που περνάει τη μισή ημέρα του εδώ στο ημιυπόγειο που περιγράφουμε και που περικλείεται ο δικός του κόσμος. Ο γνωστός και ως ΛοΓό βέβαια, έχει και μια άλλη πλευρά, εξίσου σημαντική, είναι στιχουργός τα τελευταία 40 και παραπάνω χρόνια περίπου 400 δισκογραφημένων τραγουδιών, ορισμένων τεράστιων επιτυχιών όπως το «Έτσι είναι ζωή» ή το «Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε» με τη Μοσχολιού και βέβαια ένας εκ των εισηγητών του λεγόμενου χιουμοριστικού τραγουδιού, με σουξέ όπως «Το σκυλάκι το κανίς» ή τον γνωστό κύκλο τραγουδιών «Γελοιογραφίες» με τον Θέμη Ανδρεάδη. Ο ΛοΓό, από το εργαστήριό του, θυμάται μια εποχή, μας διαβάζει το κείμενο που είχε γράψει για τον δίσκο του «Τραγούδια με νόημα» ο μέγας Μποστ, αναλύει τις δικές του θέσεις για το ελληνικό τραγούδι και τη γελοιογραφία και περιγράφει τη διαδρομή του στην τέχνη και τη δημοσιογραφία (για πολλά χρόνια ο ΛοΓό εργάστηκε στα «ΝΕΑ» και τον «Ταχυδρόμο» του ΔΟΛ). Καθόμαστε και απαγγέλλει τραγούδι του για το πάλαι ποτέ καφέ μπαρ Φελλός στο Κουκάκι, στέκι πολλών. Σας θυμάμαι από τον Φελλό στην οδό Δράκου. Μαζευόμασταν εκεί πολλοί: Κατσιμίχας, Γιώργος Σαρρής, Θαλασσινός, Θανάσης Συλιβός. Αναρωτιέμαι παρατηρώντας πως έχετε κάνει τραγούδι ένα στέκι σας, λογική σας στα τραγούδια είναι η ζωή σας; Θα σου πω. Από πολύ μικρός έκανα σκίτσα και έγραφα τραγούδια. Τα βιβλία μου στην τσάντα μου μέσα στα περιθώρια είχαν σκίτσα. Είχα και ραδιόφωνο και ήμουν κολλημένος. Άρα πάντα θυμάστε να ζωγραφίζετε και να ακούτε τραγούδια. Να ακούω ελληνικά και ξένα για την ακρίβεια. Μου άρεσαν ορισμένοι που ακούω και σήμερα: Ντιν Μάρτιν, Πέρι Κόμο, Νατ Κινγκ Κόουλ, Ρενάτο Καροζόνε. Στα «Τραγούδια με νόημα» σε ένα τραγούδι του Ρενάτο έχω βάλει ελληνικά λόγια και το λέει ο Γκιωνάκης. Πώς προκύψαν τα σκίτσα; Έμενα σε μια αυλή με 5-6 οικογένειες. Περιοχή; Ταμπούρια στον Πειραιά. Κάθε εβδομάδα κάθε οικογένεια έπαιρνε το περιοδικό «Ρομάντσο» και γύρναγε σε όλους! Εγώ κόλλησα στα σκίτσα. Ποιοι ήταν τότε; Αρχέλαος, Χριστοδούλου, Πολενάκης, Παυλίδης. Κάποια στιγμή ρώτησα ένα παιδί στη γειτονιά μου που έκανε σκίτσα, τον Σταματάκη, πώς γίνονται αυτά. «Με σινική μελάνη. Να τα κάνεις μοντέρνα» μου είπε. Κατάλαβα πως έπρεπε να κάνω τα παπούτσια με κρεπ, κάτι τέτοιο. Μέχρι που πήρα μέρος σε μια έκθεση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, και ήλθε ο Γ. Π. Σαββίδης με τη γυναίκα του και την Ειρήνη Παπά και μόλις έφτασε στα δικά μου του άρεσαν πολύ, περίπου αρχές του '60. Έτσι μπήκατε στον «Ταχυδρόμο»; Ο Γ. Π. Σαββίδης ήταν τότε διευθυντής. Ναι! Όλοι θέλανε να βάλουν κάτι στον «Ταχυδρόμο», τότε. Μου άρεσε τόσο πολύ το περιβάλλον της Χρήστου Λαδά που πήγαινα χωρίς να κάνω τίποτε. Ποιους θυμάστε; Σκαλιώρας, Ζενάκος, Κώστας Μητρόπουλος, η Βαφία, μια γλύπτρια. Ένα πολύ ωραίο περιβάλλον. Και; Μου δώσανε ένα μυθιστόρημα να το εικονογραφήσω, έβλεπα τον Αργυράκη να εικονογραφεί, τον Μυταρά. Από ένστικτο τα έκανα όλα αυτά, σε συνέχειες, το διάβαζα κι έβρισκα εικόνες, σκέφτηκα οι εικόνες να είναι κομμένες από μαύρο χαρτί και κολλημένες σε φόντο λευκό και μου έβγαιναν τόσο ωραία. Στον «Ταχυδρόμο» έμεινα κάνα δυο χρόνια και μετά έφυγα έξω γιατί έγινε η χούντα. Λέτε συχνά πως στενοχωρηθήκατε πολύ με τη χούντα. Πολύ. Από πιτσιρίκος φοβόμουν αυτούς που φόραγαν στολές, γι' αυτό ο Ανδρέας Παπανδρέου το '81 μού έκανε ένα δώρο μεγάλο που δεν φοβόμουν πλέον τους αστυνομικούς. Μόλις έγινε χούντα τι κάνατε; Ήμουν παντρεμένος κατ' αρχάς. Υπήρχε μια δημοσιογράφος, η Γιολάντα Τερέντσιο, η οποία είχε φίλο έναν γελοιογράφο στο Λονδίνο που λεγόταν Λέσλι Ίλιγουορθ και δούλευε στην «Daily Mail». Ήταν διάσημος, είχε και εκπομπή με έναν άλλο διάσημο γελοιογράφο, τον Βίκι, το παίζανε «αριστερός - δεξιός». Με έστειλε σε αυτόν να με βοηθήσει. Πού μένατε; Πήγα και τον βρήκα, χάρηκε πολύ. Μας πήγαινε σε μπαρ και έλεγε «οι Έλληνές μου». Αυτός είχε μια σοφίτα στη Φλιτ Στριτ. Μας την έδωσε. Μετά πήγαμε Παρίσι και τελικά γυρίσαμε Αθήνα. Μετά; Κάνω διάφορες δουλειές. Η γυναίκα μου είναι γραφίστρια και εργαζόταν στον Χάρη Πάτση, μέχρι που έκανα τα πρώτα μου τραγούδια και πήρα και λεφτά. Πώς γνωρίσατε τον Δήμο Μούτση; Είχα πάει σε ένα μαγαζί στην Πλάκα, στην Παλιά Αθήνα, να βρω κάποιον και γνωριστήκαμε. Εν τω μεταξύ είχε κάνει ο Μποστ κάτι τραγούδια. Μου λέει ο Μούτσης να κάνουμε κάτι τέτοιο, ήταν τότε με την κόρη του Βουσβούνη που είχε πάρει τον Γαλαξία της Βλάχου. Πήγαινα εκεί σπίτι τους και φτιάχναμε τραγούδια. Καθόταν αυτός στο πιάνο και στο τέλος βγήκε το «Χαράματα με το πρώτο λεωφορείο» που είπε ο Μητσιάς. Αντί για τραγούδι σατιρικό, βγήκε δραματικό! Μπαίνω στο τραγούδι, μετά στην Κολούμπια γνωρίζομαι με τον Λουκιανό και κάνουμε σε μικρό δισκάκι το «Αχ Μαρία» και το «Κοίταξε να δεις». Και πουλάει 60.000 αντίτυπα! Μετά; Μετά ο Τ. Β. Λαμπρόπουλος με γνωρίζει με τον Χατζηνάσιο και κάνουμε το «Έχει ο Θεός», μεγάλο δίσκο. «Πάρε τον ηλεκτρικό», «Αν μ' αγαπάς φίλα σταυρό». Ενώ εκεί κάναμε μεγάλη επιτυχία, εγώ είχα στον νου μου πάντα το χιουμοριστικό τραγούδι. Το γελοιογραφικό όπως το λέω. Και πάω μια βραδιά σε μια μπουάτ στην Πλάκα και βλέπω έναν πιτσιρικά που τραγουδούσε: τον Θέμη Ανδρεάδη. Έκανε και κάτι πλάκες. Λέω ωραίος αυτός. Ξεκινήσαμε να κάνουμε τραγούδια, έβαλε κάτι μουσικούλες ο Θέμης, βγήκαν τα τραγούδια, ο δίσκος είναι οι «Γελοιογραφίες». Χαμός. Αφού όμως έπεσε η χούντα, ήταν κομμένος ο δίσκος και ο Θέμης επί χούντας. Μετά μου λέγανε οι κοπέλες στην Κολούμπια πως εκεί πέρα είχε τόσο πολλή δουλειά, που ξενυχτούσαν για να φακελώνουν δίσκους, εποχή που είχε ουρές για Μίκη. Αυτός ο δίσκος χάλαγε τον κόσμο. Είχαμε κάνει και μερικοί γελοιογράφοι μια έκθεση στου Μπαχαριάν. Χαμός, ουρές, ο κόσμος είχε ανάγκη τότε. Στα έντυπα πώς μπαίνετε; Είχαμε πάει διακοπές, κάπου στην Εύβοια, δεν είχα δουλειά τότε. Πήγαινα και έπαιρνα από την ΑΕΠΙ κάτι προκαταβολές, στη Σπυρίδωνος Τρικούπη για τα τραγούδια