Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 03/18/2019 in all areas

  1. Ηρθε και η δικη μου σειρα, να σας δειξω το μεγαλυτερο κομμάτι της συλλογής μου. Αποκτήθηκε κυριολεκτικά κομμάτι κομμάτι, την τελευταια δεκαετία, και έγινε με μεγάλη αγάπη και κόπο. Επίσης, χρειάστηκε να μεταναστέψει σε 4 διαφορετικές πόλεις τα τελευταία χρόνια, και να αλλάξει 6 σπίτια, όμως τώρα θα στεριώσει εδώ για αρκετό καιρο θέλω να πιστεύω! Ας ξεκινήσω με μερικές γενικές εικόνες: Όπως μπορειτε να δειτε, υπάρχει και μια βιτρίνα αριστερά, μέσα στην οποία έχω κάποιες φιγούρες αγαπημένες. Καποιες αλλες τις εχω τοποθετησει μπροστα απο τα αντιστοιχα κομικς! Παμε στα επιμερους ραφια, η αριστερή βιβλιοθήκη περιλαμβάνει, 1ο ραφι - Μαρβελ, 2ο ραφι- DC, 3ο ράφι- Vertigo,IDW,Image και καποια ακομα που δε χωρουσαν στα πανω ραφια, 4ο ραφι- λοιπές εταιρίες + καποια ακομα DC, 5o ραφι- βιβλία αγαπημένα + Private Eye + 300, 6o ραφι- ντισνευ + καποια σπεσιαλ τομάκια, 7ο ραφι- manga : Πάμε στη δεξια βιβλιοθήκη. Από κάτω προς τα πάνω: 7ο ράφι- όλα τα τευχάκια DC απο Anubis (Batman, Superman, Batman/Superman, All Star Batman, All Star Superman, Supergirl, Flash, και πάει λέγοντας....) 6ο ράφι- όλα τα τευχάκια Marvel απο Anubis (σειρές Ultimate, Amazing Spiderman, Thor, Fantastic 4 , X-Men και άλλα...) θεωρώ ότι έχω ότι τευχάκι Marvel και DC έχει εκδοθεί απο Anubis. Πάμε στο 4ο ράφι, είναι οι Αρκάδες, και μετά περιλαμβάνει όλα τα ξενόγλωσσα τευχάκια της συλλογής μου. Ενδεικτικά κάποια από αυτά ειναι: η σειρά Batman The long Halloween, τα Death of X, Spider-Island, All New X-Men, αρκετά τεύχη Hellblazer, και πολλά ακόμα... 3ο ράφι και σημαντικό, πάμε στα Αστεριξ, όπου περιλαμβάνει σκληρόδετα της Μαμουθ, μετά ολοκληρωμένη η συλλογή στην απλή έκδοση, πολλά εκτός σειράς και σε διαλέκτους, ολα τα αστεριξ κοκκινο και χρυσο, καθώς και πληρης η συλλογη των σκληροδετων απο Εθνος. Στη μέση ολα τα Ρανταπλαν, και στο τελος η Αρμαδα, καθώς και τα Assasin's Creed. 2o ράφι Λούκυ Λουκ, σκληρόδετα Μαμουθ και όλη η σειρά στην απλή έκδοση, Ιζνογκούντ, Τεν τεν, Γκρου, και μερικά τεύχη ΚΟΜΙΞ (τα περισσοτερα ειναι σε κούτα, μιας και δε χώρεσαν. 1ο ράφι Disney, οι σκληροδετες εκδόσεις. Πάμε και στη βιτρίνα μας .Πάνω πάνω δεσπόζει το Σκακι του Λουκυ Λουκ. Η αδυναμία μου. Μακάρι καποια στιγμη να αποκτησω και το αντιστοιχο σκακι του Αστεριξ. Στη συνέχεια, έχουμε στο 1ο ράφι τις φιγούρες μου απο το Naruto. Mετά Θωρ με καποιες πινελιές Αστεριξ. Κατόπιν Black Cat με τον SpiderMan να παιρνει ματι απ το παραθυρο, και τον Joker να αράζει Και τέλος, μερικά ανέμελα Looney Tunes. Για το τέλος κράτησα κάποια πόστερ που κατάφερα να κορνιζώσω, αλλά όχι και να τοποθετήσω ακόμα σε τοίχους. 3 από αυτά τα οφείλω σε μέλη του φορουμ, 2 τα πήρα απο το The Comic Con, όπως και το σκίτσο απο τον Μοτούρα! Εννοειται πως ειναι το αγαπημενο μου. Δυστυχώς, εκτός βιβλιοθήκης έμεινε ένα σεβαστό κομμάτι της συλλογής μου. To μπλόκ των περιπετειάκηδων ας μη με αποκληρώσει , αλλά Ολες οι Περιπετειες (ολοκληρωμενη συλλογη), όλα τα τεύχη Disney (ΚΟΜΙΞ, κλασικα, μικυ μαους, αλμανακο, ντοναλντ και άλλα), όλα τα Ποπαυ, αλλά και μερικά ακόμα που σίγουρα ξεχνάω και δε χωρούσαν. Σκοπεύω το επόμενο διάστημα να φτιάξω χαρτοφύλακες, και μέσα να βάλω τα τεύχη καθε σειράς ώστε να μην ειναι ετσι χύμα και χάνονται εμφανισιακά. Μια ιδέα που πήρα απο τον mr-d οταν ανεβασε τη συλλογη του. Αυτά απο μένα, ελπίζω να σας αρεσε και να μη σας κούρασα πολυ!
  2. leonidio

    ΑΙΩΝΙΟΣ

    Ήμουν έτοιμος να ποστάρω για να παρουσιάσω το συγκεκριμένο κόμικ, αλλά ευτυχώς με γλύτωσε από τον κόπο ο φίλος @constantinople Επειδή όμως, όχι μόνο το αγόρασα, αλλά - περιέργως για εμένα - το διάβασα κιόλας , ας γράψω και δύο λογάκια, αυτά που θα έγραφα στην παρουσίαση. Το Βασίλη Χειλά δεν τον γνωρίζω προσωπικά, τον θυμάμαι όμως από τις σελίδες των υπερηρωικών της Μαμούθ και έχω παρακολουθήσει όλες τις εκδοτικές του προσπάθειες (εάν δεν ήταν έτσι, όλοι μας εδώ μέσα θα ήμασταν και σεναριογράφοι ). Ξέρω ότι έχει μεγάλη γνώση των κόμικς, κυρίως των αμερικάνικων, οπότε είναι προφανές ότι οι απαιτήσεις βρίσκονται σε κάπως πιο υψηλό επίπεδο, από ότι θα ήταν εάν το σενάριο υπέγραφε ένας πρωτοεμφανιζόμενος. Δυστυχώς όμως, άλλο το "έχω διαβάσει πολλά κόμικς" και τελείως άλλο το "μπορώ να μετουσιώσω τα διαβάσματά μου σε κάτι πραγματικά πρωτότυπο ή έστω σε κάτι που μπορεί να καλύψει ένα κενό στους αναγνώστες". Σίγουρα ο σεναριογράφος έχει μελετήσει καλά το μάθημά του και ξέρει ότι δεν πρέπει να κουράζει το σημερινό κοινό με περιττά μπαλονάκια και επεξηγηματικές λεζάντες και τα λοιπά και μπαίνει κατευθείαν στο ψητό. Σχετικά λίγα λόγια, που προωθούν τη δράση όσο χρειάζεται, χωρίς περιττές φλυαρίες. Από την άλλη όμως. ξεκινά μια ιστορία με ένα μυστήριο το οποίο δεν μπορεί να εξελιχθεί μέσα στις λίγες σελίδες του τεύχους και με άφησε με την απορία "μα τι γίνεται επιτέλους εδώ;" και γενικά εκεί που περίμενα έναν κατακλυσμό, αρκέστηκα σε ένα απλό μπουγέλωμα. Δυστυχώς, η ανύπαρκτη ψυχολογική εμβάθυνση στους χαρακτήρες (δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω "ήρωες" δεν βελτιώνει καθόλου την κατάσταση. Εντάξει, σίγουρα είναι καλοδεχούμενη (για κάποιους από εμάς) η καρικατούρα του Τραμπ), αλλά δεν αρκεί για να στηρίξει ένα τεύχος. Ο σεναριογράφος σίγουρα έχει υπόψη του ότι για αυτούς (και για άλλους λόγους) οι αμερικάνικες εκδοτικές επιλέγουν να ξεκινούν τις περισσότερες σειρές με ένα διπλό τεύχος, έτσι ώστε να μπορέσει να αναπνεύσει η ιστορία, αλλά και να υπάρξει το κατάλληλο ψυχολογικό και όχι μόνο υπόβαθρο για τους ήρωες. Επιπλέον, στις ΗΠΑ οι αναγνώστες δεν χρειάζεται να περιμένουν 3 ή 4 μήνες, για να διαβάσουν τη συνέχεια, όπως πολύ φοβάμαι ότι θα χρειαστεί να κάνουμε εμείς. Κατανοώ απόλυτα τις πρακτικές δυσκολίες, όπως επίσης (υποθέτω ότι) κατανοώ το μεγάλο οικονομικό ρίσκο, που έχει αναλάβει ο εκδότης, αλλά κάποια πράγματα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και από τη στιγμή που ο Βασίλης Χειλάς φαίνεται να έχει φιλοδοξίες (και πολύ καλά κάνει), πρέπει να κριθεί και πιο αυστηρά. Ελπίζω τα επόμενα τεύχη να με διαψεύσουν πανηγυρικά και να μπορέσουμε να απολαύσουμε μια ιστορία με πραγματικούς χαρακτήρες (στα πλαίσια των φανταστικών κόμικς, πάντα) και μια ενδιαφέρουσα υπόθεση. Κατά τα άλλα, συμφωνώ με τον constantinople, ότι η υπόθεση φαίνεται να έχει επιρροές από Watchmen, και θα πρόσθετα και μια δόση Irredeemable, κάτι αναμφίβολα θετικό (οι δημιουργικές προσλήψεις είναι πάντα καλοδεχούμενες) Για το σχέδιο του Κόλλια τώρα: είναι σίγουρα ικανός σχεδιαστής και βρίσκεται στο στοιχείο του με τέτοια σενάρια. Πιστεύω ότι βελτιωθεί πολύ από τις ηρωικές (εντός ή εκτός εισαγωγικών) ημέρες του Ύψιλον. ακόμα κι έτσι όμως χρειάζεται δουλειά, για να φτάσει στα επίπεδα που πρέπει. Κατά τα άλλα, δεν μπορώ να γνωρίζω, εάν δούλεψε με συγκεκριμένο storyboard και κατευθυντήριες οδηγίες ή εάν το στήσιμο των εικόνων είναι αποκλειστικά δική του επιλογή, σε κάθε περίπτωση όμως υπάρχουν, κατά τη γνώμη μου πάντα, κάποια καρέ, τα οποία δεν προωθούν καθόλου τη δράση και θα μπορούσαν να λείπουν. Και γενικότερα, θεωρώ ότι ακολουθεί υπερβολικά τη σχεδιαστική πεπατημένη και θα μπορούσε το στήσιμο των καρέ να ήταν πιο τολμηρό. Εν πάση περιπτώσει, ίσως θα ήταν καλύτερα να μη γκρινιάζω τόσο πολύ για μια γενικά αξιοπρεπή δουλειά. Όλα αυτά τα γράφω από ενδιαφέρον και με όλη την καλή διάθεση, όχι επειδή δεν υπολογίζω τον κόπο και το ταλέντο των δημιουργών , αλλά ακριβώς επειδή τους σέβομαι και εκτιμώ την προσπάθειά τους. Θα ήθελα να προσθέσω, συμφωνώντας ξανά με τον constantinople, ότι η έκδοση είναι αξιοζήλευτη και πολύ υψηλής ποιότητας με πολύ ζωντανά χρώματα και πολυτελές χαρτί. Γενικά, οι εκδόσεις της Phase Productions κυμαίνονται σε ασυνήθιστα υψηλά στάνταρ για αμιγώς ελληνικές εκδόσεις και αυτό μόνο ευχαρίστηση μου δημιουργεί. Κλείνω μα την εξής παρατήρηση, που ισχύει γενικά. Είναι πολύ ευχάριστο να κυκλοφορούν κόμικς, ακόμα κι αν έχουν ψεγάδια, από το να μην κυκλοφορούν καθόλου. Είναι ασύγκριτα καλύτερο να κυκλοφορούν κόμικς στα περίπτερα, ακόμα κι αν δεν είναι αυτό που προτιμούμε, από το να είναι άδεια τα περίπτερα. Και είναι απείρως καλύτερο να κυκλοφορούν ελληνικά κόμικς στα περίπτερα - εκεί που οι νέοι μπορούν να τα αγοράσουν σε σχετικά χαμηλή τιμή και έτσι να μυηθούν στον κόσμο των κόμικς- ακόμα κι αν θα τα θέλαμε καλύτερα ή με περισσότερες σελίδες, από το να μην υπάρχει καθόλου ελληνική σκηνή. Ξέρετε το αστείο σχετικά με τις αναλύσεις ποιημάτων, οι οποίες είναι πολύ μεγαλύτερες από το ίδιο το ποίημα. Ε, λοιπόν, συχγαρητήρια σε όσους μπόρεσαν να διαβάσουν όλο αυτό το παραλήρημα, γιατί μάλλον περιέχει περισσότερες λέξεις από το ίδιο το κόμικ . Φυσικά, αυτό είναι αποκλειστικά δική μου υπαιτιότητα
  3. constantinople