μου, ένα μικρό μαγαζί. Με ψάχνει τότε ο Ροδόλφος Μορώνης και άλλοι. Τον είχε βάλει ο Φιλιππόπουλος και με γυρίζουν πίσω για να πάω στην «Ελευθεροτυπία», τέτοια ευκαιρία δεν χάνεται, σκέφτηκα! Πόσο μείνατε; Οκτώ χρόνια δούλεψα, μετά έφυγε από κει ο Φιλιππόπουλος και με πήρε στο «Έθνος». Στις «Εικόνες» είχα δικό μου δισέλιδο. Μετά πήγα, στα κυριακάτικα «ΝΕΑ», με διευθυντή τον Λυκούργο Κομίνη. Μετά στα καθημερινά «ΝΕΑ», μετά ξανά στο «Έθνος», με φωνάξανε στα «ΝΕΑ» γιατί μια γελοιογραφία μου την είχε πάρει η «Monde» και είχε κάνει ένα σχόλιο, τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Μετά πήγα στη «Νίκη», μέσω Δημήτρη Μαρούδα. Και με μισθό μεγαλύτερο από το «Έθνος». Τι άλλο θυμάστε από τις εφημερίδες; Στην «Ελευθεροτυπία» δεν μου είπε ποτέ κανείς τίποτε. Μια φορά σε μια σύσκεψή της, ένας αρχισυντάκτης, πετάγεται και λέει: «Νομίζεις πως σε πληρώνουμε γι' αυτή την κουτσουλιά που κάνεις; Σε πληρώνουμε για την υπογραφή σου». Και τσαντίζομαι και κάνω ένα τετράγωνο την άλλη μέρα με μια υπογραφή μου μέσα. Τίποτε άλλο. Και μπήκε. Δουλεύατε με χαρακτήρες στη γελοιογραφία τότε ή γενικά με επικαιρότητα; Είχα χαρακτήρες. Μερικά χρόνια είχα τα Φτωχαδάκια. Μερικά από αυτά γίνανε τραγούδια, το «Πεινιάου», με τον Μαργαρίτη. Ένα τύπος με μπαλώματα, όπως είναι τώρα οι φτωχοί, πάντα πεινάω έλεγε. Και μια γάτα δίπλα σκελετωμένη έλεγε κι αυτή: Πεινιάου. Το λέμε παρέα με τον Μαργαρίτη. Έκανα και εικονογραφήσεις. Αλλά δεν ήθελα να βάλω πρόσωπα, π.χ. τον Μητσοτάκη ή τον Ανδρέα. Το έκανα λίγο, αλλά μου φαινόταν φτηνό. Οι μεγάλοι τότε; Ο Μητρόπουλος, ο Κυρ, ο Μποστ μοναδικός. Τον αγαπούσατε. Ήμασταν φίλοι, έμενε εδώ, στη γωνία (σ.σ.: Ακρόπολη), όταν παντρεύτηκα νοικιάσαμε ένα σπίτι πολύ κοντά στον Μποστ. Είχα βγει στο τραγούδι, είχα κάνει καλές αρπαχτές σε περιοδεία. Ήμουν και στη Νεράιδα, ένα καλοκαίρι. Εγώ τα έλεγα κι έκλεινα το πρώτο μέρος. Μετά έβγαινε ο Κόκοτας, ο Διονυσίου. Φτιάξατε ένα ρεύμα δικό σας. Δεν επαναλήφθηκε. Βαρέθηκα το ξενύχτι. Έγινε ρεύμα, όλες οι εταιρείες πήγαν να μιμηθούν, ο μόνος που έκανε κάτι ήταν ο Μηλιώκας. Αυτά που έκανα εγώ τα δούλευα τριάντα χρόνια με γελοιογραφίες. Μια λεζάντα σε γελοιογραφία μπορείς να την αλλάξεις δέκα φορές για να πετύχει, για να έχει ενδιαφέρον ως λεζάντα. Το ίδιο πράγμα είναι το τραγούδι. Δηλαδή; Δεν είναι παιχνίδι των λέξεων. Όπως είχε πει ο Σακελλάριος το ποίημα πρέπει να είναι ακαταλαβίστικο, αλλιώς είναι τσιφτετέλι. Το τραγούδι έχει μια αρχιτεκτονική, μια ιστορία απλή, να έχει ένα θέμα που να είναι ευρηματικό, να έχει ρεφρέν ή μια φράση, αυτό είναι το τραγούδι, αλλιώς είναι ιστορία, όπως έκανε ο Σαββόπουλος, με τον Κοεμτζή. Το τραγούδι είναι Σακελλάριος. Επηρεαστήκατε από κάποιον; Αγαπούσα, δεν τους ήξερα, εμένα μου άρεσε το ελληνικό τραγούδι, αυτά που άκουγα ήταν δεκαετίας '50 - '60. Τσιτσάνης, Μητσάκης κ.τ.λ. Στιχουργούς; Δεν τους ήξερα άλλα μετά που έμαθα ξεχώρισα ορισμένους. Όπως ο Χρήστος Κολοκοτρώνης, η Παπαγιαννοπούλου, ο Τσάντας, ο Βίρβος που ήταν φίλος μου. Δεν μου αρέσουν αυτοί που φτιάχνουν πολλά πράγματα μέσα σε ένα. Γράφουν πολύ ωραία, βέβαια, ορισμένοι. Πολύ ωραίος ήταν ο Ρασούλης. Τον γνώρισα όταν δούλευα στην «Αυγή» κι αυτός στη «Δημοκρατική Αλλαγή». Σήμερα υπάρχει χιουμοριστικό τραγούδι; Π.χ. ο Παντελής Αμπαζής μού έρχεται στο μυαλό. Ναι, υπάρχει. Όχι ακριβώς τέτοιο, υπάρχει ο Φοίβος Δεληβοριάς. Ένα άλλο παιδί είναι ο Βαγγέλης Χατζηγιάννης. Τώρα σκέφτηκαν να βγάλουν ξανά ορισμένα δικά μου που δεν πολυακούστηκαν. Οι λόγοι υπάρχουν για να γραφτεί; Πάντα υπάρχουν λόγοι. Να υπάρχουν τραγούδια που να σε ανεβάζουν. Αλλά τα ραδιόφωνα παίζουν δυστυχία. Ο Κηλαηδόνης μού άρεσε πολύ, και είχε κάποια σχέση με αυτά που λέμε. Σαν θέματα. Πόσα έχετε γράφει; Που έχουν κυκλοφορήσει; Τετρακόσια. Σας έχει τραγουδήσει η Μοσχολιού, ο Μητσιάς, αυτά μείνανε. Μα έχουν μείνει και τα άλλα. Κάτι παιδιά από την Κρήτη έχουν διασκευάσει την «Πεθερά». Και αρέσει σε πολύ κόσμο. Θυμάστε πως γράψατε ένα τραγούδι σας; Μοιάζετε συχνά να περνάτε εκεί καθημερινά γεγονότα σας. Τη «Λούλα». Ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα στην Πλατεία Δεξαμενής. Δούλευα στην «Ελευθεροτυπία» και ανέβαινα από Κολοκοτρώνη προς Κολωνάκι όπου έμενα τότε. Και αυτή έπινε με κάτι φίλους της μπίρες. Ήξερε πως γράφω: «Καλέ κύριε Γιάννη, για μένα δεν θα γράψεις;». Πήγα ένα βράδυ στο σπίτι, κάθισα σε μια πολυθρόνα. Απέναντι είχε ένα μπουκάλι με λίγο ουίσκι, θυμήθηκα αυτή την κοπέλα. Τούλα τη λέγανε μα δεν μου άρεσε το όνομα. Γράφω. Θυμήθηκα στη γειτονιά μου μια κοπέλα που τη λέγανε Λούλα, και ήταν ωραίο. Το «Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα»; Ήταν αφίσα που διαφήμιζε τσιγάρα του Παπαστράτου με καραβάκια! Πάντα παρατηρούσατε γύρω σας; Έτσι κι αλλιώς! Καθόμουν και έβλεπα ανθρώπους κι έλεγα από μέσα μου: αυτόν πρέπει να τον λένε έτσι και να κάνει αυτή τη δουλειά. Η καθημερινότητά σας; Έρχομαι εδώ, στο εργαστήριο. Κάτι δουλεύω. Μετά αφού έχω βαρεθεί ανεβαίνω στον πεζόδρομο της Ακρόπολης, πάω προς Αποστόλου Παύλου, μετά Μοναστηράκι, σε φίλους που έχουν σχέση με μουσική, πάω στην κεντρική αγορά, περπατώ, δεν έχω αμάξι. Παίρνω κάναν γαύρο και γυρνάω σπίτι. Από την Πλάκα. Βγάζετε κάτι τώρα; Τώρα βγαίνει ένα βιβλίο με τα τραγουδάκια μου όλα. Και αυτά που δεν έχουν κυκλοφορήσει. Μυστικό της έμπνευσης; Πήγαινα προς την εφημερίδα και δεν είχα τίποτε να σχεδιάσω. Κι έβλεπα κάτι και εμπνεόμουν. Στίχους πώς γράφατε; Βρίσκω τις δύο πρώτες αράδες που μου αρέσουν και έχω βρει και τη μουσική. Σε αυτές τις διαδρομές που κάνω δουλεύω αυτό το τραγούδι. Όλα έχουν μια αρχή. Το «Έτσι είναι η ζωή»; Δραματικό πάντως τραγούδι... Ναι είναι. Υπάρχει μέσα μια φράση που την έλεγε η μάνα μου. Κάντε ένα σχόλιο για την πολιτική σήμερα... Πιστεύω ότι ο χειρότερος γελοιογράφος είναι πιο έξυπνος από τον καλύτερο πολιτικό για αυτό ψηφίζω γελοιογράφους. Και το σχετικό link...
  7. GeoTrou

    ΜΠΛΕΚ

    Γιατί όλοι κολλησατε στο Metropolis, αν είναι δυνατόν... Είναι μια καλή ταινία, παραμένει μια καλή ταινία, την ανέφερα τυχαία, με τη λογική ότι κάτι παλιακό δεν μπορεί να πουλήσει. Μόνο αυτό. Γιατί αν κάποιος θέλει να πουλήσει το προϊόν του, θα πρέπει να το σκέφτεται αυτό.
  8. totally_wired

    Στο επόμενο τεύχος του Comic Cultura...

    Σχετικά με τα εξώφυλλα από τη στιγμή που στο gc σκαναρωνται και ανεβαίνουν χωρίς άδεια από τους δημιουργούς τους τότε πως εμείς ζητάμε να μας αναφέρουν? Δεν υπάρχει κανένα disclaimer πουθενά πως πρέπει να αναφέρεται ως πηγή το site και θα ήταν παράλογο να υπάρχει. Όποιος θέλει και το βάζει καλώς. Δεν γίνεται να απαιτούμε. Τελος το comicultura ειναι free και δεν βγάζει χρήματα χρησιμοποιώντας εξώφυλλα. Έχω καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα. Σχετικά με το περιοδικό είναι καλή προσπάθεια αλλά νομίζω πως σε αυτή τη μορφή είναι ξεπερασμένο και χωρίς ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Ένα καθαρό portal θα ήταν καλύτερο.
  9. Kurdy Malloy

    Στο επόμενο τεύχος του Comic Cultura...