    ΑΙΩΝΙΟΣ

    (τα ανωτέρω από το οπισθόφυλλο) Μεγάλη έκπληξη ένοιωσα κρατώντας στα χέρια μου αυτό το ελληνικό υπερηρωικό τεύχος, πίσω από το οποίο βρίσκονται δύο φίλοι μας από τα παλιά, ο Βασίλης Χειλάς που μετέφραζε τα υπερηρωικά της Μαμούθ και ο Θάνος Κόλλιας, οι οποίοι είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν και στο υπερηρωικό ΥΨΙΛΟΝ. Η έκδοση είναι με καρφίτσα αλλά πολυτελών προδιαγραφών, το σκίτσο του Θάνου είναι άπαιχτο όπως πάντα ενώ το σενάριο δείχνει να έχει επηρεαστεί από το WATCHMEN. Ωχ, ωχ... ο Πρόεδρος! Εύχομαι κάθε επιτυχία στη νέα αυτή Ελληνική εκδοτική προσπάθεια, η οποία πραγματικά το αξίζει! Άφησα στο τέλος κάποια... ανέλπιστα νέα:
  4. Το καταχώρησαν. (ISBN:978-960-321-574-5). 84. Ένας Καουμπόυ στο Παρίσι / Achde Τίτλος : Ένας Καουμπόυ στο Παρίσι Παράλ. Τίτλος/Τίτλος Πρωτοτ. : Un Caw-Boy a Paris Τύπος Μέσου: έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Συντελεστές: Achde, Σχεδιαστής βιβλίου Έκδοση: 1η Εκδότης: Αθήνα [GR] : Μαμούθ Comix Ε.Π.Ε. Έτος Έκδοσης: 2019 Σελιδοποίηση: 48 Μέγεθος: 21x28 cm ISBN: 978-960-321-574-5 Τιμή: 5,30 Γλώσσες : Ελληνική (gre) Γλώσσα πρωτοτύπου : Γαλλική (fre) Ημ/νία Παραχώρησης : 19/03/2019
  5. To LOVE, DEATH + ROBOTS είναι μια ανθολογία scifi, horror, comedy, fantasy animation, δημιούργημα των David Fincher (se7en, fight club ...) & Tim Miller (Deadpool) για το Netflix. Πρόκειται για 18 αυτοτελή επεισόδια, ταινιάκια μικρού μήκους, διάρκειας εως 17 λεπτών. Το δίδυμο Fincher/Miller ξεκίνησε να δουλεύει το πρότζεκτ από το 2008 (!), για τη δημιουργία μιας νέας σπονδυλωτής ταινίας Heavy Metal, στα χνάρια της αρχικής ανθολογίας. Η διαδικασία όμως αποδείχτηκε πολύ χρονοβόρα και στο τέλος έχασαν τα δικαιώματα. Δεν έχασαν όμως τη διάθεση για τη δημιουργία μιας τέτοιας ανθολογίας κι όταν παρουσιάστηκαν οι κατάλληλες συνθήκες την πραγματοποίησαν. Ιδανική η πλατφόρμα του Netflix για ένα τέτοιο σκοπό, καθώς δίνει ιδιαίτερο βάρος στα βασικά συστατικά του LDR : scifi, animation, ανθολογία, πόσο μάλλον όταν προκύπτει από τόσο δυνατά ονόματα. To LDR λοιπόν, που πρωτοπροβλήθηκε στις 15 Μαρτίου, δίνει μια φρέσκια προσέγγιση στα genres που καταπιάνεται, διατηρώντας όμως και πολλά στοιχεία από τη μακρά παράδοση των twilight zone, tales from the crypt, outer limits, όπως κι από το πρόσφατο black mirror. Αλλάζει μορφές animation, μειώνει τη διάρκεια, παίζει ανάμεσα στον τρόμο, την κωμωδία, το συναίσθημα, το άγνωστο και το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Η ποικιλία τεχνοτροπιών και θεματικών δεν σε αφήνουν να βαρεθείς με επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Η μικρή διάρκεια διευκολύνει τη συνεχόμενη παρακολούθηση τουλάχιστον δύο επεισοδίων, κι η μετάβαση από το δράμα στην κωμωδία και ξανά πίσω, σε συνδυασμό με το οφθαλμόλουτρο των διαφορετικών animation, εντείνει την απόλαυση. Φυσικά υπάρχουν καλύτερα και λιγότερο καλά ταινιάκια, αλλά σε αντίθεση με ότι συμβαίνει συνήθως, βρήκα το επίπεδό συνολικά υψηλό 1. Sonnie's edge (17 ' ) Σκηνοθεσία: Dave Wilson, Gabriele Pennacchioli Συγγραφέας: Peter F. Hamilton Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blur Studio Η υπόθεση αφορά χειριστές και μάχες τεράτων. Θα τη χαρακτήριζα μια πολύ σκοτεινή,βίαια ενήλικη εκδοχή των pokemon battles. Πολύ καλό cgi, δυνατός ρυθμός Πολύ ενδιαφέρων ο κόσμος του πρώτου short, ο Τim Miller είπε σε συνέντευξη ότι ζήτησαν και δεύτερο ταινιάκι στο ίδιο σύμπαν, για την πιθανότητα 2ης σεζον Η ιστορία πρωτοδημοσιεύτηκε το 1991 και θα τη βρείτε εδώ 2. Three Robots (15') Σκηνοθεσία: Víctor Maldonado, Alfredo Torres Συγγραφέας:John Scalzi Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blow Studio Πολύ καιρό μετά τον αφανισμό του ανθρώπινου είδους, τρία ρομπότ κάνουν τουρισμό σε μια κατεστραμμένη ανθρώπινη πόλη. Μαύρη κωμωδία, με απολαυστική εξήγηση για την καταστροφή του ανθρώπου. Πετυχημένοι χαρακτήρες, καλές ατάκες. Απο τις αγαπημένες μου. Fun Fact: H φωνή στο ρομπότ που μοιάζει με μετρονόμο δεν προέρχεται από κάποιον ηθοποιό, αλλά από computer. Ο Scalzi (που έχει σχεδόν μονοπωλήσει τα χιουμοριστικά shorts στο LDR) αναφέρει στο μπλογκ του ότι τον πρωτοπροσέγγισαν για το when the yogurt took over και το Alternate histories. Το three robots προέκυψε όταν έστειλε απόσπασμα απο τη νέα του δουλειά (Robots vs Fairies) στον Tim Miller για να του ρίξει μια ματιά. Πιο αναλυτικά για το πως προέκυψε η συνεργασία του με το Love, Death & Robots εδώ 3. The witness (12') Σκηνοθεσία - Σενάριο: Alberto Mielgo Pinkman.TV Μια κοπέλα γίνεται μάρτυρας ενός φόνου και τρέχει να ξεφύγει από το δολοφόνο που την κυνηγά. Μαζί με το blindspot είναι τα μόνα shorts που δεν βασίστηκαν σε προϋπάρχουσες ιστορίες. Αισθητικά είναι το αγαπημένο μου. Πανέμορφο animation, χρώμα, σχέδιο, μοντάζ, οι καρτουνίστικες εκφορές των ήχων, η αλλαγή των μορφών - απλά υπέροχο. Το τέλος της ιστορίας αρκετά αφηρημένο, ώστε να επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. 4. Suits (17') Σκηνοθεσία : Franck Balson Συγγραφέας: Steven Lewis Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blur Studio Μια κοινότητα αγροτών μάχεται με τις μηχανές της εξωγήινα πλάσματα που απειλούν τις οικογένειες τους και τα ζώα τους. Απλούστερο animation σε σύγκριση με τα προηγούμενα shorts, που λειτουργεί όμως αποτελεσματικά. Τα εξωγήινα όντα μου μοιάζουν με υβρίδια alien και γιγάντιων εντόμων. Δε με ενθουσίασε, αλλά ούτε και με χάλασε. Η τελική σκηνή τη σώζει αρκετά από την κοινοτοπία. 5. Sucker of souls (13') Σκηνοθεσία : Owen Sullivan Συγγραφέας: Kirsten Cross Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Studio La Cachette Μια αρχαιολογική αποστολή ανακαλύπτει ένα αιμοβόρο τέρας, μια ακόμα βερσιον του δράκουλα και το πολεμά. Πολύ σπλατεράδικο, με 2D σχέδιο που είναι αρκετά του γούστου μου. Δεν μου έκανε εντύπωση όμως το σενάριο. Είχε όμως αναφορά στην buffy, the vampire slayer 6. When the yogurt took over (6') Σκηνοθεσία: Víctor Maldonado, Alfredo Torres Συγγραφέας:John Scalzi Διασκευή σεναρίου: Janis Robertson Blow Studio Επιστήμονες δημιουργούν καταλάθος γιαούρτι με νοημοσύνη κι αυτό κατακτά τον κόσμο. Ταιριαστό καρτουνίστικο animation σε μια πολύ συμπαθητική κατά τη γνώμη μου ιστορία. Ανάλαφρη κι ευχάριστη προσθήκη, αν και η ιδέα θα μπορούσε να αναπτυχθεί περισσότερο. Ο δημιουργός παραδέχεται ότι την έγραψε στο πόδι, κάτι χαλαρό για το μπλογκ του . Η ιστορία δημοσιεύτηκε το 2010 στη σελίδα του Scalzi και μπορείτε να τη βρειτε εδώ 7.Beyond the Aquila Rift (17') Σκηνοθεσία: Dominique Boidin, Léon Bérelle, Rémi Kozyra, Maxime Luère Συγγραφέας:Alastair Reynolds Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Unit Image Το πλήρωμα μιας διαστημικής αποστολής ξυπνά νωρίτερα από το κανονικό, πολύ μακριά από τον αρχικό προορισμό. Ίσως το καλύτερο cgi της ανθολογίας, εξαιρετικά αληθοφανές. Οι εκφράσεις της Γκρετα απίστευτες, όπως κι οι κόσμοι που εμφανίζονται. Θεμα που έχει ξαναπαιχτει, αλλά με άψογη απόδοση. Ιστορία του ίδιου συγγραφέα είναι και το Zima blue. 8. Good Hunting (17') Σκηνοθεσία: Oliver Thomas Συγγραφέας:Ken Liu Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Red Dog Culture House Ένας κυνηγός δαιμόνων/πνευμάτων σκοτώνει μια πολυμορφική γυναίκα - αλεπού. Ο γιός του αναπτύσσει φιλική σχέση με την κόρη της. Πανέμορφο anime steampunk , σε μια ιστορία με ανατροπές που δεν μπόρεσα να μαντέψω. Δίνει μια διαφορετική νότα στην ανθολογία. Μου άρεσε πολύ. o Ken Liu δήλωσε ότι όταν την έγραφε ήθελε να παίξει με τα genres. Να ξεκινήσει μια ιστορία από fantasy και να καταλήξει σε steampunk. Η αρχική ιστορία, που δημοσιεύτηκε το 2012 εδώ [imdb=tt9561862]
  6. Γνώρισα τη Λέσχη Φίλων Κόμικς σχετικά πρόσφατα. Παρακολουθούσα συζητήσεις από τα μέλη της στο φόρουμ που τρέχουν, το greekcomics.gr, ωστόσο δεν έτυχε να περάσω από το χώρο που στεγάζει την αγάπη τους για τα κόμικς μέχρι την περσινή χρονιά. Προσπαθώ πλέον να συμμετέχω συχνά-πυκνά σε events και να περνάω μία βόλτα από τη ΛΕΦΙΚ, όπου έχουν στήσει έναν πολύ όμορφο χώρο. Η ομάδα του anthem.gr επισκέφτηκε τη ΛΕΦΙΚ και συνομίλησε με τον Πρόεδρο της Λέσχης, τον κ. Γιώργο Γεωργέλο και τον κ. Κώστα Μαδεμλή. Τα κύρια σημεία της συζήτησης αυτής και όσα αφορούσαν τη Λέσχη μπορείτε να τα διαβάσετε παρακάτω: Πως πήρατε την απόφαση να ξεκινήσετε μία λέσχη για το κόμικ; Γνωρίζαμε ότι είχατε το φόρουμ, το greekcomics.gr, αλλά πως αποφασίσατε να έχετε ένα χώρο δικό σας; Γ: Η ιδέα ξεκίνησε από το φόρουμ. Αρχίσαμε κάποια άτομα που ήμασταν μέλη του φόρουμ να συναντιόμαστε. Έλληνες είμαστε, θέλουμε να ξέρουμε με ποιον μιλάμε, οπότε αρχίσαμε και κάναμε συγκεντρώσεις. Τις λέγαμε “Συγκεντρώσεις της Σακούλας”, γιατί αγοράζαμε και ανταλλάσσαμε ο ένας από τον άλλο όλη την ώρα κόμικ για τις συλλογές μας. Φτάσαμε σε ένα σημείο που είχαμε μαζευτεί 30 άτομα. Ήταν αρκετά δύσκολο, γιατί υπήρχαν συναντήσεις που ερχόντουσαν 30-40 άτομα. Είναι λογικό αφού την προηγούμενη δεκαετία, πολλά φόρουμ κάνανε συναντήσεις, αλλά το να φτάνεις 30 και βάλε άτομα είναι μεγάλο νούμερο! Γ: Ε ναι, γενικά πάνω από 20 είναι πολύ δύσκολο να συναντηθείς σε κάποιο χώρο, τρία με τέσσερα τραπέζια μπορείς να βρεις σε κάποιο μαγαζί αν το κλείσεις, αλλά ξαφνικά αν εμφανιστούν πολλά άτομα είναι αδύνατο να βρεις. Ο αριθμός των ατόμων δεν ήταν προγραμματισμένος, ανέβαινε στο φόρουμ και ήταν ανοιχτή πρόσκληση για όλους. Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να κλείσουμε ένα χώρο πάνω από μία κρεπερί. Ήταν ένα πατάρι που βρισκόταν στο Μπραχάμι κοντά στο μετρό του Αγίου Δημητρίου, αλλά μας έτρωγε η τσίκνα, φεύγαμε μυρωδάτοι από εκεί. Αυτόν τον χώρο δεν τον χρησιμοποιούσαν συχνά οι πελάτες, μόνο όταν είχε αγώνες, οπότε όταν ξέραμε ότι δεν είχε, πηγαίναμε και μαζευόμασταν εκεί 30-40 άτομα, κάναμε και γενέθλια εκεί. Κ: Και αυτό ήταν και πολύ συχνό, δηλαδή μαζευόμασταν 1-2 φορές την εβδομάδα, δεν ήταν ας πούμε μία φορά το δίμηνο. Γ: Σωστό, μαζευόμασταν συχνά, στην αρχή ήταν μία φορά στις 15 ημέρες, αλλά είδαμε ότι θέλαμε να βρισκόμαστε και ξεκινήσαμε να το κάνουμε μία φορά την εβδομάδα και ύστερα δύο φορές. Αυτές οι συναντήσεις τι ακριβώς αφορούσαν; Γ: Τίποτα, απλά παρέα ήμασταν, αρχικά θέλαμε και να γνωρίσουμε ποιος βρισκόταν πίσω από το nickname, δηλαδή το παρατσούκλι στο φόρουμ. Δεύτερον να μπορέσουμε να κουβεντιάσουμε πάνω στα κόμικ, γιατί όσο και να κουβεντιάζεις στο φόρουμ, δεν είναι όπως το να συζητάς από κοντά, να συνδέσουμε και ονόματα με πρόσωπα. Πως αποφασίσατε να φύγετε από τις συναντήσεις και να έχετε ένα δικό σας χώρο; Γ: Εκεί που αρχίσαμε να βρισκόμαστε πιο συχνά, είδαμε ότι θέλαμε να κάνουμε και κάτι άλλο, υπήρξε η ιδέα να γίνουμε υπαρκτοί. Όσο είναι μόνο στο Διαδίκτυο είσαι αέρας, δεν υπάρχεις, είναι ένα κλικ. Θέλαμε να στήσουμε μία οντότητα, δηλαδή ότι είμαστε μία παρέα τρελών, αλλά θέλαμε να έχουμε ένα στέκι, να μπορούν να μας βρουν. Και να κάνουμε το στέκι όπως θέλουμε εμείς, όχι να είμαστε κάπου φιλοξενούμενοι. Μπορείς να πας σε μία καφετέρια και να συνεννοηθείς να κάνεις τις συγκεντρώσεις, δε θα σου πουν όχι. Το θέμα ήταν πως θέλαμε να γίνει όπως το είχαμε φανταστεί εμείς, να γίνει με τη δικιά μας την τρέλα. Οπότε αποφασίσαμε να νοικιάσουμε ένα χώρο με μεγάλο ρίσκο. Φτιάξαμε ένα σύλλογο, μία λέσχη που είναι μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία και αρχίσαμε να ψάχνουμε για χώρο, κάτι πολύ δύσκολο, γιατί ο χώρος σημαίνει υποχρεώσεις, χρήματα, ωράριο. Πότε έγινε η ίδρυση της λέσχης; Γ: Το Φεβρουάριο του 2009 μιλήσαμε μέσα από το φόρουμ και κάναμε μία συγκέντρωση, μαζευτήκαμε 13 άτομα και υπογράψαμε το καταστατικό. Έτσι ιδρύθηκε η Λέσχη Φίλων Κόμικ. Οπότε σε λίγες ημέρες γιορτάζετε τα 10 χρόνια της Λέσχης; Γ: Ναι, αλλά είναι το τυπικό, γιατί συνήθως τα γενέθλια της λέσχης τα γιορτάζουμε γύρω στις 30 Μαΐου με αρχές Ιούνη που βρήκαμε την έδρα. Ο Γιώργος Γεωργέλος και ο Κώστας Μαδεμλής Περάσατε δηλαδή ένα πρώτο τρίμηνο που ψάχνατε το χώρο; Γ: Από Μάρτιο μέχρι Μάιο ψάχναμε το χώρο με βάση τα χρήματα, να δούμε πως θα πάμε και τι θα κάνουμε. Υπήρχαν πολλές διαφωνίες, γιατί στην παρέα είχαμε ένα τραπεζικό και ένα λογιστή, οι οποίοι μιλάνε με νούμερα και τα νούμερα δε βγαίνανε. Την κάναμε όμως την τρέλα και το φτιάξαμε. Για εφτά χρόνια είχαμε ένα χώρο στο Μοναστηράκι στην Αγίας Ειρήνης. Ήταν ένα διατηρητέο χωρίς κοινόχρηστα, είχε δική του πόρτα, ανεβαίναμε και είχε πρώτο και δεύτερο όροφο. Όταν ανοίξαμε, είχαμε ελάχιστα πράγματα, δεν είχαμε ούτε τραπέζια, ούτε καρέκλες. Άρχισαν και έφερναν διάφορα άτομα και έδιναν σαν προσφορά πράγματα, άλλος καρέκλες, άλλος πανιά για τις καρέκλες, καθένας ό,τι μπορούσε, πήραμε δύο βιβλιοθήκες στην αρχή και σιγά σιγά στήσαμε το χώρο για να ξεκινήσουμε. Τώρα κλείνουμε δέκα χρόνια και μου φαίνεται απίστευτο. Στην αρχή τα νούμερα βγαίνανε από συνδρομές της αρχικής παρέας; Γ: Όχι, όταν άνοιξε η λέσχη, είχαμε χρήματα για 3 μήνες. Τα δεκατρία ιδρυτικά μέλη δώσαμε ένα κεφάλαιο στην αρχή, μικρό, αλλά αρκούσε για ένα τρίμηνο. Τότε δεν είχαμε και πωλητήριο. Ποιοι είναι πίσω από την οργάνωση της λέσχης; Γ: Αυτή τη στιγμή είμαστε ογδόντα μέλη που δίνουν συνδρομές κάθε μήνα. Φίλους έχουμε πολλούς, αλλά τα εγγεγραμμένα μέλη είναι ογδόντα. Τα καταστατικά μέλη είναι έντεκα. Όταν είσαι μέλος του καταστατικού, έχεις άλλες ευθύνες από τα απλά μέλη. Το απλό μέλος δίνει απλά συνδρομή, δεν υπάρχει Διοικητικό Συμβούλιο και τέτοια πράγματα. Αυτή τη στιγμή αποφασίζουμε και τρέχουμε για τη Λέσχη γύρω στα 4-5 άτομα. Πάντα όταν έχουμε κάποιο φεστιβάλ ή το καλοκαίρι που μετακομίζαμε και έπεσε πάρα πολλή δουλειά σε αυτό το χώρο, κάνουμε μία πρόσκληση μέσω του φόρουμ και έρχονται άτομα και μας βοηθάνε. Ο καθένας προσφέρει με τον τρόπο του. Δε δουλεύουμε σαν εταιρεία, είναι το εθελοντικό και το τι γουστάρουμε να κάνουμε. Πως μπορεί να γίνει κάποιος μέλος της Λέσχης και τι κερδίζει μέσα από αυτό; Γ: Είναι πολύ εύκολο το να γίνει. Δίνει κάποια στοιχεία είτε online, είτε στον Κώστα, είτε σε μένα. Υπάρχει και φόρμα στο φόρουμ γι’ αυτό το σκοπό. Η συνδρομή είναι 5 ευρώ το μήνα για τους επαρχιώτες και 6 ευρώ για τους Αθηναίους. Τα οικονομικά οφέλη για ένα μέλος είναι καλύτερες τιμές στα μεταχειρισμένα και έξτρα εκπτώσεις στα καινούρια που πουλάμε. Παίρνει μία κάρτα που είναι 20% έκπτωση στα κόμικ του Public και ειδικές εκπτωτικές τιμές σε άλλα μαγαζιά που πουλάνε κόμικ. Επίσης βοηθάει να κρατηθεί αυτό ζωντανό που είναι μοναδικό, δεν έχει ξαναγίνει. Κ: Κάποιοι μάλιστα το κάνουν μόνο γι’ αυτό. Υπάρχουν μέλη από την επαρχία που δεν έχουν έρθει ποτέ εδώ και δίνουν χρήματα για να βοηθήσουν. Γ: Έχουμε άτομα από την επαρχία που το αγαπάνε αυτό και αγαπάνε το γεγονός ότι άτομα χωρίς εμπορικό συμφέρον, χωρίς όφελος αν θα πουλήσει κάτι ή δε θα πουλήσει, που δεν είναι δημιουργοί ή εκδότες, το κάνουν μόνο για την ευχαρίστηση, για να προσφέρουν. Γι’ αυτό δεν έχουμε τιμοκατάλογο, κάνουμε εκδηλώσεις και τα προσφέρουμε όλα τσάμπα, γι’ αυτό έχουμε τέτοιες τιμές στα μεταχειρισμένα, δεν έχουμε τιμές του εμπορίου. Με ποιον τρόπο μπορεί κάποιος να προσφέρει στη Λέσχη; Κ: Πολλοί δίνουν δωρεά κάποια τεύχη που έχουν διπλά και ή τα βάζουμε στη βιβλιοθήκη ή αν τα έχουμε, στο πωλητήριο στα μεταχειρισμένα. Άλλοι βοηθάνε φέρνοντας πράγματα από το σούπερ μάρκετ. Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Γ: Ισχύει, πολλοί έρχονται με σακούλες. Άλλοι έρχονται να πιουν ένα καφέ και προσθέτουν χρήματα στους κουμπαράδες που έχουμε. Πολλοί έχουν κούτες με τεύχη και αντί να τις πετάξουν, τις δωρίζουν για πώληση. Καθένας προσφέρει ότι νομίζει. Που μπορεί να σας βρει κάποιος και ποιες ώρες; Γ: Ο χώρος μας βρίσκεται στην Ιερά Οδό 14. Εκτός από Δευτέρες είμαστε ανοιχτά όλα τα απογεύματα από τις 18:00 ως τις 22:00 και Σαββατοκύριακα είμαστε και πρωί 10:00 με 14:00 εκτός από απόγευμα. Είναι ώρες που δε δουλεύουμε και βρισκόμαστε εδώ για να συντηρούμε τη Λέσχη. Τι μπορεί να κάνει κάποιος στη Λέσχη; Γ: Προσφέρουμε δύο είδη καφέ και αναψυκτικά. Έχουμε τη βιβλιοθήκη, τη μοναδική στην Ελλάδα με τόσα πολλά τεύχη, τα οποία είναι μόνο στα Ελληνικά, δεν έχουμε ξένα. Μπορεί να έρθει να διαβάσει ό,τι θέλει χωρίς καμία υποχρέωση, να φέρει την παρέα του και να παίξουν επιτραπέζια από τάβλι μέχρι ό,τι μπορείς να φανταστείς, μπορούν να φέρουν καφέ και φαγητό από έξω και να κάτσουν. Κ: Μπορεί επίσης να συναντηθεί με παιδιά από το φόρουμ για συζήτηση. Γ: Επίσης μπορεί ο καθένας να βάλει να δει ταινία, γιατί έχουμε μεγάλη τηλεόραση Plasma. Πολλοί έρχονται με λάπτοπ ή tablet και κάνουν δουλειά μετά μουσικής, γιατί έχουμε wi-fi. Είμαστε ανοιχτό στέκι για όλους, χωρίς υποχρεώσεις, δε χρειάζεται να είσαι μέλος για να έρθεις. Θες να έρθεις για παρέα, παίρνεις μία καρέκλα και έρχεσαι στην παρέα, θες να διαβάσεις μόνος σου, κάθεσαι και διαβάζεις μόνος σου. Υπάρχουν σχεδιαστές που έρχονται και απλά σχεδιάζουν. Είναι ένας ήσυχος χώρος με υπέροχη θέα, δεν ενοχλούμε ο ένας τον άλλο, δεν έχουμε εντάσεις τύπου να σφαχτούμε για πολιτικά ή ποδοσφαιρικά, προφανώς μπορούμε να πετάξουμε ένα πείραγμα όπως σε κάθε παρέα. Δεν υπάρχουν διακρίσεις τύπου “Έλα τώρα, εσύ διαβάζεις Marvel και ήρωες με κολάν” ή “Εγώ διαβάζω μόνο Παπιά”. Είναι σεβαστές οι προτιμήσεις του καθενός, πειράγματα κάνουμε μεταξύ μας και κάνουμε πλάκα, γιατί γνωριζόμαστε και κανένας δεν παρεξηγείται. Απλά διασκεδάζουμε. Στις συγκεντρώσεις μας θα βρεις καθηγητές πανεπιστημίου, άνεργους, δεκαεφτάρηδες στο Λύκειο, γιατρούς, ό,τι μπορείς να φανταστείς και απλά καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι και περνάμε όμορφα. Το κόμικ δεν είναι για να χωρίζει τους ανθρώπους, είναι διασκέδαση. Πέραν από κόμικ, τι άλλο συλλέγει η Λέσχη; Συλλέγετε επιτραπέζια ή φιγούρες; Γ: Όχι, τα επιτραπέζια και οι φιγούρες είναι όλα από προσφορές. Η Λέσχη δεν έχει τα χρήματα να πάει να αγοράσει για να συλλέξει. Κάποιοι δε θέλουν τις φιγούρες και μας τις φέρνουν και εμείς τις βάζουμε στο χώρο για διακόσμηση. Κ: Και τα επιτραπέζια δεν τα έχουμε σαν συλλογή, είναι προσφορές και τα έχουμε καθαρά για να έρθει κάποιος να παίξει. Γ: Έχουμε αγοράσει κάποια τραπέζια και άλλα πράγματα, αλλά το κολάζ που έχει πάνω του, το έκανε ο Κώστας. Άλλοι άνθρωποι φέρανε δικά τους original σχέδια και τα κορνιζάραμε. Τα έχουμε εδώ μέσα ακόμα και δέκα χρόνια. Η μόνη συλλογή μας είναι τα κόμικ στη βιβλιοθήκη. Ένα μεγάλο μέρος της βιβλιοθήκης είναι η δικιά μου η συλλογή που την έφερα εδώ, κάποια τεύχη είναι δωρεά από εκδότες που μας δίνουν τους νέους τίτλους για να μπουν στη βιβλιοθήκη και κάποια που έρχονται από δωρεές και προσφορές. Αγοράζουμε κόμικ μόνο για να μπουν στο πωλητήριο, όχι για τη βιβλιοθήκη, γιατί δεν υπάρχουν χρήματα. Ο στόχος είναι να βγαίνει το νοίκι, το ρεύμα, το τηλέφωνο και η εφορία. Για την εφορία είμαστε εταιρεία, έχουμε ΑΦΜ, έχουμε ταμειακή, POS λόγω του πωλητηρίου, οπότε έχουμε και αυτό το έξοδο. Αφού τακτοποιήσουμε αυτά και μπορούμε να κάνουμε κάτι παραπάνω, θα κάνουμε κάποια εκδήλωση που έχει πάντα έξοδα, να κάνουμε κάποια πράγματα για εμάς και τον κόσμο. Πόσα και τι είδους κόμικ περιλαμβάνει η συλλογή της Λέσχης; Γ: Έχουμε από θρησκευτικά και ερωτικά μέχρι Τσε Γκεβάρα. Αριθμεί περίπου 30.000 τεύχη, σύντομα θα κάνουμε απογραφή για τον ακριβή αριθμό. Ας πάμε στο φόρουμ, το greekcomics.gr. Πως ξεκίνησε; Γ: Ασχολούμαστε σε καθημερινή βάση και με το φόρουμ. Έχει γίνει εξαιρετική δουλειά όλα αυτά τα χρόνια, η οποία από πίσω κρύβει πολύ κόπο που δε φαίνεται. Για να πάρει αυτή τη μορφή έχει πέσει απεριόριστη δουλειά και φυσικά χρήματα. Ξεκίνησε από μία δική μου ιδέα, γιατί ασχολούμουν με ξένα φόρουμ. Ελληνικά τότε δεν υπήρχαν πολλά. Είχα γνώσεις πως να στήσω ένα φόρουμ και μαζί με ένα φίλο που ασχολούνταν με κόμικς είπαμε να το ξεκινήσουμε. Λόγω ηλικίας έχω ζήσει τη δεκαετία του 70 που το κόμικ ήταν στη γειτονιά. Αγοράζαμε με φίλους, διαβάζαμε, μιλάγαμε. Αφού δεν υπάρχει πλέον η γειτονιά και ήξερα από τεχνολογία, είπα να κάνω μία ιντερνετική γειτονιά. Τότε δεν υπήρχαν καν ελληνικά κόμικ σκαναρισμένα και το Ίντερνετ δεν ήταν τόσο αναπτυγμένο. Κ: Έπεσε ακριβώς την περίοδο που το Ίντερνετ πήρε τα πάνω του στην Ελλάδα. Γ: Φαντάσου αυτό ξεκίνησε Αύγουστο του 2006 και θεωρούσαμε επιτυχία μέχρι την Πρωτοχρονιά να έχουν εγγραφεί 500 μέλη. Την Πρωτοχρονιά φτάσαμε 3.000 μέλη. Ήταν τρέλα, γιατί δεν υπήρχε κάτι τέτοιο, άρεσε, διαδόθηκε και έγινε επιτυχία. Εκεί βάλαμε και κανόνες που δεν ίσχυαν σε άλλα φόρουμ. Ήταν κάτι καίριο στο να ζήσει και να αναπτυχθεί αυτό το φόρουμ. Έχει μείνει το ίδιο ζωντανό 12 χρόνια, ενώ όλα κάνουν τον κύκλο τους σε 3-5 χρόνια. Έχουμε 16 άτομα διοικητική ομάδα. Η φιλοσοφία είναι διαφορετική από τα υπόλοιπα φόρουμ, γιατί η διοικητική ομάδα βγαίνει από τα μέλη και το ποιοι συμμετέχουν πιο πολύ. Η ομάδα αλλάζει, προφανώς αν κάποιος δε μπορεί να συνεχίσει λόγω έλλειψης χρόνου, σταματάει και μπαίνει κάποιος άλλος. Έχουν αλλάξει πάνω από 70-80 άτομα στην ομάδα. Μόνο με ανανέωση πας μπροστά. Επιπλέον έχουμε διαγράψει περίπου 34.000 εικονικούς λογαριασμούς, αφού περίπου 5.000 είναι οι χρήστες που συζητούν σε σταθερή βάση. Δε θέλουμε εικονικά νούμερα. Δεν έχουμε βάλει ποτέ διαφήμιση και συντηρείται από δικά μας χρήματα ή από δωρεές όπου πάντα αναγράφουμε τα ακριβή ποσά και δίνουμε στοιχεία στον κόσμο που πάνε τα χρήματα. Δεν πάει