    @Ionas Aggelis σε παρακαλώ να μεταφέρεις τη συγνώμη μου στον συντάκτη του άρθρου. Αν αισθάνονται έτσι οι δημιουργοί του Μπλε Κομήτη, εμένα δε μου πέφτει λόγος και φυσικά το άρθρο είναι εγκυρότατο. Για τα υπόλοιπα, σε συγχαίρω για την άμεση αντίδρασή σου, θα το ξαναδώ και αν δω κάτι που σου διέφυγε ενδεχομένως επανέρχομαι
  10. Το είχα κάνει όταν ήμουν σε ηλικία 13 χρονών το 1986 , το κείμενο προστέθηκε τώρα
  11. Retroplaymo

    GLAM AND STYLE

    Περιοδικό lifestyle των εκδόσεων Σίγμα Άλφα Μι. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2002 και η ύλη του έχει να κάνει κατά κύριο λόγο, με τον τρόπο ζωής και διασκέδασης των επωνύμων. Άγνωστο στα πόσα τεύχη ολοκληρώθηκε, μιας και είχα πάρει μόνο το 4ο τευχος.
  12. Dredd

    ΜΠΛΕΚ

    @archon @φλοκ Απάντηση και στους δύο συνολική. 1. Μόνο νέος δεν είμαι, τα 40 έρχονται εντός του 2019. 2. Αν με ρώταγες, όταν ήμουν παιδί, ποιο είναι το αγαπημένο σου κόμικ, ποιος είναι ο αγαπημένος σου ήρωας, ποιο κόμικ αγοράζεις περισσότερο, η απάντηση σε όλα τα παραπάνω θα ήταν ΜΠΛΕΚ. 3. Κάποια στιγμή, όταν μεγάλωσα λίγο και ξεκίνησα να ψάχνομαι λίγο παραπάνω, αγάπησα το κομικς σαν μέσο και άνοιξα τα μάτια μου στο τι υπάρχει παραέξω. 4. Η pull-list μου είναι 2000AD, Judge Dredd Megazine και Star Wars. Σίγουρα όχι ότι πιο μοντέρνο. Μετά τα παραπάνω, ξεκινάμε από τα βασικά. Βασική και απαρέγκλιτη αρχή, ο καθένας διαβάζει ότι γουστάρει. Σεβαστό πάνω από όλα. Επειδή εγώ ξεπέρασα τον Μπλεκ, δεν είναι υποχρεωμένος να τον ξεπεράσει κανείς. Ο καθένας διαβάζει κόμικς για οποιονδήποτε λόγο εκείνος γουστάρει. Άλλος αγαπάει το μέσο, σε άλλον του θυμίζουν την παιδική του ηλικία, σε άλλον την πρώτη φορά που γνώρισε τον παιδικό του έρωτα. Δεν ξέρω και για ποιους άλλους λόγους, αλλά όλοι είναι ΣΕΒΑΣΤΟΙ. Από εκεί και πέρα όμως, δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα. Τι να κάνουμε, έτσι είναι. Όταν βλέπεις ότι με μια συγκεκριμένη πορεία, οι τίτλοι της εκδοτικής κλείνουν ο ένας μετά τον άλλον, και οι μεγάλες της επιτυχίες προέρχονται μόνο από ότι εκδίδεται σε εφημερίδες και από ότι δεν έχει σχέση με την καθιερωμένη τακτική της εκδοτικής (Κόρτο, Καστέλ), θα φοράς παρωπίδες υποστηρίζοντας την ρετρολαγνική προσέγγιση των περιοδικών της. Και στην τελική, θα προσφέρεις κακή υπηρεσία στον εκδότη, επιμένοντας την συνέχιση της ίδιας πορείας. Όταν εντοπίζεις την αιτία των χαμηλών πωλήσεων στο ότι π.χ. κάποιοι αγοράζουν τον τόμο και όχι το περιοδικό, αγνοείς το ότι α) το προσφερόμενο υλικό είναι 40 ετών, ξεπερασμένο και παρωχημένο β) το κοινό είναι συγκεκριμένο, πολύ μικρό και όσο περνάνε τα χρόνια θα γίνεται μικρότερο γ) οπουδήποτε αλλού εκτός από Ιταλία και Βαλκανίων το υλικό έχει μικρή έως ανύπαρκτη αναγνωρισιμότητα/αναγνωσιμότητα και αυτό κάτι σημαίνει. Επομένως, εάν κόπτεστε πραγματικά για τον εκδοτικό, θα σκεφτείτε τι μπορεί να κάνει ο εκδοτικός για να προσεγγίσει επιπλέον κοινό. Αναφέρω πράγματα τα οποία θεωρώ αυταπόδεικτα, αλλά μάλλον δεν είναι, οπότε πάμε πάλι: Μάντυ Ρίλευ, Ταρζάν, Υπεράνθρωπος, Παιδί-Πάνθηρας και λοιπές αρχαιολογίες δεν πρόκειται να φέρουν ούτε έναν νέο αναγνώστη στο Μπλεκ. Ο Στορμ μπορεί. Κάτι άλλο χρειάζεται και οι ιδέες μπορεί να είναι πολλές. Όσο όμως υπάρχει πίεση από τους "ορθόδοξους" αναγνώστες του Μπλεκ για άλμα προς τα πίσω, τόσο δεν θα γίνονται γίνονται βήματα προς τα μπροστά. Αναφερόμενος στο αρχικό ποστ του Θρήνωδού και ερμηνεύοντας τον, δεν επιτέθηκε σε κανέναν επειδή διαβάζει ότι θέλει να διαβάζει. Ούτε εγώ έκανα αυτό. Έθιξε, και έθιξα, την τυφλή εμμονή κάποιων να μην αναγνωρίζουν την πραγματικότητα και να μη θέλουν να τη παραδεχθούν. Και είναι ο καθένας ελεύθερος να θέλει να υπάρχει ένα περιοδικό, όπως το φαντάζεται εκείνος και όπως το θέλει εκείνος. Όταν όμως κλείσει αυτό το περιοδικό, γιατί είναι φυσικό επόμενο να κλείσει όπως έκλεισαν και τα προηγούμενα, θα φταίνε οι ίδιοι, γιατί έμειναν προσκολλημένοι σε ένα παρελθόν και δεν είδαν ότι αυτό δεν είναι βιώσιμο. Και δεν θα φταίνε αυτοί που πρότειναν λύσεις. Δυστυχώς δεν υπάρχει το θάρρος να παραδεχθεί κανείς ότι αυτό που του αρέσει, δεν είναι καλό. Γιατί εν έτει 2019, το κόμικ ΜΠΛΕΚ δεν είναι καλό. Και δεν χρειάζεται κανείς να απολογηθεί επειδή του αρέσει το ΜΠΛΕΚ. Να αναγνωρίσει όμως ότι ένα κόμικ, το οποίο το 2019 φτιάχνεται με λογική 1970, δεν είναι καλό. Να αναγνωρίσει ότι όταν σε 20 σελίδες, έχεις 20 αναφορές σε χιλια κουνάβια,ελάφια και σκαντζόχοιρους, δεν είναι καλό. Να αναγνωρίσει ότι με μια θεματολογία, η οποία είναι παντελώς άγνωστη σε νέους κάτω των 20 ετών, δεν είναι καλό. Να αναγνωρίσει ότι όταν βασίζεται σε κόμικς τύπου Ταρζάν, Μάντυ Ρίλευ και Παιδιού Πάνθηρα, δεν είναι καλό. Και να αναγνωρίσει, τέλος, ότι δεν τον νοιάζει η επιτυχία της εκδοτικής και καμίας εκδοτικής, αλλά μόνο η κάλυψη της δικής του νοσταλγίας. Και αν τα αναγνωρίσει και τα καταλάβει όλα αυτά, θα καταλάβει ταυτόχρονα και το τι είναι γραφικό, τι είναι πεθαμένο και τι τελειωμένο. Όπως το καταλάβαινα και εγώ προχθές που διάβαζα το Judge Dredd Annual 1981. Η μόνη διαφορά είναι ότι δεν βγήκα να κράξω τον κόσμο γιατί δεν διαβάζει judge Dredd, γιατί δεν δίνει τα €3 που κάνει το κάθε τεύχος, γιατί δεν έχει αναγνωστικό επίπεδο ο μέσος Έλληνας, γιατί η Rebellion δεν έχει τις πωλήσεις της Marvel και λοιπές αμπελοφιλοσοφίες. Γιατί έχω αναλογισθεί τι θα επιλέξω αν κάποιος μου πει : "Πάρε αυτά τα λεφτά και φτιάξε μου ένα κόμικ." Εσείς να υποθέσω ότι θα βγάζατε το ΜΠΛΕΚ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
  13. Διαβάζω το Το μυστικό κλειδί του Τζορτζ για το σύμπαν Lucy Hawking, Stephen Hawking μετάφραση: Μαρία Παππά εικονογράφηση: Γκάρι Πάρσονς Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2008 ενα βιβλίο υποτίθεται εφηβικό, αλλά είναι για όλους.Το βιβλίο είναι εξαντλημένο , οπότε όποιος θέλει να το αγοράσει ας πάει στο βιβλιοπωλείο ποθητός στο περιστέρι(σ αυτό της κάνιγγος εξαντλήθηκε). Το βρίσκω συναρπαστικό έχει τη γοητεία ενός παιδικού-εφηβικού μυθιστορήματος, εμπλουτισμένο με γνώσεις για το σύμπαν που αφορούν και εμάς τους μεγάλους .
  14. Bohemian Rhapsody Για μένα οι Queen είναι το Radio Gaga που πρωτοάκουσα και είδα στο Μουσικόραμα. Μαζί πακέτο πήγαινε και το Love kills του Freddy Mercury, αφού δανείστηκαν εικόνες για να ντύσουν τα βιντεοκλιπ από την ίδια ταινία. Το Metropolis. Η ταινία Bohemian Rhapsody είναι η πορεία του συγκροτήματος μέχρι την απόλυτη δικαίωση, τη συναυλία LIVE AID 1985. O ηθοποιός Rami Malek είναι ο Freddy Mercury. Στα πάντα. Η δουλειά του στο ρόλο είναι εξαιρετική. Αρκετή μουσική στην ταινία χωρίς να είναι μια ατέλειωτη συναυλία τύπου Bodyguard. Νομίζω κανένα τραγούδι δε ολοκληρώνεται στην ταινία. Οι συναυλιακές σκηνές είναι καλοδουλεμένες, αλλά δε γνωρίζω αν είναι του Bryan Singer, αφού τα παράτησε τις τελευταίες μέρες (ψάξτε περισσότερα σε άλλες σελίδες). Υπάρχει ο συνδημιουργός Brian May, αλλά μην περιμένετε σημαντικούς ρόλους για τα άλλα δύο μέλη του συγκροτήματος. Η μάνα είναι ένας ακόμη ρόλος που λάμπει. Αξιόλογη ταινία. Δίπλα σε αυτήν είδα συναυλίες, ντοκιμαντέρ και συνεντεύξεις του συγκροτήματος. Χόρτασα Queen. Έχουν και αυτά την αξία τους να τα παρακολουθήσετε. Σκέψου να υπήρχαν σα συγκρότημα άλλα 10-15 χρόνια. Θα είχαμε άλλους τόσους δίσκους τους. Όχι, δεν είναι όλα τα τραγούδια τους τραγούδια. Το Delilah δεν από αυτά που θα ξανακούσω. αλλά θα είχαμε περισσότερο Queen! Και πάμε στο Metropolis: METROPOLIS "Κοιτάξτε, αυτά είναι τα αδέλφια σας!" Η ταινία του Fritz Lang. Εκείνο το θαύμα του Κινηματογράφου. Πρώτη φορά την είδα πριν το 1995 σε ένα τοπικό κανάλι με ποπ μουσική του 1985. Σήμερα είδα τη βερσιόν των 2,5 ωρών. Ένα διαμάντι που μιμήθηκαν και άγγιξαν πολλοί. Όλα τα προβλήματα του μεσοπολέμου, πολιτικές και θρησκευτικές ανησυχίες, ο ανθρωπισμός και η απογοήτευση της Ευρώπης (η Αμερική είναι σε άλλη ήπειρο) σε μια ταινία. Η Μητρόπολη είναι η πόλη του 2026 (φτάνουμε), φουτουριστική και ουτοπική που για να υπάρξει απαιτείται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Νομίζω ο Αριστοτέλης έλεγε δε γίνεται να υπάρξει μια μεγάλη κοινωνία 5000 ανθρώπων που να αντέξει χωρίς έγκλημα. (μπορεί να είναι και λόγια άλλου). "Ήθελα να δω τα πρόσωπα των ανδρών, των οποίων τα παιδιά είναι τα αδέλφια μου..." "...και που είναι οι άνδρες, πατέρα, των οποίων τα χέρια ανύψωσαν αυτή την πόλη;" "Εκεί όπου ανήκουν... " "Σε τι κόσμο ανήκουν...;" "... στον υπόγειο...;" "Και τι θα κάνεις εάν αυτοί από τα έγκατα στραφούν εναντίον σου μια μέρα;" Οι εργάτες και η άρχουσα τάξη δε γνωρίζει ιδιαίτερα ή δεν ασχολείται η μία με την άλλη. Η γνώση ότι υπάρχει η άλλη πλευρά μόνο προβλήματα μπορεί να φέρει. Ο γιός του άρχοντα μαθαίνει για τη ζωή των εργατών και δεν το αντέχει. Και ξεκινάει μια αλυσιδωτή αντίδραση επαναστάσεων, μαχών, σχέσεων για να ανατραπεί το ολοκληρωτικό καθεστώς. Τα πλάνα, τα σκηνικά είναι απίστευτα. Εφέ πρωτόγονα αλλά τόσο ποιητικά, ρεαλιστικά και λειτουργικά που είναι άξια θαυμασμού. Το σενάριο, αν και βουβός κινηματογράφος, είναι πολύ γεμάτο. Γίνονται τόσο σημαντικά πράγματα με ελάχιστες λέξεις και οι «διάλογοι», όσοι υπάρχουν, είναι τόσο δουλεμένοι που θέλουν άλλη τόση ώρα να αναλυθούν. O πύργος της Βαβέλ ως σύμβολο καταπίεσης εργατών. Η Αποκάλυψη ως οδηγός μελλοντικών γεγονότων. Ούτε τα μισά δεν πήρα χαμπάρι! Το κεφάλι και τα χέρια θέλουν να ενωθούν,αλλά δεν έχουν την καρδιά για να το κάνουν.. Ω συνδετικέ κρίκε! Δείξτους πως να το κάνουν! O συνδετικός κρίκος μεταξύ του μυαλού και των χεριών πρέπει να είναι η καρδιά. Η ταινία είναι μια μεγάλη μάχη της εργατιάς με το κεφάλαιο. Κάτι που απασχόλησε πάρα πολύ τον 20 αιώνα. Και εκεί που τα διάφορα πολιτεύματα δε δώσανε ποτέ λύσεις αλλά εχθρούς, ο σκηνοθέτης προτείνει ομόνοια. Το είπε και ο Κουστουρίτσα και τον θαυμάσαμε. Που να θυμάται ο κόσμος ότι το πρότεινε άλλος χρόνια πριν. Υπέροχη. Ο σκηνοθέτης φχαριστήθηκε την παραγωγή της ταινίας αλλά όχι το αποτέλεσμα. Δεν περίμενα κάτι λιγότερο εκκεντρικό από αυτόν.
  15. totally_wired

    Στο επόμενο τεύχος του Comic Cultura...