τίποτα στην τσέπη μας. Άλλος κανόνας είναι να μην υπάρχουν τσακωμοί. Το έχουμε αυτό οι Έλληνες. Κανένας δεν έχει χαρτί ειδικού ή κριτικού, υπάρχει μόνο το “Μου Αρέσει” και το “Δε μου Αρέσει” και φυσικά όποιος θέλει το αναλύει. Συμμετέχουν δημιουργοί στο φόρουμ; Γ: Εννοείται, είναι όλοι μέσα. Δημιουργοί, εκδότες, όποιος έχει σχέση με το κόμικ έχει γραφτεί. Αυτό γίνεται, γιατί είναι το μόνο μέρος που έχει όλη την ιστορία των κόμικ, παρουσιάσεις και αρχείο για οτιδήποτε έχει βγει στην Ελλάδα με 70.000 εξώφυλλα. Και όχι μόνο κόμικ, αλλά και περιοδικά. Οτιδήποτε νέο, όπως μία μικρή έκθεση στην επαρχία ή ένα νέο ISBN ενός εκδότη για νέα κυκλοφορία θα το μάθεις εκείνη την ώρα. Το περιβάλλον είναι πολιτισμένο που σε προδιαθέτει θετικά. Έχουμε μία τεράστια βάση δεδομένων με πληροφορίες που δεν υπήρξαν ποτέ μαζεμένες κάπου. Πέρυσι κάναμε τεράστια αναβάθμιση και το κάναμε αρκετά ομορφότερο. Η θεματολογία του φόρουμ έχει επεκταθεί αρκετά και μπορεί ο καθένας να δώσει την άποψή του για οποιοδήποτε θέμα; Πως αποφασίστηκε αυτό; Γ: Έχω κατηγορηθεί στο παρελθόν, επειδή δεν έκανα το φόρουμ ένα κλειστό μέρος μόνο για κόμικς. Και εδώ που βρισκόμαστε μπορεί να είναι όλο κόμικς, αλλά όπως σε κάθε παρέα μιλάμε και για άλλα πράγματα, δηλαδή για μουσική, βιβλία, ταινίες, είπαμε να το κάνουμε και στο φόρουμ. Η αιχμή του δόρατος παραμένουν τα κόμικς. Έχουμε χιλιάδες σκαναρισμένα άρθρα που έχουν γίνει για κόμικς, ποιος το έγραψε, πότε εκδόθηκε, σε ποιο μέσο. Κ: Είναι καταχώρηση της παρουσίασης, δηλαδή ότι ένα άρθρο για κόμικς δημοσιεύθηκε αυτή τη χρονιά και σε αυτό το περιοδικό. Γ: Έχουμε τη βάση αλφαβητικά, ανά δημοσιογράφο, ανά τίτλο και μπορεί να τα βρει κάποιος πολύ εύκολα. Φτιάξαμε και blogs και clubs, υπάρχει για παράδειγμα club από κάποια παιδιά που θέλανε να συζητάνε για Disney. Φόρουμ συζήτησης είμαστε και βρήκαμε τον τρόπο να κάνουμε clubs να μιλάμε και για ταινίες, μουσική, για τα πάντα. Κ: Όλα τα σάιτ διευρύνουν τη θεματολογία τους με τον καιρό. Γ: Δε μπορείς να είσαι εξαιρετικά εξειδικευμένος, γιατί περιορίζεις τον κόσμο που θέλει να μπει. To 2014, στην παλιά της έδρα, η ΛΕ.ΦΙ.Κ. είχε φιλοξενήσει τον Don Rosa, στην δεύτερή του επίσκεψη στην Ελλάδα. Ποιους άλλους μεγάλους καλλιτέχνες έχει φιλοξενήσει η ΛΕ.ΦΙ.Κ; Γ: Όχι, δεν έχουμε φέρει κάποιον άλλο. O Don Rosa μας βρήκε ο ίδιος. Μας γνώρισε ιντερνετικά και μας προσέγγισε. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο ούτε στη χώρα του, ούτε παγκοσμίως. Παντού υπάρχουν λέσχες ή clubs που εξειδικεύονται σε κάποιο συγκεκριμένο είδος. Κ: Υπάρχουν καταστήματα που έχουν χώρο να φιλοξενούν συγκεκριμένα events όπως για επιτραπέζια ή cosplay, κάτι που είναι πιο επαγγελματικό. Δεν είναι η νοοτροπία να φτιάξουν κάτι πιο χαλαρό, ένα στέκι. Γ: Πολλοί το βλέπουν και με γνώμονα τα χρήματα. Οι εκδότες ψάχνουν κάτι να πουλήσει, όχι κάτι που να τους αρέσει μόνο. Εμείς θέλαμε να το σπάσουμε, να έχουμε έναν ανοιχτό χώρο να έρθει όποιος θέλει να περάσει όμορφα όπως και στο φόρουμ. Υπάρχει περίπτωση να φέρετε ξανά κάποιον; Γ: Ναι, αν είναι περίπτωση σαν τον Rosa. Ο Rosa ήρθε από Φινλανδία που του πληρώσανε τα έξοδα οι Φινλανδοί για να πάει από Αμερική και εμείς βάλαμε μόνο το εισιτήριο του από τη Φινλανδία στην Ελλάδα. Πέντε μέρες έμεινε σπίτι μου, όχι σε ξενοδοχείο. Για να βγουν τα έξοδα μας έδωσε αποκλειστικότητα δύο έργα του, το Περτουίλαμπι και το Kentucky που δεν το έχουμε εκδώσει και θέλουμε να τον καλέσουμε ξανά για να το βγάλουμε στην αγορά. Του δώσαμε και κάποια χρήματα, γιατί το Περτουίλαμπι ξεπούλησε. Ο άνθρωπος ήρθε για να βοηθήσει, γιατί το γούσταρε όλο αυτό. Μας είπε ότι από όλα τα signings που έχει κάνει, αυτό ήταν το πιο οργανωμένο. Αφού το έγραψε στο σάιτ του, μας πήρανε τηλέφωνο από το εξωτερικό, άνθρωποι επαγγελματίες να μας ρωτήσουν πως το οργανώσαμε. Ήμασταν βάρδια 11 άτομα για να βγει όλο αυτό. Τα καταφέραμε, γιατί είχαμε μεράκι. Ο Rosa είναι τρομερός χαρακτήρας και κρίμα που το ταλέντο του κόπηκε έτσι άσχημα από την υγεία του λόγω του ότι δε μπορεί να δει καλά και ο γιατρός του δεν τον αφήνει να σχεδιάζει. Δε μπορούμε να φέρουμε άλλο καλλιτέχνη λόγω του οικονομικού κομματιού. Θέλαμε να φέρουμε καλό κόσμο, αλλά είναι δύσκολο. Και για το Περτουίλαμπι που το εκδώσαμε, ήταν πολύ δύσκολο. Δεν είμαστε εκδότες για να φέρουμε κάποιον να πουλήσει. Δεν υπάρχουν και μέλη να δώσουν πολλά χρήματα. Σε ποια conventions και εκδηλώσεις συμμετέχετε; Έχουμε συμμετάσχει σε όλα τα conventions εκτός Comic Dom, είχαμε κάνει κρούση, αλλά μας είπαν ότι δεν υπάρχει χώρος. Έχουμε πάει Θεσσαλονίκη, στο Athens Con, στο Fantasticon, στο Hobby Festival και το Vintage Festival. Είναι δύσκολο να κουβαλήσουμε πράγματα και τα ποσά για να πάρεις χώρο είναι μεγάλα, οπότε πηγαίνουμε μόνο στο Athens Con και το Vintage. Πότε ξεκίνησε το πωλητήριο της λέσχης με μεταχειρισμένα και καινούρια κόμικ; Γ: Από την τρίτη χρονιά. Είδαμε ότι τα έξοδα δε βγαίνουν μόνο με τις συνδρομές. Δεν είχαμε ποτέ πάρα πολλά μέλη, αν είχαμε περισσότερα, θα ήταν πιο εύκολη η ζωή μας. Τα μεταχειρισμένα κόμικ τα αγοράζουμε ή από παζάρια ή στο Μοναστηράκι ή από ιδιώτες που θέλουν να τα δώσουν. Από καινούριες εκδόσεις δεν έχουμε πολλά, είχαμε στην αρχή, αλλά είναι δύσκολο να προκαταβάλλουμε. Τα πρώτα χρόνια είχαμε παρακαταθήκη, αλλά τη σταματήσαμε, γιατί δε μας άρεσε να χρωστάμε. Αυτή τη στιγμή παίρνουμε κάποια κομμάτια του Μικρού Ήρωα, αυτοεκδόσεις που αφήνουν κάποια παιδιά και τα κόμικ των εκδόσεων Οξύ. Ένα μέρος του πωλητηρίου της ΛΕΦΙΚ Είχατε βγάλει ένα βιβλίο με όλες τις εκδόσεις κόμικ στα ελληνικά μέχρι το 2010. Έχετε σκοπό να βγάλετε κάποια συνέχεια του; Γ: Θα θέλαμε, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο. Το κόστος αυτού του βιβλίου είναι πολύ μεγάλο, γιατί έχει 530 έγχρωμες σελίδες. Η πρώτη έκδοση μπήκε μέσα, δεν έβγαλε τα έξοδά της. Εσείς με ποια κόμικ ξεκινήσατε και τι διαβάζετε γενικά; Γ: Ξεκίνησα όπως όλοι, σαν πιτσιρικάς με Disney, Μπλεκ, Αγόρι, τα γνωστά που είχαμε στην εποχή μου. Πλέον δε διαβάζω κάτι συγκεκριμένο, απ’ όλα τα είδη. Μου αρέσουν της φαντασίας, έχω ιδιαίτερη προτίμηση στα γαλλοβελγικά και πως παρουσιάζουν τα κόμικ. Δε λέω όχι και στο υπερηρωικό, το ιταλικό ή το αγγλικό, δεν έχω παρωπίδες, γιατί κάθε είδος έχει διαμάντια. Δεν είμαι φαν, ούτε “ειδικός” σε κάποιο είδος, δε θεωρώ πως είμαι “ειδικός” γενικά στα κόμικς. Είμαι οργανωτικός και μου αρέσει να συντονίζω, με φωνάζουν χαϊδευτικά “Πρόεδρο” της Λέσχης για να με πειράξουν. Κ: Αν δεν πειράξουμε τον Πρόεδρο, ποιον θα πειράξουμε; Γ: Γι’ αυτό το λόγο όλη η συλλογή, εκτός από μερικά τεύχη, ήρθε στη Λέσχη. Δεν κατηγορώ κανένα είδος και κανέναν που διαβάζει κόμικς. Κάποιους τους πειράζω τύπου Οι Ήρωες με τα Κολάν, Τα Παπιά, λέμε διάφορα τέτοια. Από τίτλους μου άρεσε ο Κοκομπίλ, ο Μίστερ ΝΟ, διάβασα το καινούριο Punisher: Οι Δουλέμποροι και μου άρεσε. Δοκιμάζω διάφορα είδη και διαβάζω ελληνικά και ξένα. Για να διαβάσω κόμικ, θέλω την ηρεμία μου, την ησυχία μου, δε θέλω να έχω προβλήματα, δεν το ξεφυλλίζω το κόμικ. Κ: Κι εγώ θα έλεγα ότι είμαι παμφάγος στα κόμικ, αλλά έχω μία ιδιαίτερη προτίμηση στα υπερηρωικά και γενικά στα αμερικανικά. Οι Αμερικάνοι ήταν οι πρώτοι που έκαναν εμπορική την πληροφορία για το είδος τους και μετά το έκαναν όλοι οι άλλοι. Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να γίνει πιο καθολικό το Ίντερνετ και να αρχίσουν όλοι να δίνουν πληροφορίες για τα κόμικ τους. Τα πρώτα πράγματα που έπεσαν στα χέρια μου ήταν Αστερίξ, Λούκυ Λουκ, μετά Disney και ύστερα ήρθαν τα πρώτα Spider-Man. Με τα χρόνια εμπλουτίζεις όμως τις γνώσεις σου, όσοι μένουν στάσιμοι σε κάποιο είδος, το παρατάνε σαν ασχολία το κόμικ. Αυτό συμβαίνει και στη μουσική και στα πάντα. Όποιος δεν εμπλουτίζει τις προτιμήσεις του, αποχωρεί. Γ: Μετά δουλεύουν καθαρά αναμνήσεις. Πολλοί λένε ότι ασχολούνται 30 χρόνια με κάποιο είδος, αλλά συνήθως έχουν σταματήσει να διαβάζουν και δουλεύει η νοσταλγία. Οι ενεργοί αναγνώστες που ψάχνονται και κοιτάνε διαφορετικά τεύχη είναι λίγοι. Ποια είναι η γνώμη σας για τα ελληνικά κόμικ και τους Έλληνες δημιουργούς; Κ: Υπάρχουν πολλές μικρές παραγωγές, τευχάκια μικρά, αυτοεκδόσεις, καμία σχέση με πριν δέκα χρόνια. Έχει ανέβει η παραγωγή. Γ: Αυτό γίνεται, γιατί πλέον είναι πολύ εύκολο, αν θέλει κάποιος, μπορεί να φτιάξει κάτι, να το εκτυπώσει και να το εκδώσει. Υπάρχουν πολλά φεστιβάλ, οπότε με συγκεκριμένο αριθμό κομματιών, μπορεί να τα πουλήσει και να μη μπει μέσα οικονομικά. Γενικά όμως παραμένουμε σε νηπιακή ηλικία, γιατί δεν έχουμε σχολές και παιδεία, έστω να ξεκινήσει κάποιος και να φτάσει πολύ ψηλά. Έχουμε πολύ μεγάλα ταλέντα, τα οποία είτε βλέπουν την έλλειψη παραγωγής και αναγνωστικού κοινού να στηρίξει τις εκδόσεις τους και πάνε χαμένα είτε κάποιοι ξεφεύγουν και δουλεύουν με το εξωτερικό. Κ: Έχουμε φοβερούς σχεδιαστές, αλλά όχι σεναριογράφους. Γ: Έχουμε παραμυθάδες, σεναριογράφους, μυθιστοριογράφους, αλλά δεν έχουν ασχοληθεί με το κόμικ, γιατί γενικά θεωρείται ότι δε βγαίνουν λεφτά από το κόμικ λόγω της μικρής αγοράς. Έχει αρχίσει και φθίνει η περίπτωση του καλλιτέχνη που το κάνει για την τέχνη του. Το 1970 είχε κυκλοφορήσει το Ελ Τζο, το πρώτο αμιγώς ελληνικό κόμικ που βγήκε σε συνέχειες. Ήταν δύο δημιουργοί και είχαν βγάλει τρία τευχάκια. Τους γνωρίσαμε και τους πείσαμε να βγάλουν ένα τέταρτο τεύχος 48 χρόνια μετά. Βγάλαμε 100 κομμάτια. Ήταν τρομερή η συγκίνησή τους που βγάλανε κόμικ τόσα χρόνια μετά. Τότε δουλεύανε και ξενυχτάγανε για να βγάλουν ένα τευχάκι. Πλέον δεν υπάρχει αυτό. Δε θα κάτσει κάποιος να δουλέψει το σχέδιο και το σενάριο του, να βρει ιδέες, να φτιάξει κάτι πολύ καλό. Δε θεωρεί ότι υπάρχει το κοινό που θα το αγοράσει για να ανταμειφθεί ο κόπος του. Το να γίνει η τέχνη για βιοποριστικούς λόγους είναι πολύ δύσκολο. Έχετε κάποια συνεργασία με εκδοτικούς ή έχετε κάνει κάποιο αφιέρωμα σε εκδοτικούς; Γ: Αφιερώματα έχουμε κάνει. Έχουμε κάνει μηνιαίο αφιέρωμα σε Jemma, Anubis, Ανεμοδουρά, Μικρό Ήρωα και το Νοέμβρη είχαμε κάνει στο Οξύ. Έχουμε καλύψει τους μεγαλύτερους εκδοτικούς. Κ: Έχουμε κάνει και αφιερώματα για ένα Σαββατοκύριακο και σε διάφορους δημιουργούς. Είναι λογικό στην Ελλάδα να μην υπάρχουν τόσοι εκδοτικοί; Γ: Φυσικά. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει αγοραστικό κοινό, είναι λογικό. Αν κυκλοφορήσει κάτι στα Ελληνικά, θα αγοραστεί μόνο εδώ και στην Κύπρο, αν βγει στα αγγλικά, αγοράζεται σε όλο τον κόσμο. Έχουμε δει εκδοτικούς να έρχονται και να φεύγουν, αλλά από το 1930 που βγαίνουν στην Ελλάδα κόμικ, δεν το έχει πάρει κανείς στα σοβαρά. Στην αρχή το βλέπανε σαν παιδικό, σαν εφηβικό, σαν άλλα πράγματα γενικά. Δεν υπάρχει συνέπεια, ούτε μακροπρόθεσμο πλάνο. Πολλοί τίτλοι μπορούν να μην ολοκληρώνονται καν. Κ: Πολλοί αναγνώστες το προκαταβάλλουν πλέον, μπορεί να μην ξεκινάνε κάποιον τίτλο, γιατί φοβούνται ότι θα κοπεί. Επίσης πολλοί εκδοτικοί φοβούνται τη διαφήμιση στο προϊόν, ενώ είναι πολύ σημαντικό στη σημερινή αγορά να διαφημίζεις κάτι για να πουληθεί. Που μπορεί να σας βρει κάποιος; Γ: Έχουμε Facebook, Twitter, Instagram και ανοίξαμε πρόσφατα κανάλι στο Youtube και φυσικά στο greekcomics.gr. Κ: Το κανάλι στο Youtube το δουλεύουμε αργά και σταθερά. Μόνο Myspace δεν έχουμε! Τι στόχους έχει η Λέσχη στο μέλλον; Γ: Από το 2009 που φτιάξαμε τη Λέσχη ο βασικός μας στόχος ήταν η επιβίωση, δηλαδή να μείνει ανοιχτή. Από εκεί και πέρα ό,τι παραπάνω μπορούμε. Φτάσαμε 4-5 φορές στο τσακ να κλείσουμε. Έγινε όλες ένα θαύμα και προχωρήσαμε. Κανένας μας δεν περίμενε ότι θα ζήσει αυτό το πράγμα δέκα χρόνια. Ούτε εγώ που είμαι ο πιο τρελός και ονειροπόλος. Για το φόρουμ το περίμενα, είναι διαφορετικά στημένο. Κάτι το οποίο έχει έξοδα και κυμαινόμενα έσοδα και μέσα στην οικονομική κρίση είναι δύσκολο να επιβιώνει. Ιδέες έχουμε πάρα πολλές. Θέλουμε να φέρουμε δημιουργούς, να κάνουμε δικά μας αφιερώματα πάνω σε πράγματα που αρέσουν, εκθέσεις, συνεργασίες, θα θέλαμε να διαδώσουμε την αγάπη για τα κόμικς σε όλη την Ελλάδα, να φτιάξουμε ένα δικό μας φεστιβάλ. Είναι θέμα συγκυριών, χρημάτων, βοήθειας, χορηγών. Οπότε ο στόχος είναι να περνάμε καλά! Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr; Κ: Να διασκεδάζετε πάντα με αυτό που σας αρέσει. Γ: Ελάτε να γνωρίσετε τη Λέσχη και να γνωρίσετε τον υπέροχο κόσμο των κόμικς. Γιατί είναι ένας υπέροχος κόσμος! Με τη σειρά μας, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τη ΛΕΦΙΚ για την άριστη φιλοξενία και την πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα συζήτηση. Σας προτείνουμε να επισκεφθείτε και να βοηθήσετε τη Λέσχη Φίλων Κόμικς, καθώς κάνει εξαιρετική δουλειά, προσφέροντας έναν πολύ ωραίο χώρο για όλον τον κόσμο. Πηγή. --------------------- Να ευχαριστήσω με την σειρά μου τα παιδιά της ομάδας που μας πήρα συνέντευξη. Ήταν μια ενδιαφέρουσα συζήτηση πιο πολύ, παρά συνέντευξη, κάτι που βοήθησε το να ειπωθούν πολλά περισσότερα από ένα σκέτο Q&A.
  7. Δύο πολύ όμορφα κομικς ,ξενόγλωσσα ,ένα BD και ένα Αγγλόφωνο προσφέρονται για την ενίσχυση της ΛΕ.ΦΙ.Κ !! ΚΟΜΙΚ 1 Πρόκειται για τον 5ο τόμο της σειράς DENT D' OURS με τίτλο EVA ,των YANN & HERNIET . Ενα πολύ καλό κομικ με εξαιρετικό σχέδιο και χρωματα, μια ιστορική περιπέτεια και μια ιστορία φιλίας 3 παιδιών του Μax του Werner και της Ηanna , με φόντο τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. O τόμος περιέχει 8 extra σελίδες σχεδίων καθώς και μια υπέροχη κάρτα . ΚΟΜΙΚ 2 Πρόκειται για το γνωστό SAGA που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη χώρα μας από την ΟΞΥ . Εδώ έχουμε την Αγγλική έκδοση της Imagecomics . Η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου αντιτυπου πέρα από τη γλώσσα είναι οτι φέρει την υπογραφή του ενός εκ των δύο δημιουργών Brian Vaughan !!!! Kαι τα δύο τεύχη είναι σε άριστη κατάσταση ,πραγματικά πολύ αξιόλογα και η τιμή εκκινησης είναι 10 euro για το καθε ένα .Η δημοπρασια λήγει την Τρίτη 2 Απριλη στις 12.00 το βραδυ. Καλά πονταρίσματα και καλή επιτυχία !!
  8. 9. The dump (11') Σκηνοθεσία: Javier Recio Gracia Συγγραφέας:Joe R. Lansdale Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Able & Baker O "Ασχημος Dave" ζει στη χωματερή και δε σκοπεύει ν' αφήσει κανέναν να του κάνει έξωση. Η ιστορία πρωτοδημοσιέυτηκε το 1984 κι η αλήθεια είναι ότι δείχνει τα χρόνια της. Δεν πειράζει όμως, καλογέρασε Το σενάριο είναι αρκετά προβλέψιμο. Έχει όμως αλητεία, καλτίλα και χιουμοριστικά στοιχεία που την κάνουν να επιβιώνει στο σύνολο της ανθολογίας μια χαρά. 10. Shape-shifters (16') Σκηνοθεσία: Gabriele Pennacchioli Συγγραφέας:Marko Kloos Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Blur Studio Δυο πεζοναύτες λυκάνθρωποι στο Αφγανιστάν αντιμετωπίζουν μια απειλή του είδους τους. Ίσως το πιο μέτριο επεισόδιο. Δεν είναι ότι δεν είχε δυνατότητες. Είναι που δεν τις αξιοποίησε. Θίγονται θέματα, αλλά πολύ επιδερμικά. Η ύπαρξη σούπερ στρατιωτών στον αμερικάνικο στρατό και μάλιστα λυκανθρώπων, ο ρατσισμός που δέχονται λόγω φόβου/διαφορετικότητας, το αν είναι πιο κτηνώδεις οι άνθρωποι ή τα κτήνη σε ένα πόλεμο. Δε μου κανε όμως αίσθηση. Έχω διαβάσει πιο πειστικές αντίστοιχες ιστορίες στο Τρουένο. Αν κάτι θα μου μείνει απ' αυτήν είναι η μάχη των λυκανθρώπων, που ήταν όντως εντυπωσιακή. 11. Helping Hand (10') Σκηνοθεσία: Jon Yeo Συγγραφέας: Claudine Griggs Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Axis Studios Μια αστροναύτης βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο μετά από ατύχημα. Πολύ έντονη, κλειστοφοβική ταινία. Πραγματικά αγωνιούσα για την έκβασή της μέχρι το τέλος. Μου θύμισε Gravity. Από τις αγαπημένες μου. Μπορείτε να βρείτε την πρωτότυπη ιστορία που δημοσιεύτηκε το 2015 εδώ 12. Fish Night (10') Σκηνοθεσία: Damian Nenow Συγγραφέας:Joe R. Lansdale Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Platige Image Studio Δύο πωλητές ξεμένουν στην έρημο, καθώς τους χάλασε το αμάξι. Εκεί θα ρθουν αντιμέτωποι με το μακρινό παρελθόν. Δεύτερη ιστορία του Lanslade στην ανθολογία , σε πολύ διαφορετικό ύφος από το The Dump. Η πρώτη ήταν κάφρικη, η δεύτερη είναι ποιητική . Αυτό οφείλεται και στο πολύ ατμοσφαιρικό 2D κινούμενο σχέδιο που ταιριάζει γάντι. Την πρωτότυπη ιστορία μπορείτε να τη βρείτε εδώ 13. Lucky 13 ( 15') Σκηνοθεσία: Jerome Chen Συγγραφέας:Marko Kloos Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Sony Pictures Imageworks To "άτυχο" μαχητικό αεροσκάφος 13, μεταρέπεται σε "τυχερό" στα χέρια της πιλότου Samira Wiley. Είναι η δεύτερη ταινία που βασίζεται σε ιστορία του Marko Kloos (η πρώτη ήταν το shape -shifters ) κι ανήκει κι αυτή στο είδος military scfi. δεν είμαι εξοικειωμένη με το genre, αυτή η ταινία όμως μου άρεσε περισσότερο από την προηγούμενη. Η σχέση ανθρώπου μηχανής κι η "προσωπικότητα" που αναπτύσσει το αεροσκάφος, είναι πολύ καλά αποδομένα. Το cgi είναι επίσης εξαιρετικό. 14. Zima Blue (10') Σκηνοθεσία: Robert Valley Συγγραφέας:Alastair Reynolds Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Passion Animation Studios Ο καλλιτέχνης Zima μιλάει πρώτη φορά για το παρελθόν του, προτού αποκαλύψει στο κοινό το τελευταίο του έργο. Απλά υπέροχη. Η πιο αγαπημένη μου ταινία από την ανθολογία. Μέσα σε 10 λεπτά θίγει με φοβερή διεισδυτικότητα θέματα όπως η ελευθερία, η απλότητα, τί είναι ανθρώπινο και τι όχι, το νόημα της τέχνης, το νόημα της ζωής. Πραγματικά ανατρίχιασα στα τελευταία λεπτά. Δεν το θεωρώ τυχαίο, που ο Alastair Raynolds έδωσε τη μαγιά για δυο από τις καλύτερες ταινίες της ανθολογίας, αυτήν και το Beyond the Aquila Rift. Kαι οι δυο αυτές ιστορίες του κυκλοφορούν στο βιβλίο Zima blue and other stories (2006) και σκοπεύω να το αποκτήσω . Το στυλιζαρισμένο 2D animation δίνει ακόμα πιο έντονο χαρακτήρα και συναίσθημα στο τελικό αποτέλεσμα. Θα προτιμούσα να ήταν αυτή η τελευταία ταινία της ανθολογίας. 15. Blind spot ( 9') Σκηνοθεσία - Σενάριο: Vitaliy Shushko Elena Volk Μια συμμορία cuborgs επιχειρούν να ληστέψουν ένα κονβόυ. Διασκεδαστική περιπετειούλα με cyborgs, η ταινία που μου άρεσε λιγότερο. Μαζί με το The witness είναι οι δυο ταινίες που δε βασίτηκαν σε προϋπάρχον υλικό. Χωρίς να είναι κακή, τη θεωρώ υποδεέστερη και σε σενάριο και σε animation. Θεωρώ ότι η βασική συνεισφορά της είναι στην ποικιλία. 16. Ice Age ( 11') Σκηνοθεσία: Tim Miller Συγγραφέας:Michael Swanwick Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Digic Pictures / Blur Studio / Atomic Fiction Ένα ζευγάρι βρίσκει έναν χαμένο πολιτισμό στην κατάψυξη του ψυγείου του. Ένα σενάριο φόρος τιμής στο επεισόδιο του Twilight Zone "Little People" (1962), που έχει διασκευαστεί και από τους Simpsons στο πρώτο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν, αν δεν κάνω λάθος και αλλού. Είναι η μόνη ταινία που παίζουν αληθινοί ηθοποιοί, οι Mary Elizabeth Winstead, & Topher Grace μαζί με animation. Το αποτέλεσμα είναι τεχνικά καλό, αλλά από κει και πέρα δεν είχε να μου πει κάτι περισσότερο απ' ότι μου χουν ήδη πεί οι "πρόγονοί" της. Ίσως να περίμενα και κάτι καλύτερο από τον Tim Miller 17. Alternate Histories (8') Σκηνοθεσία: Victor Maldonado & Alfredo Torres Συγγραφέας:John Scalzi Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Sun Creature Studio Πώς θα ήταν ο κόσμος αν ο Χίτλερ είχε πεθάνει νωρίς. Άλλη μια ταινία του Scalzi, με σουρρεαλιστικό χιούμορ, που μου άρεσε περισσότερο από το γιαούρτι που κατέκτησε τον κόσμο και λιγότερο από τα τρία ρομπότ. Το καροτυνίστικο σχέδιο το βρήκα πετυχημένο. Την ιστορία του Scalzi μπορείτε να τη βρείτε εδώ (Υπάρχει και επεισόδιο Twilight Zone με σχετική υπόθεση ) 18. The Secret War (16') Σκηνοθεσία: István Zorkóczy Συγγραφέας:David W. Amendola Διασκευή σεναρίου: Philip Gelatt Digic Pictures Μια ομάδα στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού πολεμά τέρατα στα δάση της Σιβηρίας. Εξαιρετικό cgi animation, μέτρια ιστορία. Έχουμε διαβάσει πολλές παρόμοιες, με πρωταγωνιστές κάθε είδους. Θα μείνω στο αισθητικό κομμάτι που ήταν εντυπωσιακό. για το τέλος μια συνέντευξη του Tim Miller για τη σειρά
  9. Οι εκδόσεις Anubis, σε συνεργασία με το φόρουμ μας και την Λέσχη Φίλων Κόμικς, θα διαθέσουν δύο (2) δωρεάν αντίτυπα του Captain Marvel - Επανεκκίνηση σε δύο τυχερούς. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να δηλώσετε ενδιαφέρον συμμετοχής μέσα στο θέμα που έχει ανοίξει στο φόρουμ greekcomics.gr και μόνο εκεί. Οι απαντήσεις στο facebook και τα υπόλοιπα social media της λέσχης, δεν λαμβάνουν μέρος στον διαγωνισμό. Σημείωση: Θα πρέπει να αναφέρετε ρητά πως δηλώνετε συμμετοχή, για να μπορούμε να ξεχωρίσουμε την δήλωση από τις λοιπές συζητήσεις που θα προκύψουν στα σχόλια. Ο διαγωνισμός θα κρατήσει μέχρι τις 30 Μαρτίου του 2019, και οι νικητές θα επιλεχθούν με ένα από τα προγράμματα τυχαίας παραγωγής αποτελεσμάτων που υπάρχουν στο net. Οι νικητές θα παραλάβουν τα αντίτυπα από την έδρα της Λέσχης (Ιερά οδός 14) αν είναι από την Αθήνα, ενώ αν είναι από την επαρχεία θα τα παραλάβουν χωρίς επιβάρυνση στο σπίτι τους. Σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να μας προμηθεύσουν το συντομότερο δυνατόν με την διεύθυνση τους μέσω προσωπικού μηνύματος στον γραφών για να προωθηθεί η αποστολή. Καλή επιτυχία σε όλους! -------------- Νικητές του διαγωνισμού είναι οι @deadneighbours & @PhantomDuck.
  10. leonidio