    α) κατ' αρχάς τι θα πει πνευματική ιδιοκτησία του φορουμ; β) και να του πεις να μην το κάνει πως θα τον εξαναγκάσεις να μην το κάνει; Αυτά είναι αστειότητες 3ης Δημοτικου. γ) υπάρχουν παρουσιάσεις μελών της δ.ο. που ενώ τους επεσήμανα πως ειναι c/p και μετάφραση από wiki δεν μπήκαν καν τα sources μετά. geotrou σε αγαπώ αλλά να λέμε τα πράγματα όπως είναι Τέλος, ένα περιοδικό για κομικ δεν είναι επιστημονικό journal για να έχουμε 120 reference σε ένα άρθρο. δ) το φορουμ ειναι ΓΕΜΑΤΟ από άρθρα και σκαναρίσματα χωρίς άδεια ακόμα με αναφορά. είναι ξανά αστείο να μιλάμε για δικαιωμάτα εμείς εδώ που όποιος ήθελε μας είχε κλείσει χθες.
  16. Ionas Aggelis

    Στο επόμενο τεύχος του Comic Cultura...

    Λοιπόν, ενημέρωσα το περιεχόμενο του πρώτου τεύχους, κάνοντας τις εξής αλλαγές: Άλλαξα μερικά διάστιχα ώστε όλα να κυμαίνονται σε μέγεθος 1,15. Οι τίτλοι της κάθε στήλης έχουν πλέον Arial γραμματοσειρά και μέγεθος 14. Τα συντακτικά λάθη στις πρώτες 25 σελίδες διορθώθηκαν. Το οπισθόφυλλο άλλαξε, προστέθηκε το λογότυπο του issuu, των ιστοσελίδων και το λογότυπο του περιοδικού. Στους συντελεστές προστέθηκαν τα ονόματα που έλειπαν, όπως και οι φόρμες επικοινωνίας. Στα αφιερώματα προστέθηκε η λέξη "Αφιέρωμα" δίπλα από τον τίτλο και άλλαξε το χρώμα. Η στοίχιση των άρθρων διορθώθηκε. Στο άρθρο συζήτησης έγιναν οι αναγκαίες αλλαγές, με κύρια την προσθήκη εικόνων με καλύτερη ανάλυση. Δόθηκαν credits στο αφιέρωμα της Κολούμπρα. Να απολογηθώ τώρα για μερικά σχόλια του @Kurdy Malloy. Το κοίταξα και η φράση "Εγγόνι των Κλασσικών Εικονογραφημένων, του Μικρού Ήρωος και του Μίκυ Μάους, παιδί και ανίψι της Κολούμπρας, του Μαμούθ, της Βαβέλ και του Παρά Πέντε και μικρό ξαδέρφι του 9 και του moν" μεταφέρθηκε αυτούσιο από το πρώτο τεύχος του Μπλε Κομήτη [αν κοιτάξεις το editorial του Γούση θα το προσέξεις]. Οπότε ο Γιάννης [Ιατρού] ήταν σωστός σε αυτό το ζήτημα και πραγματικά πιστεύω πως έπρεπε να κοιτάξεις το υπόλοιπο κείμενο που έκανε αναφορά στα Βαβέλ, 9 κλπ πριν βγάλεις συμπεράσματα, και αν πρέπει να κατηγορήσεις κάποιον αυτή είναι η ομάδα του Κομήτη. Επιπλέον, η διαφορετική στοίχιση που έβαλα στις συνεντεύξεις έγιναν με λόγο, κυρίως για να ξεχωρίζει. Στις συνεντεύξεις προσπάθησα να τις κάνω ξεχωριστές με το δικό τους τρόπο. Παραθέτω το αρχείο του τεύχους ανανεωμένο [προστέθηκε και στο πρώτο ποστ]. Το link στο issuu: https://issuu.com/ionasaggelis/docs/comic_cultura________1 Comic Cultura 1.pdf
  17. apetoussis82

    Μεταφράσεις για τα πανηγύρια

    Μια φοβερή μετάφραση από το (κάπως) μακρινό, πλέον, 1991 - Βαβούρα Β' #88: Μάλιστα! Τούρκος κυρίες και κύριοι! Τούρκος!!! (για κάποιο λόγο, μόλις το διάβασα μου ήρθαν στο νου τα παιδικά μου χρόνια)
  18. BladeRunner1992

    ΖΑΓΚΟΡ

    Ο Ζαγκόρ είναι σίγουρα ένας από τους αγαπημένους μου ήρωες των κόμικς και το Ντάρκγουντ ένα από τα αγαπημένα μου μέρη, που πάντα απολαμβάνω να επισκέπτομαι νοερά μέσα από τις ιστορίες του, οπότε δεν μπορώ παρά να δηλώσω άκρως ικανοποιημένος με τον συγκεκριμένο τόμο. Όλα τα καλούδια που υπάρχουν στις ιστορίες με ήρωα τον Ζαγκόρ, μπορεί να τα βρει κανείς και εδώ: Δράση, αγωνία, μυστήριο και πολλές δυνατές σκηνές. Φυσικά στα συν ότι μαθαίνουμε σημαντικά γεγονότα από το παρελθόν του Ζαγκόρ, αλλά και ορισμένα πραγματάκια για τον Περιπλανώμενο Φίτζι, μέντορα και κάτι σαν πατέρα του Ζαγκόρ. Όσον αφορά το σχέδιο, είναι πραγματικά πολύ καλό, με ζωντανά χρώματα και όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες. Δεν ήταν και λίγα τα καρέ που έκατσα και χάζεψα για λίγο, μετά την ανάγνωση της ιστορίας. Φυσικά η έκδοση είναι πολύ όμορφη και προσεγμένη. Και μπορώ να πω ότι, ειδικά ο Ζαγκόρ, άξιζε μια τέτοια έκδοση στα ελληνικά. Δεν βλέπω την ώρα να κυκλοφορήσει ο επόμενος τόμος (και αυτή τη φορά δεν θα αργήσω τρεις μήνες μέχρι να τον διαβάσω!). 8.5/10
  19. Indian