    PUBLIC

    Έβαλε σήμερα μια προσφορά το Public έως (τονίζω: έως) -70% για διαδικτυακή αγορά σε διάφορα κόμικς. Υπάρχουν και ορισμένα σε χώμα τιμές και μπορείτε να βρείτε και πολλά καλά κόμικς σε τιμές κάτω των 3 ευρώ. Ενδεικτικά, εγώ πήρα τους τόμους 1-6 από το Alone (Seuls) του Vehlmann (εκδόσεις Cinebook) με 13,50 και τα έξι. Σύμφωνα με το σάιτ τους, κάποια εξαντλούνται, ίσως να είναι και διαφημιστικό κόλπο, δεν ξέρω, αλλά δεν χάνετε τίποτα να ρίξετε μια ματιά. https://www.public.gr/cat/comics/foreign-comics-and-manga/-70-percent-se-ksenoglossa-comics/
  11. tkollias

    ΑΙΩΝΙΟΣ

    Καλησπέρα. Είναι το πρώτο ποστ στο φόρουμ, οπότε καλώς σας βρήκα. Καταρχάς, ευχαριστώ πολύ για τα σε γενικές γραμμές θετικά και ενθαρρυντικά σχόλια όσον αφορά τον δικό μου ρόλο στο κόμικ Αιώνιος, και με την ευκαιρία και για τα θετικά σχόλια για τον Υπεράνθρωπο. Χωρίς όμως να μπω σε λεπτομέρειες, θα ήθελα να κάνω κάποιες γενικές τοποθετήσεις, με έναυσμα κάποια από τα σχόλιά σας. Η επιλογή του "κλασικού" τρόπου σχεδιασμού της ιστορίας δεν ήταν τυχαία. Αφενός είναι προσωπική προτίμηση, αφετέρου, και με δεδομένο ότι πρόκειται για ένα νέο ξεκίνημα, ήθελα να δοκιμάσω λίγο τα νερά με κάτι πιο κοντά στο comfort zone μου. Το αν αρέσει ή δεν αρέσει, είναι καθαρό υποκειμενικό και σεβαστό. Θεωρώ όμως ολίγον ισοπεδωτικό αυτό που έγραψε παραπάνω ο Dredd ότι δεν υπήρχε κανένα πάνελ που να μην άξιζε λίγη παραπάνω προσοχή. Επίσης, το μέγεθος της έκδοσης είναι για μένα πρωτόγνωρο. σε αυτό το μέγεθος έχω βγάλει μόνο το Λοκάρ, το οποίο ήταν ασπρόμαυρο, άρα καμία σχέση. Δεν είχα ιδέα τι από τα σχέδια εκτυπώνεται καθαρά και τι όχι. Ας πούμε έφαγα κάποιο χρόνο για να προσθέσω μια σταγόνα ιδρώτα, η οποία σχεδόν εξαφανίστηκε στην εκτύπωση και αν δεν ήξερα ότι ήταν εκεί δε θα την πρόσεχα ποτέ. Τα περί στιλ 70ς, 80ς κτλ σηκώνουν πολύ κουβέντα, ειδικά αν μπαίνει με τη στάμπα του υποδεέστερου από το πιο μοντέρνο στιλ. Ποιο είναι αυτό δε θα μπω καν στην διαδικασία να ρωτήσω, γιατί είναι τόσο ασαφές και αυθαίρετο που πιο πολύ θα ταραχτούμε παρά θα συμφωνήσουμε. Προσωπική μου άποψη είναι ότι η μεγαλύτερη σημασία είναι η ποιότητα στη δουλειά . Αν το 70ς είναι Neal Adams και το μοντέρνο είναι Greg Land, σορι κιόλας, αλλά η σύγκριση είναι χαοτική. Η εκδοτική είναι εντελώς καινούρια, ανεξάρτητα της όποιας εμπειρίας στο χώρο έχουμε οι δημιουργοί, στον εκδοτικό στίβο μπήκαμε πρόσφατα. Νομίζω ο Αιώνιος ήταν το μόλις 3ο τεύχος / κόμικ που εκδίδει η Phase Productions. Θεωρώ λοιπόν υπερβολικά τα σχόλια για τη γραφιστική ανεπάρκεια (επίπεδο Lidl κτλ., που μάλλον έχεις καιρό να πας στα Lidl, btw). Πραγματικά δε νομίζω ότι βρίσκεται τόσο πίσω από άλλες αντίστοιχες δουλειές, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Αν θέλει βελτίωση; Προφανώς και στα σίγουρα θα τη δείτε στο μέλλον. Οι πρώτοι άλλωστε που εντοπίζουμε τις αδυναμίες μας είμαστε εμείς και χαιρόμαστε να λαμβάνουμε κριτική προς βελτίωση. Σε καμία περίπτωση δε θεωρούμε ότι έχουμε βγάλει κάποιο αριστούργημα. Έχουμε βγάλει κάτι που το θεωρούμε αξιόλογο, αξιοπρεπές και τίμιο. Ούτε φανφάρες, ούτε πολλά λόγια. Οι χαρακτηρισμοί "παιδικό", τολμώ να πω μας εκφράζουν κιόλας, σε ένα σημείο. Το κόμικ πρέπει να απευθύνεται στο μεγαλύτερο δυνατό κοινό. Αν αποκλείσουμε το νεανικό κοινό, βάζουμε αυτογκόλ γιγαντιαίων διαστάσεων. Ο μόνος τρόπος να σταθεί η τέχνη που λέγεται κόμικ είναι να αποκτήσει νέους αναγνώστες, τόσο σε πλήθος όσο και σε ηλικία. Αν από το Μίκυ Μάους λοιπόν (που το παίρνει η μαμά από το περίπτερο για το παιδί) θεωρούμε ότι ο αναγνώστης (με το περιορισμένο χαρτζιλίκι του πια) θα πάει κατευθείαν πχ στον Μπλε Κομήτη ή τους Ληστάρχους, τότε χάσαμε ένα σημαντικό ενδιάμεσο στάδιο και πολύ φοβάμαι και το τρένο... Κι εδώ έρχεται και δένει και η παράμετρος "περίπτερο"... Αυτά τα ολίγα, ευχαριστώ για το βήμα και τα λέμε και πάλι σύντομα. Με εκτίμηση, Θάνος Κόλλιας
  12. Druuna92