    ΟΙ ΝΥΦΕΣ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΑ

    Οι νύφες του Δράκουλα συνεχίζονται με εξαιρετικό ρυθμό. Μετά την ανάγνωση του δεύτερου μέρους τής τριλογίας, μπορώ να πω ότι το βρήκα (σαν σενάριο) καλύτερο από το πρώτο. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες δημιουργείται ένα κλίμα τρομακτικό και το ενδιαφέρον είναι ότι, τουλάχιστον στην αρχή, δεν το προκαλεί ο πρωταγωνιστής άρχοντας του σκότους. Υπήρχαν σκηνές που με συνεπήραν και ειδικά στην σελίδα με τους χτύπους του καμπαναριού του μοναστηριού, ένιωσα ρίγος. Κατά την αφήγηση της Σντένκα (μετά την επιστροφή του πατέρα), κάπου το έχασα, αλλά η πλοκή επανήλθε. Δεν ξέρω αν έκανε κοιλιά το σενάριο ή αν ήταν δική μου απροσεξία. Το φινάλε, σε αντίθεση με το πρώτο μέρος, αφήνει υποσχέσεις για μία αποκαλυπτική συνέχεια. Το σχέδιο του Ρουμπούλια δεν έχει αλλάξει από το πρώτο μέρος. Κι εδώ θα βρούμε το εξαιρετικό αποτύπωμά του. Ο καλλιτέχνης διατηρεί το κλίμα που δημιουργεί ο σεναριογράφος και σίγουρα βάζει κι εκείνος ένα λιθαράκι (για να μην πω κοτρόνα ) σε αυτό. Μου άρεσε ο τρόπος που ξεχωρίζει το παρόν με την ανάμνηση της αφήγησης. Τα καρέ του παρόντος είναι κανονικά με μελανωμένες σελίδες, ενώ τα καρέ της αφήγησης είναι σαν γκραβούρα εποχής, με έντονη την παρουσία του μολυβιού. Υπήρχαν και καρέ στα οποία το "παρόν" και το "παρελθόν" ενώνονταν. Ευφυές! Όσον αφορά το ασπρόμαυρο σχέδιο, κι εδώ ήταν το ιδανικό. Το χρώμα πιστεύω ότι περισσότερο θα αφαιρούσε, παρά θα πρόσθετε. Η έκδοση είναι ακριβώς η ίδια με αυτή του πρώτου μέρους, συνεπώς δεν θα μακρηγορήσω. Μου άρεσε που κράτησε το ίδιο μοτίβο στο εξώφυλλο. Δίνει την αίσθηση της σύνδεσης μεταξύ τους και της συνέχειας. Η μοναδική διαφορά είναι ότι σε σύγκριση με το πρώτο, που σαν έξτρα είχε μερικά προσχέδια του Ρουμπούλια, εδώ υπάρχουν δύο ολοσέλιδα σχέδια του Μάνου Λαγουβάρδου και του Νίκου Σταυριανού. Σε αναμονή λοιπόν και του τελευταίου τεύχους, που ολοκληρώνει τις μακάβριες "βιογραφίες" των κοριτσιών που έμελλαν να γίνουν οι νύφες του Δράκουλα.
  20. Στην κεντρική ιστορία του τεύχους, ο τσιγκούνης μεγιστάνας από την Λιμνούπολη θα αντιμετωπίσει ένα μυστήριο για δυνατούς λύτες, "Το μυστήριο των πινακίδων". Όλα ξεκίνησαν μία ωραία πρωία, όταν ο θείος Σκρουτζ ξεκίνησε από το θησαυροφυλάκιο να πάει την βόλτα του. Τότε είδε γεμάτος έκπληξη ότι όλες οι πινακίδες που είναι διασκορπισμένες στον προαύλιο χώρο είχαν όμορφα μηνύματα καλωσορίσματος, αντί για τις κλασικές απειλές. Στην αρχή υποθέτει ότι πρόκειται για μία κακόγουστη φάρσα, αλλά όταν θα δει ότι αυτό συνεχίζεται τότε θα ξεκινήσει τις έρευνες για τον εντοπισμό του φαρσέρ. Αν πρέπει να χαρακτηρίσω αυτό το σενάριο, το μυαλό μου θα πήγαινε στις λέξεις "γλυκό" και "ρομαντικό". Η πλοκή είναι καλογραμμένη, κρύβει επιμελώς τον "ένοχο" μέχρι το φινάλε και δημιουργεί περιέργεια στον αναγνώστη κατά την εξέλιξή της. Μέσα από τις σελίδες της μαθαίνουμε ποιος είναι ο κατασκευαστής των πινακίδων που αποτρέπουν κάθε πλασιέ και "μη έχοντα εργασία" στο μέγαρο του Σκρουτζ, έναν χαρακτήρα που δεν θυμάμαι να είχαμε ξαναγνωρίσει. Και φυσικά, θα απολαύσουμε έναν Σκρουτζ με αυτή την προσωπικότητα που μας κάνει να τον αγαπάμε ακόμα περισσότερο. Μέχρι και η ανάμνηση της Γκόλντυ, θα αναδυθεί μέσα από ένα καρέ. Τι άλλο να ζητήσουμε? Το φινάλε έκρυβε μικρές εκπλήξεις και ήταν άκρως συμπαθητικό. Το σχέδιο το ήθελα καλύτερο. Ο Ινδιάνα Γκούφυ θα πάρει τα ινία στην συνέχεια και θα πρωταγωνιστήσει στο "Άγγιγμα του Μίδα". Ο περιπετειώδης Αρχαιολόγος είναι προσκεκλημένος στο Πανεπιστήμιο του Μέτροπολ Σίτυ κι έχει εντυπωσιάσει όλους τους φοιτητές με την εξιστόρηση των θρυλικών άθλων του. Υπάρχει όμως κι ένας ακόμα λόγος που βρίσκεται εκεί. Ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου θα ζητήσει την βοήθειά του. Ο Καθηγητής βρήκε ένα αρχαίο χειρόγραφο το οποίο αναφέρει που ακριβώς είναι το μυθικό βασίλειο του Μίδα. Θα ζητήσει λοιπόν από τον Ινδιάνα να έρθει κι εκείνος μαζί του για να βοηθήσει με τις γνώσεις, αλλά και το θάρρος του. Εκείνος θα δεχτεί κι έτσι οι δύο επιστήμονες θα ξεκινήσουν για την παλιά Φρυγία, και στο μέρος όπου άλλοτε δέσποζε το παλάτι του μεγάλου ηγεμόνα. Εκεί όμως, εκτός από το παλάτι, ο φίλος μας θα κάνει ακόμα μία μεγάλη ανακάλυψη, καθώς θα φέρει στο φως ένα γάντι που το φορούσε ο βασιλιάς και έχει την ιδιότητα να μετατρέπει τα πάντα σε χρυσάφι. Μιλάμε για ένα χαρακτηριστικό σενάριο με τον αγαπημένο μας Αρχαιολόγο, ο οποίος ξεδιπλώνει γι'ακόμα μία φορά το ταλέντο του. Η πλοκή είχε ενδιαφέρον, αν και προς την μέση νομίζω ότι ήταν λίγο βιαστική. Επίσης δεν απέφυγε τα κλισέ όσον αφορά τον "κακό", αλλά το έσωσε στο φινάλε παίρνοντας αποστάσεις από τα συνηθισμένα. Γενικά είναι μία ιστορία, που μου άφησε θετικές εντυπώσεις. Το σχέδιο το βρήκα αρκετά καλό. Η "Επιχείρηση καθαρή Λιμνούπολη" είναι μία ιστορία, ωδή στον σωστό τρόπο λειτουργίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ο Δήμος Λιμνούπολης αποφασίζει να προσλάβει στην θέση του επίτιμου ρακοσυλλέκτη και του επόπτη απορριμάτων τους δύο πιο συνειδητοποιημένους δημότες όσον αφορά την ανακύκλωση. Αυτοί οι δύο είναι ο Ντόναλντ (σαν επίτιμος ρακοσυλλέκτης), που πήρε την θέση εντελώς αξιοκρατικά, κι ο Γκαστόνε (σαν επόπτης απορριμάτων), ο οποίος κέρδισε την θέση με την αφόρητη τύχη του. Το αγαπημένο μας ναυτάκι φαίνεται να έχει πάρει την εργασία του στα σοβαρά και με ιδιαίτερη θέρμη, αλλά ο ξάδελφός του προτίθεται να του κάνει τον βίο αβίωτο. Αν και σύντομη, η ιστορία μού άρεσε. Απολαμβάνουμε την κλασική κόντρα ανάμεσα στα δύο ξαδέλφια με τα γνωστά της αποτελέσματα. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν επαναλήψεις στην πλοκή, αλλά μας αποζημιώνει το φινάλε που πρωτοτυπεί. Σχεδιαστικά με ικανοποίησε. Η ιστορία "Το ιερό τσάι" θα ασχοληθεί με μία πρακτική που αρέσκεται να εφαρμόζει ο θείος Σκρουτζ, στα πλαίσια της ατελείωτης φιλαργυρίας του. Να χρησιμοποιεί δηλαδή ένα φακελάκι τσάι πάνω από 10 φορές. Ο Παντάξιος όμως, σαν ευσυνείδητος κι επαγγελματίας μπάτλερ που είναι, δεν μπορεί να ανεχτεί να δίνει στον κύριό του ξεθυμασμένο τσάι. Έτσι, κάποια στιγμή που ο Σκρουτζ θα λείψει για δουλειές εκτός Λιμνούπολης, κατά τύχη θα βρει ένα παλιό βιβλίο που αναφέρει ένα είδος τσαγιού που τα φύλλα του δεν χάνουν ποτέ το άρωμα και την γεύση τους, όσες φορές κι αν χρησιμοποιηθούν. Τότε, με την βοήθεια των τριών ανιψιών του Ντόναλντ, θα ταξιδέψει μέχρι τα Ιμαλάια, για να φέρει στο θησαυροφυλάκιο λίγο από αυτό το τσάι. Ένα εγχείρημα δύσκολο, και μία απόφαση με αρνητικές συνέπειες. Κανένα παράπονο κι από αυτή την ιστορία. Το σενάριο ήταν καλογραμμένο και είχε την απαιτούμενη δράση, αλλά κι ανατροπές όποτε χρειαζόταν. Ο χαρακτήρας του Παντάξιου ήταν συμπαθέστατος και δείχνει την αγάπη του για τον εργοδότη του, ακόμα κι όταν εκείνος είναι αυστηρός μαζί του. Στο πρωτότυπο κομμάτι ανήκει η απουσία του Σκρουτζ και του Ντόναλντ στην ανακάλυψη αυτού του "θησαυρού". Το φινάλε το βρήκα αριστοτεχνικό. Το ίδιο όμορφο είναι και το σχέδιο. Και τελειώνουμε με την ιστορία "Στις γραμμές του τραμ". Ο Μαύρος Πητ κι ο βοηθός του ο Φούμφο έμαθαν, μετά από μία επιχείρηση "σπασμένο τηλέφωνο", ότι ένα κοσμηματοπωλείο εκεί κοντά έχει μειωμένα μέτρα ασφαλείας. Έτσι οι δύο απατεώνες θα καταστρώσουν ένα σχέδιο για να εισβάλουν στο κατάστημα και να το ξαφρίσουν. Η διάρρηξη στέφεται με απόλυτη επιτυχία, αλλά η συνέχεια θα παρουσιάσει ένα σημαντικό πρόβλημα. Θα πρέπει οι πρωταγωνιστές να εξαφανίσουν τα ίχνη τους και για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει πρώτα να εξουδετερώσουν προσωρινά όλους όσους τους είδαν, για να μην μιλήσουν στην Αστυνομία. Για κακή τους τύχη (αν και δεν τίθεται μόνο θέμα τύχη, αλλά κι ολικής ανικανότητας ), τα άτομα που θα πρέπει να δέσουν σαν σαλάμια είναι πολλά. Πρόκειται για ένα αρκετά χιουμοριστικό σενάριο που μοιάζει με ανέκδοτο. Ο Φούμφο, με την μεγάλη του αφέλεια, κλέβει την παράσταση και τις εντυπώσεις. Οι διάλογοι είχαν πλάκα, ενώ γενικά η πλοκή είχε έναν χιουμοριστικό σουρεαλισμό. Γενικά δεν μιλάμε για μία ιστορία από το πρώτο ράφι, αλλά διασκέδασα με την ανάγνωσή της. Κανένα πρόβλημα δεν αντιμετώπισα και με το σχέδιο.
  21. dionik

    Στο επόμενο τεύχος του Comic Cultura...

    Ωραία. Τώρα μένει να δοθούν και στα υπόλοιπα άρθρα όπου χρησιμοποιήθηκαν εικόνες/εξώφυλλα από το GreekComics. Νομίζω θα τα ξεχωρίσεις εύκολα από το υδατογράφημα (ακόμα και σε εκείνες τις περιπτώσεις που έχει "θολώσει").
  22. germanicus

    Funny Pictures!

  23. crc

    ΣΟΥΠΕΡ ΜΙΚΥ

    To FB post γράφτηκε από το Κώστα Καπετσώνη για το πως θυμόταν το περιοδικό όταν ήταν μικρό παπάκι. Οι αναμνήσεις και οι μνήμες όμως πάντα θα υποχωρούν στα "σκληρά δεδομένα". Προκάλεσε όμως μια ωραία ανακατωσούρα και ψάξιμο στη μέση του καλοκαιριού για τα Χριστούγεννα ή την Πρωτοχρονιά.
  24. germanicus

    ΣΟΥΠΕΡ ΜΙΚΥ

    δεν φανταζόμουν ότι είχαν σκαναριστεί και οι διαφημίσεις στο inducks!!! το 2ο κυκλοφόρησε 20/12/78 . Το 3ο 20/12/79 και αυτό το 4ο και 5ο δεν βρίσκω. Το 6ο όμως ήταν 22/12/82. Στα επόμενα δεν βρίσκω κάτι Οπότε καλά θυμόμουν :D
Αυτός ο κατάλογος έχει οριστεί σε Αθήνα / GMT +02:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information?

    Sign Up
×

Σημαντικές πληροφορίες

Χρησιμοποιώντας αυτή τη σελίδα, αποδέχεστε τις Οροι χρήσης μας.