    ΑΙΩΝΙΟΣ

    Helloooo και από εμένα! Ως "υπεύθυνη επικοινωνίας και προώθησης" της Phase Productions, θα ήθελα αρχικά να πω ένα τεράστιο μπράβο στον σεναριογράφο (Β.Χ) και στον καλλιτεχνη (Θ.Κ) που χωρίς να γνωρίζουν από πριν ποια θα είναι η γνώμη του κοινού για το έργο τους (πώς θα γινόταν εξάλλου ) βγηκαν στα περιπτερα, εκτέθηκαν σε τόσο κοσμο (προσωπικά δεν ξερω αν θα το εκανα). Νομιζω πως ήρθε ο καιρός τα ελληνικά comics (σε γενικότερο πλαίσιο) να τα βλέπουμε στα περίπτερα, ωστε εμεις οι κοινοί θνητοί (ναι ναι, βαζω και εμενα μεσα ) να έχουμε αμεσότερη προσβαση στον κόσμο της 9ης τεχνης!! Θα ήθελα να συμπληρώσω, πως όντως θα ήταν καλύτερο να έβγαιναν 2 τευχη παρεα για αρχη (και για ποικιλους λογους), όμως (εσείς το γνωρίζετε καλυτερα απο εμενα αυτο) ο κόπος του καλλιτέχνη θα ήταν τεράστιος, χωρις να γνωριζουμε το τελικό αποτέλεσμα. Επιπλέον, στοχος της Phase Productions, είναι η τρίμηνιαια εκδοση να γίνει διμηνιαία (σσσσσσσ δεν το ακουσατε απο εμενα ). Τελος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τοσο για τα θετικά σχόλια που ειπώθηκαν εδω (και σε αλλους διαδικτυακούς χωρους), όσο για τ' αρνητικα, γιατι χωρις αυτα, πώς θα βελτιωθουμε ορε?? Merci beaucoup!! (Και σορρυ για το σεντονι!!)
  13. Για δευτερη χρονια κι ο Azzarello θα του παω και τα υπολοιπα για υπογραφες
  14. Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ ΚΟΜΙΚΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΛΟΓΟ – ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ Όπως έχω προλογίσει σε παλαιότερο κείμενο, οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτές τις γραμμές λογικά έχετε ακούσει σε κάποια στιγμή της ζωής σας φίλους ή/και συγγενείς να σας απευθύνουν το εξής ερώτημα: «Καλά, μεγάλωσες και ακόμα διαβάζεις… μικυμάου;» Από την αρχή, μάλλον, της ύπαρξής τους, τα κόμικς θεωρούνται, για ένα ευρύ μέρος της κοινωνίας, μία μορφή τέχνης (και αυτή είναι η καλή περίπτωση) λαϊκή και ευτελής. Μία ενασχόληση για μικρά παιδιά, ένα πρώτο στάδιο πριν αρχίσουν να διαβάζουν «κανονικά βιβλία», αφού, σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, οι εικόνες έχουν ρόλο αντίστοιχο με τις βοηθητικές ρόδες στα παιδικά ποδήλατα. Μετά από κάποια ηλικία, πρέπει να τις βγάλεις. Στην εφηβεία μου, απέφευγα να αναφέρομαι στην αγάπη μου για τα κόμικς. Και όταν το έκανα, συχνά ερχόμουν αντιμέτωπος με το… σύνδρομο «καλά, μεγάλωσες κι ακόμα διαβάζεις μικυμάου;». Και ήταν τόσο ενοχλητικό, όσο και παγιωμένο στην αντίληψη των περισσοτέρων. Αλλά το πιο ενοχλητικό ήταν να περιφρονούν αυτή σου την ενασχόληση άτομα που δε διάβαζαν ούτε καν… «κανονικά βιβλία», όπως συνήθιζαν να τα λένε. Το πρώτο τεύχος του Μίκυ Μάους κυκλοφόρησε στα ελληνικά περίπτερα το 1966. Έκτοτε, πιστό στο ραντεβού του κάθε Παρασκευή (με ένα μικρό διάλειμμα το 2014-2015), έχει μεγαλώσει και συνεχίζει να μεγαλώνει πολλές γενιές αναγνωστών Μπορεί να δημιουργείται σιγά σιγά η εικόνα ότι η κατάσταση αυτή αρχίζει να αναστρέφεται και ότι η παγιωμένη αυτή αντίληψη εξασθενεί. Και πράγματι, πιο συχνά συναντά κανείς πλέον βιβλία κόμικς σε ράφια και βιτρίνες βιβλιοπωλείων, και πολύ συχνά στις λίστες best seller. Αλλά συνήθως, για να γίνει αυτό, πρέπει να καμουφλαριστούν πρώτα με τον όρο graphic novel.Μία επιλογή των ίδιων των δημιουργών να διαφοροποιήσουν τα «σοβαρά» κόμικς από τα «παιδικά», τα «λαϊκά», τα «μικυμάου». Πρόκειται για μία λύση, της οποίας εμπνευστής θεωρείται ο Will Eisner, η οποία μάλλον δημιούργησε περισσότερα προβλήματα από όσα επεδίωκε να λύσει. Αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση – σχετική μεν, διαφορετική δε. Για το θέμα δημοσιεύτηκε, άλλωστε, πρόσφατα, ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Γιάννη Κουκουλά στο καρέ-καρέ της Εφημερίδας των Συντακτών, ενώ αρκετά κατατοπιστικό είναι και το επιστημονικό άρθρο του Soloup για το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Παράλληλα, η κλιμακούμενη κυριαρχία του υπερηρωικού είδους στην κινηματογραφική (ή, πιο πρόσφατα, και την τηλεοπτική) βιομηχανία εξοικειώνει όλο και περισσότερο το ευρύ κοινό με την αισθητική των κόμικς και στέλνει συνεχώς «νέο αίμα» στην ενασχόληση με την 9η Τέχνη – σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό. Οι ταινίες του Nolan με τον Σκοτεινό Ιππότη θεωρούνται από τις καλύτερες στην ιστορία του κινηματογράφου, ενώ φέτος η ταινία Black Panther έφτασε μέχρι τα βραβεία Όσκαρ, με απρόσμενη επιτυχία. Οι δύο Χιλιανοί συγγραφείς του βιβλίου «Ντόναλντ Ο Απατεώνας» προσπαθούν να πείσουν τους αναγνώστες τους πως τα κόμικς του Ουώλτ Ντίσνεϋ προσπαθούν με ύπουλο τρόπο να περάσουν καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά μηνύματα στα παιδιά, επιστρατεύοντας θεαματικά λογικά άλματα και κακομεταφρασμένα καρέ από τις ιστορίες αναφοράς. Αλλά, αν και το πιο ορμητικό, δεν είναι μόνο το υπερηρωικό στοιχείο που βρίσκει τη θέση του στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη. Όλο και περισσότεροι παραγωγοί αναζητούν την έμπνευσή τους στην εικονογραφημένη μυθοπλασία: από κλασικές δημιουργίες όπως ο Αστερίξ ή δημοφιλή κόμικς όπως το Sin City μέχρι τον αμφιλεγόμενο Θάνατο του Στάλιν ή το ιδιαίτερο I Kill Giants – και φυσικά τηλεοπτικές σειρές, σαν το πρόσφατο Happy! και το Umbrella Academy του Netflix. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι ο μέσος θεατής αφομοιώνει πλήρως τις παραπάνω αναφορές, ή ότι θα αναζητήσει νομοτελειακά την πρωτότυπη μορφή της ιστορίας. Σίγουρα όμως είναι ενδεικτικό πως η νοοτροπία που απέρριπτε τα κόμικς, θεωρώντας τα μια μορφή τέχνης συνώνυμη της πνευματικής ένδειας, σταδιακά εξασθενεί. Εγχειρήματα κοινωνιολογικής προσέγγισης στο Μέσο, με σκοπό να αναδείξουν τη βλαπτική του επίδραση στην προσωπικότητα των νέων, όπως το εμβληματικό «Ντόναλντ Ο Απατεώνας» του 1970, στις μέρες μας μάλλον θεωρούνται γραφικά και ανερμάτιστα. Πριν 10 χρόνια, με αφορμή την εκλογή του ως 44ου Προέδρου των ΗΠΑ, ο Barack Obama πρωταγωνίστησε σε μία ειδική ιστορία του Spider-Man με τίτλο «Spidey Meets The President!». Το τεύχος Amazing Spider-Man #583 αποτέλεσε ένα σύγχρονο εκδοτικό επίτευγμα από άποψη πωλήσεων, καθώς το εξώφυλλο με τον πρώτο έγχρωμο Πρόεδρο των ΗΠΑ και τον Αραχνάκια στο βάθος έγινε περιζήτητο. Ο Barack Obama έχει δηλώσει πως είναι μεγάλος φαν των κόμικς και ιδιαίτερα του Spider-Man. Αν λάβουμε υπόψη και το χρώμα του, δε θα θέλαμε να ακούσουμε την άποψη του Άδωνη Γεωργιάδη για τον προηγούμενο Πρόεδρο της Αμερικής. Με τον ίδιο τρόπο, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται όσοι εμμένουν να απαξιώνουν την αναγνωρισμένη ως 9η Τέχνη στο δημόσιο λόγο, προωθώντας την άποψη ότι αποτελεί… «παιδί ενός κατώτερου θεού». Γραφικοί, αδαείς και κολλημένοι στην αναπαραγωγή στερεότυπων παλαιομοδίτικων και συντηρητικών. Μία περιγραφή που ταιριάζει γάντι στον τρέχοντα αντιπρόεδρο του συντηρητικού, δεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος, μιλώντας σε ραδιοφωνική εκπομπή στον Real FM στις 20/03/2019, προσπαθώντας να μειώσει τον πολιτικό του αντίπαλο, Αλέξη Τσίπρα, κατέφυγε στη στερεοτυπική εργαλειοποίηση μιας ολόκληρης μορφής τέχνης. Πιστεύει κανείς ότι ο Τσίπρας μπορεί να διαβάσει τέτοια βιβλία; Ο Τσίπρας μέχρι Μπλεκ φτάνει, μέχρι και Spider-Man, δεν μπορεί να πάει παραπάνω. Άδωνις Γεωργιάδης, Real FM 97.8, 20/03/2019 Λίγες μέρες νωρίτερα, διαβάσαμε το κείμενο της κυρίας Μοσχολιού Τζίνας στην αντίστοιχης πολιτικής αλλά και αισθητικής κατεύθυνσης εφημερίδα «Τα Νέα», με τίτλο «Ο αγράμματος Τσίπρας και η γενιά Χ που ήταν μορφωμένη». Σε ένα κείμενο που προσπαθεί να μειώσει το μορφωτικό επίπεδο του πρωθυπουργού, πάλι επιλέγονται τα κόμικς ως έσχατη λύση σε μία σειρά πιθανών αναφορών / ερεθισμάτων. Αυτό που δεν εξηγείται με κανέναν τρόπο είναι το πώς γίνεται να μη φανερώνει ο λόγος του, οι λέξεις του, καμιά συγκεκριμένη αναφορά σε κάτι δικό του, σε κάτι που ξέρει, που αγαπά, σε μια ταινία, ένα άθλημα, ένα βιβλίο, κάτι, ας είναι κι ένα κόμικ! Τζίνα Μοσχολιού, εφημερίδα «Τα Νέα», 10/03/2019 Ας είναι. Διατυπώσεις που περνάνε στα ψιλά, αλλά φανερώνουν μία παγιωμένη αντίληψη για αυτή τη μορφή τέχνης, η οποία στα μάτια κάποιων είναι εκ προοιμίου κατώτερη, κρίνοντας μόνο και μόνο βάσει της μορφής τους, και όχι βάσει περιεχομένου. Με αυτή τη λογική, αριστουργήματα όπως το Watchmen, V For Vendetta, αλλά και τα δικά μας Logicomix ή Δημοκρατία, θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως κατώτερα αναγνώσματα από τα μυθιστορήματα της Λένας Μαντά ή της Χρυσιήδας Δημουλίδου, μόνο και μόνο επειδή οι δημιουργοί τους επέλεξαν το συγκεκριμένο μέσο για να αφηγηθούν την ιστορία τους. Ο Μπλεκ κυκλοφορεί ξανά, εδώ και λίγο καιρό, από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως, μετά από σχεδόν 30 χρόνια απουσίας από τα ελληνικά περίπτερα. Ταυτόχρονα, ακόμα και κόμικς που απευθύνονται πράγματι καταρχήν σε παιδιά, θα έπρεπε να προωθούνται με θετικές αναφορές στο δημόσιο λόγο, και όχι σαν μέσο απαξίωσης πολιτικών αντιπάλων. Σε μια εποχή που κάθε χρόνο οι αναγνώστες γίνονται όλο και λιγότεροι, κόμικς όπως ο Μπλεκ, ο Σπάιντερμαν ή το Μίκυ Μάους έχουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο να επιτελέσουν: να μαγνητίσουν και να εξοικειώσουν τις νέες γενιές με την ανάγνωση και τα έντυπα, ένα ρόλο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμα και λειτούργημα και τους ανήκει, παραδοσιακά, εδώ και πολλά χρόνια. Στο MAUS (1980-1991), ο Art Spiegelman διηγείται τις αναμνήσεις του Πολωνού Εβραίου πατέρα του από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Εβραίοι παρουσιάζονται σαν ποντίκια, οι Γερμανοί σα γάτες και οι Πολωνοί σα γουρούνια. Πρόκειται για το πρώτο κόμικ που κέρδισε ποτέ το βραβείο Πούλιτζερ. Αλλά ειδικά στον κύριο Γεωργιάδη, η απάντηση είναι απλή. Αν τα ερεθίσματά του, αντί να είναι τα βιβλία του Πλεύρη και του Παττακού ήταν κόμικς όπως το αριστουργηματικό και πολυβραβευμένο MAUS, ένα έργο για την θηριωδία του Β’ Παγκοσμία Πολέμου, του αντισημιτισμού και του φασισμού, ίσως είχε εξελιχθεί σε κάτι πιο χρήσιμο για την ελληνική κοινωνία. Αντίστοιχες δηλώσεις ξεσήκωσαν πρόσφατα κύμα αντιδράσεων στην Ιταλία. Ο περιβόητος σήμερα αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης και Υπουργός Εσωτερικών, ο αρχηγός της Λέγκας του Βορρά, Ματέο Σαλβίνι, σχολιάζοντας στους δημοσιογράφους κάποια αμφισβητούμενα νούμερα, ανέφερε πως «αυτά που διαβάζετε στις εφημερίδες έχουν την αξιοπιστία του Topolino«. Για όσους δεν το ξέρουν, το Topolino είναι το ιστορικό περιοδικό Disney στη γειτονική χώρα. Όπως συμβαίνει και με το δικό μας «Μίκυ Μάους», πρόκειται για το έντυπο με το οποίο εκατομμύρια παιδιά ανά γενεές μαθαίνουν να διαβάζουν. Και αυτό το περιοδικό το τελευταίο διάστημα βλήθηκε πανταχόθεν. Λίγο μετά, ο κεντροαριστερός πολιτικός Carlo Calenda, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αναγνωστική κουλτούρα του Σαλβίνι, αναρωτήθηκε αν στη λίστα βιβλίων που έχει διαβάσει ο τελευταίος προσμετρούνται και τα Topolino. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η δήλωση του φιλοσόφου και πρώην Δημάρχου της Βενετίας, Massimo Cacciari: «Αν ο κόσμος είχε διαβάσει μερικά περισσότερα βιβλία πέρα από Topolino, θα καταλάβαινε περισσότερα πράγματα». Βέβαια, η «κομικσική» παράδοση στην Ιταλία είναι πολύ μεγαλύτερη, απ’ ό,τι στη χώρα μας, τόσο σε επίπεδο παραγωγής αλλά και σε επίπεδο εκδόσεων, μεταφράσεων, αναγνωστών. Και αυτό φάνηκε πολύ καθαρά από την ένταση των αντιδράσεων από τους συντελεστές αλλά και όσους μεγάλωσαν, και συνεχίζουν να μεγαλώνουν, με αυτά τα περιοδικά, τόσο στα παραδοσιακά μέσα όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο διευθυντής του περιοδικού, Alex Bertagni, δήλωσε στη γνωστή ιταλική εφημερίδα la Repubblica «Με θλίβει λίγο άνθρωποι ειδικοί και καταρτισμένοι να μιλάνε με τέτοια ελαφρότητα για ένα… εργαλείο όπως το Topolino, ένα περιοδικό που κατάφερε, στα σχεδόν 70 χρόνια εκδοτικής ζωής του, να παρακινήσει στην ανάγνωση πολλές γενιές αναγνωστών, δίνοντάς τους ερεθίσματα για την προσωπική τους ανάπτυξη και συμβάλλοντας συχνά στο χτίσιμο μίας δυνατής κριτικής σκέψης. Το Topolino έχει αυτή τη μεγάλη ικανότητα να διηγείται την πραγματικότητα που βλέπεις γύρω σου και να το κάνει με έναν τρόπο διασκεδαστικό και μόνο εκ πρώτης όψεως «ελαφρύ» ώστε να αρμόζει και σε ένα κοινό πιο νέο που συχνά το πλησιάζει κυρίως για τη μαγεία των περιπετειών του. Καταφέρνει να διαδίδεται χρησιμοποιώντας λεξιλόγιο απλό και εύηχο, γι’ αυτό το λόγο αποτελεσματικό, και όποιος είναι ειδικός της επικοινωνίας γνωρίζει πόσο σύνθετο δύσκολο είναι να το καταφέρεις. Το Topolino είναι συχνά ένα «σημείο εκκίνησης» για προσωπικά μονοπάτια πλούσια σε ερεθίσματα και πάθη». Ο Francesco Artibani ποζάρει στο facebook με το αφιέρωμα της εφημερίδας Il Foglio στο περιοδικό Topolino. Την ίδια στιγμή, πλήθος ενημερωτικών σελίδων, από την Corriere Della Sera μέχρι την Huffington Post, αναπαρήγαγαν την είδηση της «κόντρας» του περιοδικού με τους πολιτικούς, με κυρίαρχο το σύνθημα «Σταματήστε να μας χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα αμάθειας!». Η εφημερίδα Il Foglio φιλοξένησε διπλή συνέντευξη με δύο από τους πιο δημοφιλείς σεναριογράφους ιστοριών με τους ήρωες του Disney, Francesco Artibani και Roberto Gagnor, ενώ ο θρυλικός πλέον σεναριογράφος και συγγραφέας Tito Faraci έδωσε τη δική του απάντηση μέσω του περιοδικό FQMagazine της εφημερίδας Il Fatto Quotidiano. Γελοιογράφοι όπως ο Mario Natangelo τοποθετήθηκαν με το δικό τους τρόπο στο ζήτημα. Το γεγονός ότι εν έτει 2019 δημιουργείται η ανάγκη να εξηγηθούν αυτονόητα πράγματα, είναι, σίγουρα, απογοητευτικό. Ωστόσο, δεν πρέπει να αποθαρρύνει όσους ασχολούνται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με αυτήν τη μαγευτική τέχνη. Αντίθετα, όλοι -δημιουργοί, εκδότες, αναγνώστες- οφείλουν να απαντάνε με τον κατάλληλο τρόπο σε τέτοιες αστοιχείωτες τοποθετήσεις. ο Topolino ήταν το πρώτο πράγμα που έμαθα να διαβάζω – Και μετά να σχεδιάζω και να αποφασίσω πως θέλω να κάνω κόμικς -Μετά δυστυχώς η ζωή με έφερε να κάνω κόμικς αλλά να ασχολούμαι με την πολιτική -Κι έτσι μιλώ μετά λόγου γνώσεως: το Topolino είναι χίλιες φορές καλύτερο Όπως δεν είναι όλοι οι πολιτικοί κλέφτες και απατεώνες, όπως δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι αλήτες και ρουφιάνοι, έτσι δεν είναι και όλα τα κόμικς παιδικά ή ελαφρά αναγνώσματα. Μάλλον όσοι αναπαράγουν αυτήν τη στερεοτυπική άποψη κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. Ας μην επιτρέψουμε όμως σε άτομα που όταν διάβαζαν κόμικς μάλλον κοιτούσαν μόνο τις εικόνες, να υποβιβάζουν στο δημόσιο λόγο αυτήν την ιδιαίτερη τέχνη στο σύνολό της. Πηγή
  15. φλοκ

    ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ ΥΠΕΡ ΛΕ.ΦΙ.Κ

    Φοβερά και τα δύο είχα την τύχη να τα δώ στη Λέσχη . Ειδικά το DENT D' OURS δεν παίζεται . Γι αυτό και προσφέρω 12 euro για το συγκεκριμένο και σκέφτομαι να κάνω hide την αγγελία μέχρι την αλλη Τρίτη στις 12.00 . Μπράβο Γιάννη για την πολύ όμορφη προσφορά !
  16. MORIBUS

    ΑΙΩΝΙΟΣ

    Εντέξει, Γιώργο, θα σου λύσω την απορία! Ναι, τα περίπτερα βρίσκονται σε φθίνουσα πορεία, γενικώς το χαρτί είναι σε παρακμή, το πρακτορείο είαι ένα, και ως μονοπωλειακός φορέας δεν ελέγχεται τι κάνει! Όμως: Τα κόμικς είναι παιδί του περιπτέρου! Το βιβλιοπωλείο τα περιχαρακώνει, τα απομακρύνει από την πηγή βάσης του, ουσιαστικά τα σκοτώνει! Αν θέλουμε να τα αναγεννήσουμε σε μια περίοδο που τα έντυπα δεν πνίγουν, ως αποτέλεσμα της κρίσης, το περίπτερο, πρέπει να το δοκιμάσουμε ξανά το κιόσκι, ή έστω το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς! Μ΄ άλλα λόγια, να κάνουμε το μέσον ξανά εύκολα προσβάσιμο! Αλλιώς αντίο οριστικά! Θα τα λέμε δυο φορές το χρόνο στα δύο-τρία κονβένσιονς, όπου στριμώχνονται οι πάντες για να σώσουν τη χρονιά. Τα πράγματα είναι απλά: Ή περίπτερο, ή θάνατος! (Και, ναι, τα νούμερα ήταν απολύτως ενθαρρυντικά!)
  17. Μερικά σχέδια που έχουν γίνει για την εκδήλωση, από τους Κιουτσιούκη, Σαλαμαλίκη και Κλήμη αντίστοιχα
  18. Ανάξιος Θορ στα 14,99€ τιμή καταλόγου και Σαζάμ (που τελικά είναι από το New52) στα 21,99€.
  19. tkollias

    ΑΙΩΝΙΟΣ

    Θα προσπαθήσω για συχνότερη παρουσία, αν και ο χρόνος είναι εξαιρετικά περιορισμένος αυτό το διάστημα. 'Όταν ξεκλέβω λίγο, θα με διαβάζετε. Δεν θεωρώ τροχοπέδη το κλασικό σχέδιο. Δεν θα ισοπεδώσω πχ τον Alan Davis, τον George Perez ή τον Mike Zeck και θα πω ότι δεν μπορούν να μιλήσουν στη νέα γενιά επειδή έχουν κλασικό ύφος. Ούτε υπάρχει χάρτης τι αρέσει στις ηλικιακές ομάδες. Αρέσει ό,τι είναι καλό. Τα νέα παιδιά παίζουν κι ευχαριστιούνται Fortnite, παίζουν όμως και πιο arcade παιχνίδια. Η εναλλαγή είναι πιο σημαντική από την πλήρη τυποποίηση. Άλλωστε, η μεγάλη διαφορά στο σχέδιο (για τα δικά μου μάτια) δεν ήταν αυτού καθ' αυτού το σχεδιαστικό κομμάτι αλλά το χρώμα. Εκεί έγινε πραγματική επανάσταση, χάρη στην τεχνολογική εξέλιξη. Για το σχέδιο, λοιπόν, ειδικά στην υπό διαμόρφωση κουλτούρας αναγνώστη κόμικ νεανική ηλικία, από τη δική μου εμπειρία, το "μοντέρνο" πολύ συχνά απωθεί ή ξενίζει. Για παράδειγμα, το Φάντομ, που προσπαθεί να είναι υπερβολικά μοντέρνο σχεδιαστικά, με αλλεπάλληλα splash pages και ανορθόδοξα καρέ είναι εντελώς δυσανάγνωστο, σε αντίθεση με τις περισσότερες ιστορίες στο Μίκυ ή το Αστερίξ που είναι το ακριβώς αντίθετο. Και ρωτώ, τι είναι μοντέρνο; Αν τα βάλεις κάτω, θα διαπιστώσεις ότι το μοντέρνο που έχει ο μέσος αναγνώστης στο μυαλό του είναι πιθανότατα τουλάχιστον 15-20 χρονών! Έχεις δίκιο, μίλησες για υπόθεση από Lidl, το οποίο δεν βγάζει κανένα νόημα, αλλά το προσπερνώ... Τι σε ενοχλεί τόσο γραφιστικά δεν το "πιάνω", αλλά προφανώς κάτι δεν σου κάθεται. Ίσως να κάνουμε κάποια κουβέντα εκτενέστερα κάποια στιγμή. Τέλος, για να μην δημιουργείται σύγχυση, το κόμικ μας στοχεύει να είναι all ages. Αυτό σημαίνει ότι προσπαθούμε να πει κάτι σε όλους. Με δεδομένο ότι είναι super hero προφανώς το νεανικότερο κοινό είναι πιο κοντά. Σε αντιστοιχία τηλεοπτικών σειρών, θα το τοποθετούσα με το Flash ή το Agents of S.H.I.E.L.D. και όχι πχ το Lab Rats ή το Mech-X4 (Disney XD). Νεανικό λοιπόν στη βάση του, αλλά όχι μόνο, και σίγουρα όχι αποκλειστικά παιδικό... Το τι κρύβεται βέβαια στο μυαλό του Χειλά μερικές φορές δεν το ξέρει ούτε και ο ίδιος! Αυτά για σήμερα!
  20. Εξαιρετική παρουσίαση για μια εξαιρετική σειρά. Δεν τα βρήκα όλα τα επεισόδια εξαιρετικά. Νομίζω πως βρήκα ελάχιστα εξαιρετικά και τα περισσότερα οκ. Ως σύνολο όμως καταβροχθίστηκαν. Μεγάλη ποικιλία τόσο στο στυλ των ιστοριών όσο και στο στυλ στο οποίο έγινε το κάθε κινούμενο. Ως εκ τούτου δεν προλάβαινες να βαρεθείς Οπότε εθεάθησαν όλα μαζί σε 2 απανωτές δόσεις. Μπαμ μπαμ. Και περάσαμε σούπερ. Οι ιστορίες είναι ενήλικες Δεν είναι για μικρά παιδιά. Τόσο σε επίπεδο σεξ (αν και κυρίως φλερτάρει μαζί του), όσο και σε επίπεδο gore (κάποια παραέχουν και εγώ έβριζα αφού δεν το ήθελα ) 8/10. Που σπανίως δίνω με τη μια τέτοια βαθμολογία Αλλά ως σύνολο το αξίζει
  21. Ακόμα μία δημιουργία του βετεράνου γελοιογράφου Αρκά, φεύγει από τα όρια του Facebook και μετακινείται σε έντυπη μορφή. Το συγκεκριμένο άλμπουμ διανεμήθηκε μαζί με την εφημερίδα Πρώτο Θέμα της Κυριακής, εκτάκτως (λόγω της αργίας της 25ης Μαρτιου) το Σάββατο 23/03/2019. Όσον αφορά την θεματολογία του κόμικ, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε κάτι περισσότερο. Νομίζω ότι ο τίτλος τα λέει όλα. Ο Αρκάς δεν διστάζει να σατιρίσει με το καυστικό του χιούμορ τον θεσμό του Πρωθυπουργού της Ελλάδας, μία κίνηση που (μαζί με άλλες παρεμφερείς) έχει προκαλέσει δυσφορία στις τάξεις των θαυμαστών, αλλά και των απλών αναγνωστών του. Η έκδοση έρχεται με μικρότερο μέγεθος από τις προηγούμενες που φιλοξενήθηκαν σε εφημερίδα, υπάρχει ένα καρέ ανά σελίδα (ή ένα μεγάλο που καταλαμβάνει δύο αντικριστές σελίδες), ενώ υπάρχει κι ένα αρκετά υπολογίσιμο λευκό πλαίσιο γύρω από τα καρέ. Η έκδοση είναι τίμια και σχετικά προσεγμένη. Το χαρτί είναι γυαλιστερό και το εξώφυλλο αρκετά παχύ, όλα δεμένα με μία καλή κόλληση. Το άσχημο είναι ότι με την υγρασία η έκδοση είναι επιρρεπής στο "κατσάρωμα".
  22. Ο ΑΝΑΞΙΟΣ ΘΟΡ «Με θεωρούν αδύναμο επειδή είμαι ανάξιος. Ας το κάνουν.» Ανίκανος να σηκώσει το σφυρί του και με κάποιον άλλο να κραδαίνει τώρα τη δύναμη του Θορ, η απεγνωσμένη αναζήτηση του Γιου του Όντιν να επανακτήσει την αξία του τον φέρνει στην άκρη του σύμπαντος – όπου έμαθε για την ύπαρξη ενός μυστηριώδους άλλου Μιόλνιρ! Αυτό το απόλυτο όπλο, ένα απομεινάρι ενός νεκρού σύμπαντος, είναι το κλειδί για την εξιλέωσή του – αλλά κάποιοι από τους μεγαλύτερους εγκληματίες του Σύμπαντος της Marvel αδημονούν να το πάρουν στα χέρια τους, μεταξύ των οποίων ο Συλλέκτης και ο Θάνος! Μπορεί ο Γιός του Όντιν να διεκδικήσει ξανά την τιμή του; Ή η δύναμη του κεραυνού θα υπηρετήσει το κακό; Ας αρχίσει η μάχη για το σφυρί! Μια συναρπαστική ιστορία του Θορ, σε σενάριο Jason Aaron και σχέδιο του καταπληκτικού Olivier Coipel, που σας φέρνει τον αγαπημένο σας Θεό του Κεραυνού όπως δεν τον έχετε ξαναδεί ποτε!
  23. @Λύκος του Οντάριο Συγχαρητήρια! Τελευταίος έκανες αίτηση συμμετοχής και βγήκες πρώτος. Στείλε μου τα στοιχεία σου να τα διαβιβάσω για την αποστολή.
  24. Και τα τρία κόμικς των εκδόσεων Μιχάλη Σιδέρη είναι διαθέσιμα πλέον στην λέσχη φίλων κόμικς, με 10%. Η Μάντλιν και ο Ντετέκτιβ Αστράλ, σας περιμένουν στο Νησί της Τρέλας.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information?

    Sign Up
×

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.